#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ
പ്രേത മണ്ഡലം
( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം)
…………………………………….
"അതെ, അത് അദ്ദേഹം തന്നെ. ഡോ. വേണു പിള്ള. ന്യൂക്ലിയർ ഫിസിക്സിലെ ആ അതികായനെ ബിജുവിന് മനസ്സിലായില്ലേ?" മരീന ബീച്ചിലെ ഉപ്പുകാറ്റിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ സജിത്ത് ചോദിച്ചു.
തന്റെ തലയുടെ വശങ്ങളിലേക്ക് ഒതുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആ സവിശേഷമായ കഷണ്ടി ഡോക്ടറുടെ ഒരു മുദ്ര പോലെയാണ്. സജിത്തിന് വലിയ ആവേശമായിരുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ അണുപരീക്ഷണ വിജയങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ച ആ പ്രതിഭ, ഇതാ തന്റെ തൊട്ടുമുന്നിൽ! ഒരു ചെറിയ ചെരിവോടെ, അളന്നുമുറിച്ച ചുവടുകളുമായി ആറുപേർക്കൊപ്പം അദ്ദേഹം നടന്നു നീങ്ങുന്നു.
ബിജു ജോൺ പത്രങ്ങളിൽ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള ആ രൂപത്തെ അവിശ്വസനീയതയോടെ നോക്കി നിന്നു. ഒരു യുഗത്തിന്റെ നായകൻ, യാതൊരു സുരക്ഷാ സന്നാഹങ്ങളുമില്ലാതെ, കറുത്ത കോട്ടിട്ട ഗാർഡുകളുടെ വലയമില്ലാതെ വെറും സാധാരണക്കാരനായി മുന്നിൽ!
സജിത്തും ബിജുവും അവരുടെ നടത്തത്തിന്റെ വേഗത കൂട്ടി ഡോക്ടറുടെ തൊട്ടുപിന്നാലെ കൂടി. കൂടെയുള്ളവരോട് സംസാരിക്കാനായി അദ്ദേഹം മുഖം തിരിക്കുമ്പോൾ, ആ കൂർത്ത മൂക്കും വിടർന്ന കണ്ണുകളും ഒരു പുരാതന ശില്പം പോലെ അവർക്ക് ദൃശ്യമായി.
സജിത്ത് ബിജുവിന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു
"ബിജു, തന്റെ കരിയറിന്റെ ഔന്നത്യത്തിൽ ഇദ്ദേഹത്തിന് എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിന്റെ അവസാന അതിരും കടന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹം അവിടെ കണ്ടത് ആത്മീയതയുടെ നേർത്ത നൂലിഴകളാണ്. ദ്രവ്യവും ഊർജ്ജവും മാത്രമല്ല ലോകമെന്നും, ഇതിനെല്ലാം അപ്പുറം ഒരു അദൃശ്യ പ്രപഞ്ചമുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം വാദിച്ചു തുടങ്ങി. വെറുമൊരു ഭ്രാന്തന്റെ പുലമ്പലല്ല, ഒരു ജീനിയസിന്റെ ദർശനമായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ അതോടെ അദ്ദേഹം ഭൗതിക ലോകത്തിന് ഒരു ഔട്ട്കാസ്റ്റ് ആയി മാറി."
പെട്ടെന്ന് കടൽ ശാന്തത വെടിഞ്ഞു. ശാന്തമായ തിരമാലകൾ അലറാൻ തുടങ്ങി. മണൽത്തീരത്തേക്ക് ഉപ്പുവെള്ളം ചീറ്റിക്കൊണ്ട് തിരകൾ ഇരച്ചു കയറി. സന്ദർശകർ പരിഭ്രമിച്ച് ഓടിമാറി. പക്ഷേ, ഡോ. പിള്ളയും സംഘവും ഇതൊന്നും അറിഞ്ഞതേയില്ല. അവർ ശാന്തമായി, തിരമാലകൾക്കിടയിലൂടെയുള്ള ആ നേർത്ത വഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
"ബിജു... അത് നോക്കൂ!" സജിത്തിന്റെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി.
