ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mpAB6Bk?d=n&ui=v64j8rk&e1=cഇനിയിപ്പോ കരഞ്ഞിട്ടെന്താ മോഹനാ കാര്യം, കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാതെ അവിടെയും ഇവിടെയും പോയാൽ വീട്ടിൽ നടക്കുന്ന വല്ല കാര്യങ്ങളും അറിയാനൊക്കുമോ..?? കൗസല്യ ചേച്ചി ചോദിച്ചു. തന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന മോഹനന്റെ കൈകളുടെ മുറുക്കം ദേവികയെ വല്ലാതെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ബലമായി അച്ഛനിൽ നിന്നും അകന്നു നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അയാൾ ഒന്നുകൂടി മകളെ മുറുകെ പിടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. വിട്....എന്നെ വിടാൻ അവൾ ശബ്ദമുയർത്തി. അയാൾ അവളുടെ പിടുത്തം വിട്ടു. അയാളുടെ കവിളിലൂടെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നിങ്ങൾക്ക് നാണമില്ലേ ഇങ്ങനെ കള്ളക്കണ്ണുനീരൊഴുക്കാൻ... ദേവിക വെറുപ്പോടെ ചോദിച്ചു മോളെ ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല. അവൾ പുച്ഛത്തോടെ അകത്തേക്ക് കയറി പോയി. ഞാൻ ഇറങ്ങുവാ മോഹന, കൗസല്യ ചേച്ചി പറഞ്ഞു. അയാൾ നിറകണ്ണുകളോടെ തലയാട്ടി. കൗസല്യ ചേച്ചി പോയതും അയാൾ അകത്തേക്ക് കയറി. മീര മരിച്ചതിൽ അയാൾക്ക് തെല്ലും വിഷമം തോന്നിയില്ല. അല്ലെങ്കിലും കൂടെ കൊണ്ടുവന്നു പൊറുപ്പിച്ച ആദ്യത്തെ ഒന്നൊന്നര കൊല്ലം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും തനിക്ക് അവളോടുള്ള ഇഷ്ടമൊക്കെ പോയിരുന്നു. താൻ കുട്ടിക്കാലം മുതൽ ആരുടെയും നിയന്ത്രണത്തിൽ നിൽക്കാതെ സകല സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെയുമാണ് ജീവിച്ചത്.തോന്നുമ്പോൾ തോന്നുന്ന ഇടത്തേക്ക് പോകും ഇടയ്ക്ക് വല്ലപ്പോഴും വീട്ടിൽ വരുമ്പോൾ വീടും പരിസരവുമൊക്കെ വൃത്തിയായി കിടക്കുമല്ലോ എന്ന് കരുതിയാണ് മീരയെ ഇറക്കി വിടാതിരുന്നത്.പിന്നെ ഇടയ്ക്ക് തനിക്കൊരു പെണ്ണിന്റെ ചൂടും കിട്ടുമല്ലോ എന്ന് കരുതി.. ഏതായാലും മീര ചത്തത് നന്നായി, മീരയെക്കാൾ പതിന്മടങ്ങ് സുന്ദരിയായ ഒരു മകളെയല്ലേ അവൾ തനിക്ക് തന്നിരിക്കുന്നത്. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഇവളിത്തിരി മൂക്കാൻ വേണ്ടി താൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.അയാൾ ചിരിച്ചു. പിന്നീടങ്ങോട്ട് അയാളുടെ അഭിനയമായിരുന്നു. മീര മരിച്ചതോടെ അയാൾക്ക് കുറ്റബോധം തോന്നി എന്നും, അയാൾ പുതിയ ഒരു മനുഷ്യനായി എന്നും അയാൾ അയൽക്കാരെയൊക്കെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു. അതുപോലെയായിരുന്നു അയാളുടെ പെരുമാറ്റം. മകളുടെ കാര്യങ്ങൾക്ക് അയാൾ ഏറെ മുൻതൂക്കം നൽകി. പക്ഷെ,ദേവികക്ക് എന്തോ അയാളെ തീരെ ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നു. ഇരുൾ പടരുമ്പോൾത്തന്നെ അവൾ മുറിയിൽ കയറി വാതിൽ അടയ്ക്കും. അയാൾ അവളെ ഒരു തരത്തിലും ശല്യം ചെയ്തിരുന്നില്ല. ഒരു ദിവസം അവൾ ടൗണിലേക്ക് പോയപ്പോൾ വഴിയിൽ വച്ച് എൽദോസിനെ കാണുകയുണ്ടായി. ഇനി തുടർന്ന് പഠിക്കാൻ പോകുന്നില്ലേ?? അയാൾ ചോദിച്ചു. ഇല്ല. ആ മോഹമൊക്കെ ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചു. അവൾ പറഞ്ഞു പാടില്ല. തന്റെ ആഗ്രഹമല്ലേ ഇനിയും പഠിക്കണമെന്ന്, പണത്തിന്റെ കാര്യമോർത്ത് താൻ വിഷമിക്കണ്ട. നോക്കൂ ചേട്ടാ...