Varun Adhitya:Love Unfolds❤‍🩹 part 13 ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ വിരലുകൾ ഡോർ ഹാന്റിലിൽ മുറുകി. മുറിയിലാകെ മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം ബാക്കി നിന്നു. ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ അവനിൽ തന്നെ തങ്ങി. അവൾക്ക് ഒരു ഉത്തരം വേണമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ. ഇനി ഒരാളും തന്നെ കള്ളങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ഒഴിവാക്കരുത് എന്നൊരു വാശി അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. വരുൺ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ ഡോർ വിട്ട് പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ക്ഷീണം ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. “ദേവി…” ആ പേര് വീണ്ടും കേട്ട നിമിഷം അവളുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ ചെറുതായി മുറുകി. “നീ അന്ന് ആകെ ഷോക്കിൽ ആയിരുന്നു .” അവൻ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “നിനക്ക് ചുറ്റും എന്ത് നടക്കുന്നു എന്ന് പോലും മനസ്സിലാകുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല.” ദേവികയുടെ ശ്വാസം പതുക്കെ കൂടി. കാരണം… അവൻ എന്തോ പറയാൻ പോകുകയാണ്. “ആ രാത്രി…” വരുൺ നോട്ടം താഴ്ത്തി. “നീ എന്നെ അവസാനമായി കണ്ടത് റോഡിൽ രക്തത്തിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുന്നതായിരുന്നു .” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ തലക്കുള്ളിലൂടെ വീണ്ടും ചിത്രം മിന്നിപ്പോയി. മഴയിൽ കുതിർന്ന റോഡ് നിലത്തു വീണു കിടക്കുന്ന ബൈക്ക്. ആരോ നിലവിളിക്കുന്നു. താൻ കരയുന്നു. “വരുൺ … എഴുന്നേൽക്ക്… please …” “ആഹ്” പെട്ടെന്ന് അവൾ കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചു. വരുൺ ഉടനെ മുന്നോട്ട് വന്നു. “Hey— hey, enough.” പക്ഷേ ഈ തവണ ദേവിക അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. മുറുകെ. “ഇല്ല…” അവളുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “അന്ന് എന്താ ഉണ്ടായത് ” വരുണിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞു . ഡോക്ടഴ്സ് പറഞ്ഞത്ത ഇപ്പോഴും അവന്റെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ഇനിയൊരു ഷോക്ക് താങ്ങാൻ അവൾക്കാവില്ല .” പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നിർത്തിയാലും പ്രയോജനമില്ലെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. അവൾ സത്യത്തിന്റെ അരികിലെത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പുറത്ത് ഇടിമിന്നൽ ശബ്ദം കേട്ടു. ദേവിക അറിയാതെ ചെറുതായി വിറച്ചു. ആ റിയാക്ഷൻ കണ്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ മുഖം വല്ലാതായി കാരണം… മഴയെ പേടിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് ആ രാത്രിക്ക് ശേഷമാണ്. അവൻ അത് നന്നായി അറിയാം. “നീ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വന്നപ്പോൾ…” അവൻ വീണ്ടും പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “നിന്റെ കൈ മുഴുവൻ ബ്ലഡ്‌ ആയിരുന്നു.” ദേവികയുടെ ശ്വാസം നിമിഷ നേരം നിലച്ച പോലെ തോന്നി. ബ്ലഡ്‌ . അതുകൊണ്ടാണോ ചുവന്ന നിറം കാണുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ താൻ പാനിക് ആകുന്നത്? അതുകൊണ്ടാണോ മഴയുള്ള രാത്രികൾ രാത്രികൾ സഹിക്കാനാവാത്തത്. തലയ്ക്കുള്ളിലൂടെ ഓടിയിരുന്ന ചിത്രങ്ങൾ ഇപ്പോൾ പതിയെ കണക്ട് ചെയ്യാൻ തനിക്കാവുന്നുണ്ട് എന്നവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. "പിന്നെ" അവൾ തളർന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു . വരുൺ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ആ ദിവസം ഓർമ്മ വരുമ്പോഴും ഇന്നും നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടുന്ന പോലെ തോന്നും. ICU Machines പുറത്തിരുന്നു കരയുന്ന ദേവിക. പിന്നെ അവളുടെ അച്ഛനുമമ്മയും “ഈ ബന്ധം ഇവിടെ തീരണം.” വരുണിന്റെ പല്ലുകൾ മുറുകി. “നിനക്ക് ആക്‌സിഡന്റ് നേരിട്ട് കണ്ട ഷോക്ക് ആയിരുന്നു .” അവൻ ശ്വാസം വലിച്ചു. “ഡോക്ടർസ്പറഞ്ഞിരുന്നു… കുറച്ചു കാലത്തേക്ക് പഴയതൊന്നും ഓർക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത് എന്ന് .” ദേവിക നിശബ്ദമായി കേട്ടിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു കാരണം… ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു. സ്നേഹമെന്ന പേരിൽ എല്ലാവരും തന്നിൽ നിന്ന് താൻ ഏറ്റവും സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യനെയും ആഗ്രഹിച്ച ജീവിതത്തെയും ആണ് അകറ്റിയത് എന്ന്. “അപ്പോൾ…” അവൾ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന പോലെ ചോദിച്ചു. “എനിക്ക്… നീ മരിച്ചു എന്ന് തോന്നിയത്…” ഈ തവണ വരുൺ നേരെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ വർഷങ്ങളായുള്ള വേദന ഉണ്ടായിരുന്നു. “നിന്നോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞു.” മുറിയിലാകെ നിശബ്ദമായി ദേവികയുടെ മുഖത്തെ നിറം പതുക്കെ മങ്ങി. “ആര്?” അവൾ തളർന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു . വരുൺ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അതിന് ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. അതിനുത്തരം അവൾക്ക് മനസ്സിലായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ അമ്മ. അവളെ സംരക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടിയോ … അല്ലെങ്കിൽ വരുണിനെ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കാൻ വേണ്ടിയോ അവർ അവളെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു. അവൻ ആ ആക്‌സിഡന്റ് സർവൈവ് ചെയ്തില്ല. ആതിരിച്ചറിവ് വന്ന നിമിഷം ദേവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ താഴേക്ക് വീണു. വരുൺ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയെങ്കിലും പാതിയിൽ നിന്നു. അവൾക്ക് സമയം കൊടുക്കണമെന്ന്അ വന് തോന്നി.. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അപ്രതീക്ഷിതമായി ദേവിക അവന്റെ കോളറിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു . “നീ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന്…” അവളുടെ ശബ്ദം പൂർണമായി തകർന്നിരുന്നു. “ഞാൻ ഇത്ര വർഷം അറിഞ്ഞില്ലേ…?” ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ കണ്ണുകളും ചെറുതായി നിറഞ്ഞു. കാരണം… ആ വേദന അവനും ഓരോ ദിവസവും ജീവിച്ചുതന്നെയാണ്. തുടരും..... #തുടർക്കഥ #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖

Varun Adhitya:Love Unfolds❤‍🩹 Part 12 വരുണിന്റെ ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി വിടർന്നു. “ഞാൻ… നിന്നെ വെറുക്കുമോ വരുൺ?” അവൾ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ ഭയം മറച്ചു വെക്കാതെ ചോദിച്ചു. വരുൺ ഉടനെ നോട്ടം മാറ്റി. കാരണം ആ ചോദ്യം അവന്റെ ഉള്ളിൽ വർഷങ്ങളായി കിടന്നിരുന്ന ഭയമായിരുന്നു. ആ രാത്രി കഴിഞ്ഞ് ഓരോ ദിവസവും അവൻ അതുതന്നെയാണ് ചിന്തിച്ചത്. ദേവിക എല്ലാം ഓർത്താൽ… അവൾ വീണ്ടും തകരുമോ? അല്ലെങ്കിൽ..... അവനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുമോ? മുറിയിലാകെ മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു. ദേവിക അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വരുൺ സത്യം മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. തന്നിൽ നിന്ന് മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. അതിന് പിന്നിൽ പേടിയുണ്ട്. വലിയ എന്തോ പേടി. “ആ ആക്‌സിഡന്റ്ൽ …” അവൾ വീണ്ടും പതുക്കെ ചോദിച്ചു. “നീ ഉണ്ടായിരുന്നു… അല്ലേ?” വരുണിന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കൈയിൽ അറിയാതെ മുറുകി. അത് മതി ആയിരുന്നു അവൾക്ക് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ. ദേവികയുടെ ശ്വാസം വീണ്ടും ചെറുതായി മുറുകി. കാരണം തലക്കുള്ളിലെ ആ മങ്ങിയ ചിത്രങ്ങൾ ഇപ്പോൾ പതിയെ മനസ്സിലാകാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. മഴ... റോഡ്... രക്തം... ആരോ നിലത്ത് വീണുകിടക്കുന്നു. താൻ അലറുന്നു . “വരുൺ…” ആ പേര് അവളുടെ നാവിൽ നിന്ന് അറിയാതെ പുറത്തുവന്നു. ആ നിമിഷം സമയം നിശ്ചലമായ പോലെ തോന്നി. വരുൺ അനങ്ങാനാവാതെ അവളെ തന്നെ നോക്കി. കാരണം… ഇത്ര വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായാണ് അവൾ ആ പേര് ഇങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത്. ഓർമ്മയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന്. അല്ലാതെ പ്രെസെന്റ്ൽ നിന്ന് അല്ല. ദേവികക്കും അത് മനസ്സിലായി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ നിറഞ്ഞു. “എനിക്ക്…” അവൾ നെറ്റിയിൽ കൈവച്ചു. “എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു…” ആ ശബ്ദത്തിലെ അവശത മനസ്സിലായ നിമിഷം വരുണിന്റെ മുഖം പൂർണമായി മാറി... അവന്റെകണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു ... ചുവന്ന മുഖത്തോടെ അവൻ വളരെ പതുക്കെ അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. വിറയാർന്ന കരങ്ങൾ ദേവികയുടെ ഷോൾഡറിലേക്ക് ചേർന്നു. “Hey… look at me.” ദേവിക പതുക്കെ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി. “നീ ഇപ്പോൾ ഒന്നും ഫോഴ്സ്ചെ യ്ത് ഓർക്കണ്ട.” ഈ തവണ അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആ കൂർമ്മത ഇല്ലായിരുന്നു. ദേവികയോടുള്ള കരുതൽ മാത്രം. “നിനക്ക് തലവേദനിക്കും.” ദേവിക ചെറുതായി ചിരിച്ചു. “എല്ലാവരും എനിക്ക് എന്ത് ഫീൽ ചെയ്യണമെന്ന് തീരുമാനിച്ച പോലെ ആണ്.” ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ വരുൺ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കാരണം അവൾ പറഞ്ഞത് സത്യമായിരുന്നു. അവളുടെ ഫാമിലി . ഡോക്ടർസ് . എന്തിന് അവൻ പോലും . എല്ലാവരും സ്നേഹം എന്ന പേരിൽ അവളെ സത്യത്തിൽ നിന്ന്നി അകറ്റി. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ… കള്ളങ്ങൾ കൊണ്ട് അവൾക്ക് ചുറ്റും പണിത ചുമരുകൾ പതിയെ പൊളിഞ്ഞു വീഴുന്നു. ദൈവഹിതം പോലെ താൻ തന്നെ അതിന് സാക്ഷിയും ആകുന്നു . പെട്ടെന്ന് കോറിഡോർ ൽ വീണ്ടും സൗണ്ട്കേട്ടതും വരുൺ ഉടനെ എഴുന്നേറ്റു. ഈ തവണ അത്ആ ടീച്ചേഴ്‌സ്യി ആയിരുന്നു രുന്നു. “ഇൻഡോർ റൂം കീ ആരുടെ കൈയിൽ ആണ്?” “വരുൺ സർ ഇവിടെ ഉണ്ടോ?” ദേവിക ഉടനെ ഡോറിലേക്ക് നോക്കി. താൻ ഇവിടെ നിന്നാൽ അവസ്ഥ കൂടുതൽ മോശം ആകുമെന്ന്അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. പക്ഷേ ഈ തവണ അവൾ ബാക്ക് ഡോറിലേക്ക് നടന്നില്ല. പകരം നേരെ വരുണിനെ നോക്കി. “ഞാൻ ഇനി ഓടിപ്പോകില്ല.” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി മങ്ങി. കാരണം… അത് പഴയ ദേവിക പറയുന്ന ഡയലോഗ്ആ യിരുന്നു. ഭയം ഉണ്ടായാലും പിന്നോട്ട് പോകാത്ത ദേവിക. മഴയിലും കൈ വിടാത്ത ദേവിക. അറിയാതെ തന്നെ അവന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ചിരി വന്നു. വളരെ ചെറിയത്. പക്ഷേ അതിലെ ആത്മാർത്ഥ അവൾക്ക് മനസ്സിലായി അവൾക്ക് ആദ്യമായി തോന്നി ഈ ചിരി താൻ മുൻപ് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഒരുപാട് തവണ. പുറത്ത് ഡോർ ഹാൻഡ്‌ൽ വീണ്ടും കുലുങ്ങി. “Sir?” വരുൺ ഒരു ദീർഘശ്വാസം എടുത്തു. പിന്നെ ഡോർ തുറക്കാൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു. പക്ഷേ ഡോർ തുറക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ദേവികയുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും അവനെ നിർത്തി. “ഒരു കാര്യം കൂടെ .” വരുൺ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ദേവിക കുറച്ചു നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു— “ആ ആക്‌സിഡന്റ്ൽ … മരിച്ചത് ആരാണെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചു?” ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ മുഖത്തെ നിറം പൂർണമായി മങ്ങി. കാരണം… അവൾ സത്യത്തിന്റെ വളരെ അടുത്തേക്ക് എത്തിയിരുന്നു. തുടരും..... #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖 #തുടർക്കഥ

Varun Adhitya:Love Unfolds❤‍🩹 Part 11 “Sir…?” പുറത്ത് നിന്ന് വീണ്ടും വിളി കേട്ടതും വരുൺ ഉടനെ ഡോറിനു നേരെ തിരിഞ്ഞു. ദേവികയുടെ ശ്വാസം ഇപ്പോഴും നേരെയായിരുന്നില്ല. തലക്കുള്ളിലെ വേദന ചെറുതായി കുറഞ്ഞെങ്കിലും നെഞ്ചിനുള്ളിലെ അസ്വസ്ഥത മാത്രം മാറിയില്ല. പുറത്ത് സ്റ്റുഡന്റസ് നടന്നുവരുന്നത്   വ്യക്തമായി കേൾക്കാം. വരുൺ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ അടച്ചു ശ്വാസം വിട്ട ശേഷം വളരെ  ആയി പറഞ്ഞു “ബാക്ക് ഡോർ വഴി  പുറത്തേക്ക് പോ .” ദേവിക ഉടനെ മുഖം ചുളിച്ചു. “Again?” “Please, Devika.” ഈ തവണ അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ തെളിഞ്ഞത് ദേഷ്യമായിരുന്നില്ല മറിച്ച് അപേക്ഷയായിരുന്നു. പക്ഷേ ദേവികക്ക് അതുകേട്ടു കൂടുതൽ ഇറിറ്റേഷൻ ആയി.. “നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാത്തിനെയും മറച്ചു വക്കുന്നത് ഇത്രക്ക് ഇഷ്ടമാണോ ?” വരുൺ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. കാരണം അവൾ പറഞ്ഞത് തെറ്റല്ലായിരുന്നു. പുറത്ത് ഡോർ തുറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും അവൻ ഉടനെ മുന്നോട്ട് പോയി മെയിൻ ഡോർ അല്പം മാത്രം തുറന്നു. വരുണിനെ കണ്ടതും പുറത്ത് നിന്ന ബോയ്സ്ഉ ടനെ ഒന്ന് പിന്മാറി. “Sorry sir… ബോൾ എടുക്കാൻ വന്നതാ.” “ഇപ്പൊ ബ്രേക്ക്‌ ടൈം അല്ലല്ലോ ഇനി ഈവെനിംങ്ങ് വന്നു വാങ്ങിക്കോ .” അവന്റെ ശബ്ദം അത്രയും ഉറച്ചത് ആയിരുന്നതിനാൽ അവർ ഉടനെ അവിടെ നിന്ന് പോയി. ഡോർ വീണ്ടും അടഞ്ഞതും മുറിയിലാകെ നിശബ്ദത വീണു. ദേവിക ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെ നിന്നിരുന്നു. വരുൺ തിരിഞ്ഞ് അവളെ നോക്കിയ നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും അവന്റെ പോക്കറ്റിലേക്ക് നീങ്ങി. Pendant. അവൻ അത് മറച്ച രീതി അവൾ വ്യക്തമായി കണ്ടിരുന്നു. “ആ പെൻഡൻഡ് എന്തുകൊണ്ടാ ഇത്രയും സ്പെഷ്യൽ ?” അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. വരുൺ പല്ലുകൾ കൂട്ടിയിടിച്ചു . “Nothing.” “That's a lie.” അവൾ യാതൊരു മടിയും ഇല്ലാതെ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ അത് കണ്ടെന്നു മനസ്സിലായ നിമിഷം നിങ്ങൾ പാനിക് ആയി.” വരുൺ അവളെ നോക്കി നിശബ്ദമായി നിന്നു. ദേവിക പതുക്കെ വരുണിനടുത്തേക്ക് നടന്നു “എനിക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മ വരുന്നു.” അവളുടെ ശബ്ദം ഈ തവണ ചെറുതായി വിറച്ചിരുന്നു. “ക്ലിയർ അല്ല… പക്ഷേ ചില കാര്യങ്ങൾ. അതെല്ലാം എന്റെ ലൈഫിൽ നടന്നതാണെന്ന് എനിക്കുറപ്പാണ് ” വരുണിന്റെ മുഷ്ടി മുറുകി. “ദേവി—” അവൻ പറയാൻ തുടങ്ങിയതും ദേവിക ഉടനെ തല ഉയർത്തി അവനെ നോക്കി. “See?” മുറിയിലാകെ വീണ്ടും സൈലെൻസ് . “നിങ്ങൾ വീണ്ടും എന്നെ അങ്ങനെ വിളിച്ചു.” ആ നിമിഷം അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വീണ്ടും കൂടുകയായിരുന്നു. കാരണം… ആ പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് അപരിചിതത്വം അല്ല തോന്നുന്നത്. പകരം അത്രമേൽ അടുപ്പം ആണ്. അത് തന്നെയാണ് അവളെ ഭയപ്പെടുത്തിയത്. “നമ്മൾ ആരായിരുന്നു?” ഈ തവണ അവളുടെ ശബ്ദം വളരെ സോഫ്റ്റ്‌ ആയിരുന്നു. ആ ചോദ്യം നേരെ വരുണിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കുത്തിയതുപോലെ തോന്നി. Best friends. First love. Almost family. എത്ര ഉത്തരങ്ങൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു വന്നെങ്കിലും ഒന്നും പുറത്തുവന്നില്ല. കാരണം അവൾക്ക് എല്ലാം ഓർമ്മ വന്നാൽ പിന്നെ എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് അവൻ സ്വന്തം കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഹോസ്പിറ്റൽ റൂം . പാനിക് അറ്റാക്ക് കൊണ്ട് വിറക്കുന്ന ദേവിക. ഡോക്ടർന്റെ സീരിയസ് ഫേസ് . “Trauma associated memories force ചെയ്യരുത്.” വരുണിന്റെ ശ്വാസം പതുക്കെ മുറുകി. “പാസ്റ്റ്മാറ്റാൻ പറ്റില്ല.” ഒടുവിൽ അവൻ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ മറക്കുന്നത് സമാധാനത്തിനു വേണ്ടിയായിരിക്കും .” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി നിറഞ്ഞു. കാരണം… അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ ആദ്യമായി തോന്നി താൻ മറന്നത് ഒരു വ്യക്തിയെ മാത്രം അല്ല. തന്റെ തന്നെ ഒരു ഭാഗം ആകാം. അവൾ കുറച്ചു നിമിഷം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു— “എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചിരുന്നോ?” വരുൺ ഉടനെ നോട്ടം മാറ്റി. ആ റിയാക്ഷൻ മതി ആയിരുന്നു അവൾക്ക് ഉത്തരം മനസ്സിലാക്കാൻ. “Something did happen…” അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു . മുറിയിലാകെ വീണ്ടും ഭാരമുള്ള നിശബ്ദത. പുറത്ത് മഴ തുടങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം തന്നെ ദേവികയുടെ മുഖം ചെറുതായി മാറി. മഴ. Again. പെട്ടെന്ന് അവളുടെ തലക്കുള്ളിലൂടെ മറ്റൊരു ചിത്രം മിന്നിപ്പോയി. റോഡരികിൽ വീണുകിടക്കുന്ന ഗിറ്റാർ . അതിന്റെ അടുത്ത് രക്തം ആരോ അലറുന്നു “വരുൺ—!” “ആഹ്…” പെട്ടെന്ന് തലയിൽ വീണ്ടും ശക്തമായി വേദന കുത്തിയതും അവൾ കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചു പിന്നിലേക്ക് തെന്നി. “ദേവിക !” വരുൺ ഉടനെ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു. ഈ തവണ അവന്റെ മുഖത്തെ പേടി പൂർണമായി വ്യക്തമായിരുന്നു. “Breathe… hey, look at me…” ദേവിക ശ്വാസം നേരെയാക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കൈകൾ uncontrollably വിറക്കുകയായിരുന്നു. “Blood…” അവൾ ബുദ്ധിമുട്ടോടെ പറഞ്ഞു. ആ ഒരു വാക്ക് കേട്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ മുഖത്തെ നിറം മങ്ങി. കാരണം… ഇത് ആദ്യമായാണ് അവൾ ആക്‌സിഡന്റ്നോട്‌ നേരിട്ട് ബന്ധമുള്ള കാര്യം പറയുന്നത് ദേവിക കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ബ്ലർ ആയ ചിത്രങ്ങൾക്കിടയിലും അവൾ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി കണ്ടു. വരുണിന്റെ കണ്ണുകൾ അത് കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ വീണ്ടും എന്തോ മുറുകി. “ആ ആക്‌സിഡന്റ്ൽ…” അവൾ ശ്വാസം വലിച്ചു. “ആർക്കാ എന്ത് സംഭവിച്ചത്?” ആ ചോദ്യം കേട്ട അവൻ നിശബ്‍ദനായി . പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. വരുൺ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ തളർന്ന രീതിയിൽ അവൻ ചോദിച്ചു “നിനക്ക് സത്യം ഓർമ്മ വന്നാൽ…” അവൻ ആദ്യമായി നേരെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “നീ എന്നെ വെറുക്കുമോ, ദേവി…?” മുറിയിലാകെ മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം ബാക്കി നിന്നു. തുടരും......... #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖

Varun Adhitya:Love Unfolds❤️ Part 10 ഡോർ അടഞ്ഞ ശബ്ദം മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങി നിശബ്ദമായതും ദേവിക പതുക്കെ നോട്ടം മാറ്റി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും ഒരു അസ്വസ്ഥത നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. മേഘ്ന പറഞ്ഞ വാക്കുകളേക്കാളും… വരുൺ എല്ലാം അത്ര വേഗം നിരസിച്ചതായിരുന്നു അവളെ കൂടുതൽ വിഷമിപ്പിച്ചത്. മുറിയിലാകെ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അതേസമയം വരുൺ ടേബിളിൽ ഇരുന്ന ഗിത്യർ എടുത്ത് കേസിലേക്ക് വെക്കുകയായിരുന്നു. മനസ്സിലെ അസ്വസ്ഥത മുഖത്ത്ആ പ്രകടമാകാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവന്റെ വിരലുകൾ ഇപ്പോഴും ചെറുതായി വിറകൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദേവിക കുറച്ചു നേരം അവനെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ ഒടുവിൽ നിശബ്ദത പൊട്ടിച്ച് ചോദിച്ചു “എന്തിനാ എന്നെ ദേവി എന്ന് വിളിച്ചത്?” ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ ചലനങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് നിന്നു. മുറിയിലാകെ വീണ്ടും ഭാരമുള്ള നിശബ്ദത. അവൻ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി അവളെ നോക്കി. ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ അവനിൽ മാത്രമായിരുന്നു. “Slip of tongue.” കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്കു ശേഷം അവൻ പറഞ്ഞു. ആ മറുപടി കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ മുഖം ചെറുതായി മങ്ങി. “Lie.” അവൾ നിശ്വസിക്കുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു. വരുണിന്റെ താടിയെല്ല് മുറുകി “Devika…” “ഇല്ല, seriously.” ഈ തവണ അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വന്നു. “നിങ്ങൾ എന്നെ നോക്കുന്ന രീതി… സംസാരിക്കുന്ന രീതി… എല്ലാം കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് തോന്നുന്നത് നമ്മൾ മുൻപ് തന്നെ അറിയുന്ന ആളുകളാണെന്ന്.” അവളുടെ ശബ്ദം പതുക്കെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “പക്ഷേ ഓരോ തവണയും ഞാൻ അതിനെപ്പറ്റി ചോദിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നു.” വരുൺ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ മാത്രം അവളിൽ നിന്ന് മാറിയില്ല. “ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ മെസ്സേജസ് …” ദേവിക തുടർന്നു. “ആ പഴയ ഫോട്ടോ…” അവൾ കുറച്ചു നിമിഷം നിർത്തി. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു— “നിങ്ങൾ ശെരിക്കും ആരാ?” ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ ശ്വാസം ചെറുതായി മുറുകി. കാരണം… ഈ ചോദ്യം വരുമെന്ന് അവൻ അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിന് ഉത്തരം പറയാൻ ഇപ്പോഴും അവന് ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ഒരു നിമിഷം പഴയ ഓർമ്മകൾ മുഴുവൻ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. മഴ. രക്തം. ചെറിയ പ്രായത്തിലുള്ള ദേവികയുടെ കരച്ചിൽ. Hospital corridor. “അവൾ ഇനി ഒന്നും ഓർക്കരുത്…” വരുണിന്റെ വിരലുകൾ അറിയാതെ മുറുകി. “ചില കാര്യങ്ങൾ അറിയാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.” ഒടുവിൽ വളരെ പതുക്കെ അവൻ പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ ഉള്ളിലെ ഫ്രസ്ട്രേഷൻ പെട്ടെന്ന് കൂടിപ്പോയി. “Stop saying that!” ആദ്യമായി അവളുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു. “എല്ലാവരും അതാണ് പറയുന്നത്. ഒന്നും പറയാതെ മിസ്റ്റീരിയസ്ആ യി നിൽക്കും… പിന്നെ ‘അറിയാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്’ എന്ന് പറയും.” അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ ചിരിച്ചു. “എന്റെ ലൈഫ്നെപറ്റിയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.” വരുൺ അവളെ നോക്കി നിശബ്ദമായി നിന്നു. കാരണം അവൾ പറഞ്ഞത് തെറ്റല്ല. പക്ഷേ സത്യം പറഞ്ഞാൽ അതിനേക്കാൾ വലിയ ഡാമേജ്ഉ ണ്ടാകുമെന്നത് അവന് മാത്രം അറിയാമായിരുന്നു. “നിനക്ക് ഇപ്പോൾ റസ്റ്റ്‌ വേണം.” വീണ്ടും അതേ calm tone. ആ മറുപടി കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ ക്ഷമ പൂർണമായി നഷ്ടമായി . “ഫൈൻ.” “Don’t worry sir. ഇനി ഞാൻ ഒന്നും ചോദിക്കില്ല.” ആ “sir” അവൾ പ്രത്യേകം ഊന്നൽ കൊടുത്താണ് പറഞ്ഞത്. പിന്നെ അവൾ നേരെ ഡോറിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ പോകുന്നതിനിടയിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് ടേബിളിലിരുന്ന ചെറിയ ബ്ലാക്ക് പെൻഡന്റ്ലേക്ക് നീങ്ങി. ഒരു ഗിറ്റാർ പെൻഡന്റ് . അതേ പെൻഡന്റ് . പഴയ ഫോട്ടോയിൽ കണ്ടത്. ദേവികയുടെ ചുവടുകൾ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പതുക്കെ കൂടി. അവൾ വളരെ പതുക്കെ ആ പെൻഡന്റ്കൈ യിൽ എടുത്തു. അത് സ്പർശിച്ച നിമിഷം വീണ്ടും അതേ മിന്നൽ പോലെ എന്തോ തലക്കുള്ളിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി. മഴയിൽ നനഞ്ഞ ചെറിയൊരു ബസ് സ്റ്റോപ്പ്‌ . തന്റെ അരികിൽ ഗിറ്റാർ പിടിച്ച് ചിരിക്കുന്ന ഒരു കൗമാരക്കാരൻ. “ദേവി, ഇത് നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്. Promise?” “ആഹ്…” പെട്ടെന്ന് തലയിൽ വീണ്ടും കുത്തിയ വേദന വന്നതും പെൻഡന്റ്അ വളുടെ കൈയിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീണു. ടിങ്—! ആ ശബ്ദം മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങി. വരുണിന്റെ മുഖത്തെ നിറം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മങ്ങി. കാരണം… ഇപ്പോൾ ദേവിക മുൻപത്തെത്തിനേക്കാൾ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തു പെൻഡന്റ്നിലത്ത് വീണ ശബ്ദം മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങിയതും ദേവിക പിന്നിലേക്ക് ഒന്ന് തെന്നി. തലക്കുള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന പോലെ തോന്നുകയായിരുന്നു. മഴ. ഒരു പഴയ ബസ് സ്റ്റോപ്പ്‌ . ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഗിറ്റാർ വായിക്കുന്ന ഒരു പയ്യൻ പിന്നെ വെളുത്ത ഹെഡ്ലൈറ്റ്സ് . ബ്രേക്കിന്റെ കഠിന ശബ്ദം. രക്തം. “ദേവി!” “ആഹ്…” പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ച് അവൾ തലയിൽ കൈവച്ചു. “ദേവിക!” വരുൺ ഉടനെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തി. ഈ തവണ അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ panic ഒട്ടും മറഞ്ഞിരുന്നില്ല. “Look at me… hey…” ദേവിക ശ്വാസം നേരെയാക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കൈകൾ ചെറുതായി വിറക്കുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാം ബ്ലർ ആയി തോന്നി. “എനിക്ക്…” വാക്കുകൾ പോലും പൂർണമായി പുറത്തുവരുന്നില്ല. വരുൺ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ച് അടുത്തുള്ള ചെയർലേക്ക് ഇരുത്തി. പിന്നെ താഴെ വീണ പെൻഡൻഡ് വേഗത്തിൽ എടുത്ത് പോക്കറ്റ്ലേക്ക് ഇട്ടു. വരുൺ വളരെ സൂക്ഷിച്ചു പെട്ടെന്ന് ചെയ്ത പ്രവർത്തി ആണെങ്കിലും ദേവിക അത് ശ്രേദ്ധിച്ചിരുന്നു “ആ പെൻഡന്റ് …” അവൾ ബുദ്ധിമുട്ടോടെ പറഞ്ഞു. വരുണിന്റെ വിരലുകൾ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. “ഞാൻ അത് എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ട്…” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അവന്റെ മുഖം വീണ്ടും മുറുകി. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ അവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു— “എന്താ ഓർമ്മ വന്നത്?” ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ദേവിക കണ്ണുകൾ തുറന്ന് അവനെ നോക്കി. ആദ്യമായി… അവൾക്ക് വരുണിന്റെ മുഖത്ത് പേടി കാണാനായി. ശരിയായ പേടി. താൻ എന്തെങ്കിലും ഓർത്തുപോകുമോ എന്ന ഭയം. “എനിക്ക് അറിയില്ല…” അവൾ നെറ്റി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. “പക്ഷേ… മഴ… ഒരു ബസ് സ്റ്റോപ്പ്‌ … പിന്നെ…” അവൾ പൂർത്തിയാക്കുന്നതിന് മുമ്പേ വരുണിന്റെ ശ്വാസം ചെറുതായി മുറുകി. “മതി.” ആ വാക്ക് ഉടനെ അവനിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു. ദേവിക കൺഫ്യൂസ്ഡ്ആയി അവനെ നോക്കി. “എന്ത്?” “ഇനി ഓർക്കാൻ ശ്രമിക്കണ്ട.” അവന്റെ ശബ്ദം വളരെ മുറുകിയത് ആയിരുന്നു. പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ പേടി വ്യക്തമായിരുന്നു. “Why?” ഈ തവണ ദേവികയുടെ ശബ്ദത്തിലും ഫ്രസ്ട്രേഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. “നിങ്ങൾ എല്ലാത്തിനെയും പേടിക്കുന്ന പോലെ ബിഹേവ്ചെ യ്യുന്നത് എന്തിനാ?” വരുൺ നോട്ടം മാറ്റി. കാരണം ഉത്തരം പറയാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു. അവൾക്ക് എല്ലാം ഓർമ്മ വന്നാൽ… അത് ശെരിയാവില്ല ആ ആക്‌സിഡന്റ്ന്ശേഷം അവൾ എങ്ങനെയായിരുന്നു തകർന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഒരേയൊരു ആളായിരുന്നു അവൻ. ഹോസ്പിറ്റൽ ബെഡ്ൽ അവൾ പാനിക് അറ്റാക്ക്കൊണ്ട് വിറച്ചത്. അവനെ തിരിച്ചറിയാതെ കരഞ്ഞത്. പിന്നെ “വരുൺ മരിച്ചു…” ആ കള്ളം അവളുടെ വീട്ടുകാർ പറഞ്ഞ ദിവസം. വരുണിന്റെ വിരലുകൾ അറിയാതെ മുറുകി. “എന്നെ നോക്ക്.” ദേവികയുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടതും അവൻ presentലേക്ക് തിരികെ വന്നു. അവൾ ഇപ്പോഴും അവനെ തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു. ഭയവും കൺഫ്യുഷനും എല്ലാം അവളുടെ മുഖത്ത് വ്യക്തമായിരുന്നു. “ഞാൻ അറിയാൻ അർഹിക്കുന്നില്ലേ?” ആ ചോദ്യം ഈ തവണ അവനെ നേരെ തട്ടി. കാരണം അവൾ പറഞ്ഞത് സത്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ സത്യ ഒരാളുടെ ജീവിതം തന്നെ തകർക്കാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിലാണെങ്കിൽ? വരുൺ കണ്ണുകൾ അടച്ചു ശ്വാസം വിട്ടു. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു— “നീ ഇപ്പോൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്… അറിയാതിരിക്കുന്നതായിരുന്നു നല്ലത് എന്ന് നിനക്ക് തന്നെ തോന്നും .” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും കോപം കയറി. “Enough!” അവൾ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു. “നിങ്ങൾക്ക് പറയാൻ പറ്റില്ലെങ്കിൽ fine. പക്ഷേ എന്നെ കുഞ്ഞിനെ പോലെ ട്രീറ്റ്‌ ചെയ്യണ്ട.” വരുൺ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവന്റെ നിശബ്ദത തന്നെയാണ് അവളെ കൂടുതൽ ഇറിറ്റേറ്റ്ചെ യ്തത്. “ആരും ഒന്നും പറയുന്നില്ല… പക്ഷേ എല്ലാവർക്കും എല്ലാം അറിയാം.” അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ ചിരിച്ചു. “Honestly, this is messed up.” അടുത്ത നിമിഷം അവൾ നേരെ doorലേക്ക് നടന്നു. പക്ഷേ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ പോകുന്നതിനിടയിൽ പെട്ടെന്ന് കോറിഡോർൽ നിന്ന് സ്റ്റുഡന്റസ്ന്റെ ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു. “ഇൻഡോർ റൂംലാണോ?” “അവിടെ സർ ഉണ്ടല്ലോ…” ദേവികയുടെ ചുവടുകൾ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. കാരണം ഡോർ പാതി തുറന്ന നിലയിലായിരുന്നു. പുറത്ത് ആരെങ്കിലും അകത്തേക്ക് നോക്കിയാൽ— അവളും വരുണും മാത്രം ആ മുറിക്കകത്ത്നിൽക്കുന്നത് കാണും. അതും ഈ അവസ്ഥയിൽ. അത് മനസ്സിലാക്കിയ നിമിഷം വരുണും ഡോർ വശത്തേക്ക് നോക്കി. രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിച്ചു. ആ ടെൻഷൻ നിറഞ്ഞ നിശബ്ദതയ്ക്കിടയിൽ… പുറത്ത് നിന്ന് വീണ്ടും ശബ്ദം അടുത്തെത്തി. “Sir…?” തുടരും.......... #തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖 #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ

Varun Adhitya:Love Unfolds ❤️ Part 9 ദേവിക കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ വരുണിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന പോലെ അവൾക്ക് വ്യക്തമായി തോന്നി. പക്ഷേ അത് എന്താണെന്ന് മാത്രം പിടികിട്ടുന്നില്ല. “അല്ല… അങ്ങനെ തോന്നി.” ഒടുവിൽ അവൾ നോട്ടം മാറ്റിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. വരുൺ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം അവളുടെ മുഖത്ത് തങ്ങി നിന്ന ശേഷം പതുക്കെ മാറി. “ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോ.” അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞ് അവൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ദേവിക കുറച്ച് നേരം അവിടെ തന്നെ നിന്നു. അവൻ പോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ മനസ് കൂടുതൽ കാലുഷിതമാകുകയായിരുന്നു . “Okayyyy… ഇനി നീ സത്യം പറഞ്ഞേ പറ്റൂ.” ക്ലാസ്സ്‌റൂമിൽ കയറിയ ഉടനെ അഞ്ജലി ഡെസ്കിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു. “എന്ത്?” “നിനക്കും വരുൺ സർനും ഇടയിൽ എന്താ സീൻ ?” ദേവികയുടെ മുഖം ഉടനെ മുറുകി. “സീൻ ഒന്നുമില്ല.” “അപ്പൊ കുറച്ചു മുന്നേ കോറിഡോറിൽ നടന്നതെന്തായിരുന്നു ” “അഞ്ജു, അത് ഒന്നുമില്ല.” “ശരി ശരി. പക്ഷേ seriously, ഇന്നലെ മുതൽ നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും weird ആണ്.” അഞ്ജലി പറഞ്ഞത് കേട്ട് ദേവിക നോട്ട്ബുക് തുറന്നു വച്ചു അതിലേക്ക്ശ്ര നോക്കി ഇരുന്നെങ്കിലും ദ്ധ ഒന്നും അതിലില്ലായിരുന്നു. കാരണം… അവൾക്കും അത് ഫീൽ ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു invisible tension. വരുണിന്റെ അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ എന്തോ പരിചിതമായൊരു ഫീലിംഗ്വ രും. അതേ സമയം പറയാൻ  പറ്റാത്ത അസ്വസ്ഥതയും. “നീ അതിനെ പറ്റി വല്ലാണ്ട് ചിന്തിക്കേണ്ട.” അഞ്ജലി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “അയാൾ കുറച്ചു സ്ട്രിക്റ്റ് ആണെന്നെ ഉള്ളൂ അല്ലാതെ വലിയ ഭീകരൻ ഒന്നുമല്ല.” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ മെസ്സേജസ്വീ ണ്ടും വന്നു. “ഉറങ്ങണം ദേവി…” അവൾ പെട്ടെന്ന് നോട്ട്ബുക്അടച്ചു. “ഞാൻ ഒന്ന് വാഷ്റൂമിൽ പോയിട്ട് വരാം.” ബെൽ അടിച്ചതിനാൽ വരാന്തയിൽ ഒന്നും തന്നെ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല ക്ലാസ്സ്‌ നടക്കുന്നതിനാൽ ചുറ്റും നിശബ്‍ദമായിരുന്നു. ദേവിക വാഷ്റൂമിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടെയാണ് ഇൻഡോർ സ്റ്റേഡിയത്തിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഗിറ്റാർ ട്യൂൺ കേട്ടത് . അവളുടെ ചുവടുകൾ പെട്ടെന്ന് മന്ദമായി. ആ ട്യൂൺ … എവിടെയോ കേട്ടത് പോലെ. വളരെ പരിചിതമായത് അറിയാതെ തന്നെ അവൾ ആ ശബ്ദത്തിന് അരികിലേക്ക് നടന്നു. സ്റ്റേഡിയത്തിന് അരികിലുള്ള ഡ്രസ്സിങ് റൂം ഡോർ പാതി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. അകത്ത് ആരോ ഗിറ്റാർ വായിക്കുകയായിരുന്നു. ദേവിക പതുക്കെ ഡോറിനരികിൽ എത്തി നിന്നു. അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി വിടർന്നു. റൂമിന്റെ നടുവിൽ ചെയറിൽ ഇരുന്ന് വരുൺ ഗിറ്റാർ വായിക്കുന്നു. ചുറ്റും ആരുമില്ല. മുന്നിൽ തുറന്നുവച്ച ഒരു നോട്ട്ബുക് കണ്ണുകൾ അടച്ചാണ് അവൻ വായിക്കുന്നത്. അവനെ ആദ്യമായി കാണുന്ന പോലെ ദേവിക കുറച്ചുനേരം അനങ്ങാതെ നിന്നു. കോളേജിൽ എല്ലാവരോടും ഒരു ഡിസ്റ്റൻസ് വെക്കുന്ന ആൾ ഇപ്പോൾ മുഴുവൻ മറ്റൊരാളായി തോന്നി. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം— ആ ട്യൂൺ കേട്ടതും ദേവികയുടെ തലക്കുള്ളിലൂടെ വീണ്ടും അതേ മിന്നൽ പോലെ എന്തോ പാഞ്ഞുപോയി. ചെറിയ പ്രായത്തിലുള്ള അവൾ. മഴ. ആരോ ഗിറ്റാർ വായിക്കുന്നു. പിന്നെ— “ദേവി, പാട്ട് തീരുന്നതിന് മുമ്പ് പോകരുത്…” “ആഹ്…” പെട്ടെന്ന് തലയിൽ കുത്തിയ വേദനയോടെ ദേവിക ചുമരിലേക്ക് കൈ താങ്ങി. ആ ശബ്ദം കേട്ടതും വരുണിന്റെ വിരലുകൾ നിശ്ചലമായി. അവൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഡോറിനരികിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവികയെ കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ മുഖത്തെ നിറം പോലും മാറി. ഡോറിനരികിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവിക ചുമരിലേക്ക് കൈ താങ്ങി കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചത് കണ്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ മുഖത്തെ നിറം മങ്ങി. “ദേവി…!” ആ പേര് അവന്റെ നാവിൽ നിന്ന് അറിയാതെ പുറത്തുവന്നു. അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവൻ ചെയർ പിന്നിലേക്ക് തള്ളി വേഗത്തിൽ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തി. “എന്താ പറ്റിയത്?” ദേവിക കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും തലക്കുള്ളിലെ വേദന കാരണം എല്ലാം ബ്ലർ ആയി തോന്നി. മഴ. വെളിച്ചങ്ങൾ. ഡോറിനരികിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവിക ചുമരിലേക്ക് കൈ താങ്ങി കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചത് കണ്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ മുഖത്തെ നിറം മങ്ങി. “ദേവി…!” ആ പേര് അവന്റെ നാവിൽ നിന്ന് അറിയാതെ പുറത്തുവന്നു. അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവൻ ചെയർ പിന്നിലേക്ക് തള്ളി വേഗത്തിൽ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തി. “എന്താ പറ്റിയത്?” ദേവിക കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും തലക്കുള്ളിലെ വേദന കാരണം എല്ലാം ബ്ലർ ആയി തോന്നി. മഴ. വെളിച്ചങ്ങൾ. റോഡ് സൈഡ് . ആരോ ഉറക്കെ തന്റെ പേര് വിളിക്കുന്നത് “ദേവി!” “Hey… look at me.” വരുണിന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും അടുത്ത് കേട്ടതും അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. മുന്നിൽ ഭയന്ന മുഖത്തോടെ നിൽക്കുന്ന വരുണിനെ കണ്ട നിമിഷം അവൾക്ക് ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം പോലും നേരെ എടുക്കാൻ പറ്റാത്ത പോലെ തോന്നി. കോളേജിൽ എല്ലാവരോടും calm ആയി സംസാരിക്കുന്ന ആൾ… ഇപ്പോൾ പൂർണമായി പാനിക്ആയിരുന്നു. അവന്റെ കൈകൾ പോലും ചെറുതായി വിറക്കുന്നത് ദേവിക ശ്രദ്ധിച്ചു. “ഞാൻ… okay…” വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടിയാണ് അവൾ പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം ബാലൻസ്തെ റ്റിയതും അവൾ വീഴാൻ പോയി. വരുൺ ഉടനെ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ച് അടുത്തുള്ള ചെയർലേക്ക് ഇരുത്തി. ആ നിമിഷം ഇൻസ്റ്റീൻക്ട്പോ ലെ ദേവികയുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ ഷർട്ട്‌ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെ ഫ്രീസ് ആയി. കാരണം… ആ സ്പർശത്തിൽ പോലും പറയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പരിചിതത്വം ഉണ്ടായിരുന്നു. ദേവികയുടെ ശ്വാസം പതുക്കെ മുറുകി. ഒരു നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ വീണ്ടും അതേ പാതിമുറിഞ്ഞ ചിത്രങ്ങൾ പാഞ്ഞുപോയി പാഞ്ഞുപോയി. മഴയിൽ നനഞ്ഞ റോഡ്. കൈയിൽ ഗിറ്റാർ പെൻഡന്റ് . പിന്നെ— രക്തം. “ആഹ്…” പെട്ടെന്ന് തലയിൽ വീണ്ടും വേദന കുത്തിയതും അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. “ദേവി… breathe…” വരുൺ almost whisper ചെയ്തുപോലെ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ശബ്ദം പോലും ചെറുതായി വിറക്കിയിരുന്നു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ മുറിയിലാകെ അവരുടെ നിശ്വാസങ്ങൾ മാത്രം കേട്ടു. പിന്നെ പതുക്കെ ദേവിക കണ്ണുകൾ തുറന്നു. വരുൺ ഇപ്പോഴും വളരെ അടുത്തായിരുന്നു. അവന്റെ മുഖം ഇത്ര അടുത്ത് ആദ്യമായാണ് അവൾ കാണുന്നത്. Sharp jawline. Tired eyes. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഭയം അവളെ കൂടുതൽ കുഴക്കുകയായിരുന്നു. “എനിക്ക് എന്താ പറ്റുന്നത്…?” അവൾ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി മങ്ങി. ഒരു നിമിഷം അവൻ എന്തോ പറയാൻ പോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവൻ നോട്ടം മാറ്റി. “You need rest.” ആ ഗംഭീര്യം വീണ്ടും അവന്റെ ശബ്ദത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നിരുന്നു. അതേസമയം— റൂമിന്റെ ഡോർ പെട്ടെന്ന് തുറന്നു. “സാർ—” അകത്തേക്ക് വന്ന ആളെ കണ്ട നിമിഷം വരുൺ പെട്ടെന്ന് പിന്നിലേക്ക് മാറി നിന്നു. ഡോറിനരികിൽ ഫയൽ പിടിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഇംഗ്ലീഷ് ഡിപ്പാർട്മെന്റിലെ അധ്യാപിക മേഘ്ന. പക്ഷേ മുന്നിലെ സീൻ കണ്ടതും അവളുടെ ചുവടുകൾ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. ചെയറിൽ ഇരിക്കുന്ന ദേവിക. അവളുടെ വിരലുകൾ ഇപ്പോഴും വരുണിന്റെ ഷർട്ടിൽ മുറുകിപ്പിടിച്ച നിലയിൽ. അവളുടെ വളരെ അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന വരുൺ. അവന്റെ മുഖത്തെ പാനിക് പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞിരുന്നില്ല. മുറിയിലാകെ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അസ്വാഭാവികമായ നിശബ്ദത പടർന്നു. മേഘ്നയുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ ഇരുവരിലേക്കും മാറിമാറി നീങ്ങി. പിന്നെ വളരെ ചെറുതായി അവൾ ചിരിച്ചു. “Oops… am I interrupting something?” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ വിരലുകൾ പെട്ടെന്ന് ഷർട്ടിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോയി. അവൾ ഉടനെ പിന്നിലേക്ക് മാറി നിന്നു. “Ma'am, അത്—” “Relax.” മേഘ്ന അവളെ പൂർത്തിയാക്കാൻ പോലും സമ്മതിക്കാതെ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ ആ കളിയാക്കൽ ദേവികയ്ക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി അതേസമയം വരുന്നിന്റെ മുഖം ആകെ മുറുകിയിരുന്നു. “എന്താ മാം?” അവന്റെ ശബ്ദം പഴയ പോലെ ആയിരുന്നെങ്കിലും അതിനുള്ളിലെ ആ ഇറിറ്റേഷൻ ഒളിഞ്ഞിരുന്നില്ല. “പ്രിൻസിപ്പൽ സർ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്.” മേഘ്ന ഫയൽ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. “പക്ഷേ ഞാൻ റോങ്ങ്‌ ടൈമിങ്ങിലാണോവന്നതെന്ന് ഡൌട്ട്ആ യി.” അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ദേവികയിലേക്കായിരുന്നു. ദേവികയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ എന്തോ കുത്തിയ പോലെ തോന്നി. കാരണം ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു തീക്ഷണത ഉണ്ടായിരുന്നു. “Nothing like that.” വരുൺ വളരെ കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു. ആ മറുപടി കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ മുഖം അറിയാതെ മങ്ങി. കുറച്ചു മുമ്പ് വരെ പാനിക്ആ യി തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്ന ആൾ… ഇപ്പോൾ എല്ലാം മറച്ചു വെക്കാൻ ധൃതി ആയി. അവൾ പെട്ടെന്ന് നോട്ടം മാറ്റി. പക്ഷേ മേഘ്ന നിർത്തിയില്ല. “Really?” അവൾ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. “കാരണം ഞാൻ ഇതുവരെ ഈ കോളേജിൽ ആരോടും ഇങ്ങനെ ബിഹേവ്ചെ യ്യുന്ന വരുണിനെ കണ്ടിട്ടില്ല.” ആ വാക്കുകൾ മുറിയിലാകെ ഭാരമായി വീണു. വരുൺ പല്ല് കൂട്ടിയിടിച്ചു. മുഷ്ടി ചുരുട്ടി “Ma'am , she wasn’t well.” “അതെനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.” മേഘ്ന ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ concern കുറച്ച് കൂടുതലായിരുന്ന പോലെ തോന്നി.” അത്കേ ട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ വീണ്ടും അസ്വസ്ഥത കയറി. അവൾക്കുതന്നെ പറയാൻ പറ്റാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത "Ma'am , you’re misunderstanding.” ഈ തവണ ദേവികയാണ് പറഞ്ഞത്. മേഘ്നയുടെ കണ്ണുകൾ ഉടനെ അവളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. “Maybe.” അവൾ ചെറുചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ കോളേജ്ൽ ആളുകൾ എല്ലാം അത്ര understanding ആയിരിക്കണമെന്നില്ല.” ആ ശബ്ദത്തിലെ വാണിങ്ങ് വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു. മുറിയിലാകെ വീണ്ടും നിശബ്ദത പടർന്നു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കു ശേഷം വരുൺ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു ശ്വാസം വിട്ടു. പിന്നെ വളരെ മിതമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു “Ma'am , if you’re done… O have some work to do.” അത്കേ കേട്ടതും മേഘ്നയുടെ മുഖത്തെ ചിരി ചെറുതായി മങ്ങി. കാരണം വരുൺ അവളോട്ചെ പോകാൻ പറയാതെ പറയുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവൾ ചിരിച്ചു. “Sure sir.” തിരികെ ഡോർനരികിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൾ ഒന്ന് നിന്നു. പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് ദേവികയെ നോക്കി പറഞ്ഞു— “Take care, Devika.” ആ പേര് emphasize ചെയ്താണ് അവൾ പറഞ്ഞത്. കാരണം കുറച്ചു മുമ്പ് വരുൺ വിളിച്ച “ദേവി” അവൾ വ്യക്തമായി കേട്ടിരുന്നു. അടുത്ത നിമിഷം ഡോർ അടഞ്ഞു. മുറിയിലാകെ വീണ്ടും നിശബ്ദത മാത്രം ബാക്കി. പക്ഷേ ഈ തവണ ആ നിശബ്ദത മുൻപത്തേതിനേക്കാൾ ഭാരമുള്ളതായിരുന്നു. തുടരും....... #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖 #തുടർക്കഥ

Varun Adhitya:Love Unfolds❤️ Part 8 രാവിലെ അലാറം മുഴങ്ങുന്നതിനുമുമ്പേ ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലെ ജനൽചില്ലിലൂടെ അകത്തേക്ക് വീണ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കുറച്ചുനേരം അവൾ അനങ്ങാതെ നോക്കി കിടന്നു. റൂമിലെ മറുവശത്ത് അഞ്ജലി ഇപ്പോഴും പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടുകിടന്ന് ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ ദേവികയുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ മെസ്സേജസിലായിരുന്നു. ഫോണിലേക്ക് നോക്കണമെന്ന തോന്നൽ ഉണ്ടായിട്ടും അവൾ കുറച്ചുനേരം കണ്ണുകളടച്ചു ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.. കാരണം മൊബൈൽ എടുത്താൽ വീണ്ടും അതേ ചിന്തകളിലേക്ക് വീഴും എന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അസ്വസ്ഥത സഹിക്കാനാകാതെ അവൾ ഫോൺ എടുത്ത് ചാറ്റ് ഓപ്പൺ ചെയ്തു. “ആ ഫോട്ടോ ഇപ്പോഴും നിന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടല്ലേ…” ആ വരി വീണ്ടും സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ നിമിഷം അവളുടെ ഉള്ളിലൂടെ അതേ തണുപ്പ് പാഞ്ഞുപോയി. അവൾ ഉടനെ contact info തുറന്നു. No profile picture. No about. Nothing. “ഇയാൾ ghost ആണോ…” അവൾ പിറുപിറുത്തു. അപ്പോഴാണ് അടുത്ത ബെഡിൽ നിന്ന് അഞ്ജലിയുടെ ഉറക്കച്ചടവുള്ള ശബ്ദം കേട്ടത്. “രാവിലെ തന്നെ ആരെ പറ്റിയ പിറുപിറുക്കുന്നെ …” ദേവിക ഒന്ന് ഞെട്ടി ഫോൺ ലോക്ക്ചെ യ്തു. അഞ്ജലി കണ്ണ് പാതി തുറന്ന് അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “Good morning CID.” “Shut up.” ദേവിക തലയിണ എടുത്തെറിഞ്ഞപ്പോൾ അഞ്ജലി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. “മ്മ്… ഇന്നലെ രാത്രി രണ്ടുമണിവരെ ഫോണും നോക്കി കിടന്ന ആളല്ലേ.” അത് കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ മുഖം ചെറുതായി മങ്ങി. കാരണം അഞ്ജലി പറഞ്ഞത് സത്യമായിരുന്നു. ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അവളുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ ആ unknown numberലും പഴയ ഫോട്ടോയിലും കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. കോളേജിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും അവൾ unusually quiet ആയിരുന്നു. അഞ്ജലി എന്തൊക്കെയോ നോൺസ്റ്റോപ്പ്ആ യി സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. assignment… juniors… canteen gossip… പക്ഷേ ദേവികയുടെ ശ്രദ്ധ ഒന്നിലും നിന്നില്ല. കോറിഡോർലൂടെ ഡിപ്പാർട്മെന്റ്ലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ പെട്ടെന്ന് മുന്നിൽ സ്റ്റുഡന്റസ് സൈഡ്ലേക്ക് മാറിനിൽക്കുന്നത് കണ്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ ഭാഗത്തേക്ക് നീങ്ങി. സ്പോർട്സ് ഡിപ്പാർട്മെന്റ് സൈഡ്ൽ നിന്ന് വരികയായിരുന്നു വരുൺ. കറുത്ത tracksuit. കഴുത്തിൽ whistle. കൈയിൽ files. സാധാരണ അവനെ കണ്ടാൽ ഇറിറ്റേഷൻ ആണ് ആദ്യം തോന്നാറ്. പക്ഷേ ഇന്ന്— ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ മെസ്സേജസ്ആ ണ് അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ആദ്യം വന്നത്. അറിയാതെ തന്നെ അവളുടെ ചുവടുകൾ മന്ദമായി. വരുൺ അടുത്തേക്ക് വന്നിട്ടും പതിവ് പോലെയല്ല, അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം മാത്രം അവളിൽ വന്നു നിന്നു. പിന്നെ വളരെ പെട്ടെന്ന് അവൻ കണ്ണുകൾ മാറ്റി മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ നിമിഷം ദേവികയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ എന്തോ കുത്തിയ പോലെ തോന്നി. “സർ…” അറിയാതെ തന്നെ അവൾ വിളിച്ചു. വരുണിന്റെ ചുവടുകൾ പെട്ടെന്ന് നിന്നു. അഞ്ജലി പോലും സർപ്രൈസ്ഡ് ആയി ദേവികയെ നോക്കി. കാരണം സാധാരണ വരുൺ ആയിരുന്നു അവർക്കിടയിൽ ഒരു സംഭാഷണത്തിന്തു തുടക്കമിടുക, അതും ദേവികയർ ഇറിറ്റേറ്റ് ചെയ്യുന്ന എന്തെങ്കിലും ഇപ്പോൾ ആദ്യമായി ദേവികയാണ് അവനെ വിളിക്കുന്നത്. വരുൺ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. “എന്താ?” ആ ശബ്ദം calm ആയിരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ വിരലുകൾ ഫയലിന്റെ അറ്റത്ത്ദേ മുറുകെപിടിച്ചിരിക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൾ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയാതെ നിന്നു. ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളും മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിട്ടും ഒന്നും നേരിട്ട് ചോദിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഒടുവിൽ അവൾ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു “നമ്മൾ… മുൻപ് എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?” ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം വരുണിന്റെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി മങ്ങി. അഞ്ജലി ഇവിടെ നടക്കുന്നത് എന്താണെന്ന്മനസ്സിലാകാതെ ഇരുവരെയും മാറിമാറി നോക്കി. കോറിഡോർലൂടെ പോകുന്ന സ്റ്റുഡന്റസ്ന്റെ ബഹളത്തിനിടയിലും ആ നിമിഷം മാത്രം അസ്വാഭാവികമായി നിശബ്ദമായ പോലെ തോന്നി. വരുൺ കുറച്ച് നേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു— “തനിക്ക് എന്താ അങ്ങനെ തോന്നാൻ കാരണം?” ആ മറുപടി കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ വീണ്ടും അതേ അസ്വസ്ഥത നിറഞ്ഞു. കാരണം… അവൻ “ഇല്ല” എന്ന് പറഞ്ഞില്ല. തുടരും......... #തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖 #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ

Varun Adhitya:Love Unfolds❤️ Part 7 സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ “typing…” എന്ന വാക്കിലേക്ക് ദേവിക അനങ്ങാതെ നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ വിരലുകൾ ഇപ്പോഴും സെന്റ്മു ബട്ടനു മുകളിൽ തന്നെ നിശ്ചലമായിരുന്നു. ഹൃദയമിടിപ്പ് പതുക്കെ കൂടുന്നതവൾക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ… typing… disappeared. ദേവികയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. “എന്താ ഇത്…” അവൾ ഫോൺ ഒന്നുകൂടെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം പുതിയൊരു മെസ്സേജ് സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു. “ഉറങ്ങിയില്ലേ ഇനിയും?” ആ ഒരു വരി വായിച്ചതും ദേവികയുടെ ഉള്ളിലൂടെ വീണ്ടും അതേ വിചിത്രമായ അസ്വസ്ഥത പാഞ്ഞുപോയി. ആ ചോദ്യം ചോദിച്ച രീതിയിൽ പോലും ഒരു പരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നു. വളരെ അടുത്ത ഒരാൾ casually ചോദിക്കുന്നതുപോലെ. അവൾ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി നിന്ന ശേഷം വേഗത്തിൽ റിപ്ലൈ ടൈപ്പ് ചെയ്തു. “ആരാ ഇത്?” ഈ തവണ ഡിലീറ്റ്ചെ യ്തില്ല. നേരെ സെന്റ്ചെ യ്തു. മെസ്സേജ് ഡെലിവേർഡ്   ആയതും അവളുടെ ശ്വാസം പതുക്കെ മുറുകി. വീണ്ടും typing… ദേവിക അറിയാതെ കട്ടിലിൽ നേരെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. പക്ഷേ വന്ന റിപ്ലൈ അവളെ വീണ്ടും ഇറിറ്റേറ്റ്ചെ യ്തു. “ഉറങ്ങണം ദേവി. അല്ലെങ്കിൽ രാവിലെ വീണ്ടും തലവേദന വരും.” ആ പേര് വീണ്ടും കണ്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി വിടർന്നു. “ദേവി…” വളരെ പതുക്കെ അവൾ ആ പേര് ആവർത്തിച്ചു. ആരോ വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് തന്നെ അങ്ങനെ വിളിച്ചിരുന്ന പോലെ ഒരു ഫീലിംഗ്വീ ണ്ടും മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. പക്ഷേ ഓർമ്മകൾ ഇപ്പോഴും മൂടൽമഞ്ഞിന് അപ്പുറത്ത് തന്നെയായിരുന്നു. ദേവിക വേഗത്തിൽ ടൈപ്പിംഗ്‌ ബോക്സ്‌ തുറന്നു. “എന്നെ അങ്ങനെ വിളിക്കണ്ട. നിങ്ങൾ ആരാണെന്ന് ആദ്യം പറയ്.” സെന്റ്. ഈ തവണ റിപ്ലൈ വരാൻ കുറച്ച് സമയം എടുത്തു. ആ ചെറിയ വെയിറ്റ്പോലും അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. ഒടുവിൽ  സ്‌ക്രീനിൽ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. “നാളെ കോളേജിൽ വരുമോ?” ദേവികയുടെ മുഖം മുറുകി. “ഇയാൾക്ക് വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലേ…” അവൾ പിറുപിറുത്തെങ്കിലും റിപ്ലൈ ചെയ്യാതെ ചാറ്റ് സ്ക്രീൻലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. കാരണം… അവൾക്ക് ദേഷ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ തോന്നിയത് ക്യൂരിയോസിറ്റി ആയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് ബാൽക്കണി സൈഡ്ൽനിന്ന് ശക്തമായ കാറ്റ് വീശിയത്. മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന പഴയ പേപ്പേഴ്സ്താഴേക്ക് വീണു ചിതറിപ്പോയി. അസ്വസ്ഥതയോടെ ദേവിക എഴുന്നേറ്റ് അവ എടുക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ കൈ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. പേപ്പറുകൾക്കിടയിൽ പഴയ ഒരു ചെറിയ ഫോട്ടോ കിടക്കുകയായിരുന്നു. മഴയിൽ നനഞ്ഞ് ചിരിക്കുന്ന ചെറിയ പ്രായത്തിലുള്ള അവൾ. അവളുടെ അരികിൽ നിന്നിരുന്ന ആൺകുട്ടിയുടെ മുഖം വീണ്ടും ബ്ലർ ആയിരുന്നു. പക്ഷേ ഈ തവണ… ഫോട്ടോയുടെ പുറകിൽ നീല പേന കൊണ്ട് എഴുതിയിരുന്ന ഒരു വാക്ക് വ്യക്തമായി കാണാനായി. “ദേവി” ദേവികയുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയ പോലെ തോന്നി. അതേ സമയം ഫോണിൽ വീണ്ടും നോട്ടിഫിക്കേഷൻ സൗണ്ട്മു ഴങ്ങി. അവൾ വേഗത്തിൽ സ്ക്രീൻലേക്ക് നോക്കി. Unknown Number. “ആ ഫോട്ടോ ഇപ്പോഴും നിന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടല്ലേ…” ആ മെസ്സേജ് വായിച്ച നിമിഷം ദേവികയുടെ വിരലുകൾ വിറച്ചു. കാരണം… ആ ഫോട്ടോയെക്കുറിച്ച് ആരോടും അവൾ പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ സ്ക്രീൻലേക്കും കൈയിലെ ഫോട്ടോയിലേക്കും മാറിമാറി പോയി. അവളുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു തണുത്ത ഭയം പതുക്കെ കയറി. മുറിയിലാകെ നിശബ്ദത നിറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും സ്വന്തം ഹൃദയമിടിപ്പ് അവൾക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. “ആ ഫോട്ടോ ഇപ്പോഴും നിന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടല്ലേ…” ആ വരി വീണ്ടും വായിച്ച നിമിഷം അവളുടെ വിരലുകൾ മുറുകി. “ഇയാൾ… എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു…?” വളരെ പതുക്കെ അവൾ പിറുപിറുത്തു. ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ അവൾ ഉടനെ call button press ചെയ്തു. ഫോൺ ചെവിയിലേക്ക് ചേർത്ത നിമിഷം അവളുടെ ശ്വാസം വരെ മുറുകിയിരുന്നു. റിങ്… റിങ്… റിങ്… പക്ഷേ ആരും കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തില്ല . കാൾ കട്ട്‌ ആയതും ദേവികയുടെ മുഖം ഇറിറ്റേഷൻ കൊണ്ട് മുറുകി. “Coward…” അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ ഫോൺ ബെഡിലേക്ക്ഇട്ടു. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ വീണ്ടും നോട്ടിഫിക്കേഷൻ സൗണ്ട് . അവൾ വേഗത്തിൽ മൊബൈൽ എടുത്തു. “Call ചെയ്യണ്ട.” ആ മറുപടി കണ്ടതും അവൾ കൂടുതൽ ഇറിറ്റേറ്റ്ആയി. “നിങ്ങൾ ആരാ?” “എങ്ങനെ എന്റെ ഫോട്ടോയെപ്പറ്റി അറിയാം?” “Are you stalking me?” ഒന്നിന് പിന്നാലെ ഒന്നായി അവൾ മെസ്സേജസ്അയച്ചു. ഈ തവണ റിപ്ലൈ വന്നില്ല. വീണ്ടും നിശബ്ദത മാത്രം. ദേവിക കുറച്ചുനേരം ഫോൺ മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് ഇരുന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ആ പഴയ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നീങ്ങി. ചെറിയ പ്രായത്തിലുള്ള അവൾ. മുഖം മുഴുവൻ ചിരി. ഇപ്പോഴൊന്നും അവൾ അങ്ങനെ ചിരിക്കാറില്ല എന്നവൾക്ക് തോന്നിപ്പോയി അരികിൽ ബ്ലർ ആയി നിൽക്കുന്ന ആൺകുട്ടി. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ആ ചിത്രം നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ തോന്നിയത് ക്യൂരിയോസിറ്റി മാത്രം ആയിരുന്നില്ല. ഒരു വിചിത്രമായ നഷ്ടബോധം കൂടി അതിലുണ്ടായിരുന്നു. ആരോ വളരെ അടുത്ത ഒരാൾ… പക്ഷേ ഓർമ്മിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരാൾ. അവൾ പതുക്കെ ഫോട്ടോയുടെ മേൽ വിരലോടിച്ചു. അതേ നിമിഷം തലക്കുള്ളിലൂടെ വീണ്ടും ചെറിയൊരു മിന്നൽ പോലെ എന്തോ പാഞ്ഞുപോയി. മഴ. റോഡ് സൈഡ് . ആരോ അവളുടെ കൈ മുറുക്കി പിടിക്കുന്നത്. “ദേവി… നോക്കാതെ ഓടരുത്!” “ആഹ്…” പെട്ടെന്ന് തലക്കുള്ളിൽ വേദന കുത്തിയതും ദേവിക കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചു. ശ്വാസം പോലും നേരെ എടുക്കാൻ പറ്റാത്ത പോലെ തോന്നി. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കു ശേഷം മാത്രമാണ് അവൾക്ക് സ്വബോധം തിരികെ കിട്ടിയത്. നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞിരുന്നു. “എന്താ നടക്കുന്നത്…” അവൾ ക്ഷീണത്തോടെ ബെഡിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. അതേസമയം നഗരത്തിന്റെ മറുവശത്ത് ഇരുണ്ട സ്റ്റുഡിയോ റൂമിൽ  ഫോൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു വരുൺ. ദേവികയുടെ unread messages ഇപ്പോഴും സ്‌ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നു. അവന്റെ വിരലുകൾ പലതവണ കീബോർഡ്ലേക്ക് നീങ്ങിയെങ്കിലും ഓരോ തവണയും അവൻ ടൈപ്പിംഗ്‌ നിർത്തി. കാരണം… ഇനി ഒരു തെറ്റുകൂടി സംഭവിച്ചാൽ ദേവിക എല്ലാം ഓർത്തെടുക്കുമോ എന്ന ഭയം അവനെ അകത്തുനിന്ന് തിന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് സ്റ്റുഡിയോ ഡോർ തുറന്ന് രോഹിത് അകത്തേക്ക് വന്നത്. “നീ വീണ്ടും അവളോട് സംസാരിച്ചോ?” വരുണിന്റെ നിശബ്ദത തന്നെ മറുപടിയായി. രോഹിത് അസ്വസ്ഥതയോടെ തലകുലുക്കി. “നിനക്ക് ഇത് കണ്ട്രോൾ ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നില്ല വരുൺ.” അവൻ പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. “നീ ഇങ്ങനെ വീണ്ടും അവളുടെ ലൈഫിലേക്ക്കയറിച്ചെല്ലാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ… പഴയത് എല്ലാം തിരിച്ചു വരും.” ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും വരുൺ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. കാരണം… അവനും അത് തന്നെയായിരുന്നു പേടി. പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പേടിപ്പിച്ച മറ്റൊരു സത്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. ദേവിക വീണ്ടും തന്നെ ഓർക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ… അവളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും അകന്നുപോകാൻ തനിക്ക് കഴിയില്ല എന്ന സത്യം. തുടരും........ #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖 #തുടർക്കഥ

Varun Adhitya:Love Unfolds❤️ Part 6 രണ്ടുദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം വീണ്ടും കോളേജിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്നുകയറുമ്പോൾ ദേവികയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി. ഇത്രയും ദിവസമായി ദിവസവും വന്നിരുന്ന അതേ സ്ഥലം തന്നെയായിരുന്നു അത്. അതേ ബിൽഡിംഗുകൾ. അതേ തിരക്ക്. അതേ ബഹളം. എന്നിട്ടും എന്തോ മാറിയതായി അവൾക്ക് തോന്നി. അല്ല… മാറിയത് കോളേജല്ല. തന്റെ മനസ്സാണ്. ബാഗിന്റെ strap ഒന്ന് ശരിയാക്കി അവൾ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ സംസാരവും ചിരിയും എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഒന്നിലും ശ്രദ്ധ നിൽക്കുന്നില്ല. അറിയാതെ തന്നെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഗ്രൗണ്ടിലേക്കും ഇൻഡോർ സ്റ്റേഡിയം ഭാഗത്തേക്കും നീങ്ങി. “നീ ആരെയാ അന്വേഷിക്കുന്നത്?” പെട്ടെന്ന് അരികിൽ നിന്നുള്ള ശബ്ദം കേട്ടതും ദേവിക ഒന്ന് ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കൈയിൽ രണ്ട്അ കോഫി കപ്പും പിടിച്ചു അവളെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അഞ്ജലി. “ഞാനോ? ആരെയും അന്വേഷിച്ചില്ലല്ലോ.” “ആഹാ… മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം.” അഞ്ജലി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “വീക്കെൻഡ് ആയപ്പോ പതിവില്ലാതെ ഒരു വീട്ടിൽ പോകലും വിളിച്ചാൽ കാൾ എടുക്കാത്തതും . ഇപ്പൊ വന്നിട്ട് CID പോലെ ചുറ്റും നോക്കുന്നു. എന്തോ ഉണ്ടല്ലോ.” “ഒന്നുമില്ല അഞ്ജു.” ദേവിക വേഗത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞെങ്കിലും അത് അവൾക്കുതന്നെ convincing ആയി തോന്നിയില്ല. അഞ്ജലി അവളെ കുറച്ചുനേരം സംശയത്തോടെ നോക്കി. പിന്നെ പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് ചാഞ്ഞു. “സത്യം പറയ്… ആ വരുൺ സറുമായിട്ട് എന്തെങ്കിലും ഇഷ്യൂ ഉണ്ടോ?” ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പതറി. “എന്ത് ഇഷ്യൂ ?” “അല്ല… ലാസ്റ്റ് വീക്ക്‌ മുതൽ ഞാൻ നോട്ടീസ്ചെ യ്യുന്നുണ്ട്. നീയും അയാളും തമ്മിൽ എന്തോ അറിയില്ല ഒരു weird vibe.” ദേവിക ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കാരണം… അഞ്ജലി പറഞ്ഞത് തെറ്റല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ weirdness എന്താണെന്ന് അവൾക്കുതന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു. അഞ്ജലി വീണ്ടും ചോദിക്കാൻ പോകുന്നതിനുമുമ്പ് ദേവിക വിഷയം മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. “അസ്സിഗ്ന്മെന്റ് കംപ്ലീറ്റ്ആക്കിയോ?” “ഓഹ്… ടോപ്പിക്ക്മാ റ്റല്ലേ.” അഞ്ജലി ചുണ്ട് കോട്ടി. “എനിക്ക് അറിയാം. എന്തോ നടക്കുന്നു.” ദേവിക അറിയാതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “നിന്റെ imagination കുറച്ചുകൂടെ കൂടുതലാണ്.” “മ്മ്… ശരി. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം പറയാം.” “എന്ത്?” “ഇന്ന് രാവിലെ മുതൽ നിന്റെ കണ്ണ് ഒരേ ഡയറക്ഷൻലേക്കാണ് പോകുന്നത്.” അഞ്ജലി ചെറുചിരിയോടെ ഗ്രൗണ്ടിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് കണ്ണ് കാണിച്ചു. ദേവികയുടെ മുഖം ഒരു നിമിഷം മങ്ങി. അവൾ വേഗത്തിൽ കണ്ണുകൾ മാറ്റി. “Shut up അഞ്ജു.” “അയ്യോ… ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.” അഞ്ജലി ചിരിക്കുമ്പോഴും ദേവികയുടെ മനസ്സ് വീണ്ടും അസ്വസ്ഥമായി. കാരണം… അവൾ എത്ര നിഷേധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും അഞ്ജലി പറഞ്ഞ കാര്യം സത്യമായിരുന്നു. കോളേജിലേക്ക് വന്ന നിമിഷം മുതൽ അവൾ അറിയാതെ തന്നെ ആ ഒരുവനെ അന്വേഷിക്കുകയായിരുന്നു. ആ ദിവസം അവൾ എത്ര തന്നെ ശ്രമിച്ചിട്ടും വരുണിനെ ഒന്ന് നേരിൽ കാണാൻ പോലും സാധിച്ചില്ല. രാവിലെ മുതൽ തന്നെ മനസ്സ് മുഴുവൻ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. ക്ലാസിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും ശ്രദ്ധ പുറത്തൊക്കെയായിരുന്നു. ഓരോ തവണ കോറിഡോർ ലൂടെ whistle sound കേൾക്കുമ്പോഴും അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഡോർലേക്ക് പോകും. പക്ഷേ ഓരോ തവണയും നിരാശ മാത്രം ബാക്കി. “നിനക്കെന്താ ഇന്ന്?” നോട്ട്സ്എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്ന അഞ്ജലി ഒന്ന് സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. “ഒന്നുമില്ല.” “ഉണ്ട്. രാവിലെ മുതൽ വേറെ എവിടെയോ ആണ് നീ.” ദേവിക മറുപടി പറയാതെ നോട്ട്ബുക്കിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. കാരണം സത്യം പറഞ്ഞാൽ… അവൾക്കുതന്നെ എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ലായിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് വാഷ്റൂമിലേക്ക് പോകുമ്പോഴും അവൾ അറിയാതെ ഗ്രൗണ്ടിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കും. ഇൻഡോർ റൂമിന്റെ ഡോർ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ പോലും എന്തോ ചെറിയൊരു നിരാശ ഉള്ളിൽ കയറി. “ശ്ശേ…” സ്വയം ചുണ്ട് കോട്ടി അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. “എന്തിനാ ഞാൻ ഇയാളെ അന്വേഷിക്കുന്നത്…” ആ ചിന്ത തന്നെയാണ് അവളെ കൂടുതൽ ഇറിറ്റേറ്റ് ചെയ്തത്. --- ഉച്ചയോടെ അവളുടെ തലവേദന കൂടിയിരുന്നു. Period cramps കാരണം ശരീരത്തിനാകെ ഒരു തളർച്ച തോന്നി. സാധാരണ ഇങ്ങനെയുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ നന്നായി റസ്റ്റ്‌ എടുക്കാറാണ്    പതിവ്    അതിനാൽ ബോക്സിങ്ക്ക്ഇ പ്രാക്ടീസ് ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടാകാറില്ല. ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞാൽ നേരെ ഹോസ്റ്റലിൽ പോകണം എന്ന തോന്നലായിരുന്നു. വൈകുന്നേരം അവസാന ഹൗർ കഴിഞ്ഞതും ബാഗ്എ ടുത്ത് അവൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ഗ്രൗണ്ട് സൈഡ്ൽ നിന്ന് ബാസ്കറ്ട്ബോൾ ബൗണ്സ്ചെ യ്യുന്ന ശബ്ദവും സ്റ്റുഡന്റസ്ന്റെ ബഹളവും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അറിയാതെ തന്നെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ആ ഭാഗത്തേക്ക് നീങ്ങി. പക്ഷേ അവിടെ പോലും വരുണിനെ കണ്ടില്ല. പകരം ജൂനിയേർസ് പ്രാക്ടീസ്ചെ യ്യുന്നതാണ് കണ്ടത്. “സാർ ഇന്ന് ലീവ്ആണെന്ന് തോന്നുന്നു.” അരികിലൂടെ പോയ ഒരു സ്റ്റുഡന്റ്മ റ്റൊരാളോട് പറയുന്നത് കേട്ടതും ദേവികയുടെ ചുവടുകൾ ഒന്ന് മന്ദമായി. ലീവ്ആ ണോ…? എന്തിനാണോ ആ ഒരു കാര്യം കേട്ടപ്പോൾ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു ശൂന്യത തോന്നിയത്. അവൾ ഉടനെ തന്നെ കണ്ണുകൾ മാറ്റി വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് നടന്നു. പാർക്കിംഗ് ഏരിയ എത്തി സ്കൂട്ടർന്റെ അടുത്ത് നിന്നപ്പോഴാണ് അവളുടെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ്ചെ യ്തത്. Unknown Number. ദേവികയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. കുറച്ച് നിമിഷം screenലേക്ക് നോക്കി നിന്ന ശേഷം അവൾ message തുറന്നു. “തലവേദന ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്?” ആ ഒരു വരി വായിച്ച നിമിഷം അവളുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പതറി. കാരണം… ഇന്ന് തലവേദന ഉണ്ടായിരുന്ന കാര്യം അവൾ ആരോടും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. Parking areaയിൽ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ കൂടി അനങ്ങാതെ നിന്ന ശേഷമാണ് ദേവികയ്ക്ക് സ്വബോധം തിരികെ വന്നത്. ഫോണിലെ ആ മെസ്സേജിലേക്ക് അവൾ വീണ്ടും നോക്കി. “തലവേദന ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്?” ആ ഒരു വരി വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ചിട്ടും അവളുടെ കൺഫ്യൂഷൻ മാത്രം കൂടുകയായിരുന്നു. ഇന്ന് തലവേദന ഉണ്ടായിരുന്ന കാര്യം അവൾ ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അഞ്ജലിയോടുപോലും ഇല്ല. പിന്നെ…? അറിയാതെ തന്നെ അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഒരാളുടെ മുഖം വന്നു. വരുൺ. ആ ചിന്ത വന്ന നിമിഷം തന്നെ അവൾ വേഗത്തിൽ തലകുലുക്കി. “അല്ല… ഇയാൾ അല്ല.” സ്വയം പറഞ്ഞെങ്കിലും അതിൽ അവൾക്കുതന്നെ ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ സ്ക്രീൻലേക്ക് നോക്കി നിന്ന ശേഷം അവൾ reply box തുറന്നു. “Who is this?” ടൈപ്പ് ചെയ്തതും അവളുടെ വിരലുകൾ നിശ്ചലമായി. ഒരു നിമിഷം ആ മെസ്സേജിലേക്ക് നോക്കി നിന്ന ശേഷം അവൾ എല്ലാം ഡിലീറ്റ്ചെ യ്തു. “എന്തിനാ ഞാൻ ഇതെല്ലാം ചോദിക്കുന്നത് …” ഫോൺ ബാഗിലേക്ക്ഇട്ടുകൊണ്ട് അവൾ സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു. മുറിയിലെ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തിട്ടും ദേവികയ്ക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. കിടക്കയിൽ മറിഞ്ഞും തിരിഞ്ഞും കിടന്നിട്ടും മനസ്സ് മുഴുവൻ ഇന്നത്തെ ആ മെസ്സേജിലും കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലെ സംഭവങ്ങളിലുമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അസ്വസ്ഥത സഹിക്കാനാകാതെ അവൾ വീണ്ടും ഫോൺ എടുത്തു. Unknown numberന്റെ ചാറ്റ്തു റന്നപ്പോൾ സ്ക്രീൻൽ ഇപ്പോഴും ആ ഒരു മെസ്സേജ് മാത്രം. ഒന്നിനും രണ്ടിനും ഇടയിൽ നിൽക്കുന്ന പോലെ അവൾ കുറച്ച് നേരം അതിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ അറിയാതെ ഗാലറി തുറന്നു. സ്കൂൾ ഫോട്ടോസ് ഉള്ള ഫോൾഡർ വീണ്ടും ഓപ്പൺ ചെയ്തു. ആ blurred photo screenൽ തെളിഞ്ഞ നിമിഷം തന്നെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ pendantലേക്ക് പോയി. ചെറിയ guitar pendant. അതേ സമയം അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ വീണ്ടും ഒരു മിന്നൽ പോലെ എന്തോ കടന്നുപോയി. മഴയുടെ മണം. ആരോ ചിരിക്കുന്ന ശബ്ദം. പിന്നെ— “ദേവി…” ദേവിക പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചു. തലക്കുള്ളിൽ വീണ്ടും ചെറിയൊരു വേദന ഉയർന്നു. “ആരാ നീ…” അവൾ വളരെ പതുക്കെ പിറുപിറുത്തു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ മുറിയിലാകെ നിശബ്ദത മാത്രം. പിന്നെ പതുക്കെ അവൾ വീണ്ടും ഫോൺ എടുത്തു. Unknown numberന്റെ chat തുറന്നു. ഈ തവണ അവളുടെ വിരലുകൾ hesitation ഇല്ലാതെ keyboardലേക്ക് നീങ്ങി. “Who are you?” മെസ്സേജ് ടൈപ്പ് ചെയ്ത ശേഷം അവൾ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ സ്ക്രീൻലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അയക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ അവളുടെ വിരലുകൾ send buttonന് മുകളിൽ നിശ്ചലമായി. അതേ സമയം സ്‌ക്രീനിൽ ടൈപ്പിങ് … എന്ന് തെളിഞ്ഞു. ദേവികയുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയ പോലെ തോന്നി. തുടരും… #തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖 #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