❤️സിദ്ധാർഥ് ദേവ്❤️ പാർട്ട്‌ 1 മലയോര ഗ്രാമമായ മല്ലിക്കരയുടെ പ്രഭാതങ്ങൾക്ക് എപ്പോഴും ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയായിരുന്നു. പച്ചപ്പട്ടുടുത്ത കുന്നുകളും, അതിനിടയിലൂടെ ഒച്ചയുണ്ടാക്കി ഒഴുകുന്ന കാട്ടുചോലയും, പുലർച്ചെ പെയ്യുന്ന നേർത്ത മഞ്ഞുമെല്ലാം ആ ഗ്രാമത്തെ ഒരു കൊച്ചു സ്വർഗ്ഗമാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ ഒരറ്റത്തുള്ള ചെറിയൊരു കുന്നിൻചരിവിലായിരുന്നു രാഘവന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും താമസം. വലിയ സമ്പാദ്യങ്ങളോ ആഡംബരങ്ങളോ ഒന്നും അവർക്കില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും സ്നേഹവും സമാധാനവും ആ കൊച്ചുവീട്ടിൽ എപ്പോഴും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.ആ വീട്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ വെളിച്ചം രോഷ്നിയായിരുന്നു. എല്ലാവരും അവളെ സ്നേഹത്തോടെ 'രോശു' എന്ന് വിളിച്ചു. പതിനേഴു വയസ്സിന്റെ തുടിപ്പും, കണ്ണുകളിൽ ഒട്ടനവധി സ്വപ്നങ്ങളുമുള്ള ഒരു സാധാരണ ഗ്രാമീണ പെൺകുട്ടി. പഠിക്കാൻ ഒന്നിനൊന്ന് മിടുക്കി. മല്ലിക്കര ഗവൺമെന്റ് ഹയർ സെക്കൻഡറി സ്കൂളിലെ പ്ലസ് ടു സയൻസ് ബാച്ചിലെ അധ്യാപകരുടെയൊക്കെ പ്രിയപ്പെട്ട വിദ്യാർത്ഥിനിയായിരുന്നു അവൾ.അന്ന് ഒരു തിങ്കളാഴ്ചയായിരുന്നു. ക്ലാസ് മുറിയിൽ ഉച്ചകഴിഞ്ഞുള്ള സമയം പതുക്കെ കടന്നുപോവുകയായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തെ റബ്ബർ മരങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്ന രോശുവിന്റെ തോളിൽ തട്ടി കൂട്ടുകാരി മാളു ചോദിച്ചു, "എടി രോശൂ... നീ എന്ത് ആലോചിച്ചാ ഈ ഇരിക്കുന്നേ? മാഷ് പറയുന്നത് ഒന്നും നീ കേൾക്കുന്നില്ലേ?"രോശു പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു, "ഏയ്... ഞാൻ ചുമ്മാ. ഈ പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞാൽ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒരു നല്ല കോഴ്സിന് ചേരണം മാളൂ. നന്നായി പഠിച്ച് ഒരു വലിയ ജോലി വാങ്ങണം. എങ്കിലേ എന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കഷ്ടപ്പാട് മാറ്റാൻ എനിക്ക് പറ്റൂ. എന്റെ വലിയൊരു സ്വപ്നമാണത്."അവളുടെ വാക്കുകളിലെ ആത്മാർത്ഥത കണ്ട് മാളുവും അഞ്ജലിയും തലയാട്ടി. ക്ലാസിലെ അവസാന ബെല്ലും മുഴങ്ങിയപ്പോൾ രോശു തന്റെ പുസ്തകങ്ങളെല്ലാം ബാഗിലേക്ക് ഒതുക്കി."രോശൂ... ഇന്ന് നമ്മൾ കുറച്ചു പതുക്കെയേ പോകുന്നുള്ളൂ. ആ വഴിയിലെ കടയിൽ നിന്ന് ഐസ് മിഠായിയും വാങ്ങി കഴിച്ചിട്ടേ വീട്ടിലേക്ക് പോകൂ," മാളു അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.രോശു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി, " എടി, എനിക്ക് ഇന്ന് വീട്ടിൽ കുറച്ചു നേരത്തെ എത്തണം. അമ്മയോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടാ പോന്നത്, വൈകുന്നേരം അടുക്കളയിൽ സഹായിക്കാമെന്ന്. ചേട്ടന് നാളെ എന്തോ ഇന്റർവ്യൂ ഉണ്ട്. അതിന്റെ തിരക്കുകളാ വീട്ടിൽ."രോശുവിന്റെ ചേട്ടൻ രാഹുൽ ബിരുദം കഴിഞ്ഞ് ഒരു നല്ല ജോലിക്കായി നടക്കുകയാണ്. അനിയൻ കണ്ണൻ എട്ടാം ക്ലാസിലും പഠിക്കുന്നു. അച്ഛൻ രാഘവൻ ആ നാട്ടിലെ വലിയ തോട്ടം ഉടമയായ വിശ്വനാഥൻ മുതലാളിയുടെ റബ്ബർ തോട്ടത്തിലെ ജീവനക്കാരനാണ്. അമ്മ സുമതി ഒരു പാവം വീട്ടമ്മയും .