#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📔 കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #✍ തുടർക്കഥ PROJECT ZERO - CLIMAX (കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും പൂർണ്ണമായും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം, ) ………………………………………… മുപ്പതാം നിലയുടെ ബാൽക്കണി കൈവരികൾക്കപ്പുറം, ആ ശൂന്യതയിലേക്ക് സജിതൻ തന്റെ ശരീരം പൂർണ്ണമായും വിട്ടുകൊടുത്ത ആ മില്ലിസെക്കൻഡിൽ, സമയത്തിന്റെ വേഗത കുറഞ്ഞതുപോലെ അവന് തോന്നി. കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പൽ ചെവികളെ തകർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉയരങ്ങളോടുള്ള ഭയം അവനെ ജീവനോടെ തിന്നാൻ നോക്കിയ അതേ നിമിഷത്തിൽ തന്നെയാണ്, അവൻ സന്ധ്യയുടെ രണ്ട് കൈകളിലും മരണപ്പിടുത്തം ഇട്ടിരുന്നത്. സജിതൻ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം താഴേക്ക് ചാടുമെന്ന് സന്ധ്യ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചതല്ല. ഒരു പ്രൊഫഷണൽ കില്ലറുടെ സകല അടവുകളും ആ സെക്കൻഡിൽ അവൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി മരണഭയം നിഴലിക്കുന്നത് സജിതൻ കണ്ടു. പക്ഷേ, സജിതൻ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ തുനിഞ്ഞതല്ലായിരുന്നു. ബാൽക്കണിക്ക് തൊട്ടുതാഴെ, അതായത് ഇരുപത്തൊമ്പതാം നിലയുടെ ഭാഗത്ത് കെട്ടിടത്തിന്റെ നവീകരണ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി കെട്ടിയിരുന്ന വലിയൊരു കട്ടിയുള്ള നൈലോൺ സേഫ്റ്റി നെറ്റ് (Safety Net) അവൻ ചാടുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് കണ്ടിരുന്നു. അക്രോഫോബിയ ഉള്ളതുകൊണ്ട് തന്നെ കെട്ടിടങ്ങളുടെ സ്ട്രക്ചറുകൾ അവൻ എപ്പോഴും സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഭും! അതിശക്തമായ ആഘാതത്തോടെ അവർ രണ്ടുപേരും ആ നൈലോൺ വലയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് വീണു. വലയുടെ നാരുകൾ പലതും പൊട്ടിപ്പോയെങ്കിലും അത് അവരുടെ വേഗത കുറച്ചു. വലയിലൂടെ വഴുതി അവർ നേരെ ഇരുപത്തൊമ്പതാം നിലയുടെ കൺസ്ട്രക്ഷൻ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ കോൺക്രീറ്റ് തറയിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. "ആഹ്!" കോൺക്രീറ്റ് തറയിൽ വീണ സന്ധ്യയുടെ കൈയിലെ തോക്ക് തെറിച്ച് അഗാധതയിലേക്ക് പതിച്ചു. അവളുടെ ഇടതു കൈയുടെ എല്ല് ഒടിഞ്ഞിരുന്നു. വസ്ത്രങ്ങൾ കീറി ചോരയൊലിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലും അവൾ വന്യമായ ഭാവത്തോടെ സജിതനെ നോക്കി. സജിതൻ തറയിൽ നിന്നും കഷ്ടപ്പെട്ട് എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ വാരിയെല്ലുകൾക്ക് കടുത്ത വേദനയുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അവൻ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ ഇരുപത്തൊമ്പതാം നിലയിലെ തകർന്ന ചില്ലുവാതിലിലൂടെ കെട്ടിടത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. മുകളിൽ ആദർശ് വെടിയേറ്റു കിടക്കുകയാണ്, അവനെ രക്ഷിക്കണം, ഒപ്പം ആ സെർവറിലേക്ക് ഡാറ്റ അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യണം. സജിതൻ കെട്ടിടത്തിന്റെ ഉൾവശത്തെ ഗോവണിയിലൂടെ വീണ്ടും മുപ്പതാം നിലയിലേക്ക് കുതിച്ചു. ഓരോ പടികളും കയറുമ്പോൾ അവന്റെ ശ്വാസകോശം വായുവിനായി പിടയുകയായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവൻ വീണ്ടും ആ സെർവർ റൂമിന്റെ മുന്നെത്തി. കമാൻഡോകൾ താഴെ വലയിലേക്ക് വീണ സന്ധ്യയെ രക്ഷിക്കാനായി താഴത്തെ നിലയിലേക്ക് ഓഡിപ്പോയതുകൊണ്ട് ഇടനാഴി വിജനമായിരുന്നു. സെർവർ റൂമിന്റെ വാതിലിനരികിൽ ആദർശ് ചോരയിൽ കുളിച്ച് അബോധാവസ്ഥയിലാകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. എങ്കിലും അവൻ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. "ആദർശ്! എഴുന്നേൽക്കൂ..." സജിതൻ അവന്റെ അരികിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു. "സജിത്... നീ... നീ ജീവനോടെയുണ്ടോ?" ആദർശ് കണ്ണ് പതിയെ തുറന്നു. അവന്റെ ശബ്ദം വളരെ നേർത്തതായിരുന്നു. "എനിക്ക്... എനിക്ക് ഇനി കഴിയില്ല. ആ വാതിലിന്റെ കോഡ് ഞാൻ ബ്രേക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ലാപ്‌ടോപ്പിലെ 'എന്റർ' ബട്ടൺ അമർത്തിയാൽ മെയിൻ ഫ്രെയിം അൺലോക്ക് ആകും. വേഗം..." സജിതൻ ആദർശിനെ സുരക്ഷിതമായ ഒരു കോണിലേക്ക് മാറ്റി ഇരുത്തിയിട്ട്, ലാപ്‌ടോപ്പും സുരേഷേട്ടന്റെ യു.എസ്.ബി കീയുമായി സെർവർ റൂമിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. കോടിക്കണക്കിന് ഡാറ്റകൾ പ്രോസസ്സ് ചെയ്യുന്ന വലിയ സെർവർ ബോക്സുകളുടെ നീല വെളിച്ചം ആ മുറിയെ ഭീതിദമാക്കിയിരുന്നു. അവൻ യു.എസ്.ബി മെയിൻ കമ്പ്യൂട്ടറുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു. ലാപ്‌ടോപ്പിലെ കോഡുകൾ അതിവേഗം സ്ക്രീനിലേക്ക് പകർന്നു. LOADING: 10%... 30%... 50%... "സജിതൻ!" ഒരു കടുത്ത ഗർജ്ജനം കേട്ട് സജിതൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. സെർവർ റൂമിന്റെ വാതിലിൽ സന്ധ്യ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒടിഞ്ഞ ഇടതു കൈ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച്, വലതുകൈയിൽ മറ്റൊരു കമാൻഡോയുടെ പക്കൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ വലിയൊരു അസോൾട്ട് റൈഫിളുമായിട്ടാണ് അവൾ വന്നിരിക്കുന്നത്. അവളുടെ മുഖം കോപത്താൽ വികൃതമായിരുന്നു. "നീ എല്ലാം നശിപ്പിച്ചു. നിന്നെ ഞാനിന്ന് കൊല്ലും!" അവൾ റൈഫിളിന്റെ ട്രിഗറിലേക്ക് വിരലമർത്തി. LOADING: 85%... 95%... സജിതൻ തന്റെ മുന്നിലിരുന്ന ഭാരമേറിയ ഒരു സിസ്റ്റം മോണിറ്റർ സന്ധ്യയ്ക്ക് നേരെ ഒരൊറ്റ ഏറ് വെച്ചുകൊടുത്തു. അതോടൊപ്പം അവൻ സ്ക്രീനിലെ 'EXECUTE' ബട്ടണിൽ തന്റെ വിരൽ അമർത്തി! SUCCESS: ORIGINAL MILITARY CODES RESTORED. BACKDOOR VIRUS PURGED. ആ നിമിഷം മെട്രോ ഡിജിറ്റൽ ഹബ്ബിലെ സകല കമ്പ്യൂട്ടറുകളും ചുവന്ന വെളിച്ചത്തോടെ അലാറം മുഴക്കാൻ തുടങ്ങി. പ്രോജക്ട് സീറോ' എന്നെന്നേക്കുമായി തകർക്കപ്പെട്ടു! സൈനിക മിസൈലുകളുടെ നിയന്ത്രണം ഇന്ത്യയുടെ കൈകളിൽ തന്നെ സുരക്ഷിതമായി തിരിച്ചെത്തി. അതേ സെക്കൻഡിൽ സന്ധ്യയുടെ റൈഫിളിൽ നിന്നുള്ള വെടിയുണ്ടകൾ സെർവർ റൂമിലെ ഗ്ലാസ് ഭിത്തികളെ തകർത്തുതരിപ്പണമാക്കി. ഒരു വെടിയുണ്ട സജിതന്റെ തോളിൽ തുളച്ചുകയറി. അവൻ വേദനയോടെ തറയിലേക്ക് വീണു. സന്ധ്യ തോക്കുമായി അവന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. "കോഡുകൾ നീ റീസ്റ്റോർ ചെയ്തിരിക്കാം സജിത്. പക്ഷേ ഇത് പുറംലോകം അറിയാൻ നീ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകില്ല. പോലീസിന്റെ റെക്കോർഡിൽ നീ ഇപ്പോഴും സ്വന്തം ചേട്ടനെ കൊന്ന കുറ്റവാളിയാണ്! എ.