ഭാഗം 27 വിനയന്റെയും രേവതിയുടെയും തന്ത്രങ്ങളെ പെൺകരുത്തുകൊണ്ട് നേരിട്ട്, അവരെ നാണംകെടുത്തി ഓടിച്ചതിന്റെ ആശ്വാസത്തിൽ എല്ലാവരും തിരികെ ആ കൊച്ചു വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. പപ്പേട്ടന്റെയും ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെയും മുഖത്ത് വലിയൊരു വിജയത്തിന്റെ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു. മുറ്റത്തെത്തിയതും ഉണ്ണിമായ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമുതിർത്തു. ഇത്രയും നേരം മനസ്സിനെ പിടിച്ചുനിർത്തിയ ധൈര്യമെല്ലാം ചോർന്നുപോകുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. തലയ്ക്കുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാരവും കൺമുന്നിൽ ഇരുട്ട് പടരുന്നതായും അവൾക്കനുഭവപ്പെട്ടു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ..." എന്ന് പതുക്കെ വിളിച്ച് അവൾ വിഷ്ണുവിന്റെ തോളിലേക്ക് ചരിഞ്ഞു. വിഷ്ണു പെട്ടെന്ന് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചപ്പോഴേക്കും ഉണ്ണിമായ പൂർണ്ണമായും ബോധരഹിതയായി അവന്റെ കൈകളിലേക്ക് വീണിരുന്നു. "ഉണ്ണിമായേ... ഉണ്ണിമായേ... എന്തുപറ്റി മോളെ?" വിഷ്ണു പരിഭ്രാന്തിയോടെ അവളെ വിളിച്ചു. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വെള്ളവുമായി വന്ന ലക്ഷ്മിയമ്മ ഈ കാഴ്ച കണ്ട് ഞെട്ടിപ്പോയി. കയ്യിലിരുന്ന പാത്രം താഴെയിട്ട് അവൾ ഓടിവന്നു. "അയ്യോ! എന്റെ മോളെ... എന്താ പറ്റിയത് വിഷ്ണു മോനേ? മോളെ... കണ്ണ് തുറക്ക്..." ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ശബ്ദം കരച്ചിലിലേക്ക് വഴിമാറി. പപ്പേട്ടനും ഓടി ഉമ്മറത്തെത്തി. "വിഷ്ണു... നേരം കളയണ്ട വേഗം അവളെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോകാം. വണ്ടി വിട് മോനേ!" വിഷ്ണു ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല. ഉണ്ണിമായയെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്ത് അവൻ വേഗത്തിൽ കാറിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. ലക്ഷ്മിയമ്മയും കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പുറകെ കയറി. വണ്ടി അതിവേഗത്തിൽ ടൗണിലെ ആശുപത്രി ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു. വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകൾ സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ മനസ്സ് ഉണ്ണിമായയുടെ ജീവന് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു. ഇത്രയും വലിയൊരു സന്തോഷം തന്നതിന് പിന്നാലെ എന്റെ പെണ്ണിന് ഒന്നും വരുത്തരുതേ ദൈവമേ... അവൻ മനസ്സിൽ മന്ത്രിച്ചു. ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ച ഉടനെ ഡോക്ടർമാർ ഉണ്ണിമായയെ കാഷ്വാലിറ്റിയിലേക്ക് മാറ്റി. പുറത്ത് വിഷ്ണുവും ലക്ഷ്മിയമ്മയും നെഞ്ചിടിപ്പോടെ കാത്തുനിന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മ കണ്ണീരൊഴുക്കിക്കൊണ്ട് പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു. "അമ്മേ... വിഷമിക്കാതിരിക്കൂ. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി വീട് മാറിയത്തിന്റെയും വിനയന്റെ പ്രശ്നങ്ങളുടെയും ഒക്കെ ടെൻഷൻ കൊണ്ടായിരിക്കും. അവൾക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല" വിഷ്ണു അമ്മയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളിലും ഭയമുണ്ടായിരുന്നു. അരമണിക്കൂറിന് ശേഷം ലേഡി ഡോക്ടർ പുഞ്ചിരിയോടെ പുറത്തേക്ക് വന്നു. വിഷ്ണു വേഗം ഡോക്ടറുടെ അരികിലേക്ക് അടുത്തു. "ഡോക്ടർ... ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് എങ്ങനെയുണ്ട്? എന്തിനാ അവൾ പെട്ടെന്ന് ബോധംകെട്ട് വീണത്?" വിഷ്ണു പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു. ഡോക്ടർ വിഷ്ണുവിന്റെ പരിഭ്രമം കണ്ട് പതുക്കെ ചിരിച്ചു. "വിഷ്ണു... പേടിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല. ഷി ഈസ് അബ്സൊല്യൂട്ട്ലി ഫൈൻ. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായുള്ള മാനസിക സമ്മർദ്ദവും തളർച്ചയും കൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ സംഭവിച്ചത്. കുറച്ചു റെസ്റ്റ് എടുത്താൽ മാറാവുന്നതേയുള്ളൂ." ഡോക്ടർ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു "പിന്നെ... വിഷ്ണുവിനോടും അമ്മയോടും പറയാൻ വലിയൊരു സന്തോഷവാർത്തയുണ്ട്. ഉണ്ണിമായ പ്രെഗ്നന്റ് ആണ്! നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരു കുഞ്ഞിനെ വരവേൽക്കാൻ തയ്യാറെടുത്തോളൂ." അതു കേട്ടതും വിഷ്ണു ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലനായി നിന്നുപോയി. തന്റെ കാതുകളെ അവന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ആനന്ദക്കണ്ണീർ പൊഴിയാൻ തുടങ്ങി. "ഡോക്ടർ... ശരിക്കും? എന്റെ മോൾ... എന്റെ മോൾ ഒരു അമ്മയാകാൻ പോവുകയാണോ?" ലക്ഷ്മിയമ്മ കൈകൾ കൂപ്പി ചോദിച്ചു. "അതെ അമ്മേ... രണ്ടു മാസം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇനി അവളെ ഒരുപാട് ശ്രദ്ധിക്കണം. ഒട്ടും ടെൻഷൻ കൊടുക്കരുത്. നല്ല ഭക്ഷണവും വിശ്രമവുമാണ് ഇനി ആവശ്യം." ഡോക്ടർ വിഷ്ണുവിന്റെ തോളിൽ തട്ടി അഭിനന്ദിച്ചുകൊണ്ട് നടന്നുപോയി. വിഷ്ണു പതുക്കെ ഉണ്ണിമായ കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അപ്പോഴേക്കും അവൾക്ക് ബോധം വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ജനാലയിലൂടെ വരുന്ന വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നോക്കി കിടക്കുകയായിരുന്ന അവൾ വിഷ്ണു അകത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട് പതുക്കെ എഴുന്നേൽക്കാൻ ആഞ്ഞു. "ഏയ്... എഴുന്നേൽക്കണ്ട. അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നോ" വിഷ്ണു ഓടിച്ചെന്ന് അവളെ തടഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കണ്ട് ഉണ്ണിമായയുടെ ഉള്ളം പിടഞ്ഞു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... എന്തിനാ കരയുന്നത്? എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ?" അവൾ വേവലാതിയോടെ അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. വിഷ്ണു അവളുടെ അരികിലിരുന്ന് ആ കൈകൾ അവളെ ചുണ്ടുകളോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. "ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല ഉണ്ണിമായേ... നീ എനിക്ക് തന്ന സന്തോഷത്തിന്റെ വലിപ്പം ഓർത്ത് കണ്ണ് നിറഞ്ഞതാ." "എന്ത് സന്തോഷം?" അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. ഈ സമയം ലക്ഷ്മിയമ്മ മുറിയിലേക്ക് കയറിവന്നു. അമ്മയുടെ മുഖത്തെ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് എന്തോ മാറ്റം തോന്നി. ലക്ഷ്മിയമ്മ അവളുടെ അരികിലിരുന്ന് തലയിൽ തലോടി. "മോളെ... നീ ഒരു അമ്മയാകാൻ പോവുകയാണ്. നമ്മുടെ കുടുംബത്തിലേക്ക് പുതിയൊരു അതിഥി വരാൻ പോകുന്നു." അതു കേട്ടതും ഉണ്ണിമായയുടെ കൈകൾ പതുക്കെ അവളുടെ വയറിലേക്ക് നീണ്ടു. അവൾ വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ അളവറ്റ പ്രണയവും സന്തോഷവും വിരിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. കോവിലകത്തിന്റെ പടിയിറങ്ങി വന്നപ്പോഴും കഷ്ടപ്പാടുകൾ നിറഞ്ഞ ആ കൊച്ചു വീട്ടിലേക്ക് മാറിയപ്പോഴും തങ്ങളെ കാത്തിരുന്നത് ഇത്ര വലിയൊരു പുണ്യമായിരുന്നോ എന്ന് അവൾ ഓർത്തുപോയി. നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ നാണംകെട്ട് കോവിലകത്ത് തിരിച്ചെത്തിയ വിനയൻ കോലായിൽ അങ്ങോട്ടു ഇങ്ങോട്ടു നടക്കുകയായിരുന്നു വിഷ്ണുവിന്റെ കൈക്കരുത്തിന് മുന്നിലും ഉണ്ണിമായയുടെ വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിലും തോറ്റുപോയതിന്റെ കടുത്ത അപമാനം അവന്റെ തലയ്ക്ക് പിടിച്ചിരുന്നു. രേവതി ഭയത്തോടെയും അല്പം ദേഷ്യത്തോടെയും ഒരു വശത്ത് നിന്നു. "എന്നെ നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് അപമാനിച്ച ആ ഉണ്ണിമായയെയും വിഷ്ണുവിനെയും ഞാൻ വെറുതെ വിടില്ല രേവതി! എന്റെ ഈ ചോരപ്പാടിന് പകരം ഞാൻ ചോദിക്കും," വിനയൻ പല്ലിറുമ്മിക്കൊണ്ട് അലറി "നിങ്ങൾ അതൊക്കെ പിന്നെ ചെയ്യ് സാറേ... ആദ്യം നമ്മുടെ പ്ലാൻ പാളിയല്ലോ അതിന് വഴി കാൺ. ആ പപ്പേട്ടന്റെ പറമ്പ് കയ്യിൽ നിന്ന് പോയാൽ പിന്നെ വിഷ്ണുവിനെ പൂട്ടാൻ നമുക്ക് വേറെ വഴിയില്ല," രേവതി അസ്വസ്ഥതയോടെ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ഈ സമയത്താണ് സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നത്. അവരുടെ മുഖത്ത് വിനയനോടുള്ള dheyisham കാണാമായിരുന്നു. അവർ കത്തുന്ന കണ്ണുകളോടെ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ മുഖത്തെ ആ ഭാവം കണ്ട് വിനയനും രേവതിയും ഒരു നിമിഷം ഭയന്നുപോയി. രേവതി പതുക്കെ അവിടെ നിന്ന് കുറച്ചു മാറി നിന്നു. ​തമ്പുരാട്ടി നേരെ രേവതിയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു. ഒരു നിമിഷം പോലും കളയാതെ അവൾ രേവതിയുടെ കരണം നോക്കി ആഞ്ഞു ഒന്നു കൊടുത്തു! ​ഠപ്പേ...! ​അപ്രതീക്ഷിതമായി കിട്ടിയ ആ തല്ലിൽ രേവതി കവിളും പൊത്തിപ്പിടിച്ച് പിന്നോട്ട് മാറി. "അമ്മായി... നിങ്ങൾ ഇതെന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്?" അവൾ കരച്ചിലോടെ ചോദിച്ചു. ​"നാണമില്ലേടി നിനക്ക്!" സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ ശബ്ദം കോവിലകമാകെ മുഴങ്ങി. "എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ പെങ്ങൾ രുക്മിണിയുടെ മകളായിപ്പോയി നീ. ഈ കോവിലകത്തെ  ചോറുമുണ്ടാണ് നീ വളർന്നത്.