എനിക്ക് ആകെ സ്വന്തമെന്ന് പറയാൻ ഒരല്പം ആത്മാഭിമാനം മാത്രമേയുള്ളൂ. എനിക്ക് ആരോഗ്യമുണ്ടല്ലോ, ജോലിയെടുക്കാൻ എനിക്ക് മടിയുമില്ല. ഞാൻ എന്തെങ്കിലുമൊരു ജോലി സമ്പാദിച്ച്, എങ്ങനെയെങ്കിലും ജീവിച്ചു കൊള്ളാം. എന്നെ ഓർത്ത് ആരും വിഷമിക്കണ്ട. എനിക്ക് അതൊന്നും ഇഷ്ടമല്ല. കുട്ടീ...ഞാൻ അങ്ങനെയൊന്നും ഉദ്ദേശിച്ചല്ല പറഞ്ഞത്.. എനിക്കറിയാം ചേട്ടാ, എന്റമ്മ മരിച്ചപ്പോൾ ചേട്ടൻ അവിടെ വന്നതും എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ചെയ്യുന്നതും ഒക്കെ എപ്പോഴോ ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു. എന്റെ യോഗ്യത എന്താണെന്ന് എനിക്ക് നല്ല നിശ്ചയമുണ്ട്. അരുതാത്തതൊന്നും ഞാൻ ഒരിക്കലും മോഹിച്ചിട്ടില്ല. എന്നെക്കൊണ്ട് അതിനാവില്ല.. ഞാനതിന് കുട്ടിയെ ഒന്നിനും നിർബന്ധിച്ചില്ലല്ലോ. ഇപ്പോഴെന്താ ടൗണിലേക്ക് ഇറങ്ങിയത്?? അയാൾ ചോദിച്ചു. ഏതെങ്കിലും സ്ഥാപനത്തിൽ സ്റ്റാഫ് ആയിട്ട് വേക്കൻസി ഉണ്ടോ എന്ന് അറിയാൻ വേണ്ടി ഇറങ്ങിയതാണ്. അല്ല! നമ്മുടെ ജംഗ്ഷനിലുള്ള ബാങ്കിൽ ഒരു വേക്കൻസി ഉണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നല്ലോ, ഒന്നു പോയി ചോദിക്കാൻ മേലായിരുന്നോ?? അയാൾ ചോദിച്ചു അവിടെ വേക്കൻസി ഉണ്ടോ?? ഉണ്ടെന്ന് കഴിഞ്ഞദിവസം ആരോ പറയുന്നത് കേട്ടു, കൃത്യമായി അറിയില്ല കുട്ടി പോയി ഒന്ന് ചോദിച്ചു നോക്കൂ.. ശരി... അവൾ മുന്നോട്ടു നടന്നു. അയാൾ ഒരു നിമിഷം അവളുടെ പോക്ക് നോക്കി നിന്നു. ദേവിക വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ കണ്ണുകളിലെ ദുഃഖഭാവം ഇപ്പോഴും മാഞ്ഞിട്ടില്ല.. അയാൾ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ എടുത്തു. എടാ...നമുക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരു കുട്ടി ഇപ്പോൾ അങ്ങോട്ട് വരും . നന്നായി പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കുട്ടിയാണ് ഡിഗ്രിക്ക് ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ് ഉണ്ട്. അവിടെ ഒരു വേക്കൻസി ഉണ്ടെന്ന് നീ പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ പറ്റുമെങ്കിൽ ആ കുട്ടിയെ നിർത്തണം. അതിനിപ്പോ എന്താടാ, നീ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഞാൻ കേൾക്കാതിരിക്കുമോ, അതൊക്കെ നമുക്ക് ശരിയാക്കാം. അപ്പുറത്ത് നിന്നും മറുപടി വന്നു ഓക്കേടാ...എൽദോസ് കാൾ കട്ടാക്കി. ഇല്ലാ ദേവിക...നിന്നെ അങ്ങനെ വിട്ടു കളയില്ല ഈ എൽദോസ്. ഇനി നിനക്കെന്നെ വേണ്ട എന്ന് നീ തീർത്തു പറയുകയാണെങ്കിൽകൂടി, നിനക്ക് ഒരു ദോഷവും ഉണ്ടാവാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. നീ സന്തോഷമായിരിക്കണം എന്നും. ഏതെങ്കിലും ചെറിയ സ്ഥാപനത്തിൽ സ്റ്റാഫ് ആയി ജോലി ചെയ്യുന്നതിനേക്കാൾ അന്തസ്സാണ് ഒരു ബാങ്കിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നത്. 