ആഞ്ഞടിക്കുന്ന ഉച്ചസൂര്യന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഡോ. വേണു പിള്ളയുടെ നീണ്ട നിഴൽ മണലിൽ വ്യക്തമായി പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ കൂടെയുള്ള ആറുപേർക്കും... അവർക്ക് താഴെ നിഴലുകളില്ല! സൂര്യപ്രകാശം അവരിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നത് പോലെ, അവരുടെ പാദങ്ങൾ മണലിൽ സ്പർശിക്കാത്തത് പോലെ. അവരൊരു നിശബ്ദ ഘോഷയാത്രയിലായിരുന്നു.
ബിജു അവിശ്വസനീയതയോടെ പിന്നോട്ട് മാറി. പെട്ടെന്ന് ഡോ. പിള്ള നിന്നു. പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി ഒരു നിഗൂഢ ചിരി ചിരിച്ചു.
"അതെ കുട്ടികളേ, ഫിസിക്സിൽ നിങ്ങൾക്ക് നിഴലുകൾ ഉണ്ടാകാം, എന്നാൽ മെറ്റാഫിസിക്സിൽ ശരീരം തന്നെ ഒരു അധികപ്പറ്റാണ്!" അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. കൂടെയുള്ളവർ ഒരുമിച്ചു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആ ചിരി തിരമാലകളുടെ ഇരമ്പലിനേക്കാൾ ഭയാനകമായിരുന്നു.
……..
അന്ന് വൈകുന്നേരം സജിത്തും ബിജുവും ഡോക്ടറുടെ ക്ഷണം സ്വീകരിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തറവാട് വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്തെത്തി. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവരെ മരവിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ അവിടെ നിശബ്ദരായി നിൽക്കുന്നു. വിളറിയ മുഖങ്ങൾ, കുഴിഞ്ഞ കണ്ണുകൾ.
"ഇവരെ കണ്ടോ? ഇവർ 25-നും 50-നും ഇടയിൽ കാലഹരണപ്പെട്ട യന്ത്രങ്ങളാണ്," ഡോക്ടർ ക്രൂരമായ ഒരു തമാശയോടെ പറഞ്ഞു.
"ശ്വസിക്കാൻ മറന്നുപോയവരും, വയർ നിറയ്ക്കാൻ മറന്നുപോയവരും!"
പെട്ടെന്ന് ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്ന് ഒരാൾ മുന്നോട്ട് വന്നു. ആദർശ്! സജിത്തിന്റെയും ബിജുവിന്റെയും പഴയ ബോസ്. ആസ്ബറ്റോസ് ഫാക്ടറിയിലെ ആ പഴയ ഹിറ്റ്ലർ'.
"ആദർശ്! നീ എങ്ങനെ ഇവിടെഎത്തിയെന്ന് പറയൂ?" ഡോക്ടർ ചോദിച്ചു.
"സാർ, എന്റെ പുതിയ എട്ടുനില കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് പണിക്കാരെ ചീത്ത വിളിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. സിമന്റ് കൂട്ടുമ്പോൾ വെള്ളം കൂടിപ്പോയെന്ന് പറഞ്ഞ് അവനെ അടിക്കാൻ കൈ ഓങ്ങിയതാ... ഒരു സെക്കൻഡ്, ആ ടൈമിംഗ് ഒന്ന് തെറ്റിപ്പോയി. കാല് വഴുതി താഴേക്ക്..." ആദർശ് ഒരു തമാശ പോലെ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയമുണ്ടായിരുന്നു.
"കൊള്ളാം! താഴെ വീഴുമ്പോൾ വായുവിനേക്കാൾ കനം നിന്റെ സ്വർണ്ണ വാച്ചിനായിരുന്നോ?" ഡോക്ടർ പരിഹാസത്തോടെ ചോദിച്ചു.
"നീ നിന്റെ തൊഴിലാളികളുടെ ശ്വാസകോശത്തിൽ ആസ്ബറ്റോസ് നിറച്ചു ലാഭമുണ്ടാക്കി. ആ ലാഭമൊക്കെ എവിടെ?"
"സാർ, അഞ്ചു കിലോ സ്വർണ്ണം ബാങ്ക് ലോക്കറിൽ ഭദ്രമാണ്. പക്ഷേ ചാവുമ്പോ അത് വിഴുങ്ങാൻ പറ്റില്ലെന്ന് ആരും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ!"
ആദർശ് ഒരു വികൃത ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
ഡോക്ടർ തന്റെ കൂടെയുള്ള ഹാർവാർഡ് പ്രൊഫസർ സുരേഷിനെ നോക്കി
"പ്രൊഫസർ സുരേഷ്, സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തിന്റെ കണ്ണിൽ ആദർശ് ഒരു മികച്ച ബിസിനസുകാരനല്ലേ?"
പ്രൊഫസർ സുരേഷ് തന്റെ കുടവയർ തടവിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു
"തീർച്ചയായും! ചുരുങ്ങിയ ചിലവിൽ മനുഷ്യവിഭവശേഷി ചൂഷണം ചെയ്ത് സ്ഥിര ആസ്തി ഉണ്ടാക്കുക എന്നത് പ്രായോഗിക ബുദ്ധിയാണ്. ഇമോഷൻസിന് അവിടെ സ്ഥാനമില്ല. മരണം എന്നത് ജി.ഡി.പി-യെ ബാധിക്കാത്ത ഒരു ചെറിയ എറർ മാത്രമാണ്!"
സുരേഷിന്റെ മറുപടിയിൽ ഡോ. പിള്ളയുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു. അദ്ദേഹം ആദർശിനെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു.
"ആദർശ്, നിന്റെ ആ ലോക്കറിലെ സ്വർണ്ണം കൊണ്ട് നിനക്കിവിടെ ഒരു സിഗരറ്റ് പോലും വാങ്ങാൻ പറ്റില്ല. നിനക്ക് നിഴലില്ലെന്ന് നീ ശ്രദ്ധിച്ചോ? നിഴൽ പോലും നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു!"
ആദർശ് തന്റെ കാലുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ശൂന്യമായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് പ്രൊഫസർ സുരേഷ് തന്റെ കണ്ണട തുടച്ച് ഒന്ന് തേങ്ങി.
"ഡോക്ടർ... ഞാൻ പറഞ്ഞത് ആ പുസ്തകങ്ങളിലെ സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രമാണ്. പക്ഷേ ഈ മനുഷ്യക്കോലങ്ങൾക്കിടയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു. എന്റെ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യൻ കരയുകയാണ്."
ഡോ. വേണു പിള്ള ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. അവിടെ മേഘങ്ങൾ ഒരു വലിയ വൃത്തം പോലെ രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു ഒരു 'ഗോസ്റ്റ് സ്ഫിയർ'.
"ലാഭം, സ്വർണ്ണം, ഭൗതികശാസ്ത്രം... ഇതെല്ലാം ഈ വൃത്തത്തിന് പുറത്താണ്," അദ്ദേഹം മന്ത്രിച്ചു.
"അകത്ത് വെറും ശൂന്യത മാത്രം. മനുഷ്യൻ എന്നത് വെറുമൊരു നിഴൽ മാത്രമാണെന്ന് വിചാരിച്ചവർക്ക്, ഒടുവിൽ ആ നിഴൽ പോലും നഷ്ടപ്പെടുന്നു."
സജിത്തും ബിജുവും തിരിഞ്ഞോടാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, പിന്നിൽ നിന്ന് ആ നൂറുകണക്കിന് നിഴലില്ലാത്ത മനുഷ്യരുടെ പൊട്ടിച്ചിരി മുഴങ്ങി. ആ ചിരിയിൽ ആദർശിന്റെ ശബ്ദവും പ്രൊഫസർ സുരേഷിന്റെ വിലാപവും കലർന്നിരുന്നു. മരീന ബീച്ചിലെ തിരമാലകൾ അപ്പോഴും കരയെ വിഴുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
…….
End
