#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📔 കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #✍ തുടർക്കഥ PROJECT ZERO - CHAPTER 5 (കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും പൂർണ്ണമായും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം, ) ………………………………………… നഗരത്തിന്റെ അതിർത്തികളെ തൊട്ടുണർത്താൻ മടിയോടെയെന്നോണം വെളിച്ചം അരിച്ചുകയറാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പുലർച്ചെ പെയ്ത നേർത്ത മഞ്ഞിനെ കീറിമുറിച്ച്, ആദർശ് ഓടിച്ചിരുന്ന ആ പഴയ ഗുഡ്സ് വണ്ടി നഗരത്തിന്റെ ഉൾവഴികളിലൂടെ വന്യമായി കുതിച്ചു. വണ്ടിയുടെ തകർന്ന ജനാലയിലൂടെ അകത്തേക്ക് അടിച്ച തണുത്ത കാറ്റ് സജിതന്റെ ശരീരത്തിലെ ചോരപ്പാടുകളെ ഉണർത്തിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. "സജിത, നമ്മൾ എങ്ങോട്ടാണ് ഈ പോകുന്നത്? ഹൈവേകളെല്ലാം പോലീസ് ബ്ലോക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകും. സന്ധ്യയുടെ ആളുകൾ സിറ്റിയുടെ ഓരോ കോണിലും നമ്മളെ തിരയുന്നുണ്ടാകും!" ആദർശ് സ്റ്റിയറിംഗിൽ കൈകൾ മുറുക്കിക്കൊണ്ട് പരിഭ്രാന്തിയോടെ ചോദിച്ചു. സജിതൻ യു.എസ്.ബി കീയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ഒന്നു ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു പുതിയ പോരാളിയുടെ നിശ്ചയദാർഢ്യമുണ്ടായിരുന്നു. "അവർ നമ്മളെ നഗരത്തിന്റെ അതിർത്തികളിൽ തിരയുമ്പോൾ, നമ്മൾ അവരുടെ മൂക്കിന് താഴെത്തന്നെ ഉണ്ടാകണം ആദർശ്. സുരേഷേട്ടന്റെ പോക്കറ്റിലെ പഴയ ഓഫീസ് ഡയറിയിൽ ഞാൻ ഒരു കാര്യം കണ്ടിരുന്നു. പ്രോജക്ട് സീറോയുടെ പ്രധാന മെയിൻ ഫ്രെയിം സെർവർ ഇരിക്കുന്നത് മറ്റെവിടെയുമല്ല..നഗരത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തുള്ള മെട്രോ ഡിജിറ്റൽ ഹബ്ബ് കെട്ടിടത്തിലാണ്. ആരും അറിയാതെ സുരേഷേട്ടൻ അവിടെ ഒരു ലൂപ്പ്ഹോൾ ഇട്ടു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. "മെട്രോ ഡിജിറ്റൽ ഹബ്ബോ? അവിടെ കനത്ത സുരക്ഷയല്ലേ സജിത? അതും 32 നിലയുള്ള കെട്ടിടമാണ്!" 32 നില എന്ന വാക്ക് കേട്ടതും സജിതൻ പെട്ടെന്ന് ആദർശിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. സജിതന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നിമിഷം ആ പഴയ അക്രോഫോബിയ മിന്നിമറഞ്ഞു. കൈപ്പത്തികൾ വീണ്ടും വിയർത്തു. 32 നിലകൾ! വീണ്ടും ഉയരങ്ങൾ അവനെ നോക്കി പല്ലിളിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ പിന്നോട്ട് പോകാൻ അവന് കഴിയില്ലായിരുന്നു. "32 നില അവിടെ നിൽക്കട്ടെ ആദർശ്. നമുക്ക് ആ സെർവർ റൂമിൽ കയറി ഈ യു.എസ്.ബിയിലെ ഒറിജിനൽ കോഡുകൾ അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യണം. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ മാത്രമേ പ്രോജക്ട് സീറോയുടെ ബാക്ക്ഡോർ വൈറസ് എന്നെന്നേക്കുമായി നശിക്കൂ. അതോടെ സന്ധ്യയുടെയും അവളുടെ പിന്നിലുള്ളവരുടെയും കളി തീരും," സജിതൻ പറഞ്ഞു. അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അവർ മെട്രോ ഡിജിറ്റൽ ഹബ്ബിന്റെ ഭൂഗർഭ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ വണ്ടി ഒതുക്കി. ആദർശ് തന്റെ ബാഗിൽ ലാപ്‌ടോപ്പും സജിതൻ തന്റെ കൈയിൽ വേണുവിന്റെ പക്കൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ആ കറുത്ത തോക്കും ഭദ്രമാക്കി. ……… കെട്ടിടത്തിന്റെ സർവീസ് എലിവേറ്റർ വഴി അവർ വളരെ രഹസ്യമായി 30-ാം നിലയിലെ സെർവർ റൂമിന്റെ പ്രധാന വാതിലിന് മുന്നിലെത്തി. ആദർശ് ഒട്ടും സമയം കളയാതെ തന്റെ ഹാക്കിങ് ഡിവൈസ് വാതിലിന്റെ ഡിജിറ്റൽ ലോക്കുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു. വിരലുകൾ അതിവേഗം ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. "സജിത്, ലോക്ക് തുറക്കാൻ എനിക്ക് അഞ്ച് മിനിറ്റ് വേണം..." ആദർശ് പറഞ്ഞു തീർന്നില്ല. പെട്ടെന്ന് ആ ഫ്ലോറിലെ എലിവേറ്ററിന്റെ വാതിലുകൾ തുറക്കപ്പെട്ടു. അകത്തുനിന്ന് കറുത്ത കോട്ടും സ്യൂട്ടുമണിഞ്ഞ നാല് ആയുധധാരികൾ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവർക്ക് നടുവിലൂടെ കയ്യിലൊരു സൈലൻസർ ഘടിപ്പിച്ച പിസ്റ്റളുമായി സന്ധ്യ നടന്നു വന്നു! അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ചതിയുടെയും ക്രോധത്തിന്റെയും വന്യമായ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. "സജിത... നീ വളരെ മിടുക്കനാണ്. പക്ഷേ നിന്റെ ജ്യേഷ്ഠനെപ്പോലെ തന്നെ നിനക്കും അധികം ബുദ്ധി ഉപയോഗിക്കാൻ അറിയില്ല," സന്ധ്യ ക്രൂരമായി പരിഹസിച്ചു. "ഈ സെർവർ റൂമിലേക്ക് നീ വരുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. കാരണം സുരേഷിന്റെ ഡയറിയിൽ ആ ലൂപ്പ്ഹോളിനെക്കുറിച്ച് എഴുതിയത് ഞാൻ തന്നെയാണ്. അവനെ കെണിയിൽ വീഴ്ത്തിയതുപോലെ നിന്നെയും ഞാൻ ഇവിടെയെത്തിച്ചു." സജിതൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. എല്ലാം സന്ധ്യ മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാക്കിയ മറ്റൊരു കെണിയായിരുന്നു! "ആദർശ്... ബാക്ക്ഡോർ കോഡ് റൺ ചെയ്യ്!" സജിതൻ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് സന്ധ്യയുടെ കമാൻഡോകൾക്ക് നേരെ എങ്ങനെ ഒക്കെയോ വെടിയുതിർത്തു. ആ ഇടുങ്ങിയ ഇടനാഴിയിൽ വെടിയൊച്ചകൾ മുഴങ്ങി. സജിതന്റെ അപ്രതീക്ഷിതമായ വെടിവെപ്പിൽ രണ്ട് കമാൻഡോകൾ നിലത്തു വീണു. എന്നാൽ ബാക്കിയുള്ളവർ തിരിച്ചു വെടിവെച്ചതോടെ സജിതനും ആദർശിനും സെർവർ റൂമിന്റെ തൊട്ടടുത്തുള്ള ഗ്ലാസ് ഡോർ തകർത്ത് അകത്തേക്ക് ഓടേണ്ടി വന്നു. ……… പക്ഷേ നിർഭാഗ്യവശാൽ, ആ വഴി ചെന്നവസാനിച്ചത് കെട്ടിടത്തിന്റെ പുറത്തേക്ക് തള്ളിനിൽക്കുന്ന ഒരു വലിയ ഓപ്പൺ കൺസ്ട്രക്ഷൻ ബാൽക്കണിയിലേക്കായിരുന്നു! അവർ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി വാതിലടച്ചു. സജിതൻ ചുറ്റും നോക്കി. അവന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. 