എന്നിട്ടും നിന്റെ ഏട്ടനെ തെരുവിലേക്ക് ഇറക്കിവിടാൻ ഈ പരദേശിയുടെ കൂടെ ചേർന്ന് നീ കള്ളച്ചൂത് കളിക്കുകയാണല്ലേ? വിഷ്ണു നിനക്ക് നിന്റെ സ്വന്തം ഏട്ടനാണ് രേവതി. ഒരേ വയറ്റിൽ പിറന്നില്ലെങ്കിലും നിന്നെ അവൻ ഒരു അനിയത്തിയെപ്പോലെയാണ് കണ്ടത്. അവനെ തകർത്ത് കോവിലകത്തെ സ്വത്ത് മുഴുവൻ തട്ടിയെടുക്കാൻ വേണ്ടി നീ ഇത്രയും തരംതാഴുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല." രേവതി തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. തമ്പുരാട്ടി വിനയന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവനെ അടിമുടി അറപ്പോടെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അവർ പറഞ്ഞു "പിന്നെ വിനയൻ സാർ... താൻ വലിയൊരു കോളേജ് പ്രൊഫസറാണെന്ന വേഷം കെട്ടി ഇവിടെ നടക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. താൻ പണ്ട് ആരായിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം. കാര്യസ്ഥൻ ഗോപാലൻ നായരുടെ മകൻ വിനയൻ പണ്ടൊരു കള്ളനായിരുന്നു! സ്കൂളിൽ കള്ളത്തരം കാണിച്ച് ഈ നാട്ടിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോയവനാണ് താൻ. ഇത്രയും കാലം കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ കള്ളന്റെ സ്വഭാവം മാറിയിട്ടില്ല എന്ന് ഈ പപ്പേട്ടന്റെ ആധാരം തട്ടിയെടുക്കലിലൂടെ താൻ തെളിയിച്ചു. ഒരു അധ്യാപകനാണെന്ന് പറയാൻ തനിക്ക് നാണമില്ലേടാ?" വിനയൻ ഭയത്തോടെ ഒന്നു പിന്നോട്ട് മാറി. "തമ്പുരാട്ടീ... അത്..." "ഒന്നും പറയേണ്ട! ഒരു തമ്പ്രാന്റെയും ഒത്താശ ഇനി നിനക്ക് ഈ കോവിലകത്ത് കിട്ടില്ല. വിഷ്ണുവിന്റെയും ഉണ്ണിമായയുടെയും ജീവിതം തകർക്കാൻ ഇനിയും നീ ഇവിടെ ഒളിഞ്ഞിരുന്നാൽ നിന്റെ ഈ കപടമുഖവും കള്ളത്തരങ്ങളും ഞാൻ കോളേജ് അധികൃതരെ അറിയിക്കും. നിന്റെ ഈ അധ്യാപക ജോലി ഞാൻ ഇല്ലാതാക്കും. മര്യാദയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ കൺമുന്നിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോടാ ഇവിടുന്ന്!" തമ്പുരാട്ടി വിരൽ ചൂണ്ടി ആക്രോശിച്ചു. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ കയ്യിൽ തനിക്കെതിരെയുള്ള തെളിവുകൾ ഉണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ വിനയൻ ഇനി അവിടെ നിന്നാൽ പണി പാളുമെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ രേവതിയെ ഒന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ തലയും താഴ്ത്തി വേഗത്തിൽ കോവിലകത്തിന്റെ പടിയിറങ്ങി ഓടി. വിനയൻ പോയതോടെ രേവതിയും അവിടെ തനിച്ചായി. 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തിയ വിഷ്ണുവും ഉണ്ണിമായയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും നേരെ വീട്ടിലേക്ക് കയറി. ഉണ്ണിമായയുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക പ്രകാശമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ കട്ടിലിൽ വന്നിരുന്നു. പറമ്പിൽ നിന്നോടി പപ്പേട്ടൻ അങ്ങോട്ട് വന്നു. "വിഷ്ണു മോനേ... മോളെന്താ പെട്ടെന്ന് വീണുപോയത്? വലിയ കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ലല്ലോ?" ലക്ഷ്മിയമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പപ്പേട്ടനോട് പറഞ്ഞു "ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല പപ്പേട്ടാ... നമ്മുടെ വീട് ഒരു ഉത്സവപ്പറമ്പാകാൻ പോവുകയാണ്. ഉണ്ണിമായ എന്റെ മകൾ ഒരു അമ്മയാകാൻ പോകുന്നു." പപ്പേട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. "ഈശ്വരാ... ചതിയുടെ കരിനിഴലുകൾ മാറിയത് ഇതിനായിരുന്നല്ലേ! കോവിലകം വിട്ടിറങ്ങിയെങ്കിലും എന്റെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടിക്ക് ദൈവം തന്ന വലിയൊരു പുണ്യമാണിത്." അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ വിഷ്ണുവിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ലണ്ടനിൽ നിന്ന് രാഹുലിന്റെ വിളി വന്നു. അക്കൗണ്ടിലേക്ക് പണം വന്നിട്ടുണ്ടെന്നും പപ്പേട്ടന്റെ കടം വീട്ടാൻ ആ തുക മതിയെന്നും അവൻ പറഞ്ഞു. വിഷ്ണു പപ്പേട്ടനെയും കൂട്ടി ഉടനെ തന്നെ ബാങ്കിലേക്ക് തിരിച്ചു. വിനയൻ കെട്ടിയ ചതിയുടെ ആ കള്ളക്കടലാസുകൾക്ക് ഇനി ആയുസ്സില്ലെന്ന് വിഷ്ണുവിന് ഉറപ്പായിരുന്നു. കോടതിയിലെ സ്റ്റേ ഓർഡറും കയ്യിലുള്ള പണവുമായി അവൻ ബാങ്ക് മാനേജരുടെ മുന്നിലെത്തി. "മാനേജർ സാർ... പപ്പേട്ടനെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി വിനയൻ ഒപ്പിടുവിച്ച ആ രേഖകൾ നിയമവിരുദ്ധമാണ്. ഇതാ ഹൈകോടതിയുടെ സ്റ്റേ ഓർഡർ. ഒപ്പം പപ്പേട്ടന്റെ ലോൺ തുക മുഴുവൻ അടയ്ക്കാനുള്ള പണവും എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്. ബാങ്കിലെ ബാക്കി നടപടികൾ തീർത്ത് ആ ആധാരം ഞങ്ങൾക്ക് തിരികെ തരണം" വിഷ്ണു ഗാംഭീര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. കോടതി ഉത്തരവും പണവും കണ്ട ബാങ്ക് മാനേജർക്ക് വിഷ്ണുവിനെ തടയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വിനയൻ ഒപ്പുവെപ്പിച്ച ആ പവർ ഓഫ് അറ്റോർണി റദ്ദാക്കിക്കൊണ്ട് പപ്പേട്ടന്റെ പറമ്പിന്റെ യഥാർത്ഥ ആധാരം മാനേജർ വിഷ്ണുവിന്റെ കയ്യിലേക്ക് നൽകി. ആധാരം കയ്യിൽ കിട്ടിയതും പപ്പേട്ടൻ വിഷ്ണുവിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു. "മോനേ... നീ എന്റെ കുടുംബത്തെയാണ് രക്ഷിച്ചത്. ഈ ജന്മം മുഴുവൻ ഞാൻ നിന്റെ കാലടിയിൽ കിടക്കാം." "എന്താ പപ്പേട്ടാ ഈ പറയുന്നത്? നിങ്ങൾ എന്റെ അച്ഛനെപ്പോലെയാണ്. ഇനി ആ പറമ്പിൽ നമ്മൾ സമാധാനത്തോടെ കൃഷി ചെയ്യും," വിഷ്ണു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അവർ തിരികെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഉണ്ണിമായയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും ഉമ്മറത്ത് കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണു ആധാരം ഉണ്ണിമായയുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു. "നോക്കൂ ഉണ്ണിമായേ... വിനയൻ തട്ടിയെടുക്കാൻ നോക്കിയ നമ്മുടെ മണ്ണ് തിരികെ കിട്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇനി നമ്മുടെ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു വളരേണ്ടത് ഈ മണ്ണിലാണ്!" ഉണ്ണിമായ ആ ആധാരം നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ആനന്ദക്കണ്ണീർ ഒഴുകി. വിനയൻ എന്ന കൊടുങ്കാറ്റ് ഒഴിഞ്ഞുപോയ ആ കൊച്ചു വീട്ടിൽ പ്രണയത്തിന്റെയും പുതിയ പ്രതീക്ഷകളുടെയും ഒരു മനോഹരമായ പുലരി വിരിയുകയായിരുന്നു. തുടരും...... 💖🥰 #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #♥ പ്രണയം നിന്നോട് #💞 നിനക്കായ് #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