സി.പി മാധവൻ നിന്നെ നാളെ ഇവിടെ വെടിവെച്ചു കൊന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തും അതിന് ശേഷം പ്രൊജക്റ്റ്‌ സീറോ ഞാൻ റീസ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യും," അവൾ തോക്കിന്റെ കുഴൽ സജിതന്റെ തലയ്ക്ക് നേരെ വെച്ചു. "ഫ്രീസ്!" പെട്ടെന്ന് സെർവർ റൂമിന്റെ പിൻഭാഗത്തെ അത്യാധുനിക എമർജൻസി എക്സിറ്റിലൂടെ കമാൻഡോകൾ അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. സന്ധ്യയുടെ ആളുകളായിരുന്നില്ല അത്. അവരുടെ യൂണിഫോമിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരു ലോഗോ ഉണ്ടായിരുന്നു—RAW (Research and Analysis Wing). രാജ്യത്തിന്റെ കേന്ദ്ര ഇന്റലിജൻസ് ഏജൻസി! അവർക്ക് മുന്നിലായി പ്രതിരോധ മന്ത്രാലയത്തിലെ ചീഫ് സെക്യൂരിറ്റി ഓഫീസർ നടന്നു വന്നു. "സന്ധ്യാ, നിന്റെ കളി കഴിഞ്ഞു. സുരേഷ് മരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് പ്രോജക്ട് സീറോയുടെ ചില വിവരങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് കൈമാറിയിരുന്നു. ബാക്കി തെളിവുകൾക്കായി ഞങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ സജിതൻ അത് പൂർത്തിയാക്കി. എ.സി.പി മാധവനെ താഴെ വെച്ച് തന്നെ ഞങ്ങളുടെ സംഘം അറസ്റ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്," ഓഫീസർ പറഞ്ഞു. സന്ധ്യയുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് റൈഫിൾ തറയിലേക്ക് വീണു. അവൾ അവിശ്വസനീയതയോടെ സജിതനെ നോക്കി. ആദർശിനെയും സജിതനെയും ഉടൻ തന്നെ സൈനിക മെഡിക്കൽ സംഘം ഏറ്റെടുത്തു. സന്ധ്യയെ റോ ഏജന്റുമാർ വിലങ്ങുവെച്ചു കൊണ്ടുപോയി. പക്ഷേ, സജിതന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം ബാക്കിയായിരുന്നു—ഈ സന്ധ്യയെയും മാധവനെയും നിയന്ത്രിച്ച, ഈ ചതിക്ക് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ച ആ യഥാർത്ഥ സൂത്രധാരൻ ആരാണ്. മൂന്ന് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം... ന്യൂയോർക്ക്, അമേരിക്ക. നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും ആഡംബരമേറിയ ഒരു ആകാശചുംബിയായ കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിലത്തെ പെന്റ്ഹൗസ്. ജനാലയ്ക്കപ്പുറം ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തിന്റെ മനോഹരമായ രാത്രി ദൃശ്യം കാണാം. അവിടെ വലിയൊരു സോഫയിൽ പുകയുന്ന സിഗരറ്റുമായി ഒരാൾ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. വിക്രം റാണ! 'പ്രോജക്ട് സീറോ'യ്ക്ക് പിന്നിലെ യഥാർത്ഥ തലവൻ. സന്ധ്യയും മാധവനും ജയിലിലായെങ്കിലും താൻ സുരക്ഷിതനാണെന്ന അഹങ്കാരത്തിലായിരുന്നു അവൻ. ഇന്ത്യയിലെ കേസ് ഡയറികളിലോ മാധ്യമങ്ങളിലോ ഒരിടത്തും വിക്രം റാണ എന്ന പേര് വന്നിരുന്നില്ല. "വിഡ്ഢികൾ... എല്ലാം നശിപ്പിച്ചു," റാണ വിസ്കി ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് നോക്കി മന്ത്രിച്ചു. " അമേരിക്കൻ ആയുധ കമ്പനികളുമായുള്ള 500 ബില്യൺ ഡോളർ ഡീൽ ആണ് നഷ്ടപെട്ടത്" പെട്ടെന്ന് റാണയുടെ പെന്റ്ഹൗസിന്റെ പ്രധാന വാതിൽ യാതൊരു ശബ്ദവുമില്ലാതെ തുറക്കപ്പെട്ടു. സുരക്ഷാ ജീവനക്കാരെല്ലാവരും പുറത്ത് ഡ്യൂട്ടിയിലുണ്ടായിട്ടും ആരും അറിഞ്ഞില്ല. ഇരുണ്ട ഓവർകോട്ടും കറുത്ത തൊപ്പിയും ധരിച്ച, തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത രണ്ട് അപരിചിതരായ പുരുഷന്മാർ അകത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവരുടെ ശരീരഭാഷയിലും കണ്ണുകളിലും ഒരു പ്രത്യേക കണിശതയുണ്ടായിരുന്നു. "ആരാണ് നിങ്ങൾ? ഹൗ ഡെയർ യു എന്റർ മൈ റൂം!" റാണ എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ കോട്ടിനുള്ളിലെ തോക്കിലേക്ക് കൈ നീട്ടാൻ ആഞ്ഞു. പക്ഷേ, ആഗതരിൽ ഒരാൾ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ തന്റെ കയ്യിലെ സൈലൻസർ ഘടിപ്പിച്ച പിസ്റ്റളിൽ നിന്നും ഒരൊറ്റ വെടി ഉതിർത്തു. റാണയുടെ കയ്യിലെ തോക്ക് തറയിലേക്ക് തെറിച്ചുപോയി. "വിക്രം റാണ... നീ വിചാരിച്ചോ അമേരിക്കയിൽ നീ സുരക്ഷിതനാണെന്ന്?" ആദ്യത്തെ ഏജന്റ് തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. "ഇന്ത്യ യുടെ പരമാധികാര ത്തെ തകർക്കാൻ നോക്കുന്ന ആരായാലും അയ്യാളുടെ വീട്ടിൽ കേറി അടിച്ചിരിക്കും അതാണ് ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യ." റാണയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായും അവസാനമായും മരണഭയം നിഴലിച്ചു. അവൻ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, ആ അദൃശ്യരായ ഏജന്റുമാരുടെ തോക്കിൽ നിന്നും സൈലൻസറിന്റെ നേർത്ത ശബ്ദത്തോടെ രണ്ട് വെടിയുണ്ടകൾ റാണയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. വിക്രം റാണയുടെ ശരീരം ആ ആഡംബര സോഫയിലേക്ക് നിർജീവമായി വീണു. അവൻ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന വിസ്കി ഗ്ലാസ് തറയിൽ വീണു ചിതറി. ആ ഏജന്റുമാർ വന്നതുപോലെ തന്നെ യാതൊരു തെളിവുകളും ബാക്കിവെക്കാതെ ആ ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു മറഞ്ഞു. 'പ്രോജക്ട് സീറോ' എന്ന വലിയ രാജ്യദ്രോഹ കുറ്റത്തിന്റെ അവസാനത്തെ കണ്ണിയും അവിടെ അറുക്കപ്പെട്ടു. അതേസമയം, ഇന്ത്യയിലെ ഒരു വലിയ മിലിട്ടറി ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ ബാൽക്കണിയിൽ സജിതൻ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. തോളിലെ മുറിവ് പൂർണ്ണമായും ഉണങ്ങിയിട്ടില്ലെങ്കിലും അവന്റെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ നല്ലൊരു തെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ അരികിൽ വീൽചെയറിൽ ആദർശും ഉണ്ടായിരുന്നു. സജിതൻ പതിയെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കി. വലിയ വണ്ടികൾ, മനുഷ്യർ... എല്ലാം വളരെ താഴെയാണ്. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും ഒരു ചെറിയ വിറയൽ ഉണ്ടായി. പക്ഷേ, ആ പഴയ ശ്വാസം മുട്ടലോ ഭയമോ ഇപ്പോഴവനില്ല. "ഇപ്പോഴും പേടിയുണ്ടോ സജിത്?" ആദർശ് പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. "ഉണ്ട് ആദർശ്. ഭയം പൂർണ്ണമായി മാറില്ല. പക്ഷേ, അതിനെ എങ്ങനെ നേരിടണമെന്ന് ഇപ്പോൾ എനിക്കറിയാം," സജിതൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് സുരേഷേട്ടന്റെ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ പുറത്തെടുത്തു പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു ...... End