30 നിലകൾക്ക് മുകളിലുള്ള തുറസ്സായ സ്ഥലം! അതിശക്തമായ കാറ്റ് അവനെ പിന്നോട്ട് തള്ളി. താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ നഗരം ഒരു വലിയ പാതാളമായി അവനെ വിഴുങ്ങാൻ വായ തുറന്നു നിൽക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. അവന്റെ കാലുകൾ മരവിച്ചു, തല ചുറ്റാൻ തുടങ്ങി. അക്രോഫോബിയ അതിന്റെ പൂർണ്ണ ശക്തിയോടെ അവനെ കീഴ്പ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "സജിത്... എനിക്ക് എഴുന്നേൽക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല..." ആദർശ് നിലവിളിച്ചു. അവളുടെ ഒരു വെടിയുണ്ട ആദർശിന്റെ തോളിൽ തറച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ചോര വാർന്നൊഴുകുന്ന അവസ്ഥയിൽ അവൻ ലാപ്‌ടോപ്പ് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു തറയിൽ കിടന്നു. ഭയത്തിന്റെ കറുത്ത ഇരുട്ട് സജിതന്റെ കണ്ണുകളെ മൂടി. 'നീ തീർന്നു സജിത്, നീ ഇവിടുന്ന് താഴേക്ക് വീഴും,' അവന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും സന്ധ്യ ആ ഗ്ലാസ് വാതിൽ ചവിട്ടിത്തുറന്ന് ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ കമാൻഡോകൾ തോക്കുകളുമായി സജിതനെ വളഞ്ഞു. "ഭയം... അതൊരു നല്ല വികാരമാണ് സജിത്," സന്ധ്യ സജിതന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളിലേക്ക് നോക്കി വന്യമായി ചിരിച്ചു. "നിന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻ മരിക്കുമ്പോൾ പോലും പേടിച്ചിരുന്നില്ല ." അവൾ തോക്ക് സജിതന്റെ നെറ്റിക്ക് നേരെ ചൂണ്ടി. "അവസാനമായി ചോദിക്കുന്നു... എവിടെടാ ആ യു.എസ്.ബി കീ?" സജിതൻ മരവിച്ചു നിന്നു. കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പൽ അവന്റെ കാതുകളിൽ മരണപ്പാട്ടായി മുഴങ്ങി. എന്നാൽ ആ മരണനിമിഷത്തിൽ, ആദർശിന്റെ ചോരയിലേക്കും തന്റെ ജ്യേഷ്ഠന്റെ ഓർമ്മകളിലേക്കും അവന്റെ ശ്രദ്ധ പോയി. ഭയം അതിന്റെ പരകോടിയിലെത്തിയപ്പോൾ, അവന്റെ ഉള്ളിലെ അതിജീവനത്തിന്റെ ആ വന്യമൃഗം വീണ്ടും ഉണർന്നു. "കീ... ഇവിടെയുണ്ട് സന്ധ്യാ..." സജിതൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും യു.എസ്.ബി കീ പുറത്തെടുത്തു. പക്ഷേ അവൾ അത് വാങ്ങാൻ കൈ നീട്ടുന്നതിന് മുൻപ്, സജിതൻ തന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന തോക്ക് സന്ധ്യയുടെ കാലുകളിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ നീക്കത്തിൽ സന്ധ്യ ഒന്നുമാറിയ നിമിഷം, സജിതൻ തന്റെ സകല ഭയത്തെയും ധൈര്യമാക്കി മാറ്റി മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു. അവൻ സന്ധ്യയുടെ തോക്ക് പിടിച്ചിരുന്ന കൈയിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ച്, അവളെയും കൂട്ടി ആ 30-ാം നിലയുടെ ബാൽക്കണി കൈവരിക്ക് മുകളിലൂടെ താഴെയുള്ള ശൂന്യതയിലേക്ക് ചാടി. "നോ!" സന്ധ്യയുടെ നിലവിളി കാറ്റിൽ ഉയർന്നു. ഭയത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി സജിതൻ എടുത്ത ആ മാരകമായ ചുവടുവെപ്പ്, അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പോരാട്ടത്തെയും എങ്ങോട്ടാണ് നയിക്കാൻ പോകുന്നതെന്നു അവനു തന്നെ ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു .......... തുടരും