#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ഡെഡ്ലി പിള്ള 5 ( Sequel Of Deadly Pillai 3 കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. പത്തനാപുരത്തെ റബ്ബർ തോട്ടങ്ങളിൽ മഞ്ഞ് വീഴുന്ന രാത്രികൾക്ക് ഇത്തവണ ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. മഞ്ഞിന് കരിമരുന്നിന്റെ ഗന്ധമായിരുന്നു. വർഷം 2026. പത്തനാപുരത്തെ വലിയ തറവാടായ മനയ്ക്കൽ പറമ്പിൽ വലിയൊരു ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു. സന്ധ്യയും സന്ധ്യയുടെ സഹോദരന്റെ മകൻ സുരേഷും അവിടെ വിഷു ആഘോഷിക്കാൻ എത്തിയതായിരുന്നു. കൂട്ടിന് സുരേഷിന്റെ ആത്മമിത്രങ്ങളായ സജിത്തും നിഷയും അഞ്ജുവും. പുറത്ത് വിഷുപ്പടക്കങ്ങളുടെ ചെറിയ സ്ഫോടനങ്ങൾ കേട്ടുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ചാരുകസേരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ സന്ധ്യയുടെ മുഖത്ത് ഒരു അസ്വസ്ഥതയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ പഴയ കാലത്തെക്കുറിച്ച് പറയാൻ തുടങ്ങിയതേയുള്ളൂ. "പതിനാറ് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, പത്തനാപുരത്തെ ആ പഴയ റബ്ബർ ഫാക്ടറിയിൽ വെച്ച് ഞാൻ കൊന്നു എന്ന് കരുതിയ ആ രൂപം... ആദർശിനെ കൊന്ന ആ ഭീകരനായ കോമാളി വേണു പിള്ള. അവൻ ഇന്നും എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ വരുന്നുണ്ട്. അവന്റെ മുഖത്തെ ആ വെള്ളച്ചായം ഉരുകി താഴേക്ക് ഒലിക്കുന്നത് ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്." സന്ധ്യ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ പറഞ്ഞു. "അമ്മായി, അതൊക്കെ അമ്മായിയുടെ വെറും തോന്നലല്ലേ? നീ അന്ന് അവനെ ഇരുമ്പ് പൈപ്പ് കൊണ്ട് കുത്തിവീഴ്ത്തിയതല്ലേ? അവൻ ഇനി തിരിച്ചു വരില്ല," സുരേഷ് അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. സജിത്തും നിഷയും അഞ്ജുവും അത് കേട്ട് ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ആ ചിരി അധികനേരം നീണ്ടുനിന്നില്ല. …… രാത്രി പത്തുമണിയായി. പത്തനാപുരം ഗ്രാമം മുഴുവൻ പടക്കം പൊട്ടിക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. പെട്ടെന്ന്, തറവാടിന്റെ പിന്നിലെ റബ്ബർ തോട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഒരു വിചിത്രമായ ഹോൺ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. 'പോം... പോം...' സന്ധ്യയുടെ മുഖത്തെ ചോര വാർന്നുപോയി. "അവൻ വന്നു... അവൻ വന്നു!" അവൾ അലറിക്കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. സജിത്ത് തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ടോർച്ച് തെളിച്ച് തോട്ടത്തിലേക്ക് നോക്കി. മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു നിഴൽ രൂപം മിന്നിമറഞ്ഞു. കയ്യിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരു മഴുവും, മറ്റേ കയ്യിൽ ഒരു പഴയ തകരപ്പെട്ടിയുമായി അവൻ അവിടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വേണു പിള്ള! ഇത്തവണ അവൻ പഴയ സർക്കസ് കോമാളിയല്ല, മറിച്ച് ശ്മശാനത്തിലെ ചാരം പൂശിയ ഒരു