കഥാപ്രസംഗം

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _31 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❤‍🔥 വൈകുന്നേരത്തെ ലാസ്റ്റ് ട്രിപ്പിന് കയറാൻ വേണ്ടി അഞ്ചു മിനിറ്റ് മാത്രം ബാക്കിയുള്ളപ്പോൾ കാശിയുടെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. അപ്പോഴും അതൊന്നും അറിയാത്ത പോലെ ഏതോ ഓർമകളിൽ പെട്ടുപോയവനെ അവന്റെ അരികിലുണ്ടായിരുന്ന ശിവയാണ് തട്ടി വിളിച്ചത്. അന്നത്തെ ദിവസം അവനങ്ങനെ തന്നെയാവുമെന്ന് ശിവക്കറിയാം. അമ്മ.. ഫോൺ എടുത്തു നോക്കിയ കാശിയുടെ മിഴികൾ വിടരുന്നത് ശിവ വേദനയോടെ നോക്കി. എത്രയൊക്കെ വഴക്കിട്ട് പിണങ്ങി നടന്നാലും അവന്റെ അമ്മയാണ്. അതും ഒരിക്കൽ അവനോട് സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്ന.. അവനെ പരിഗണിച്ചിരുന്ന അവന്റെ അമ്മ. വിഷ്ണുവിന്റെ കള്ളനാടകത്തിൽ പെടും മുന്നേ അവർക്ക് കാശി മകനായിരുന്നു. മാറി പോയതും എല്ലാം മറന്നു പോയതും അവരാണ്. ഇവിടൊരുവൻ ഇപ്പോഴുമാ കഴിഞ്ഞു പോയ കാലത്തിന്റെ സ്മൃതിയിൽ ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോകുന്നവനാണ്. ആരില്ലെങ്കിലും ജീവിക്കും എന്നൊക്കെ വീമ്പ് പറയുന്നവന്റെ ചില നേരത്തെ ഒറ്റപ്പെടൽ ശിവ തൊട്ടറിഞ്ഞതാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഇന്നത്തെ ദിവസം തേടി വന്ന ആ വിളിയിൽ അവന്റെ മനസ്സെത്ര മാത്രം ആഗ്രഹം അടക്കിപിടിച്ചിരുന്നു എന്നും അവനറിയാം. "എടുത്ത് സംസാരിക്കെടാ..." കാശിയുടെ തോളിലൊന്നു തട്ടി അത് പറഞ്ഞിട്ട് ശിവയൊരു ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റു ബസ്സിലേക്ക് കയറി പോയി. "പറയമ്മേ.. എത്ര അടക്കി പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും കാശിയുടെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹം വാക്കുകൾ കടമെടുത്തു. "ഇന്ന്.. ഇന്ന് നിന്റെ പിറന്നാളാണ്.." ഓർമ പെടുത്തും പോലുള്ള ആ പറച്ചിൽ കേട്ടതും കാശിക്ക് ചിരി വന്നു. നേരം വെളുത്തിട്ടിത്ര നേരമായി. എന്നിട്ടും ഇപ്പോഴാണോ അമ്മക്കോർമ്മ വന്നതെന്ന് ചോദിക്കാൻ വന്നതിന്റെ അവൻ അത്‌ പോലെ തന്നെ കടിച്ചു പിടിച്ചു. "നിന്റെ അച്ഛമ്മ പറയും പോലെ ഞാനത് മറന്ന് പോയിട്ടൊന്നും അല്ല. നീ തിരക്കിലാവും എന്നോർത്തു വിളിക്കാഞ്ഞതാ.. ചുമ്മാ മുറിയിൽ കുത്തിയിരുന്ന് ഫോൺ വിളിച്ചു ഉള്ളതും ഇല്ലാത്തതും പറയാൻ പിന്നെ എനിക്ക് നേരവുമില്ല. ഇവിടൊരു നൂറ് കൂട്ടം പണിയുണ്ട്.. വായിൽ തോന്നിയത് മുഴുവനും വിളിച്ചു പറയുന്നവർക്ക് ഇത് വല്ലതും അറിയണോ..ഞാൻ അമ്മയാണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ എനിക്കിപ്പോ ഇതിന്റെയിന്നും യാതൊരു ആവിശ്യവുമില്ല.. അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴെക്കും കാശിക്ക് ഏറെക്കുറെ കാര്യം മനസിലായി. ഇന്നത്തെ തന്റെ പിറന്നാൾ വിഷയത്തെ ചൊല്ലി അവിടെ കാര്യമായെന്തോ നടന്നെന്ന് അവനുറപ്പായി. അതിന്റെ പ്രതികാരനടപടി പോലെയാണ് ഈ വിളി വന്നത്. അല്ലാതെ മകന്റെ പിറന്നാൾ ദിവസം അവനെ അന്വേഷിച്ചു വിളിച്ചതല്ല.. അവനോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടും വിളിച്ചതല്ല. ഇതിലും ഭേദം വിളിക്കാതിരിക്കുന്നതായിരുന്നു എന്ന് പോലും അവനാ നിമിഷം തോന്നി പോയി. ഇതിപ്പോ നേരത്തെ നീറി കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു മുറിവിൽ മുളകരച്ചു തേച്ചത് പോലെയായി. "വെച്ചോട്ടെ അമ്മ. ബസ്സ് എടുക്കണം." പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അത് പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ കാലൊന്ന് ഇടറി പോയി. കാശി ബസ്സിന്റെ സൈഡിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. "ആ.. എന്നാ വെച്ചോ.. നീ ഇതിലെ വരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ കുറച്ചു പായസം വെച്ച് തരാം.." സുഗന്ധി പറഞ്ഞു. ശ്വാസമടക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ടവൻ ഒരു നിമിഷം ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു പോയി. ഉള്ളിലൊരു കടലിരമ്പം.. എന്നിട്ടും കണ്ണ് നിറച്ചില്ല. "ഞാൻ വരുന്നില്ല അമ്മ.." "ഹാ.. അല്ലേലും അതാണ്‌ നല്ലത്. വിഷ്ണുവും ഗായത്രിയും പിന്നെ അത് മതിയാവും.. എനിക്ക് വയ്യ.." സുഗന്ധി മടുപ്പോടെ പറഞ്ഞു. "വെച്ചോട്ടെ.. "നിന്റെ അച്ഛമ്മയെ ഒന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞോണം ഞാൻ നിന്നെ വിളിച്ചിരുന്നു എന്ന്.. ഇനിയിതിന്റെ പേരിൽ വല്ല്യ വർത്താനം പറയാൻ നിൽക്കരുത് " "ഞാൻ വിളിച്ചോളാം.." അതും കൂടി പറഞ്ഞിട്ടവൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു കൊണ്ട് പോക്കറ്റിലേക്ക് തന്നെയിട്ടു. കാത് കുത്തി തുളക്കുന്ന ആ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും താൻ തനിച്ചാണെന്ന് അവനു തോന്നി. "കാശി.. വീണ്ടും തോളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ശിവ വിളിക്കുമ്പോൾ അവനെ ഒന്നു നോക്കി കൊണ്ട് കാശി ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിയിലേക്ക് കയറി. ഒരക്ഷരം പോലും പരസ്പരം സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്നിട്ടും രണ്ടു പേരുടെയും കണ്ണും മനസ്സും കലങ്ങി പോയിരുന്നു. മനസ് പാളി പോകാതിരിക്കാൻ കാശി കിണഞ്ഞു ശ്രമിച്ചു. കണ്ണും മെയ്യും മനസും ഒരുപോലെ ചെയ്യേണ്ടുന്ന ജോലിയാണ് തനിക്ക്. തന്നെ വിശ്വാസിച്ചു കൊണ്ട് മാത്രം ഇതിനുള്ളിൽ കയറി വന്നവരുടെ സുരക്ഷ.. അത് തനിക്ക് പ്രാധാന്യമുണ്ട്. അവരുടെ ആ വിശ്വാസം കാത്തു സൂക്ഷിച്ചു അവരുടെ ജീവനൊരു കോട്ടവും തട്ടാതെ തിരികെ എത്തിക്കുക എന്നത് തന്നിലെ ഡ്രൈവറുടെ കടമയാണ്. തത്കാലം അവനത് മനോഹരമായി തന്നെ ചെയ്തു. എങ്കിലും മുന്നിലേക്ക് വരുമ്പോഴൊക്കെയും ശിവ അവനെ വല്ലായ്മയോടെ നോക്കുന്നുണ്ട്. തിരികെ അവസാനസ്റ്റോപ്പിൽ ആളെയെല്ലാം ഇറങ്ങി കഴിഞ്ഞു. "എന്ത് പറഞ്ഞു കുത്താൻ വിളിച്ചതാടാ.." മുന്നിലെ നീളൻ സീറ്റിൽ വന്നിരുന്നു കൊണ്ട് ശിവ ചോദിച്ചു. രണ്ടു കൈകൾ കൊണ്ടും മുഖം പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ച സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ ചാഞ്ഞിരുന്ന കാശി അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതും ഒരു ചിരിയോടെ മുന്നിൽ നിന്നും തോർത്തെടുത്ത് കൊണ്ട് മുഖം തുടച്ചു. ശിവ പിന്നൊന്നും ചോദിക്കാൻ നിൽക്കാതെ പെട്ടന്നിറങ്ങി. അവന്റെയും കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നെയും അഞ്ചു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞു ഇറങ്ങി വന്ന കാശിക്ക് നേരെ അവനൊരു വെള്ളകുപ്പി നീട്ടി. കാശി അത് വാങ്ങി മുഖമൊന്നു കഴുകി കുറച്ചു വെള്ളം കുടിച്ചി ട്ട് കുപ്പി അവനു തന്നെ തിരികെ കൊടുത്തു. "ഞാനിവിടെ നിൽക്കാം.. നീ ബസ് കൊണ്ടിട്ട് ബൈക്കും എടുത്തിട്ട് വാ.." ശിവ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ വരണോടാ.." കാശ്ശിക്കൊന്നിനും തോന്നുന്നില്ല. ആകെയൊരു മടുപ്പ്. "അമ്മ.. സദ്യ ഉണ്ടാക്കി കാത്തിരിക്കും" ശിവ അത്രയുമേ പറഞ്ഞോള്ളൂ. പിന്നെയൊരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ കാശി തിരികെ ബസ്സിലേക് തന്നെ കയറി. അത് അശോകേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടിട്ട് വരണം. ബസ്സിൽ ശിവയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ ബുദ്ധി മുട്ടാണ്. അതൊരു പോക്കറ്റ് റോഡാണ്. "പതിയെ വന്നാൽ മതി.." അവൻ വണ്ടിയെടുത്തു പോകും മുന്നേ ശിവ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അശോകേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ അന്നവൻ ഉറക്കെ ഹോൺ മുഴക്കി. എന്ത് കൊണ്ടൊ അവനങ്ങനെ ചെയ്യാൻ തോന്നി. സിറ്റൗട്ടിൽ വെളിച്ചമുണ്ട്. പക്ഷേ മുന്നിലൊന്നും ആരെയും കാണുന്നില്ല. ബസ് നിർത്തി ഒന്നു രണ്ടു സെക്കന്റ് കൂടി അങ്ങനെ തന്നെ അവിടിരുന്നു. പിന്നെ ശിവ കാത്തിരിപ്പുണ്ട് എന്നോർത്തപ്പോൾ എഴുന്നേറ്റു. ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തു വിൻഡോ എല്ലാം താഴ്ത്തി മൊബൈലിൽ ഫ്ലാഷ് തെളിയിച്ചു കൊണ്ട് തോർത്തുമായി പുറത്തേക്കിറങ്ങി ഡോർ അടച്ച നിമിഷം തന്നെ അവനെയാരോ ബസ്സിന്റെ മറവിലേക്ക് പിടിച്ചു വലിച്ചു. അരണ്ട വെളിച്ചം മാത്രമേ ഒള്ളു. എങ്കിലും അവനറിയാം അത് ആരാണെന്നുള്ളത്. "കൈ വിടെടി.." അവൻ ഒച്ചയിട്ടതും കാർത്തു കൈ കൊണ്ടവന്റെ വാ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു കൊണ്ടവനെ ബസ്സിലേക്ക് ചേർത്ത് നിർത്തി. "ശബ്ദമുണ്ടാക്കിയ രണ്ടാളും പെടും കേട്ടോ.." മൂർച്ചയുള്ള സ്വരത്തിൽ അതോർമിപ്പിച്ചു കൊണ്ടവൾ കൈ മാറ്റി. "നിനക്കിപ്പൊ ഇത് തന്നെയാണോ പണി..ഏഹ്. പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടവൻ പതിയെ ചോദിച്ചു. "പിറന്നാളല്ലേ കാശ്യേട്ട.. ഞാനെത്ര നേരമായി കാത്തിരിക്കുന്നു.. ഇന്നിച്ചിരി ലേറ്റായി.." ദേഷ്യപെട്ടിട്ടും സ്നേഹത്തോടെ തന്റെ അരികിൽ നിൽക്കുന്നവൾ. കാശി ഒന്ന് ശ്വാസമെടുത്തു. "ഇതൊന്ന് തരാൻ.. ഇതിന്റെ മുന്നേ ഉള്ള എല്ലാ പിറന്നാളിനും ഞാൻ ഒരുപാട് കൊതിച്ചിരുന്നു നേരിട്ടൊരു ഗിഫ്റ്റ് തരാൻ..അന്നൊന്നും പറ്റിയില്ല." കാർത്തു വീണ്ടും അവനരികിലേക് നീങ്ങി വന്നതും കാശി അവളെ ഒന്ന് തുറിച്ചു നോക്കി. പെണ്ണ് വീണ്ടും കയറി ഉമ്മ വെച്ച് കളയുമോ എന്നുള്ള ആശങ്കയോടെയാണ് അവന്റെ നിൽപ്പേങ്കിലും അവൾ അവനു നേരെയൊരു കവർ നീട്ടി. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലും നിറ തിങ്കൾ പോലെ തനിക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവളും അവളുടെ സ്നേഹസമ്മാനവും. അറിയാതെ തന്നെ കാശി കൈ നീട്ടി. "പിറന്നാൾ ആശംസകൾ.. ഒന്ന് കൂടി അവനിലേക്ക് ചേർന്നു നിന്ന് കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ അങ്ങനൊരു ചേർത്ത് പിടിക്കൽ ആഗ്രഹിച്ചവൻ അവളെ തടഞ്ഞില്ല. വേവുന്ന ഹൃദയചൂടറിഞ്ഞ പോലെ അവളവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഇതിനോടകം നല്ലൊരു ചീത്ത കേൾക്കുമായിരുന്നു ഇപ്പോൾ ചെയ്തതിനുള്ളത്. എന്നിട്ടും മിണ്ടാതെ തളർന്നു നിൽക്കുന്നവൻ. വയ്യേ.. കാശ്യേട്ട.." ചോദിക്കുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ കാർത്തു അവന്റെ നെറ്റിയിലും കവിളിലും കൈ വെച്ച് നോക്കി. "എന്ത് പറ്റി.. എന്തോ സങ്കടമുണ്ടല്ലോ.." കാർത്തുവിനും പിന്നെയൊരു മങ്ങൽ. "ഒന്നുമില്ല..കയറി പോ. ഇരുട്ടാണ്. വല്ല ജന്തുക്കളും കാണും.." പരുക്കൻ സ്വരത്തിൽ അത് പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ തിരിഞ്ഞത് ഭയം കൊണ്ടായിരിന്നു. ഉള്ളാലെ താനായി ലോക്കിട്ട് നിർത്തിയ ആ സ്നേഹകടൽ പൊട്ടി തകർന്നു കൊണ്ടവൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങുമോ എന്നവൻ ശെരിക്കും ഭയന്ന് പോയി. അത്രമാത്രം തകർന്ന് നിൽപ്പാണവൻ. ഇനിയൊരു സ്പർശം കൂടി അവളിൽ നിന്നുണ്ടായാൽ താനവളെ ഇറുകെ പുണരുമെന്ന് അവനറിയാം. ചേർന്നു നിൽക്കാൻ അപ്പോഴൊരു താങ് അവനും അതിയായി മോഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവിടെ നിന്നും തിരിഞ്ഞ് നടന്നു. കയ്യിലെ കവർ ബൈക്കിൽ വെച്ച് കൊണ്ടവൻ കീ കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി ബെല്ലടിച്ചു കാത്തു നിന്നു. തുളസി ചേച്ചിയാണ് ചിരിയോടെ ഇറങ്ങി വന്നത്. കയ്യിലൊരു ഗ്ലാസും. "ഇതെന്താ ചേച്ചി... തനിക് നേരെ നീട്ടുന്ന ഗ്ലാസ്‌ നോക്കി കാശി ചോദിച്ചു. "ഇതിച്ചിരി പായസമാണ് കാശി.. കുഞ്ഞാറ്റ ഒറ്റയ്ക്ക് ഉണ്ടാക്കിയതാ എന്നൊരു സ്പെഷ്യൽ ഉണ്ട്.. അവൾക്കിന്ന് രാവിലെ മുതൽ പായസം കുടിക്കാൻ മോഹം. അതും ഒറ്റയ്ക്ക് ഉണ്ടാക്കി കുടിക്കാൻ. ഇതുണ്ടാക്കി തീരുവോളം രാധക്ക് ഒരു സോയിര്യം കൊടുത്തിട്ടില്ല പെണ്ണ്. രാധ ആയിരുന്നു അവളുടെ ഹെൽപർ.. കുടിച്ച് നോക്ക്.. എങ്ങനെ ഉണ്ടെന്ന് പറയ്യ്.." കാശി അത് വാങ്ങിക്കുമ്പോൾ തന്നെ കാർത്തുവും വാതിലിൽ ഹാജറായി. പിറന്നാൾ പായസം.. അവളുണ്ടാക്കി തന്നിരിക്കുന്നു. ആർക്കും ഒന്നും മനസ്സിലാകാത്ത വിധം അവളെ കൊണ്ടാവും പോലെ കാശിനാഥന്റെ പിറന്നാൾ ആഘോഷം അവൾ നടത്തിയിരിക്കുന്നു. കണ്ണിൽ പ്രണയത്തിന്റെ...പരിഗണനയുടെ രണ്ടു നക്ഷത്രങ്ങളുമായി അവളവനെ മാത്രം നോക്കി നിന്നു. കാശി കുടിച്ച് തീരുവോളം. "കൊള്ളാവോ.. അവനാ ഗ്ലാസ്‌ തിരികെ നീട്ടുമ്പോൾ തിളസിക്ക് മുന്നേ കൈ നീട്ടി അത് വാങ്ങിച്ചു കൊണ്ടവൾ ചോദിച്ചു. "കൊള്ളാം.. നന്നായിട്ടുണ്ട്.." നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അവനത് പറയുമ്പോൾ തുളസിയും ചിരിയോടെ കാർത്തുവിനെ നോക്കി. ഇപ്പൊ സമാധാനമായല്ലോ.. " എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവർ അകത്തേക്ക് കയറി പോയി. കാർത്തുവിനെ ഒന്നു കൂടി നോക്കിയിട്ട് കാശി സ്റ്റെപ്പിറങ്ങി.. താങ്ക്സ്.. മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി നടക്കും മുന്നേ അവൾക്ക് കേൾക്കാൻ പാകത്തിന് തിരിഞ്ഞു നിന്നിട്ടത് പറയുമ്പോൾ.. കത്തി നിൽക്കുന്ന വെളിച്ചത്തേക്കാൾ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോഴാ പെണ്ണിന്.. തുടരും.. ശ്രദ്ധിക്കുക... താങ്ക്സ് എന്നാണ് ഓൻ പറഞ്ഞത്. അല്ലാതെ ഐ ലവ് യൂ എന്നല്ല.. ഇനി അതിൽ പിടിച്ചു തൂങ്ങി കൊണ്ട് വരരുത്.. ബ്ലീഷ്.. റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ..ഇല്ലേൽ നിന്ന് പോകും... സ്നേഹത്തോടെ jif #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം.... 🔻 ഭാഗം_3 ✍️ രചന - Aysha akbar തൊട്ടടുത്ത സ്റ്റേഷനിൽ തന്നെ അവനിറങ്ങുമ്പോൾ ആ ബോഗിയിലുള്ളവരെല്ലാം ഒരു കുടുംബം പോലെ തങ്ങളെ യാത്രയാക്കി.... എന്നാൽ കൂടെ വരാനോ ഒന്നും ഏറ്റെടുക്കാനോ ആർക്കും താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ലെന്ന് മാത്രം....... ഒരു കല്ല് കയറ്റി വെച്ച ഭാരത്തോടെ അവൻ ട്രയിനിനിൽ നിന്നിറങ്ങി...... ചുറ്റും കനത്ത ഇരുട്ടിൽ റെയിൽ വേ സ്റ്റേഷന്റെ വെട്ടങ്ങൾ മാത്രമുണ്ട് .. ഒട്ടും തിരക്കില്ലാത്ത ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ സ്റ്റേഷനാണത്..... അവൻ റെയിൽ വേ പോലീസ്നെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു..... നടന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളെ അവിടെയെൽപ്പിക്കുമ്പോൾ പോലീസ് കാരുടെ മുമ്പിൽ താനായിരുന്നു കുറ്റക്കാരൻ.... സത്യം പറയെടാ....... ഇതാരാടെ കൊച്ചാ..... മെലിഞ്ഞു വെളുത്ത ആ പോലീസ് കാരൻ ദേഷ്യത്തോടെ തന്നോട് വീണ്ടും ചോദിക്കുമ്പോൾ ആനന്ദി വിരലുകളിൽ പിടിച്ചു ഭയത്തോടെ ഒന്ന് കൂടി തന്നോട് ചേർന്നു നിന്നു.... അവനവളുടെ കുഞ്ഞി വിരലുകൾ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു.... സർ സത്യമാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്..... ഞാൻ സിവിൽ സർവീസ് കോച്ചിങ്ങിനു വേണ്ടി ഡൽഹിലായിരുന്നു..... എക്സാം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് പോകുകയാണ്.... അല്ലാതെ എനിക്കീ കുട്ടിയെ മുമ്പോരു പരിചയവൂമില്ല...... അഭി ആവുന്നതും പറയുമ്പോഴും അയാൾ തന്നെ ചൂഴ്ന്നു നോക്കുകയാണ്...... എന്താടോ അവിടെ..... മറ്റൊരു പോലീസ്‌കാരൻ അപ്പുറത് നിന്ന് ചോതിച്ചപ്പോഴാണ് തന്നോട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ആൾ അയാളോട് ച്ചെന്ന് കാര്യങ്ങളെല്ലാം പറഞ്ഞത്..... ആ.....കുഞ്ഞിനെ കിട്ടിയിട്ടുണ്ടെന്ന് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിവരം കൊടുക്ക്.... ഈ പയ്യന്റെ അഡ്രസ്സും നമ്പറും വാങ്ങി വെച്ചു പറഞ്ഞയക്...... അയാൾ അത് പറഞതും അഭിയുടെ ശ്വാസം നേരെ വീണിരുന്നു...... അവൻ നന്ദി സൂചകമെന്നോണം അയാളെ നോക്കി...... പിന്നേയ്..... എന്താവശ്യത്തിന് എപ്പോ വിളിപ്പിച്ചാലും വന്നേക്കണം. കേട്ടോ .. തനിക്കുള്ള താക്കീതെന്ന വണ്ണം അതും പറഞ്ഞു അയാൾ അകത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ അവൻ സമ്മതമെന്ന വണ്ണം തല കുലുക്കി.... നേരത്തെ സംസാരിച്ച പോലീസ് കാരൻ തന്റെ പേരും അഡ്ഡ്രസുമെല്ലാം കുറിച്ചെടുക്കുമ്പോഴും ആനന്ദി യുടെ വിരലുകൾ തന്റെ കൈകളിൽ മുറുകുന്നത് അവനറിഞ്ഞു...... അവന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ കനം കൂടി....... അവൻ അവളിലേക്കൊന്ന് നോക്കി..... ആ കണ്ണുകൾ ഇപ്പൊ കരയുമെന്ന വണ്ണം ചുരുങ്ങിയിട്ടുണ്ട്..... ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ ആഴിയിൽ ആ ശരീരം വിറ കൊള്ളുന്നുണ്ട്........ പ്രതീക്ഷയോടെ ആ കണ്ണുകൾ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കുകയാണ്.... മോളിവിടെ നിന്നോ.... അമ്മയെ ഇവര് കണ്ട് പിടിച്ചു തരും....... അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ അത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അവന്റെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറിയിരുന്നു....... അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളാൽ തന്നെ നോക്കി കൊണ്ട് വിരലുകളിലെ പിടി മുറുക്കുകയാണ്....... അവളുടെ ദയനീയമായ നോട്ടം അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തുളച്ചു കയറി....... അവളെ താൻ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുകയാണെന്ന് മനസ്സിലായിട്ടെന്ന വണ്ണം ആ മിഴികൾ തന്നോട് യാചിക്കുന്നത് പോലെ..... ബലമായി തന്നെ അവളുടെ കുഞ്ഞി വിരലുകൾ തന്നിൽ നിന്നടർത്തി മാറ്റി കൊണ്ട് അഭി തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ ഹൃദയത്തിന്റെ ഭിത്തിയിൽ അവൾ അള്ളി പ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് അവനറിഞ്ഞു....... നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ അവൻ ഇറുക്കെ ചിമ്മി തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ ആ കുഞ്ഞി കണ്ണുകളിലെ കണ്ണ് നീർ അവന്റെ നെഞ്ചിലാകെ പെയ്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു........ എന്തിനാണ് താനീത്രയേറെ നോവുന്നതെന്നറിയില്ല....... വെറും ഒരു പകലിന്റെ പരിചയം മാത്രമേ തങ്ങൾക്കിടയിലുള്ളു.... എന്നിട്ടും അവൾ തന്റെ സ്വന്തമാണെന്നത് പോലെ മനസ്സ് നീറുകയാണ്..... ഇനി ട്രെയിൻ വരാൻ കുറച്ചു കഴിയും....... അവൻ അവിടെയുള്ള ഒരു സിമന്റ്‌ ബെഞ്ചിലേക്കിരുന്നു..... നെഞ്ചിലാകെ യൊരു ഭാരം തിങ്ങി നിൽപ്പാണ്..... എന്തിനാണീശ്വരാ അവരെ തനിക്ക് മുമ്പിൽ തന്നെ കൊണ്ട് വന്നത്..... ഏറെ സന്തോഷത്തോടെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയിരുന്ന തന്റെ യുള്ളിൽ ഭാരം നിറക്കാൻ അവരെ തന്റെ മുമ്പിൽ കൊണ്ട് വരേണ്ടിയിരുന്നില്ല..... അവൻ അടുത്തുള്ള പൈപ്പിൽ പോയി ഒന്ന് മുഖം കഴുകി..... വീണ്ടും ആ സിമന്റ്‌ ബെഞ്ചിൽ വന്ന് ചാരി കിടക്കുമ്പോൾ അരികിൽ കുഞ്ഞു ശരീരത്തിന്റെ സാമീപ്യം അവന് വെറുതെ തോന്നി..... കൈകൾക്കുള്ളിൽ ആ വിരലുകളുടെ ചൂട്..... അവളെ വിട്ടിട്ട് പോരുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾ തന്നെ നോക്കിയ നോട്ടം...... എല്ലാം..... അവനെ വേദനിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുക യായിരുന്നു..... സാരമില്ല..... പോലീസ് കാർ അവളുടെ അമ്മയെ കണ്ട് പിടിച്ചു കൊടുക്കുമായിരിക്കും..... അവൻ സ്വയം ആശ്വസിച്ചു..... പക്ഷെ കുഞ്ഞിനെ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ഒരുവൾ അവളെ വീണ്ടും തിരഞ്ഞെത്തുമോ...... ഇനി അവൾ വന്നില്ലെങ്കിൽ ആനന്ദിയെ അവരെന്തു ചെയ്യും..... പല വിധ ചോദ്യങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ തിങ്ങി നിറഞ്ഞു ...... അവളെ കുറിച് തനിക്ക് ചിന്തിക്കേണ്ട കാര്യമില്ലെങ്കിൽ കൂടി അവൾ തന്റെ ഉത്തരവാദിത്ത മാണെന്ന് ഉള്ളിൽ നിന്നാരോ പറയും പോലെ....... അവൻ ഇരുന്നിടത്ത് നിന്നെഴുന്നേറ്റു...... ഇങ്ങനെ വീട്ടിലേക്ക് പോയാലും മനസ്സമാധാനം എന്തെന്ന് താനറിയില്ലെന്ന് അവന് വ്യക്തമായിരുന്നു.... അവൾ സുരക്ഷിതയാണെന്ന് മനസ്സിനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി യതിനു ശേഷം മാത്രമേ അവളിൽ കുരുങ്ങി കിടക്കുന്ന തന്റെ ഹൃദയത്തേ മോചിപ്പിക്കാൻ കഴിയു എന്നുമനറിയാമായിരുന്നു..... യാന്ത്രിക മായെന്ന വണ്ണം ആ കാലുകൾ വീണ്ടും സ്റ്റേഷനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി....... ട്രെയിൻ വരാൻ നേരമായിട്ടുണ്ട്... അതിന് മുന്പേ ഒന്ന് കൂടി അവളെ കാണണം...... ആരെങ്കിലും അവളെ അന്വേഷിച്ചോ എന്നറിയണം...... അവളുടെ അമ്മ വന്നില്ലെങ്കിൽ എന്ത് ചെയ്യുമെന്ന് ചോദിച്ചറിയണം...... എല്ലാം ഒന്ന് കൂടി ചോദിച്ചറിഞ് അവൾ സുരക്ഷിതയാണെന്ന് മനസ്സിനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തണം.. അവൻ തുറന്ന് കിടക്കുന്ന ആ സ്റ്റേഷന്റെ യുള്ളിലേക്ക് എത്തി നോക്കുമ്പോൾ നേരത്തെ കണ്ട പോലീസ് കാരൻ ആനന്ദിക്കടുത്തേക്ക് താഴ്ന്നിരുന്നു കൊണ്ട് വഷളൻ ചിരിയോടെ അവളുടെ ഇളം ശരീരത്തിലെ നെഞ്ചിലെ തടിപ്പിൽ ഞെരടുന്നതാണ് കണ്ടത്..... ഒരു നിമിഷം അവന്റെ ശ്വാസം മൊന്നു വിലങ്ങി.... അയാളുടെ പിടുത്തത്തിന്റെ വേദനയിലെന്ന വണ്ണം ഉറക്കം തിങ്ങി നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ട്.... ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പു‌ന്നുണ്ട്..... കുഞ്ഞി കൈകൾ കൊണ്ട് അവളയാളെ പിടിച്ചു മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്..... അഭി ഒരു നിമിഷം തലക്കൊരടിയേറ്റത് പോലെ അവിടെ നിന്നും പെട്ടെന്ന് മാറി നിന്നു.... നെഞ്ചിൻ കൂട് എരിഞ്ഞു പുകയുകയാണ്...... അവൻ തലയിൽ ഒരു നിമിഷമൊന്നു കൈ വെച്ചു....... ശ്വാസോച്വസത്തിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു കേൾക്കുന്നെന്ന വണ്ണം അവൻ വാ പൊത്തി പിടിച്ചു..... അല്പ സമയത്തിന് ശേഷം തൊണ്ട ക്കൂഴിയിൽ കുരുങ്ങി നിന്ന ശ്വാസത്തിനു അല്പം അയവ് വന്നെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൻ ഒന്ന് കൂടെ സ്റ്റേഷന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് എത്തി നോക്കി....... സ്റ്റേഷന്റെ ഉള്ളിലുള്ള മുറിയിലേക് പോകുന്ന അയാളെ അവൻ കണ്ടിരുന്നു.. അവൻ ആനന്ദിയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി... തറയിലിരുന്നു കൈകൾ കൊണ്ട് ഇരു കണ്ണുകളും തുടച്ചു കൊണ്ടവൾ തേങ്ങി ക്കരയുകയാണ്....... അവൻ നെഞ്ച് പൊട്ടുന്ന വേദനയോടെ അവളെ നോക്കി നിശ്ചല നായി നിന്നു...... കണ്ണ് തിരുമ്മി കരയുന്നവൾ മുഖമൊന്നുയർത്തിയപ്പോഴാണ് തന്നെ നോക്കി വാതിൽ പടിയിൽ നിൽക്കുന്ന വനെ കാണുന്നത്.. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ഏറെ വിതുമ്പി.... അത് വരെയുള്ള വേദനകളെല്ലാം അവനോട് പങ്കു വെച്ചെന്ന പോൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി..... അവളോടി ചെന്നവന്റെ ഇരു കാലിൽ കൂട്ടി പിടിക്കുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷം ഹൃദയം നിശ്ചല മായിരുന്നവന്റെ..... അവൻ അവളെയും കൊണ്ട് ഒന്നപ്പുറത്തേക്ക് മാറി നിന്നു .... നെഞ്ച് വല്ലാതെ വിങ്ങുന്നുണ്ട്...... അവളെ അവിടെ വിട്ടിട്ട് പോന്നതിന്റെ കുറ്റബോധം കൂടി ഇപ്പൊ അവന്റെ ഉള്ളിലെരി യുന്നുണ്ട്. തന്റെ കാലുകൾ കൂടി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് കരയുന്നവളെ എന്ത് പറഞ്ഞു ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്ന് അവനറിയില്ലായിരുന്നു..... എന്തായാലും ഇവിടെ അവൾ സുരക്ഷിതയല്ലെന്ന് അവനുറപ്പായി... ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരുമില്ലാത്ത ഒരു കുഞ്ഞിനെ എന്തും ചെയ്യാനയാൾ മടിക്കില്ലെന്ന് അവന് തോന്നി....... അയാളെ ഉള്ളം കയ്യിലിട്ട് ഞെരിക്കാൻ അവന് തോന്നി..... ചുറ്റുമുള്ള സമൂഹം ഒട്ടും നല്ലതല്ല....നന്മകളെ ക്കൂടി മൂടി കളയും തിന്മകളാണ്...... ആറ് വയസ്സുകാരിയുടെ ഇളം മേനിയിൽ പോലും കാമം കാണുന്ന അത്രത്തോളം അധഃപതിച്ച മനുഷ്യരാണ് ചുറ്റും..... മനുഷ്യന്റെ ബലഹീനതകളെല്ലാം ഒളിയും മറയുമില്ലാതെ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ധൈര്യം കൊടുക്കുന്നൊരു തരം സമൂഹം.... അവനെന്ത് ചെയ്യേണമെന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി..... അവളെ ഇവിടെ വിട്ടിട്ട് പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴുള്ള ആ ഭീകരമായ വേദന അവളുടെ സമീപനത്തിൽ കുറഞ്ഞത് അവനറിഞ്ഞു.... അവളുടെ കൈ വിരലുകൾ തന്റെ പാന്റിൽ മുറുകുമ്പോൾ കണ്ണ് നീർ ആകെ ക്കൂടി കാലിൽ പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അവന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞൊഴുകി...... അഭി...എനിക്ക് പേടിയാ അഭി...എന്നേ ഒറ്റക്ക് വിട്ടിട്ട് പോകല്ലേ അഭി.... അവളവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി തേങ്ങി തേങ്ങി കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം കീറി മുറിഞ്ഞു രക്തം പൊടിഞ്ഞു.... ദൂരെ നിന്നും ട്രെയിനിന്റെ ചൂളം വിളി കേൾക്കാം.. ട്രെയിൻ പതിയെ നിശ്ചലമായതും അവളെ യവൻ കോരിയെടുത്തത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു..... എന്ത് ചെയ്യുമെന്ന ചോദ്യത്തിനെ പാടേ മറന്നു കൊണ്ട് അവന്റെ കാലുകൾ ആ ട്രെയിനിനെ ലക്ഷ്യമായി നടക്കുമ്പോൾ അവൾ ആശ്വാസത്തോടെ അവന്റെ തോളിൽ അള്ളി പിടിച്ചു കിടന്നു......... അവൾ തന്റെ കയ്യിലിരിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിലെ നീറ്റലിനു അയവ് വരുന്നത് അവനും അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു...... അഭി..... നിനക്കെന്താ ചെവി കേൾക്കുന്നില്ലേ......ഏതാ ഈ കുട്ടിയെന്നാ ചോദിച്ചത്..... ദേവിയുടെ ശബ്ദം ഒന്ന് കൂടി അവന്റെ നേർക്ക് ഉയർന്നപ്പോഴാണ് ചിന്തകളിൽ നിന്നവൻ ആ വീട്ട് മുറ്റത്തേക്ക് വന്നത്... അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിന്റെ കാഠിന്യം കൊണ്ടെന്ന വണ്ണം തന്റെ പിറകിലേക്ക് ഒതുങ്ങി നിൽക്കുന്ന ആനന്ദി യിൽ അവന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു..... അമ്മേ...... ട്രെയിനീന്ന് കിട്ടിയതാ......അവളുടെ അമ്മ ഇട്ടിട്ട് പോയപ്പോൾ ഞാൻ കൂടെ ക്കൂട്ടി...... അഭിയത് പറയുമ്പോൾ ദേവിയുടെ മുഖം ഒന്ന് കൂടി വരിഞ്ഞു മുറുകി...... ട്രെയിനിൽ നിന്ന് കിട്ടിയാൽ ഇങ്ങോട്ടാണോ കൊണ്ട് വരിക... നീയിത്ര വിവര ദോഷിയാണോ..... ആളുകളെന്ത് പറയും........ ഒക്കെ പോട്ടെ.... അടുത്ത ആഴ്ച നിന്റെ വിവാഹ നിശ്ചയമാണ്..... സ്നേഹേടെ വീട്ടുകാര് ഇതറിഞ്ഞാലോ..... അയല്പക്കങ്ങളിൽ നിന്നും തങ്ങൾക്ക് നേരെ യുയരുന്ന നോട്ടങ്ങൾ കണ്ടത് കൊണ്ട് തന്നെ അല്പം അമർത്തി പിടിച്ച ശബ്ദത്തിലാണ് ദേവിയത് പറഞ്ഞത്....... കവിയുടെ കണ്ണുകൾ അഭിക്ക് പിറകിലേക്ക് നീങ്ങി നിൽക്കുന്ന ആ കുഞ്ഞു സുന്ദരി യിലേക്കെത്തിയിരുന്നു...... അവളുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടച്ചു.. ആ മുഖത്ത് നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവരിലെ അമ്മ മനസ്സ് ഒന്ന് കുരുങ്ങി കിടന്നത് പോലെ...... ഇതേതാ ദേവിയേ അഭീടെ കൂടെയൊരു കുട്ടി... ഇവനെന്താണ്ടൊക്കെയോ പഠിക്കാൻ പോയേക്കുവായിരുന്നില്ലേ....... പശുവിനു കാടി വെള്ളം എടുക്കാൻ വന്ന ജാനു അതും കൂടി ചോദിച്ചിതും ദേവിക്ക് നിന്നിടം കുഴിഞ്ഞു പോകുന്നത് പോലെ തോന്നിയിരുന്നു..... ഓഹ്..... അത്..... അത് ട്രൈനീന്നെങാണ്ട് കിട്ടിയതാ ജാനു.... തള്ള ഇട്ടേച്ച് പോയപ്പോൾ അവന് സഹതാപം തോന്നി ഇങ് കൊണ്ട് വന്നു...... ദേവി വളരേ സമർത്ഥമായി അത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോഴും അത് വിശ്വസിച്ചില്ലെന്ന വണ്ണം ജാനുവിന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു..... പാലിനൊപ്പം ഓരോ വീടുകളിലും എത്തിക്കാനുള്ള പലഹാരം കിട്ടിയതിന്റെ ചിരി....... എന്റീശ്വരാ ഇനി യിതു നാട് മുഴുവൻ എത്തുമല്ലോ..... ദേവി തലക്ക് കൈ കൊടുത്തു കൊണ്ടതും പറഞ് തിണ്ണയിലേക്കിരിക്കുമ്പോൾ അഭി അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ യെന്ന വണ്ണം ആനന്ദിയുടെ കൈ പിടിച്ചു അകത്തേക്ക് കയറിയിരുന്നു...... ഇതിനെയെന്ത് ചെയ്യാനാ ഉദ്ദേശം...... അകത്തേക്ക് കയറിയ അഭിയുടെ പിറകെ വന്ന് കൊണ്ട് ദേവിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അഭിയൊന്ന് തിരിഞ്ഞു....... എന്റെ പൊന്നമ്മേ..... അല്ലെങ്കിലേ തല പൊട്ടുന്നുണ്ട്.....ഒരിത്തിരി സമാധാനം തരാമോ...... അഭിയത് പറയുമ്പോൾ എല്ലാം കൂടി അവനെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... സത്യം പറഞ്ഞാൽ ആനന്ദിയുടെ കാര്യത്തിൽ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അവന് തന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു...... പതിയെ ആലോചിച്ചു എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യണം..... തൽക്കാലം അവളെ എങ്ങും വിടാൻ അവന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല...... വെറുതെ അവന്റെ മനസ്സ് അവളുടെ അമ്മയെ യൊന്നോർത്തു...... അവളിപ്പോ എവിടെയാവും.... ആനന്ദിയെ ഓർക്കുന്നുണ്ടാവുമോ........ (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#🕌 ഇസ്ലാമിക് ഭക്തി #🕋 ഇസ്ലാമിക് സ്റ്റാറ്റസ് #📔 കഥ #🛐 മുത്ത്നബി

#😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

Finally I accept that.🙃 #story #status

പ്രഗ്നൻസി കാർഡിലെ ചുവന്ന വരകളിലേക്ക് അവൾ നിർവികാരതയോടെ നോക്കി നിന്നു... ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് സന്തോഷിക്കേണ്ട നിമിഷം... കണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരുതുള്ളി അടർന്ന് ആ കാർഡിലേക്ക് വീണു.... തൻ്റെ പ്രണയത്തിൻ്റെ അംശം തൻ്റെ ഉദരത്തിൽ വളർന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു... പക്ഷേ അത് തൻ്റെ മാത്രം പ്രണയമാണ്... തൻ്റെ നന്ദേട്ടൻ... ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️ മാണിക്കോത്ത് തറവാട്ടിലെ കാരണവർ പ്രതാപ വർമ്മ.. MK ഗ്രൂപ്പ് ഓഫ് കമ്പനീസിൻ്റെ ഉടയോൻ...അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഭാര്യ ദേവകി വർമ്മ..ഇവർക്ക് മൂന്ന് മക്കൾ... മൂത്തയാൾ മഹാദേവ വർമ്മ... ഡോക്ടർ ആണ്... മുംബൈയിലുള്ള MK Multi Speciality Hospital യിൽ കാർഡിയോളജിസ്റ്റ് ആണ്... ഭാര്യ യമുന ഇതേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ന്യൂറോളജിസ്റ്റ്.. ഇവർക്ക് രണ്ടു മക്കൾ... മകൻ സന്ദീപ് വർമ്മ പീഡിയാട്രീഷ്യൻ... കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞതാണ്... ഭാര്യ നീരജ ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റ്.... ഇവരുടെ മകൾ ആരാധന... മൂന്നു വയസ്... മഹാദേവൻ്റെ മകൾ സഞ്ജന വർമ്മ മെഡിക്കൽ സ്റ്റുഡൻ്റ്... രണ്ടാമത്തെ മകൻ മഹേശ്വര വർമ്മ.. ഭാര്യ പല്ലവി... മഹിയും പല്ലവിയും ദുർഗക്ക് 13 വയസുള്ളപ്പോ ഒരു ആക്സിഡൻ്റിൽ മരണപ്പെട്ടു.. ഇവരുടെ ഒരേ ഒരുമകൾ ശ്രീ ദുർഗ... ഡിഗ്രി അവസാന വർഷ വിദ്യാർത്ഥിനി... മൂന്നാമത്തേത് മകളാണ്... രണ്ടേട്ടന്മാരുടെ ഒരേ ഒരു അനിയത്തി... ഭാമിനി വർമ്മ... ഭർത്താവ് ഹരീന്ദ്രൻ... ഇവർക്ക് രണ്ടുമക്കൾ... മകൻ യദു നന്ദൻ... ബാംഗ്ലൂർ ഉള്ള ബിസിനസ്സ് നോക്കി നടത്തുന്നു... മകൾ യാഷിക ഫാഷൻ ഡിസൈനിംഗ് പഠിക്കുന്നു.... ♥️♥️♥️♥️♥️♥️ ഏറ്റവും ഇളയ മകൾ ആയതുകൊണ്ട് തറവാട് ഭാമിനിക്കാണ് കൊടുത്തത്.. അതുകൊണ്ട് അവർ മാണിക്കോത്ത് തന്നെയാണ് താമസിക്കുന്നത്... പല്ലവിയെ ആദ്യം മുതലേ ഭാമിനിക്ക് തീരേ ഇഷ്ടമല്ല... അനാഥയായ പല്ലവിയെ മഹി വിവാഹം കഴിച്ചത് തന്നെ കാരണം... ആ ഇഷ്ടക്കേട് സഹോദരൻ്റെ മരണശേഷം ദുർഗയോടും ഉണ്ട്... ❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️ ടീ ദുർഗേ... നീ മുകളിൽ പോയി യദു മോൻ്റെ റൂം വൃത്തിയാക്കി ഇടണം... നാളെ രാവിലെ അവനെത്തും... ഇനി കുറച്ചുദിവസം അവനിവിടെ കാണും... മുത്തശ്ശിയുടെ സപ്തതി കഴിഞ്ഞേ പോകൂ... യദുവിൻ്റെ പേരുകേട്ടപ്പോൾ തന്നെ തൻ്റെ നെഞ്ചിടിപ്പുയർന്നത് അവൾക്കു മനസ്സിലായിരുന്നു... എല്ലാവരുടെയും യദു തൻ്റെ മാത്രം നന്ദേട്ടൻ... യാഷിയും അമ്മായിയും തന്നെ കുത്തി കുത്തി പറയുമ്പോഴും വേദനിപ്പിക്കുമ്പോഴും ഒരു വാക്കു കൊണ്ടോ നോക്ക് കൊണ്ടോ പോലും തന്നെ വേദനിപ്പിക്കാത്ത നന്ദേട്ടനോട് തനിക്ക് എപ്പോൾ മുതലാണ് പ്രണയം തോന്നി തുടങ്ങിയത്... 💖💖💖💖💖💖 മുകളിലേ നന്ദേട്ടൻ്റെ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോഴേ നന്ദേട്ടൻ്റെ മണം തനിക്ക് ചുറ്റും നിറയുന്നത് അവളറിഞ്ഞു... അർഹത ഇല്ലാത്തതിനെ ആഗ്രഹിക്കരുത് എന്ന അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.... രണ്ടു വർഷത്തിനു ശേഷം ഇന്നാണ് നന്ദേട്ടൻ നാട്ടിലേക്ക് വരുന്നത്... അവിടെ ഒരുപാടു തിരക്കുകൾ ആണെന്നാ അമ്മായി പറയുന്നെ.... അടുക്കളക്കാരിയെ പോലെ നിൽക്കുന്ന എനിക്ക് ഇതൊക്കെ അറിയാൻ എന്തവകാശം എന്നാ അമ്മായി ചോദിക്കുന്നത്... ഈ മുറി തുറന്നു ഇതിനുള്ളിലിരുന്ന് തൻ്റെ വിഷമങ്ങൾ നന്ദേട്ടനോട് എന്നപോലെ പറയാറുണ്ട്... അമ്മയുടെയും അച്ഛൻ്റെയും അടുത്ത് ചെന്നിരുന്ന് പറയാറുള്ളത് പോലെ... ❤️❤️❤️❤️❤️❤️ മുറി എല്ലാം അടുക്കി വച്ചിരിക്കുന്നത് ഒന്നുകൂടി അടുക്കി പൊടി തൂത്ത് തുടച്ച് വച്ച്... ബെഡ്ഷീറ്റ് മാറ്റിവിരിച്ച് തിരിഞ്ഞപ്പോ കണ്ടു വാതിൽ പടിയിൽ തന്നെ നോക്കി കൈ കെട്ടി വച്ചു നിൽക്കുന്ന നന്ദേട്ടനെ... ശ്വാസം എടുക്കാൻ മറന്നു നോക്കിനിന്നുപോയി... നാളെ വരും എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്.... എന്നിട്ടിപ്പോ ദാ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു... ഇനി തോന്നലാണോ... കൈത്തണ്ടിൽ സ്വയം നുള്ളിനോക്കി.... സ്സ്സ്... കൈ വേദനിച്ചപ്പോ മനസിലായി സത്യം ആണെന്ന്... ചമ്മിയ ചിരിയോടെ അവൾ നന്ദനെ നോക്കി.... അവളുടെ കോപ്രായം ഒക്കെ കണ്ട അവൻ്റെ ചുണ്ടിൻ കോണിൽ ഒരിളം ചിരി വിരിഞ്ഞു... ദുർഗക്ക് വേണ്ടി മാത്രം... അവൾ നോക്കിയപ്പോൾ അവൻ പെട്ടെന്ന് ഗൗരവം മുഖത്ത് വരുത്തി... നന്ദേട്ടൻ എപ്പോ വന്നു... നാളെ വരും എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്... ഒരു ചിരിയോടെ നന്ദൻ്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... എൻ്റെ വീട്ടിൽ എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളപ്പോ വരും അത് ചോദിക്കാൻ നീ ആരാ... അമ്മ പറഞ്ഞത് പോലെ നിന്നെ നിർത്തേണ്ടിടത്ത് നിർത്താത്തത് കൊണ്ടാ നീ എന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത്.... നന്ദൻ്റെ ഇങ്ങനെ ഒരു മറുപടി അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല... എപ്പൊഴും സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുന്ന നന്ദൻ്റെ ഈ മറുപടി അവളെ ആകെ ഉലച്ചു... കണ്ണുകൾ നിറച്ചുകൊണ്ട് ദുർഗ നന്ദനെ നോക്കി... അതു കണ്ടപ്പോ അവനും വിഷമം ആയെങ്കിലും അതേ ഭാവത്തോടെ തന്നെ നിന്നു.... ജോലി ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ ഇറങ്ങി പൊക്കോ.... പിന്നെ എൻ്റെ അനുവാദം ഇല്ലാതെ മേലിൽ ഇതിനകത്ത് .. നീ കയറരുത്... പുറത്തേക്കു വരാൻ വെമ്പിനിൽക്കുന്ന മിഴിനീരിനെ കണ്ണുകൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഞെരിച്ചമർത്തി ദുർഗ.... തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കാതെ തന്നെ അവനെ കടന്ന് മുറിക്ക് പുറത്തേക്കിറങ്ങി... പിന്നേ... പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ ദുർഗയെ അവൻ വിളിച്ചു... എന്നെ എല്ലാരും യദു എന്നാ വിളിക്കുന്നെ... നീയും അങ്ങനെ വിളിച്ചാൽ മതി... ഇനി അങ്ങിനെ പറ്റില്ലെങ്കിൽ നീ ഒന്നും വിളിക്കണ്ട... എന്നെ നന്ദേട്ടാ എന്ന് ഇനി മേലിൽ വിളിക്കരുത് നീ കേട്ടല്ലോ.... മ്മ്... ഇനി ശ്ര.. ശ്രദ്ധിച്ച്... ശ്രദ്ധിച്ചോളാം.. വാക്കുകൾ ചേർത്തുവച്ച് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവിടെനിന്ന് തിരിഞ്ഞ് നേരെ ഓടി.... ❤️❤️❤️❤️❤️ അവളുടെ മുറിക്കുള്ളിൽ കയറി കതകടച്ചു... ശബ്ദം പുറത്തുകേൾക്കാതിരിക്കൻ ദാവണിത്തുമ്പു കൊണ്ടു വായപൊത്തിപിടിച്ചു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ കതകിലൂടെ ഊർന്നു താഴേക്കിരുന്നു.... എത്ര അടക്കിപിടിച്ചു വച്ചിട്ടും കരച്ചിൽ ചീളുകൾ പുറത്തേക്കുവന്നു.... തന്നോട് സ്നേഹമുണ്ടെന്ന് താൻ കരുതിയ ഒരേയൊരാൾ.... ഇന്നു തനിക്കു മനസിലായി തനിക്കാരുമില്ലെന്ന്... എല്ലാവരെയും പോലെ നന്ദേട്ടനും തന്നെ ഒരു ജോലിക്കാരിയെ പോലെയാണ് കണ്ടിട്ടുള്ളത് എന്ന ചിന്ത അവളെ അപ്പാടെ ഉലച്ചുകളഞ്ഞു.... 🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀 ആ നിമിഷം അവനും അവളെപ്പറ്റി ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു.... തൻ്റെ പെണ്ണ്... പ്രണയമാണ് അവളോട്... അടക്കുവാൻ ആകാത്ത പ്രണയം.... പണത്തിനു വേണ്ടി മാത്രം ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്ന അമ്മക്ക് പല്ലവി അമ്മായിയെ ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു.... സഹോദരൻ്റെ മകളായിട്ടും അവളുടെ പേരിലുള്ള സ്വത്തുകൂടി തൻ്റെ പേർക്ക് ആക്കുവാൻ വേണ്ടിയാണ് ദുർഗയെ നോക്കാം എന്നുപറഞ്ഞത്... വല്യച്ഛൻ അവളെ കൂടെ കൊണ്ടുപോകാം എന്നുപറഞ്ഞപ്പോ തടസ്സം നിന്നതും മഹി മാമയുടെ ഓഹരികൂടി തനിക്ക് സ്വന്തമാക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്... യാഷിക്കും അമ്മയുടെ അതേ സ്വഭാവമാണ്.... പക്ഷേ തനിക്ക് അവൾ അന്നും ഇന്നും തൻ്റെ സ്വന്തമാണ്..... അച്ഛനോടും അമ്മയോടും കുറുമ്പുകാട്ടി നടക്കുന്ന ഒരു പൊട്ടിത്തെറി പെണ്ണ്.... തൻ്റെ സ്വഭാവത്തിന് നേരെ എതിർ സ്വഭാവം.... പക്ഷേ മാമയുടെയും അമ്മായിയുടെയും മരണത്തിനു ശേഷം അവളുടെ നിഴൽ മാത്രമാണുള്ളത്... ആകെ ഒതുങ്ങിക്കൂടി മുറിക്കകത്ത് തന്നെ ചടഞ്ഞിരിക്കും... ഇടക്കൊക്കെ കരയുന്നത് കാണാം... വല്യച്ഛനും കുടുംബവും തിരികെ പോയതിനു ശേഷമാണ് അമ്മ അവളെ ഓരോന്ന് പറയാൻ തുടങ്ങിയത്.... അതുവരെ അവളോട് സ്നേഹമായിരുന്നു.... യാഷിയും അവളെ തരം കിട്ടുമ്പോ ഉപദ്രവിക്കും... അമ്മയെ പേടിച്ച് അവളാരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല... ഭർത്താവിൻ്റെ മരണ ശേഷം മുറിയിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങിയ അമ്മമ്മക്ക് അമ്മയേ എതിർക്കാനും കഴിയുമായിരുന്നില്ല... പതിയെ പതിയെ അവൾ ആ വീട്ടിലെ ജോലിക്കാരി മാത്രമായൊതുങ്ങി... അമ്മയെ ധിക്കരിച്ച് ഒന്നും ചെയ്യുവാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല അന്നൊക്കെ.... പക്ഷേ ഇപ്രാവശ്യം അമ്മമ്മയുടെ സപ്തതിക്ക് വല്യച്ചനോട് പറഞ്ഞ് ഞാനും അവളും ആയുള്ള വിവാഹം നടത്തണം.... എന്നിട്ട് അവളെ ബാംഗ്ലൂർ ഉള്ള വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോണം.... അമ്മമ്മയോട് എല്ലാ കാര്യവും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... നൂറുവട്ടം സമ്മതവും ആണ്... വല്യച്ഛനോടും ഇതിനെ പറ്റി സൂചിപ്പിച്ചു... അവർക്കും സമ്മതം.... അമ്മയുടെയും മകളുടെയം സ്വഭാവം അറിയാവുന്ന വല്യച്ഛൻ വന്ന ഉടനെ ഒരു തീരുമാനം എടുക്കാം എന്നു പറയുകയും ചെയ്തു... ❤️❤️❤️❤️❤️❤️ കണ്ടപാടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു തൻ്റെ സ്നേഹം ഒരു ചുംബനത്തിലൂടെ അറിയിക്കാം എന്നാണ് ആദ്യം കരുതിയത്.. പക്ഷേ ചിലപ്പൊ ഒരു ചുംബനത്തിൽ നിൽക്കില്ല എന്നു തോന്നിയതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഗൗരവത്തിൽ നിന്നത്... അവളെ ഒന്നു ഇളക്കാം എന്നു കരുതിയാ അങ്ങനൊക്കെ പറഞ്ഞത്... അവളതിന് ഇങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും എന്നു കരുതിയില്ല... അവളുടെ കണ്ണുനീരു വീണത് എൻ്റെ നെഞ്ചിലാണു... നന്ദേട്ട എന്നു വിളിക്കുന്നത് തടഞ്ഞപ്പോഴെങ്കിലും അവൾ എതിർക്കും എന്നു തോന്നി.... വഴിയേ ശരിയാക്കാം... ഇപ്പോ വേദനിപ്പിച്ചതിനു മരണം വരെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ച് സ്നേഹിച്ചോളാമെൻ്റെ പെണ്ണിനെ.... കണ്ണുകളടച്ച് ചിരിക്കുന്ന തൻ്റെ പെണ്ണിൻ്റെ മുഖം മനസ്സിലേക്ക് ആവാഹിച്ച് കട്ടിലിലേക്ക് മറിഞ്ഞ്... അപ്പോഴും അവൻ്റെ ചുണ്ടിൽ അവൾക്കായി വിരിഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു... 💜💜💜💜💜💜💜 രാത്രി ആഹാരം കഴിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് നന്ദൻ പിന്നീട് മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയത്.... മുകളിൽ നിന്നു നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടു എല്ലാം മേശമേൽ എടുത്തുവയ്ക്കുന്ന ദുർഗയേ... ഡീ... മുകളിൽ പോയി യദുവിനെ വിളിക്ക്... വന്നപാടെ കിടന്നതാ എൻ്റെ കുഞ്ഞ്.... ചായ പോലും കുടിച്ചില്ല കഴിക്കാൻ നേരത്ത് വരമെന്നാ പറഞ്ഞത്... ഇപ്പോ തന്നെ സമയം എട്ടര കഴിഞ്ഞു... ഒന്നു മൂളിക്കൊണ്ട് നന്ദനെ വിളിക്കാനായി അവൾ മുകളിലേക്ക് കയറി... ദുർഗ വിളിക്കാൻ വരുന്നത് കണ്ടതും നന്ദൻ വേഗം മുറിയിലേക്ക് കയറി കട്ടിലിൽ കയറി കിടന്നു.... ദുർഗ മുറിയിലേക്ക് വന്നു നന്ദനെ നോക്കി... ഉറങ്ങുകയാണ്... വിളിച്ചാൽ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും എന്ന് അറിയില്ല... എന്തുംവരട്ടെ എന്നുകരുതി ദുർഗ നന്ദൻ്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി... കമഴ്ന്നാണ് കിടക്കുന്നത്... ഒരു ഷോർട്ട്സും ടീ ഷർട്ടും ആണ് വേഷം.... അല്പം നീളമുള്ള മുടി നെറ്റിയിലേക്ക് വീണുകിടക്കുന്നു.... അല്പം താടി വളർന്നിട്ടുണ്ട്... നെറ്റിയിലെ മുടി മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി വച്ചുകൊടുത്തുകൊണ്ട് ദുർഗ നന്ദൻ്റെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടമർത്തി.... നന്ദൻ ഒന്നനങ്ങിയപ്പോഴാണ് താൻ എന്താണ് ചെയ്തത് എന്ന ബോധം വന്നത്... നന്ദൻ ഉണർന്നില്ല എന്നു മനസ്സിലായതും പുറകിലേക്ക് നീങ്ങി നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ച് ശ്വാസം വലിച്ചിവിട്ടു... നന്ദേട്ടാ... നന്ദേട്ടാ... വിളിച്ചിട്ട് എഴുന്നേൽക്കാത്തത് കൊണ്ട് നന്ദനേ തട്ടി വിളിച്ചതും... ദുർഗയേ കട്ടിലിലേക്ക് വലിച്ചിട്ട് അവളുടെ അധരങ്ങളിലേക്ക് ചേക്കേരിയിരുന്നു നെറ്റിയിലെ മുടി മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി വച്ചുകൊടുത്തുകൊണ്ട് ദുർഗ നന്ദൻ്റെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടമർത്തി.... നന്ദൻ ഒന്നനങ്ങിയപ്പോഴാണ് താൻ എന്താണ് ചെയ്തത് എന്ന ബോധം വന്നത്... നന്ദൻ ഉണർന്നില്ല എന്നു മനസ്സിലായതും പുറകിലേക്ക് നീങ്ങി നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ച് ശ്വാസം വലിച്ചിവിട്ടു... നന്ദേട്ടാ... നന്ദേട്ടാ... വിളിച്ചിട്ട് എഴുന്നേൽക്കാത്തത് കൊണ്ട് നന്ദനേ തട്ടി വിളിച്ചതും... ദുർഗയേ കട്ടിലിലേക്ക് വലിച്ചിട്ട് അവളുടെ അധരങ്ങളിലേക്ക് ചേക്കേറിയിരുന്നു..................... ✨✨✨✨✨ ദുർഗയുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞുവന്നു..... ആദ്യത്തെ പകപ്പിനു ശേഷം ദുർഗ നന്ദനേ തള്ളി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.... ഒന്നനങ്ങാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം അടക്കി പിടിച്ചാണ് നന്ദൻ ചുംബിക്കുന്നത്.... ആദ്യം ചെറുതായി തുടങ്ങിയ ചുംബനം പതിയെ നാവിലേക്ക് കടന്നതും ദുർഗ്ഗയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.... നന്ദൻ എല്ലാം മറന്നു ചുംബിക്കുകയായിരുന്നു.... തൻ്റെ പ്രണയം... എൻ്റെ പെണ്ണ് എന്നതുമാത്രമാണ് അവൻ്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്.... മറ്റെല്ലാം മറന്ന് അവളിലേക്ക് മാത്രം ചേർന്നു നിന്നിരുന്നു അവൻ്റെ ഹൃദയം.... ഉമിനീരിനൊപ്പം കണ്ണുനീരിൻ്റെ ചുവയറിഞ്ഞപ്പോൾ നന്ദൻ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് അവളെ നോക്കി.... അവളുടെ അധരങ്ങളെ മോചിപ്പിച്ചപ്പോൾ ഒരേങ്ങൽ അവളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കു വന്നു.... അപ്പോഴാണ് താൻ ചെയ്തത് എന്താണെന്ന് നന്ദന് ബോധ്യമായത്.... തെറ്റാണ്... അവളോട് തൻ്റെ മനസ്സു തുറക്കുന്നതിന് മുൻപേ..... പാടില്ലായിരുന്നു.... അവൾക്കിനി എന്നോടു ദേഷ്യം ആയിക്കാണും... ഞാൻ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടാലോ... ഇല്ലാ... എൻ്റെ ദുർഗ്ഗയല്ലേ.... എൻ്റെ പ്രണയം... എൻ്റെ പ്രാണൻ... നന്ദൻ ദുർഗയെ നോക്കി.... അടച്ചു പിടിച്ച കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണുനീരൊഴുകുന്നു.... ആ കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊടുക്കാൻ കൈ ഉയർത്തുന്നതിനു മുൻപേ ദുർഗ കണ്ണു തുറന്നു.... അവളുടെ നോട്ടത്തിൽ നന്ദൻ ഒന്നു പതറി.... എന്തിനാ നന്ദേട്ടാ എന്നോടിങ്ങനെ.... ഞാൻ... എനിക്ക്.... വാക്കുകൾ പുറത്തേക്ക് വരാതെ മുഖം പൊത്തി ഏങ്ങലടിച്ചു കരഞ്ഞു.... ഞാൻ എന്തു ചെയ്തു... നീയല്ലേ എന്നേ ആദ്യം ഉമ്മ വച്ചത്... അപ്പൊ ബാക്കി ഞാനും തന്നു... പിന്നെ നീ തന്നിടത്തല്ല ഞാൻ തന്നത് അത്രയേ ഉള്ളൂ വ്യത്യാസം.... അതൊക്കെ അവിടെ നിൽക്കട്ടെ നീ എന്തിനാ ഈ മുറിയിൽ കയറിയത്... നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ എൻ്റെ അനുവാദം ഇല്ലാതെ ഇതിനുള്ളിലേക്ക് കയറരുതെന്ന്.... പിന്നെന്തു ധൈര്യതിലാടീ നീ ഇവിടെ കയറിയത്.... എന്തെങ്കിലും കൂടുതൽ പറഞ്ഞാൽ അവൾ ഇനിയും കരയും എന്നുള്ളത് കൊണ്ട് നന്ദൻ ഗൗരവത്തോടെ അവളോട് ചോദിച്ചു... പെട്ടെന്ന് അവൾ ബെഡിൽ നിന്നു താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.... അത്.... ഞാൻ.... ഫുഡ്.... അല്ല നന്ദേട്ടനെ ഫുഡ് കഴിക്കാൻ വേണ്ടി വിളിക്കാൻ വന്നതാ... നല്ല ഉറക്കമായിരുന്നു... അതാ ഞാൻ... നല്ലപോലെ ഉറങ്ങുന്ന ആളുകളെല്ലാം ഉമ്മ കൊടുത്താണോ ഉണർത്തുന്നത്... നന്ദൻ താടി ഉഴിഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു... പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ നിറച്ചുകൊണ്ട് ദുർഗ താഴെക്ക് നോക്കി നിന്നു വിതുമ്പി... ഒരു നിമിഷം തൻ്റെ പ്രണയം മുഴുവൻ അവനോട് പറയാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു... പക്ഷേ വേണ്ട അതിനുള്ള അർഹത തനിക്കില്ല... അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും തൻ്റെമനസിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചു.... സോറി... ഇനി ഞാൻ ഇങ്ങോട്ടു വരാതെ ഇരിക്കാൻ ശ്രമിക്കാം... ഏട്ടൻ കഴിക്കാൻ വായോ... ഒരുപാട് താമസിച്ചു... വന്നിട്ട് തന്നെ ഒന്നും കഴിച്ചതും ഇല്ലല്ലോ.... എല്ലാം എടുത്തു വച്ചിട്ടുണ്ട്.... നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ച് ഒരു പുഞ്ചിരി വരുത്തി മുഖത്ത്..... മനസ്സിൻ്റെ വ്യഥ പോലെ ആ ചിരിയും വക്രിച്ചു പോയി... അവൾ പതിയെ മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി താഴേക്ക് പോയി.... ദുർഗ്ഗയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞതു കണ്ടപ്പോ ഒന്നും വേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നു തോന്നി... അത്രയും അടുത്ത് കണ്ടപ്പോൾ... അവളുടെ അധരങ്ങൾ പതിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം എല്ലാം മറന്നത് താനാണ്.... ഇനിയും ഒരുപാട് താമസിപ്പിച്ചുകൂടാ... അമ്മമ്മയോട് പറഞ്ഞ് പെട്ടെന്നു നമ്മുടെ വിവാഹം നടത്തണം... ഓരോന്ന് ആലോചിച്ച് നന്ദൻ താഴേക്ക് പോയി.... 💕💕💕💕💕💕💕 ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ അമ്മയും അമ്മമ്മയും ഇരിക്കുന്നു... ദുർഗ എല്ലാം എടുത്തു വച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.... നന്ദൻ കസേര വലിച്ചിട്ട് ഇരുന്നു.... കഴിക്കാൻ തനിക്കിഷ്ടപെട്ട കറികളാണ് എല്ലാം... ചപ്പാത്തിയും പനീർ മസാലയും... പിന്നെ അപ്പവും ബട്ടർചിക്കനും... ഫ്രൈഡ് റൈസും സാലഡും ചിക്കൻ ഫ്രൈയും.... ഒരു ഹോട്ടലിൽ ഉള്ളതുപോലെ എല്ലാം റെഡിയായി മേശമേൽ ഇരിക്കുന്നു.... ഇതെല്ലാം വാങ്ങിയതാണോ... ഇത് കുറേ ഉണ്ടല്ലോ... എല്ലാം രുചിച്ച് നോക്കിക്കൊണ്ട് നന്ദൻ അമ്മയോടു ചോദിച്ചു... ഏയ്... ഇതൊക്കെ മോളുണ്ടാക്കിയതാ... നിനക്ക് ഇതൊക്കെ ഇഷ്ടമുള്ള വിഭവങ്ങൾ അല്ലേ.... ദേവിയമ്മ ദുർഗയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് നന്ദനോട് പറഞ്ഞു... ആണോ... നന്നായി വീട്ടിലെ ആഹാരം കഴിച്ചിട്ട് കുറേ നാളായി.... ഇതൊക്കെ നല്ല ടേസ്റ്റും, അടിപൊളി... ഇന്നു ഞാൻ ഒരു പിടി പിടിക്കും.... അതും പറഞ്ഞ് പ്ലേറ്റ് എടുത്ത് നന്ദൻ കഴിക്കാനെടുത്തു.... ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️ ആഹാരം വിളമ്പിയതെല്ലാം ദുർഗ തന്നെ ആയിരുന്നു... എല്ലാവർക്കും കൊടുത്തിട്ട് അവൾ ഒരുവശത്തേക്കു മാറിനിന്നു... ദുർഗ കഴിക്കുന്നില്ലേ... വാ ഇരിക്ക്... നന്ദൻ ദുർഗയെ നോക്കി അടുത്തുള്ള കസേരയിലേക്ക് കണ്ണുകാണിച്ച് പറഞ്ഞു... ദുർഗ ഞെട്ടി ഭാമിനിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി... മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നിരുന്നു... അവൾ ദയനീയമായി അച്ഛമ്മയെ നോക്കി.. അവിടെയും അതേ ദയനീയത... പിന്നീട് നന്ദനെ നോക്കി... അവൻ അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്..... നന്ദേട്ടൻ കഴിച്ചോളൂ... ഞാൻ പിന്നെ ഇരുന്നോളാം.... അവൾക്ക് വിശക്കുമ്പോ അവളെടുത്ത് കഴിച്ചോളും.... നീ കഴിച്ചിട്ട് പോയി കിടന്നോ യദൂ.... ക്ഷീണം കാണും.... അത്രയും പറഞ്ഞ് ദുർഗയെ കടുപ്പിച്ച് നോക്കി ഭാമിനി അവിടുന്ന് എഴുന്നേറ്റ് പോയി.... 🥀🥀🥀🥀🥀🥀 എല്ലാവരും കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞ പാത്രങ്ങളും കഴുകി അടുക്കളയും വൃത്തിയാക്കി മുറിയിലേക്ക് പോകാൻ നിന്നപ്പോഴാണ് നന്ദൻ അടുക്കളയിലേക്ക് വന്നത്.... ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്യാൻ തിരിഞ്ഞപ്പോ അടുക്കള വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുകയായിരുന്ന നന്ദനെ കണ്ട് അവൾ ഒന്നു ഞെട്ടി പിന്നോട്ടാഞ്ഞു... വീഴാൻ പോയ ദുർഗയെ നന്ദൻ പെട്ടെന്ന് കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് വീഴാതെ നിർത്തി... എന്താ നന്ദേട്ട... എന്തെങ്കിലും വേണോ.... പെട്ടെന്ന് അവൻ്റെ കൈ വിടുവിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.... ഞാൻ വെള്ളമെടുക്കാൻ വേണ്ടി വന്നതാ... നിനക്ക് നാളെ കോളേജ് ഇല്ലേ... സമയം എത്രയായി രാധ ചേച്ചി നാളെ രാവിലെ വരില്ലേ... രാധ ചേച്ചി മകളുടെ കൂടെ പോയി... രണ്ടു മാസമായി... ഇനി അവിടെ തന്നെ നിൽക്കാൻ ആ ചേച്ചിയുടെ ഭർത്താവ് പറഞ്ഞെന്ന്.... വേറെ ആരെയും എടുത്തില്ലെ... നീ ഒറ്റക്കാണോ ജോലിയെല്ലാം ചെയ്യുന്നത്... നന്ദൻ ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്നു വെള്ളമെടുത്തു... ഇപ്പൊ ഞാനുണ്ടല്ലോ നന്ദേട്ടാ.... എനിക്ക് ചെയ്യാവുന്ന ജോലിയല്ലെ ഇപ്പോ ഇവിടുള്ളൂ... വെറുതെ എന്തിനാ കാശ് കൊടുത്ത് ആളെ നിർത്തണെ... നീ ഇവിടത്തെ ജോലിക്കാരി അല്ലല്ലോ... ഹ്മ്മ്.... പൊയ്ക്കോ നാളെയാവട്ടെ ഞാൻ ഗോപാലേട്ടനോട് പറയാം ആരെ എങ്കിലും നോക്കാൻ... പോയി കിടന്നോ.... ദുർഗ നേരെ അടുക്കളയോട് ചേർന്നുള്ള തൻ്റെ മുറിയലേയ്ക്ക് പോയി.... നന്ദനെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വാതിൽ അടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു.... ദുർഗ്ഗയുടെ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി നോക്കിയിട്ട് നന്ദൻ നേരെ തൻ്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.... ❣️❣️❣️❣️❣️❣️❣️ അടുക്കള ജോലി എല്ലാം കഴിഞ്ഞു കിട്ടുന്ന സമയം ഉറങ്ങാതെ ആണ് പഠിക്കുന്നത്.... വാതിലിൽ ആരോ തട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് ദുർഗ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നും തലയുയർത്തി നോക്കിയത്... ആരാ ഈ സമയത്ത്.... ഒന്നാലോചിച്ചു കൊണ്ട് ദുർഗ വാതിൽ തുറന്നു.... യദുവാണെന്ന് കരുതിയാണോടീ പെട്ടെന്ന് വാതിൽ തുറന്നത്.... ഭാമിനി ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ദുർഗ്ഗയുടെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി... അമ്മായീ... ഭാമിനിയുടെ വാക്കുകളിൽ പകച്ചുകൊണ്ട് ദുർഗ അവരെ വിളിച്ചു.... അവളുടെ കണ്ണുകൾ നീറി... മ്മ് മ്.... എന്താ ഒരു പകപ്പ്... കാര്യം നിൻ്റെ മുറച്ചെറുക്കാനാ അവൻ.... പക്ഷേ അവനെ നീ മയക്കാൻ നോക്കണ്ട.... അതിനുള്ള ഒരു യോഗ്യതയും നിനക്കില്ല.... അമ്മായി ഇതെന്താ പറയുന്നത്.... ഞാൻ അങ്ങനൊന്നും... വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ ദുർഗ തളർന്നു പോയി... നേരത്തെ അവൻ അടുക്കളയിൽ വന്നതും അവൻ പറഞ്ഞതും എല്ലാം ഞാൻ കണ്ടും കേട്ടും അപ്പുറത്ത് തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു... എന്തിനാടീ ജോലിക്കാരി... നീ ഈ വീട്ടിലെ ജോലിക്കാരി തന്നെയാ... നിനക്കു മൂന്നുനേരം ഉണ്ണാനും ഉടുക്കാനും തരുന്നത് അതിൻ്റെ കൂലി ആണെന്ന് കരുതിയാൽ മതി... മറുപടി ഒന്നും പറയാതെ എല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ട് മിഴികളെ ഒഴുകാൻ വിട്ടുകൊണ്ട് ദുർഗ ചുമരിൽ ചാരി നിന്നു... ഒരു കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞേക്കാം... നന്ദൻ എന്തായാലും അമ്മയുടെ സപ്തതി വരെ ഇവിടുണ്ടാകും.... അതുവരെ അവനോട് അധികം ഒട്ടാൻ നിക്കണ്ട കേട്ടല്ലോ.... ഒരിക്കൽകൂടി എന്നെക്കൊണ്ട് ഇത് പറയിക്കരുത്... ഇതും പറഞ്ഞ് ഭാമിനി അവരുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.... 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://share.aksharathalukal.in/s/51810/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ

Her First Love 💕 (ഭാഗം - 13) (സയാൻ) ഹാജിർ ജസയുടെ കഴുത്തിൽ കത്തി അമർത്തി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ കണ്മുന്നിൽ ഇരുട്ട് കയറി. അവളുടെ ആകാശ നീല ഷരാരയിൽ ചോര പടരുമോ എന്ന ഭയം എന്നെ തളർത്തി. പക്ഷേ, തോറ്റു കൊടുക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. ഹാജിർ: "സയാൻ... നീ വലിയ ഹീറോ ചമയണ്ട. ഇവൾ എന്റെ പെണ്ണാണ്. ഇവളുടെ ഉപ്പ സമ്മതിച്ച നിക്കാഹാണിത്. നീ ഇവിടുന്ന് പോയില്ലെങ്കിൽ ഇവളുടെ ശ്വാസം ഞാൻ ഇപ്പൊ നിർത്തും!" ജസയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ട്. അവൾക്ക് ശബ്ദമില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ കൈകൾ ഉയർത്തി. ഞാൻ: "ഹാജിർ... കത്തി താഴ്ത്തൂ. നിനക്ക് എന്താ വേണ്ടത്? പണമല്ലേ? എന്റെ ബിസിനസ്സ് തരാം, പണം തരാം. ജസയെ വിട്ടേക്ക്." ഞാൻ സംസാരിച്ച് ഹാജിറിന്റെ ശ്രദ്ധ മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് പിന്നിലൂടെ നൈലയും പോലീസും എത്തുന്നത് ഞാൻ കണ്ടത്. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഒരു കല്ലെടുത്ത് ഹാജിറിന്റെ കയ്യിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. കത്തി താഴെ വീണ ആ നിമിഷം ഞാൻ അവന് നേരെ പാഞ്ഞു കയറി. (ജസ) സയാൻ ഹാജിറിനെ നേരിടുമ്പോൾ എന്റെ ഉപ്പ ഒരു വടിയുമായി സയാനെ അടിക്കാൻ വന്നു. പക്ഷേ പോലീസ് അദ്ദേഹത്തെ തടഞ്ഞു. ഹാജിറിനെ സയാൻ ശരിക്കും പെരുമാറി. വർഷങ്ങളായി ഞാൻ അനുഭവിച്ച എല്ലാ വേദനയ്ക്കും സയാൻ നൽകിയ ഓരോ അടിയും ഒരു മരുന്നായിരുന്നു. നൈല ഓടി വന്ന് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ ഷരാരയുടെ ഷാൾ കൊണ്ട് അവൾ എന്റെ കണ്ണീർ തുടച്ചു. (സയാൻ) പോലീസ് ഹാജിറിനെയും ജസയുടെ ഉപ്പയെയും വിലങ്ങുവെച്ച് കൊണ്ടുപോയി. പക്ഷേ ഷെറിൻ അവിടെ എവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ ഈ ചതിക്ക് വഴി ഒരുക്കി എങ്ങോട്ടോ മാറി നിന്നു. ഞാൻ ജസയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവൾ ആകെ തളർന്നിരുന്നു. ഞാൻ അവളെ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഞാൻ: "സാരമില്ല ജസാ... എല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ഇനി ആരും നിന്നെ തൊടില്ല. ആ രാക്ഷസന്റെ ഭരണം ഇന്ന് അവസാനിച്ചു." ജസ എന്റെ ഷർട്ടിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കരഞ്ഞു. ആ കരച്ചിലിൽ അവളുടെ വർഷങ്ങളായുള്ള സങ്കടങ്ങൾ മുഴുവൻ അലിഞ്ഞു പോകുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. (ജസ) തിരികെ തറവാട് വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ സയാന്റെ ഉപ്പയും ഉമ്മയും ഞങ്ങളെ കാത്തു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ആശ്വാസമായിരുന്നു. സയാന്റെ ഉപ്പ: "ഇനി ഒട്ടും വൈകിക്കണ്ട. നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞു, ഇനി ഇവൾ നമ്മുടെ വീട്ടിലെ മകളായി തന്നെ ഇവിടെ നിൽക്കട്ടെ. അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച നമുക്ക് ഇവരുടെ നിക്കാഹ് നടത്താം." ആ രാത്രിയിൽ മുറ്റത്തെ നിലാവിൽ സയാന്റെ കൂടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകളിൽ എന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തു. ജസ: "സയാൻ... നന്ദി. എന്നെ ആ നരകത്തിൽ നിന്ന് വീണ്ടും രക്ഷിച്ചതിന്." സയാൻ: "നന്ദിയല്ല ജസേ വേണ്ടത്... എനിക്ക് നിന്റെ ഈ ചിരി മതി. ഇനി നമ്മുടെ ജീവിതം ബാംഗ്ലൂരിലാണ്. അവിടെ ആരും നമ്മളെ ശല്യം ചെയ്യില്ല." സയാൻ എന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. പക്ഷേ, പിറ്റേന്ന് രാവിലെ സയാന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു വീഡിയോ മെസ്സേജ് വന്നു. അത് ഷെറിൻ അയച്ചതായിരുന്നു. വീഡിയോയിൽ ഷെറിൻ ഒരു ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിൽക്കുകയാണ്. അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: ഷെറിൻ: "ഇക്കാ... നിങ്ങൾ ജസയെ രക്ഷിച്ചു അല്ലേ? പക്ഷേ എനിക്ക് ഇനി ജീവിക്കണ്ട. നിങ്ങൾ അവളെ വിവാഹം കഴിച്ചാൽ ഞാൻ ഈ ലോകത്ത് ഉണ്ടാവില്ല. ഇത് എന്റെ അവസാനത്തെ സന്ദേശമാണ്." (തുടരും...) ✍️whispering words #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

കരിന്തണ്ടൻ അവസാന ഭാഗം #📔 കഥ #👌 വൈറൽ വീഡിയോസ് #പ്രേതകഥ #😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍 #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

❤️🦋 . . . . #love #story #feelings #song

#🤔 ചിരിയും ചിന്തയും #👌 വൈറൽ വീഡിയോസ് #💃 Reels വീഡിയോസ് #സ്പെഷ്യൽ സ്റ്റോറീസ് ✍ #📔 കഥ