#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ PROJECT ZERO -CHAPTER 1 ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. സെനിത്ത് ടവറിന്റെ എലിവേറ്റർ വാതിലുകൾ ഇരുവശങ്ങളിലേക്കും നീങ്ങിയപ്പോൾ സജിതന് തോന്നിയത്, തന്നെ ജീവനോടെ വിഴുങ്ങാൻ ഒരു ഭീകരസത്വം ഇരുട്ടിൽ വായ തുറന്നുപിടിച്ചിരിക്കുകയാണെന്നാണ്. മിനുസപ്പെടുത്തിയ സ്റ്റീൽ ബോക്സിന്റെ കൃത്യം നടുവിൽ, നാലുപാടുമുള്ള എൽ.ഇ.ഡി ലൈറ്റുകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ അയാൾ തളർന്നുനിന്നു. ഇരുവശങ്ങളിലുമുള്ള സ്റ്റീൽ കൈവരികളിൽ അയാളുടെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു; വിരലുകൾ രക്തയോട്ടം നിലച്ചതുപോലെ വിളറി വെളുത്തിരുന്നു. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന ഷർട്ട് നട്ടെല്ലിനോട് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. എയർകണ്ടീഷണർ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നിട്ടും അയാൾക്ക് ശ്വാസമെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഓരോ സെക്കൻഡിലും എലിവേറ്ററിന്റെ ഡിജിറ്റൽ ഡിസ്‌പ്ലേയിൽ തെളിയുന്ന നമ്പറുകൾ മുകളിലേക്ക് ഉയരുന്തോറും അയാളുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം ഇരട്ടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. 28... 29... 30... …….. സജിതന് വെറുതെ ഉയരങ്ങളോട് ഒരു സാധാരണ ഭയം മാത്രമായിരുന്നില്ല. അതൊരു രോഗമായിരുന്നു. യാഥാർത്ഥ്യബോധം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന, ശ്വാസകോശങ്ങളെ മരവിപ്പിക്കുന്ന ഭീകരമായ അക്രോഫോബിയ എന്ന മാനസികാവസ്ഥ. സ്വന്തം വീടിന്റെ രണ്ടാം നിലയിലെ ജനാലയിലൂടെ താഴേക്ക് നോക്കിയാൽ പോലും അവന്റെ തലച്ചോറിലെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും നഷ്ടപ്പെടും. പെട്ടെന്ന് ഭൂമി ഒരു വലിയ ഗർത്തമായി മാറി തന്നെ താഴേക്ക് കാന്തികശക്തിയോടെ വലിച്ചെടുക്കുന്നതായി അവന് തോന്നും. കാതുകളിൽ ഒരു മൂളൽ തുടങ്ങും, നാവ് വരണ്ടുണങ്ങും, ശരീരം തണുത്തുറയും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നഗരത്തിലെ വലിയ കെട്ടിടങ്ങളും ഫ്ലൈഓവറുകളും അവൻ എപ്പോഴും ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു. എന്നിട്ടും, ഇന്ന് ഈ കറുത്ത അർദ്ധരാത്രിയിൽ, നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന കെട്ടിടമായ സെനിത്ത് ടവറിന്റെ 44-ാം നിലയിലേക്ക് അവൻ വന്നിരിക്കുകയാണ്. വർഷങ്ങളായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാതിരുന്ന, ശതകോടീശ്വരനും ബിസിനസ്സ് ടൈക്കൂണുമയ അവന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻ സുരേഷിന്റെ ഒരു സന്ദേശം ഫോണിൽ കണ്ടാണ് സജിതൻ എത്തിയത്. വളരെ നിഗൂഢവും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതുമായിരുന്നു ആ സന്ദേശം: "സജിത്, എന്റെ ജീവൻ അപകടത്തിലാണ്. നീ ഈ സന്ദേശം കാണുമ്പോൾ തന്നെ ആരും അറിയാതെ സെനിത്ത് ടവറിലെ 44-ാം നിലയിലെ പെന്റ്ഹൗസിലേക്ക് വരിക. പോലീസിനെ ഒരുകാരണവശാലും അറിയിക്കരുത്. അവർക്ക് എല്ലായിടത്തും ആളുകളുണ്ട്. ഒരു പ്രധാന കാര്യം... നീ മുകളിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഒരിക്കലും താഴേക്ക് നോക്കരുത്." എലിവേറ്റർ ഒരു നേർത്ത ശബ്ദത്തോടെ 44-ാം നിലയിൽ വന്നുനിന്നു. വാതിലുകൾ തുറന്നപ്പോൾ സജിതൻ ഒരു വലിയ ശൂന്യതയിലേക്ക് കാൽവെച്ചു. സാധാരണ സുരക്ഷാ ജീവനക്കാരാലും അത്യാധുനിക കാമറകളാലും നിറഞ്ഞിരിക്കേണ്ട ആ ഫ്ലോർ പൂർണ്ണമായും നിശബ്ദമായിരുന്നു. ഭയാനകമായ കറുത്ത നിശബ്ദത. ഇടനാഴിയിലെ പല ലൈറ്റുകളും അണഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ്. നഗരത്തിലെ നിയോൺ വെളിച്ചങ്ങൾ മാത്രമാണ് ആ വലിയ പെന്റ്ഹൗസിന്റെ ചില്ലുജനാലകളിലൂടെ അകത്തേക്ക് അരിച്ചുകയറുന്നത്. ആ വെളിച്ചത്തിൽ സജിതൻ ചുറ്റും നോക്കി. അവിടെ വലിയൊരു യുദ്ധം നടന്ന ലക്ഷണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. വിലകൂടിയ ഇറ്റാലിയൻ ഫർണിച്ചറുകൾ പലതും മറിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. ഭിത്തിയിൽ തൂക്കിയിരുന്ന ചിത്രങ്ങൾ നിലത്തു വീണു ചിതറിയിരിക്കുന്നു. കാറ്റിൽ കർട്ടനുകൾ ഭയാനകമായി ആടിയുലയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തോ വലിയൊരു പിടിവലി അവിടെ നടന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു. "ചേട്ടാ..." സജിതൻ വളരെ നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദം ആ ശൂന്യമായ ഹാളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. "സജിതൻ..." പെട്ടെന്ന് വലതുവശത്തെ കോണിൽ നിന്ന് അതിദയനീയമായ ഒരു ശബ്ദം കേട്ട് അവൻ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. ഹാളിന്റെ അറ്റത്ത്, നഗരത്തിന്റെ രാത്രിദൃശ്യം പൂർണ്ണമായി കാണാൻ കഴിയുന്ന ആ ഭീമാകാരമായ ചില്ലുജനാലയ്ക്ക് താഴെ, തറയിൽ രക്തത്തിൽ കുളിച്ച് സുരേഷ് കിടക്കുകയായിരുന്നു. സജിതന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പരിധി ലംഘിച്ചു. അവൻ ഓടിച്ചെന്ന് സുരേഷിന്റെ അരികിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ ഇരിപ്പിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ആ ചില്ലുജനാലയ്ക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് പോയി. 400 അടി താഴ്ചയുള്ള ഒരു അഗാധഗർത്തം! താഴെ ഓടുന്ന വണ്ടികൾ വെറും കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. പെട്ടെന്ന് സജിതന്റെ തല ചുറ്റി. തറ 90 ഡിഗ്രി ചരിഞ്ഞ് താൻ ആ അഗാധതയിലേക്ക് വീഴാൻ പോവുകയാണെന്ന് അവന് തോന്നി. അവൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു, തറയിൽ കൈകൾ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. "സ... സജിത്..." സുരേഷിന്റെ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ശബ്ദം അവനെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു. "ചേട്ടാ... എന്താണിതൊക്കെ? ആരാണ് ഇത് ചെയ്തത്?" സജിതൻ കരച്ചിലിന്റെ വക്കോടെ, വിറയലോടെ ചോദിച്ചു. സുരേഷിന്റെ വയറ്റിൽ നിന്നും രക്തം വാർന്നൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രക്തം പുരണ്ട കൈകളാൽ സുരേഷ് സജിതന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു വലിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ മരണഭയവും അതോടൊപ്പം എന്തോ വലിയൊരു രഹസ്യം കൈമാറാനുള്ള പരിഭ്രമവുമുണ്ടായിരുന്നു. "സമയം കുറവാണ് സജിത്... പ്രോജക്ട് സീറോ... അവർ എന്നെ ചതിച്ചു... ആ രേഖകൾ..." സുരേഷ് തന്റെ കോട്ടിന്റെ ഉള്ളിലെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ചോരപുരണ്ട ചെറിയൊരു ഡിജിറ്റൽ യു.എസ്.