ഭീകരരൂപമാണ്. സജിത്ത് എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുൻപേ, പിള്ള ഒരു വലിയ ഡൈനാമിറ്റ്കെട്ട് അവന്റെ നേർക്ക് എറിഞ്ഞു. അത് സജിത്തിന്റെ കാലിനടിയിൽ വീണ് വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. സജിത്തിന്റെ ശരീരം പകുതിയായി മുറിഞ്ഞു. ചോര മുറ്റത്തെ മണലിൽ പടർന്നപ്പോൾ പിള്ള തന്റെ ഹോൺ എടുത്ത് പ്രത്യേക രീതിയിൽ നൃത്തം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. "സജിത്ത്!" നിഷ നിലവിളിച്ചു. പക്ഷേ സജിത്തിന്റെ വേർപെട്ട കാലുകൾ ഇപ്പോഴും അവിടെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിള്ള പതുക്കെ തല ചെരിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ വെള്ളെഴുത്ത് ബാധിച്ചതുപോലെ വെളുത്തിരുന്നു. അവൻ തന്റെ തകരപ്പെട്ടിയിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ലാത്തിരി' എടുത്ത് കത്തിച്ചു. അതിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവന്റെ മുഖത്തെ ഭീകരത അവർ വ്യക്തമായി കണ്ടു. ……… പിള്ളയുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം സന്ധ്യയായിരുന്നു. പണ്ട് അവൾ അവനെ കുത്തിവീഴ്ത്തിയ ആ മുറിവ് ഇപ്പോഴും അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു വലിയ ഗർത്തമായി ബാക്കിയുണ്ട്. സന്ധ്യ പേടിച്ച് വീടിനുള്ളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. സുരേഷ് വാതിലുകൾ അടച്ചു താഴിട്ടു. പക്ഷേ, പുറത്ത് സ്ഫോടനങ്ങളുടെ ശബ്ദം കൂടിക്കൂടി വന്നു. അത് വെറും വിഷുപ്പടക്കങ്ങളല്ലായിരുന്നു. തറവാടിന് ചുറ്റുമുള്ള ഓരോ റബ്ബർ മരത്തിലും പിള്ള നേരത്തെ തന്നെ ഡൈനാമിറ്റുകൾ ഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഓരോന്നായി പൊട്ടുമ്പോൾ തറവാടിന്റെ തൂണുകൾ വിറച്ചു. ഭിത്തികളിൽ വിള്ളലുകൾ വീണു. പിള്ള ഡാൻസ് കളിച്ചു കൊണ്ട് പതുക്കെ ഉമ്മറത്തെ വാതിലിന് നേരെ നടന്നു. അവൻ വാതിലിൽ തട്ടിയില്ല, പകരം കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന മഴു കൊണ്ട് തടിവാതിൽ വെട്ടിപ്പൊളിച്ചു. അകത്തുണ്ടായിരുന്ന അഞ്ജു പേടിച്ച് അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് ഓടി. പിള്ള അകത്തേക്ക് കയറി. അവന്റെ ഓരോ ചുവടുവെപ്പിലും കരിമരുന്നിന്റെ പൊടി തറയിൽ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. സന്ധ്യ ഒരു മുറിക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. പിള്ള ആ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തി. അവൻ തന്റെ ഹോൺ ഒന്നുകൂടി മുഴക്കി. പതുക്കെ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്നു. അവൻ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ തന്റെ മുറിഞ്ഞ നാക്ക് കൊണ്ട് ചുണ്ടുകൾ നനച്ചു. അവൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവളെ മുടിയിൽ പിടിച്ച് മുറ്റത്തെ ആനപ്പന്തലിന് അടുത്തേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു. സന്ധ്യയുടെ കരച്ചിൽ ആരും കേട്ടില്ല, കാരണം പുറത്ത് അപ്പോഴും വലിയ അമിട്ടുകൾ പൊട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിള്ള തന്റെ പെട്ടിയിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ കതിനകുഴൽ എടുത്തു. അവൻ അത് സന്ധ്യയുടെ പുറത്തു അമർത്തി വെച്ചു. സന്ധ്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ മരണഭയം നിഴലിച്ചു. "വേണ്ടാ... പിള്ളേ..." അവൾ യാചിച്ചു. പക്ഷേ പിള്ള തന്റെ പല്ലുകൾ കാട്ടി ഒന്ന് ഭീകരമായി ചിരിച്ചു. കറുത്ത മോണകളും മഞ്ഞപ്പല്ലുകളും വെളിവായ ആ ചിരി ഭയാനകമായിരുന്നു. അവൻ ആ കതിനയ്ക്ക് തീ കൊടുത്തു. കനത്ത സ്ഫോടനത്തിൽ സന്ധ്യയുടെ ശരീരം ചിന്നിച്ചിതറി. അവളുടെ രക്തം മുറ്റത്തെ കണിക്കൊന്ന പൂക്കളിൽ പതിച്ചപ്പോൾ പിള്ള ആ രക്തം എടുത്ത് തന്റെ മുഖത്ത് തേച്ചു. വീണ്ടും സംതൃപ്തി യോടെ ഹോൺ മുഴക്കി തന്റെ പഴയ ശത്രുവിനോടുള്ള പ്രതികാരം അവൻ വീട്ടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. …….. ഭയന്നുപോയ നിഷയും അഞ്ജുവും ബംഗ്ലാവിന്റെ മുകളിലെ മുറിയിൽ കയറി കതകടച്ചു. പക്ഷേ വേണു പിള്ളയ്ക്ക് ചുവരുകൾ ഒരു തടസ്സമായിരുന്നില്ല. അവൻ ജനലിലൂടെ ഒരു വലിയ കമ്പിത്തിരി കത്തിച്ച് അകത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു. ആ വെളിച്ചത്തിനിടയിൽ അവൻ അകത്തേക്ക് ചാടിവീണു. നിഷയെ പിടികൂടി അവൻ ഒരു വലിയ ഇലക്ട്രിക് ഫാനിനോട് ചേർത്ത് കെട്ടിയിട്ടു. അവളുടെ കൈവിരലുകൾ ഓരോന്നും തുന്നൽ സൂചി കൊണ്ട് തുന്നിച്ചേർത്ത ശേഷം, ആ വിരലുകൾക്കിടയിൽ അവൻ പടക്കങ്ങൾ തിരുകി വെച്ചു. ഓരോ പടക്കവും പൊട്ടുമ്പോൾ നിഷയുടെ വിരലുകൾ കഷ്ണങ്ങളായി തെറിച്ചു വീണു. അതെല്ലാം ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെ പോലെ കൗതുകത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ വേദനയോടുള്ള കരച്ചിൽ കേട്ട് അവൻ താളം പിടിച്ചു. ഇടക്ക് ഹോൺ അടിച്ചു. അവസാനം ആയി വലിയൊരു ഡൈനമിട്ട് അവളുടെ വായിൽ കുത്തി കേറ്റിയിട്ട് തീ കൊളുത്തി അവൾ ചിതറി തെറിക്കുന്ന കണ്ടു അവൻ കൗതുകത്തോടെ നോക്കി ചിരിച്ചു …… അഞ്ജു ജനലിലൂടെ രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കി. എന്നാൽ താഴെ കാത്തുനിന്നത് മരണത്തിന്റെ മറ്റൊരു മുഖമായിരുന്നു. തോട്ടത്തിലെ പഴയ റബ്ബർ ഷീറ്റ് റോളർ ആരോ അവിടെ കൊണ്ടുവെച്ചിരുന്നു. പിള്ള അവളെ വലിച്ചിഴച്ച് അവളുടെ കാലുകൾ ആ റോളറിനുള്ളിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു അവൾ നിലവിളിച്ചപ്പോൾ അവളുടെവായിൽ ഗുണ്ടുകൾ തിരുകി വെച്ചു തീ കൊളുത്തി ശേഷം റോളർ പ്രവർത്തിപ്പിച്ചു. ഗുണ്ടുകൾ പൊട്ടിയപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം പല കഷ്ണങ്ങൾ ആയി തെറിച്ചു അവളുടെ എല്ലുകൾ ഒടിയുന്ന ശബ്ദം ആ മുറിക്കുള്ളിൽ മുഴങ്ങി. കരിമ്പു പിഴിയുന്ന പോലെ അവളുടെ ശരീരം ആ റോളർ പാളികൾക്കിടയിലൂടെ ഞെരുങ്ങി പുറത്തുവന്നു. പിള്ള ആ രക്തം കൊണ്ട് ചുവരിൽ ഹാപ്പി വിഷു എന്ന് വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതി. …… സുരേഷ് ഒരു നാടൻ തോക്കുമായി പിള്ളയെ നേരിടാൻ വന്നു. "നിന്നെ ഞാൻ കൊല്ലും!" അവൻ വെടിയുതിർത്തെങ്കിലും അരിപ്പ പോലെ ആയ പിള്ളയുടെ ശരീരം വെടിയുണ്ടകളെ പുച്ഛിച്ചു തള്ളുന്നതുപോലെ തോന്നി. ‘അവൻ ഒരു പ്രേതമോ അതോ വേദന അറിയാത്ത മനുഷ്യനോ? ‘പിള്ള സുരേഷിനെ കീഴ്പ്പെടുത്തി ഒരു ചങ്ങലയിൽ കെട്ടിയിട്ടു. സുരേഷിനെ കൊല്ലുന്നതിന് പകരം, പിള്ള അവന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് സന്ധ്യയുടെ അറുത്തെടുത്ത കൈകളിൽ ഒരു വിഷുക്കൈനീട്ടം വെച്ചു കൊടുത്തു. അത് സജിത്തിന്റെ വെട്ടിയെടുത്ത വിരലുകളായിരുന്നു അതിൽ നിഷയുടെ തെറിച്ചു പോയ മൂക്ക് കോർത്തു വെച്ചിരുന്നു! പിള്ള തന്റെ തകരപ്പെട്ടി തുറന്ന് അതിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ കണ്ണാടി എടുത്തു. അവൻ ആ കണ്ണാടി സുരേഷിന് നേരെ പിടിച്ചു. "Its just beginning he he he," വേണു പിള്ള ആദ്യമായി സംസാരിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദം ശവപ്പെട്ടിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് വരുന്നതുപോലെ തോന്നി. സുരേഷ് ആ കണ്ണാടിയിൽ കണ്ടത് സ്വന്തം പ്രതിബിംബമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ കണ്ണുകളിൽ പടരുന്ന ചോരക്കൊതിയും വേണു പിള്ളയുടെ തന്നെ മറ്റൊരു മുഖവുമായിരുന്നു! പെട്ടെന്ന് തറവാടിന് തീ പിടിച്ചു. പടക്കങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ തുടങ്ങി. സുരേഷ് ആ പുകയ്ക്കുള്ളിൽ ശ്വാസം മുട്ടി വീഴുമ്പോൾ, പിള്ള തന്റെ ഹോൺ അവസാനമായി ഒരിക്കൽ കൂടി മുഴക്കി. “'പോം... പോം...പോം “ …… പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പോലീസ് എത്തുമ്പോൾ ആ തറവാട് വെറും ചാരമായിരുന്നു. കരിഞ്ഞ മരങ്ങളും ഉരുകിയ പ്ലാസ്റ്റിക്കും ആകെ ഒരു ശ്മശാനം പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. ഫോറൻസിക് ഉദ്യോഗസ്ഥർ പരിശോധന നടത്തിയപ്പോൾ ആ ചാരത്തിൽ നിന്ന് അഞ്ച് മൃതദേഹങ്ങൾക്ക് പകരം നാലെണ്ണം മാത്രമേ ലഭിച്ചുള്ളൂ അതും ചവർ പെറുക്കി എടുക്കുന്ന പോലെ പെറുക്കി എടുക്കേണ്ടി വന്നു . സന്ധ്യ, സജിത്ത്, നിഷ, അഞ്ജു എന്നിവരുടേതായിരുന്നു അത്. സുരേഷിന്റെ ശരീരം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പോലീസ് തോട്ടം മുഴുവൻ തിരഞ്ഞു. ഒരു മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ അവർ സുരേഷിന്റെ ഷർട്ട് കണ്ടെത്തി. അതിൽ രക്തം കൊണ്ട് ഒരു വിരലടയാളവും, അടുത്ത് ഒരു പഴയ സൈക്കിൾ ഹോണും ഉണ്ടായിരുന്നു. …….. പത്തനാപുരം ഗ്രാമത്തിലെ ആൾക്കാർ ഇപ്പോഴും പറയുന്നു, കറുത്തവാവ് രാത്രികളിൽ ആ റബ്ബർ തോട്ടങ്ങളിൽ നിന്ന് ആ സൈക്കിൾ ഹോണിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാമെന്ന്. ആരാണ് ആ പുതിയ വില്ലൻ വേണു പിള്ള തന്നെയാണോ അതോ സുരേഷ് ആ ക്രൂരതയുടെ അടുത്ത കണ്ണിയായി മാറിയോ? ചിലർ പറയുന്നു, വേണു പിള്ള ഇപ്പോൾ ആ പഴയ തകരപ്പെട്ടിയുമായി പുതിയ ഇരകളെ തേടുകയാണെന്ന്. അവന്റെ കയ്യിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ മഴുവിന് പകരം പുതിയ ആയുധങ്ങളുണ്ട്. വേണു പിള്ള മരിച്ചിട്ടില്ല... അവൻ സുരേഷിലൂടെ ജീവിക്കുന്നു. മറ്റൊരു ദിനത്തിന്, മറ്റൊരു ചുവന്ന ആഘോഷത്തിനു, ചോര ഒലിക്കുന്ന ഒരു സമ്മാനത്തിനായി അവൻ എവിടെയോ കാത്തിരിക്കുകയാണ്. പത്തനാപുരത്തെ മണ്ണിൽ കരിമരുന്നിന്റെ ഗന്ധം ഇന്നും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. ……. End $”ഡെഡ്ലി പിള്ള വന്നാൽ പിന്നെ There Is No Returns”$