കൂട്ടുകാരോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് രോശു വീട്ടിലേക്കുള്ള പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ നടന്നു. കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന പുസ്തകങ്ങളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു ലക്ഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു. നന്നായി പഠിച്ച് വലിയ നിലയിൽ എത്തി ഈ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ നിന്നും തന്റെ കുടുംബത്തെ രക്ഷിക്കണം. ആ ചിന്തകൾ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിടർത്തി.വീട്ടുപടിക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ പതിവ് പോലെ അനിയൻ കണ്ണൻ ഓടിവന്നു. അവൾ ബാഗ് തിണ്ണയിൽ വെച്ചതും അവൻ അവളുടെ ചുറ്റും നടക്കാൻ തുടങ്ങി."എന്താടാ കണ്ണാ... നിനക്ക് എന്താ വേണ്ടത്?" രോശു ചോദിച്ചു." ചേച്ചി... ഇന്ന് അമ്മ ഉണ്ടാക്കിയ പലഹാരത്തിൽ നിന്ന് എനിക്ക് തന്നത് കുറഞ്ഞുപോയി. ചേച്ചിയുടെ ഓഹരിയിൽ നിന്ന് പകുതി എനിക്ക് തരണം. ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ പുസ്തകം ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കും!" കണ്ണൻ കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു."ഓഹോ... അങ്ങനെയാണോ? നിനക്ക് ഞാൻ തരാടാ!" എന്ന് പറഞ്ഞ് രോശു അവന്റെ പിന്നാലെ ഓടി. അവർ രണ്ടുപേരും മുറ്റത്തുകൂടി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഓടുന്നത് കണ്ട് അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മ സുമതി പതുക്കെ ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു.കഴിഞ്ഞ കുറച്ചുകാലമായി അമ്മ കടുത്ത അസുഖബാധിതയായിരുന്നു. നടക്കാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന അവസ്ഥ. അമ്മയുടെ വലിയ ചികിത്സയ്ക്കായി അച്ഛൻ രാഘവന് ഒരു വലിയ തുക കടം വാങ്ങേണ്ടി വന്നിരുന്നു. അമ്മയുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി ആ നാട്ടിലെ വിശ്വനാഥൻ മുതലാളിയിൽ നിന്നാണ് അച്ഛൻ ആ പണം വാങ്ങിയത്. ആ കടത്തിന്റെ ഭാരംe കുടുംബത്തെ എപ്പോഴും അലട്ടിയിരുന്നു."നിങ്ങൾ രണ്ടും കൂടി അവിടെ വഴക്കിടാതെ അകത്തേക്ക് വാ," അമ്മ ക്ഷീണിച്ച സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു.രോശു ഓടിച്ചെന്ന് അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, "അമ്മേ... ഇന്ന് അസുഖം എങ്ങനെയുണ്ട്? കുറവുണ്ടോ? കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു നമുക്ക് മരുന്ന് കഴിക്കണം കേട്ടോ." അമ്മ അവളുടെ തലയിൽ തലോടി പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു. എങ്കിലും ആ മുഖത്ത് വലിയൊരു ആശങ്ക നിഴലിച്ചിരുന്നു. കടം വീട്ടാൻ കഴിയാത്തതിന്റെ വിഷമം അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ഉണ്ടെന്ന് രോശുവിന് അറിയാമായിരുന്നു.പെട്ടെന്നാണ് ആ വീടിന്റെ സമാധാനം തകർത്തുകൊണ്ട് മുറ്റത്തേക്ക് ഒരു വലിയ ശബ്ദം കേട്ടത്.ഒരു കറുത്ത ആഡംബര കാർ മുറ്റത്ത് വന്ന് നിന്നു. ഗ്രാമത്തിൽ വിശ്വനാഥൻ മുതലാളിക്ക് മാത്രമുള്ള അങ്ങനെയൊരു വണ്ടി അവിടെ കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിലൊരു ഭയം തോന്നി. കാറിൽ നിന്നും അമ്പതിനോടടുത്ത് പ്രായമുള്ള, കട്ടിമീശയും ക്രൂരത നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുമുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ ഇറങ്ങി. കൂടെ രണ്ട് ഗുണ്ടകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. രോശു ആ മനുഷ്യനെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു. വിശ്വനാഥൻ മുതലാളി!