ബി കീ എടുത്ത് സജിതന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ വെച്ച് വിരലുകൾ മടക്കി. "ഇത് ജീവനേക്കാൾ വിലപ്പെട്ടതാണ്. വേണു... അവൻ..." സുരേഷിന് വാചകം പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ കൈകൾ സജിതന്റെ കോളറിൽ നിന്നും അടർന്നു നിലത്തു വീണു. ആ കണ്ണുകൾ എന്നെന്നേക്കുമായി അടഞ്ഞു. സജിതൻ സ്തംഭിച്ചുപോയി. തന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻ തന്റെ മുന്നിൽ കിടന്ന് മരിച്ചിരിക്കുന്നു. …… പെട്ടെന്ന് പിന്നിലെ ഇരുണ്ട കോണിൽ നിന്ന് ഒരു മന്ദഗതിയിലുള്ള കൈയടി ശബ്ദം കേട്ടു. ആ നിശബ്ദതയിൽ ആ ശബ്ദം സജിതന്റെ നട്ടെല്ലിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പോലെ പാഞ്ഞുപോയി. "വളരെ വൈകാരികമായ ഒരു രംഗം. പക്ഷേ, കുറച്ചു വൈകിപ്പോയി സജിതൻ. ." ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു രൂപം പതിയെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. സുരേഷിന്റെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തനായ സെക്യൂരിറ്റി ചീഫ്, വേണു! അവന്റെ കയ്യിൽ സൈലൻസർ ഘടിപ്പിച്ച കറുത്ത ഒരു സെമി-ഓട്ടോമാറ്റിക് തോക്കുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ കുഴൽ നേരെ സജിതന്റെ നെഞ്ചിന് നേരെയായിരുന്നു. "വേണു? നീ... നീയെന്തിനാ ഇത് ചെയ്തത്? ചേട്ടൻ നിന്നെ സ്വന്തം സഹോദരനെപ്പോലെയല്ലേ കണ്ടത്?" സജിതൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. വേണു ക്രൂരമായി പരിഹസിച്ചു ചിരിച്ചു. "സഹോദരനോ? പണത്തിന്റെ മുന്നിൽ എന്ത് സഹോദരൻ, എന്ത് വിശ്വസ്തത! നിന്റെ ചേട്ടൻ ആവശ്യമില്ലാത്ത ചില കാര്യങ്ങൾ കണ്ടുപിടിച്ചു. ഈ വലിയ കമ്പനിയുടെ മറവിൽ ഞങ്ങൾ വിദേശത്തേക്ക് നടത്തുന്ന കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ രഹസ്യ ആയുധ ഇടപാടുകൾ. ആ രേഖകൾ അവൻ എവിടെയോ ഡിജിറ്റലായി ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ട് അവനെ തീർക്കേണ്ടി വന്നു. പക്ഷേ അവൻ ആ താക്കോൽ നിനക്കാണ് തന്നതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി." വേണു തോക്കുമായി സജിതന് നേരെ ഒരടി കൂടി മുന്നോട്ട് വെച്ചു. "ഇനി നീയാണ് എന്റെ അടുത്ത ഇര. നിനക്കറിയാമോ സജിതൻ, നിന്നെപ്പോലെയുള്ള ഒരു ഭീരുവിനെ കൊല്ലാൻ എനിക്ക് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ല. മാനസിക പ്രശ്നങ്ങളുള്ള, വലിയ കടക്കെണിയിലായ അനിയൻ... പണത്തിന് വേണ്ടി സ്വന്തം ശതകോടീശ്വരനായ ചേട്ടനെ കൊലപ്പെടുത്തുന്നു. ശേഷം കുറ്റബോധം സഹിക്കാനാവാതെ 44-ാം നിലയിൽ നിന്നും താഴേക്ക് ചാടി ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നു! നാളെ രാവിലെ പത്രങ്ങൾക്ക് ആഘോഷിക്കാൻ ഇതിലും മികച്ചൊരു ക്രൈം സ്റ്റോറി വേറെയുണ്ടോ?" സജിതൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ചില്ലുജനാലയ്ക്കപ്പുറമുള്ള ആ ഭീകരമായ ശൂന്യതയും, വേണുവിന്റെ വാക്കുകളും അവന്റെ കാലുകളിലെ സകല ശക്തിയും ചോർത്തിക്കളഞ്ഞിരുന്നു. അവന്റെ കാലുകൾ വിറച്ചു. വേണു മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞ് സജിതന്റെ കോളറിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു. ഒരു കളിപ്പാവയെപ്പോലെ അവൻ സജിതനെ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു. വലിയ ഗ്ലാസ് സ്ലൈഡിങ് ഡോർ വേണു ഒറ്റക്കൈകൊണ്ട് തള്ളിത്തുറന്നപ്പോൾ തന്നെ, അർദ്ധരാത്രിയിലെ അതിശക്തമായ തണുത്ത കാറ്റ് അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു. ബാൽക്കണിയുടെ സ്റ്റീൽ കൈവരികൾക്കപ്പുറം ഭയാനകമായ കറുത്ത ഇരുട്ട് മാത്രമായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ വെളിച്ചങ്ങൾ വളരെ താഴെ, എവിടെയോ ചെറിയ മിന്നാമിനുങ്ങുകളെപ്പോലെ മിന്നിമറഞ്ഞു. കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പൽ സജിതന്റെ കാതുകളിൽ ഒരു മരണപ്പാട്ടായി തോന്നി. സജിതന് ശ്വാസം മുട്ടാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ കാഴ്ച മങ്ങി, കണ്ണിനു മുന്നിൽ കറുത്ത പാടുകൾ പടർന്നു. തന്റെ ശരീരം ആരോ താഴേക്ക് വായുവിൽ വലിച്ചെറിയുന്നതുപോലെ ഒരു വിഭ്രമം അവനുണ്ടായി. അവന് നിലവിളിക്കാൻ പോലും ശബ്ദം പുറത്തു വന്നില്ല. "താഴേക്ക് നോക്ക് സജിതൻ..." വേണു അവന്റെ ചെവിയിൽ വന്യമായി മന്ത്രിച്ചു. തോക്കിന്റെ തണുത്ത കുഴൽ സജിതന്റെ നെറ്റിയിൽ അമർന്നു. "എത്ര മനോഹരമാണ് ആ താഴ്ച! നീ ഒരിക്കലും ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ആ ഉയരം തന്നെയാണ് നിന്റെ ശവപ്പറമ്പ്. നിന്റെ വിരലടയാളം പതിഞ്ഞ ഈ തോക്ക് ഞാൻ സുരേഷിന്റെ അടുത്തു വെക്കും. നിന്നെ അവർ നാളെ രാവിലെ താഴെ റോഡിൽ ചിതറിത്തെറിച്ച നിലയിൽ കണ്ടെത്തും." വേണു സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് സജിതനെ ബാൽക്കണിയുടെ കൈവരിയിലേക്ക് തള്ളി. സജിതന്റെ പാതി ശരീരവും ആ 44 നിലകളുടെ ശൂന്യതയിലേക്ക് ചരിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. നട്ടെല്ല് കൈവരിയിൽ അമർന്നു. ഇപ്പോൾ വേണുവിന്റെ കൈകളിലെ ഒരൊറ്റ പിടിത്തം മാത്രമാണ് അവനെ വായുവിൽ നിർത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഭയം അവനോട് കീഴടങ്ങാൻ പറഞ്ഞു. 'ഇനി രക്ഷയില്ല, നീ താഴേക്ക് വീണു മരിക്കാൻ പോവുകയാണ്' എന്ന് അവന്റെ അബോധമനസ്സ് ആവർത്തിച്ചു മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ... ഇല്ല! മരണത്തിന്റെ ആ അവസാന മില്ലിസെക്കൻഡിൽ, സജിതന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു അതിജീവനത്തിന്റെ വന്യമായ കനൽ എരിഞ്ഞുയർന്നു. ഒരു കാര്യം അവന് ഉറപ്പായി.വെടിയേറ്റ് മരിച്ചാലും താഴേക്ക് വീണ് മരിച്ചാലും മരണം 100% ഉറപ്പാണ്. മരണം ഉറപ്പായ ഒരുവന് പിന്നെ എന്തിനെ ഭയക്കണം? ആ പരമമായ യാഥാർത്ഥ്യം അവനിലെ അക്രോഫോബിയ എന്ന ഭയത്തെ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് പൂർണ്ണമായി മരവിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. ഭയം പരിധി ലംഘിച്ചപ്പോൾ അത് വന്യമായ ധൈര്യമായി മാറി. ആ ഭയത്തെത്തന്നെ അവനൊരു ആയുധമാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. താഴേക്ക് വീഴാതിരിക്കാൻ സാധാരണ മനുഷ്യർ ചെയ്യുന്നതുപോലെ പിന്നോട്ട് ബാൽക്കണിയിലേക്ക് വലിയുന്നതിന് പകരം, സജിതൻ തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായി മുന്നോട്ട്, അതായത് ആ ശൂന്യതയിലേക്ക് തന്നെ പൂർണ്ണശക്തിയോടെ ആഞ്ഞു! വേണു അവനെ താഴേക്ക് തള്ളിവിടാൻ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. സജിതൻ പെട്ടെന്ന് വേണുവിന്റെ കോട്ടിന്റെ കോളറിലും ജാക്കറ്റിലും ഇരു കൈകളും കൊണ്ട് ആവോളം മുറുകെ പിടിച്ചു. എന്നിട്ട് തന്റെ ശരീരഭാരം മുഴുവൻ താഴേക്ക്, അതായത് ആ അഗാധതയിലേക്ക് വിട്ടുകൊടുത്തു കൊണ്ട് വേണുവിനെ മുന്നോട്ട് വലിച്ചു. ഉയരങ്ങളെ മരണതുല്യം ഭയക്കുന്ന ഒരു ഭീരു ഒരിക്കലും സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം താഴേക്ക് ചാടാൻ ശ്രമിക്കില്ലെന്ന വേണുവിന്റെ അതിരുകടന്ന ആത്മവിശ്വാസത്തിനാണ് അവിടെ അടിപതറിയത്. തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ നീക്കത്തിൽ വേണുവിന്റെ കാലുകളുടെ ബാലൻസ് പൂർണ്ണമായും തെറ്റി. സജിതന്റെ ഭാരത്തോടൊപ്പം വേണുവിന്റെ ശരീരവും ബാൽക്കണിയുടെ കൈവരികൾക്ക് മുകളിലൂടെ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു. ആ പരിഭ്രാന്തിയിൽ വേണുവിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന തോക്കിൽ നിന്നും വെടിയുണ്ട ലക്ഷ്യമില്ലാതെ ആകാശത്തേക്ക് പാഞ്ഞുപോയി. വേണുവിന്റെ ശരീരം വായുവിൽ ഉയർന്ന ആ കൃത്യമായ നിമിഷത്തിൽ, സജിതൻ തന്റെ കൈകളിലെ പിടി പെട്ടെന്ന് വിട്ടു. അവൻ വേഗത്തിൽ വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് ബാൽക്കണിയുടെ തറയിലേക്ക് ഉരുണ്ടു വീണു. തന്റെ ബാലൻസ് പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ട വേണുവിന് പിന്നീട് ഒന്നിനും കഴിഞ്ഞില്ല. കൈവരികളിൽ പിടിക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കാറ്റ് അവനെ പിന്നോട്ട് വലിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഭയാനകമായ ഒരു നിലവിളിയോടെ വേണു ആ 44-ാം നിലയിൽ നിന്നും താഴെ കൂരിരുട്ടിലേക്ക് പതിച്ചു. നിമിഷങ്ങൾക്കകം ആ നിലവിളി തണുത്ത കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതായി. താഴെ എവിടെയോ ഒരു വലിയ ശബ്ദം കേട്ടു... പിന്നെ വീണ്ടും നിശബ്ദത. …… സജിതൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ച്, കോൺക്രീറ്റ് തറയിൽ തന്നെ കിടന്നു. അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് സാധാരണ നിലയിലാകാൻ ഒരുപാട് സമയമെടുത്തു. തണുത്ത കാറ്റ് അവന്റെ മുഖത്തെ വിയർപ്പുതുള്ളികളെ ഉണർത്തി. അവൻ പതിയെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. താഴേക്ക് നോക്കാൻ അവന് ഇപ്പോഴും ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു. ആ ഭയം പൂർണ്ണമായി മാറിയിട്ടില്ലെന്ന് അവനറിയാം. പക്ഷേ, തന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ സുരേഷ് നൽകിയ ആ ഡിജിറ്റൽ കീ ഭദ്രമായി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അത് വെറുമൊരു താക്കോലല്ല, തന്റെ ജ്യേഷ്ഠന്റെ മരണത്തിന് പ്രതികാരം ചെയ്യാനുള്ള ആയുധമാണ്. 'പ്രോജക്ട് സീറോ'യുടെ പിന്നിലെ അന്താരാഷ്ട്ര മാഫിയയെ വെളിച്ചത്ത് കൊണ്ടുവരാൻ ആ താക്കോൽ അവനെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ഇപ്പോഴും ഉയരങ്ങളിലെ ആ ഭീകരസത്വം ബാൽക്കണിക്ക് പുറത്ത് അവനെ നോക്കി പല്ലിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി, സജിതൻ ആ ഭയത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരെ നോക്കി അതിനെ തോൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൻ പെന്റ്ഹൗസിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. ഫോണെടുത്ത് പോലീസിനെ വിളിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. യഥാർത്ഥ പോരാട്ടം ഇനി തുടങ്ങാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ എന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു. ……… തുടരും