💚💚💚💚💚 രണ്ടുമൂന്നു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ദേവിക ബാങ്കിൽ ജോലിക്കായി പോയി തുടങ്ങി ജോലിക്ക് പോയി കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞതോടെ, അവൾ സ്വയം പഠനവും തുടങ്ങി. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പക്ഷേ അമ്മയെ മാത്രം അവൾക്ക് മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എപ്പോഴും അമ്മയുടെ ഓർമ്മകളാണ്... നേരം പുലരുമ്പോൾ തുടങ്ങി, ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ വരെ അമ്മ ഇങ്ങനെ മുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കുന്നത് പോലെ തോന്നും. ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ട്...പഠിക്കുന്നുണ്ട്... അതൊക്കെ ശരിയാണ്. പക്ഷേ അപ്പോഴെല്ലാം അമ്മ തന്റെയരികിൽ തന്നെയുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നും. ഒരു തരത്തിൽ നോക്കിയാൽ അവൾക്കത് ആശ്വാസമായിരുന്നു. മറ്റാരും സ്നേഹിക്കാനും പരിഗണിക്കാനും അവളുടെ ജീവിതത്തിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളുടെ എല്ലാമെല്ലാമായിരുന്നു അമ്മ. അച്ഛൻ എന്നൊരാൾ ഉണ്ടെന്നല്ലാതെ ഒരിക്കൽപോലും സ്നേഹത്തോടെ അടുത്തിരിക്കുകയോ, കൊഞ്ചിക്കുകയും ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല. പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് ഒരു പത്തു രൂപ മുടക്കി ഒരു പേന പോലും വാങ്ങിച്ചു തന്നിട്ടില്ല. എല്ലാം അമ്മ പണിയെടുത്താണ് ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നത്. അയൽവക്കത്തുള്ള കുട്ടികളുടെ പഴയ ബാഗും പുസ്തകങ്ങളും ഉപയോഗിച്ചാണ് താൻ പഠിച്ചത്. പുതിയത് വേണമെന്ന് തനിക്ക് ആശയില്ലായിരുന്നു കാരണം പുതിയത് വാങ്ങണമെങ്കിൽ തന്റെ അമ്മ അത്രയും കൂടി കഷ്ടപ്പെടണമായിരുന്നു. ഉള്ള പരിമിതികളിൽ വളരാൻ താൻ ശീലിച്ചിരുന്നു. അമ്മ പോയതോടെ തനിക്ക് എല്ലാമെല്ലാം നഷ്ടമായിരിക്കുകയാണ്. ഇതിനേക്കാൾ വലിയ നഷ്ടമൊന്നും തന്റെ ജീവിതത്തിലിനിയൊരിക്കലും സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നില്ലല്ലോ. 🍀🍀🍀🍀🍀 എൽദോസ് അമ്മച്ചിയേയും കൊണ്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി വരുന്ന വഴിക്കാണ്, ദേവിക ബസ് കയറാനായി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടത്. അയാൾ വണ്ടി നിർത്തി. ദേവിക അയാളെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ബസ് കാത്തുനിൽക്കുകയായിരിക്കും?? അതെ. അമ്മച്ചി...ഇതാണ് ദേവിക... അയാൾ പറഞ്ഞു. ഡോർ തുറന്ന് മേരി ഇറങ്ങി... ദേവിക അമ്മച്ചിയെ നോക്കി നിന്നുപോയി. എന്തൊരു ശാന്തത നിറഞ്ഞ മുഖം. കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹം വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്നു... മേരി അവളുടെ നിറുകയിൽ തലോടി... ചോദ്യങ്ങളില്ല പറച്ചിലുകളില്ല.. ദേവിക പതിയെ കണ്ണുകളടച്ചു. തന്റെ അമ്മയുടെ കൈകൾ തന്നെ തഴുകുന്നത് പോലെ... മേരി അവളെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തു പിടിച്ചു. ആരുമില്ലെന്ന് കരുതണ്ട കേട്ടോ അമ്മച്ചിയുണ്ട്... ഭൂമിയിലെ എല്ലാത്തിനെയും സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രം അറിയുന്ന കുഞ്ഞല്ലേ ഇതിനെ കരുതിയില്ലെങ്കിൽ ഉടയ തമ്പുരാൻ പൊറുക്കുവേല... അമ്മച്ചിയുടെ കൈകൾ അവളെ പൊതിഞ്ഞു. അതേ ഇത് പൊതുവഴിയാ... ഇങ്ങ് വരുന്നുണ്ടോ എൽദോസ് ചോദിച്ചു. ഒന്ന് പോടാ ചെറുക്കാ.. ഞാൻ പോട്ടെ മോളെ... അവൾ തലയാട്ടി... അവർ വണ്ടിയിൽ കയറി. വണ്ടി പോകുന്നത് അവൾ നോക്കിനിന്നു. അല്പസമയം മീരയമ്മ തന്റെ കൂടെ ഉള്ളത് പോലെ തോന്നി... ചില സ്ത്രീകൾ അങ്ങനെയാണ് അവർക്ക് സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രമേ അറിയൂ.... 💚💚💚💚 അന്ന് നല്ല മഴയുള്ള ദിവസമായിരുന്നു... ദേവിക അടുപ്പത്തിരുന്ന ചൂട് കഞ്ഞി വാങ്ങി വച്ചു. അവൾ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കി വയ്ക്കാറുണ്ടെങ്കിലും അച്ഛന് എടുത്തു കൊടുക്കാറൊന്നുമില്ല. എങ്കിലും ഒരു പരാതിയും ഇല്ലാതെമോഹൻ എടുത്ത് കഴിക്കാറുണ്ട്. കൂടാതെ വീട്ടിലേക്ക് ആവശ്യമുള്ള എല്ലാ സാധനങ്ങളും മോഹനൻ വാങ്ങിക്കൊണ്ടു വരാറുണ്ട്. അച്ഛൻ നേരത്തെ ഇങ്ങനെയായിരുന്നെങ്കിൽ തന്റെ അമ്മ എത്രത്തോളം സന്തോഷകരമായി ജീവിക്കുമായിരുന്നു എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അവൾ അല്പം കഞ്ഞി എടുത്ത് കുടിച്ചു. പാത്രം കഴുകി വെച്ചിട്ട് തിരിഞ്ഞപ്പോഴാണ് അച്ഛൻ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ദിച്ചത്. മോൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയാണോ?? അയാൾ ചോദിച്ചു ഉം... അവൾ അയാളെ കടന്നു മുറിയിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങിയതും അയാൾ അവളെ വട്ടം പിടിച്ചു. നീ സുന്ദരിയാ മോളെ... മീരയേക്കാൾ... വിട്... അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. നീ വളർന്ന് വരാൻ നോക്കിയിരിക്കുവായിരുന്നു ഞാൻ. എന്തായിത്...??ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മകളാണ്.. നോക്ക് മോളെ, നമ്മൾ ഒരു വിത്ത് നട്ട് നനച്ച് പരിപാലിച്ച് കൊണ്ടു നടന്നിട്ട് അതിൽ നിന്നുള്ള വിളവ് ആരാണ് എടുക്കേണ്ടത്?? ആരാണ് അതിന്റെ അവകാശി?? വിത്ത് നട്ട ആൾക്കല്ലേ മോളെ അവകാശം. അയാൾ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. അവൾ പൊടുന്നനെ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് കുതറി മാറി.. മാറിപ്പൊക്കോ ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഉറക്കെ കരയും.. ആളുകളൊക്കെ ഓടിവരും... അത് ഈ കൊ.ലമഴയിൽ ആരാണ്നിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത്... അയാൾ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. 💜💜💜💜💜 തുടരും. അടുത്ത ഭാഗം ഏഴുമണിക്ക് ഇടാം ട്ടോ കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