അയാൾ നേരെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി വന്നു. ഹാളിലെ ഒരേയൊരു കസേരയിൽ അഹങ്കാരത്തോടെയും അധികാരത്തോടെയും അയാൾ ഇരുന്നു. ശബ്ദം കേട്ട് അച്ഛൻ രാഘവനും ചേട്ടൻ രാഹുലും അകത്തുനിന്ന് ഓടിവന്നു. അവർ രണ്ടുപേരും വിശ്വനാഥനെ കണ്ട് കൈകൾ കൂപ്പി, തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. "എന്താ രാഘവാ... ഒളിച്ചുകളിക്കുകയാണോ? നിന്റെ ഭാര്യയുടെ ചികിത്സയ്ക്ക് വേണ്ടി നീ എന്നിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ പണം എവിടെ? മാസം ഇത്ര കഴിഞ്ഞിട്ടും ഒരു രൂപ പോലും തിരിച്ചു തന്നിട്ടില്ലല്ലോ നീ!" വിശ്വനാഥൻ മുതലാളി ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു."മുതലാളി... ദയവുചെയ്ത് കുറച്ചു സമയം കൂടി തരണം. തോട്ടത്തിലെ പണിയിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്നതുകൊണ്ട് കുടുംബം പോലും തികയുന്നില്ല. അമ്മയുടെ മരുന്നിന് തന്നെ വലിയ തുകയാകുന്നുണ്ട്," രാഘവൻ നെഞ്ചുപൊട്ടി കരഞ്ഞുപറഞ്ഞു.വിശ്വനാഥൻ മുതലാളി കസേരയിൽ ഇരുന്ന് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ നോട്ടം പെട്ടെന്ന് ഒരു വശത്ത് പേടിച്ചുവിറച്ചു നിന്നിരുന്ന രോശുവിന്റെ മേൽ പതിഞ്ഞു. അവളുടെ സുന്ദരമായ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ക്രൂരമായ ഒരു ഭാവം മിന്നിമറഞ്ഞു."പണം തരാൻ ഇല്ലെങ്കിൽ അതിന് വേറെ വഴിയുണ്ട് രാഘവാ," വിശ്വനാഥൻ എഴുന്നേറ്റ് രോശുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "നിന്റെ മകൾ രോശുവിനെ എനിക്ക് ബോധിച്ചു. വരുന്ന ആഴ്ചയിൽ അവൾ എന്റെ ഭാര്യയായി എന്റെ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് വരണം. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ നിന്റെ എല്ലാ കടങ്ങളും ഞാൻ എഴുതിത്തള്ളാം. ഈ വീടും സ്ഥലവും നിനക്ക് തന്നെ തരാം."കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ രോശു തരിച്ചുനിന്നു. "എനിക്ക് വെറും പതിനേഴ് വയസ്സേയുള്ളൂ... ഞാൻ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുകയാണ്..." എന്ന് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറയാൻ ശ്രമിച്ച അവളെ അയാൾ ഭീഷണിയുടെ സ്വരത്തിൽ തടഞ്ഞു.രാഹുൽ ദേഷ്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു, "മുതലാളി... മര്യാദയ്ക്ക് സംസാരിക്കണം! അവൾക്ക് പ്രായപൂർത്തി പോലും ആയിട്ടില്ല. നിയമവിരുദ്ധമായി ഒരു പെൺകുട്ടിയെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ നോക്കിയാൽ ഞങ്ങൾ പൊലീസിൽ പോകും!"രാഹുലിന്റെ വാക്ക് കേട്ടതും മുതലാളിയുടെ കൂടെ വന്ന ഗുണ്ടകൾ അവനെ പിടിച്ചു തള്ളി. വിശ്വനാഥൻ രാഹുലിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്ന് അയാളുടെ മുഖത്ത് നോക്കി വിരൽ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു: "നിയമമോ? പൊലീസോ? ഈ മല്ലിക്കരയിൽ ഞാനാണ് നിയമം! ഈ വീടും സ്ഥലവും ഇപ്പോൾ എന്റെ പേരിലാണ്. വിചാരിച്ചാൽ ഈ നിമിഷം നിങ്ങളെ എല്ലാവരെയും ഞാൻ തെരുവിലേക്ക് ഇറക്കും."അയാൾ വീണ്ടും രാഘവന്റെ അടുത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഭീഷണിയുടെ സ്വരം കൂടുതൽ കഠിനമായി."രാഘവാ, മര്യാദയ്ക്ക് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കണം. അടുത്ത ഒരാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ ഈ കല്യാണം നടന്നില്ലെങ്കിൽ... നിന്റെ ഈ മകൻ രാഹുലിനെ ജീവനോടെ നീ കാണില്ല. നിന്റെ ഈ കൊച്ചുകുടുംബത്തെ ഞാൻ ഒന്നടങ്കം ഇല്ലാതാക്കും. നിന്റെ മകളുടെ സമ്മതം വാങ്ങി എന്നെ അറിയിക്കണം. ഓർത്തു വെച്ചോ... വെറും ഒരാഴ്ച!"അത്രയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വിശ്വനാഥൻ മുതലാളി രോശുവിനെ വീണ്ടും ഒന്നു നോക്കി, തൻ്റെ ആഡംബര കാറിലേക്ക് കയറിപ്പോയി. അയാൾ പോയതും ആ വീടാകെ കനത്ത നിശബ്ദതയിലായി.രാഘവൻ തളർന്ന് നിലത്തേക്ക് ഇരുന്ന് തലയിൽ കൈവെച്ച് കരയാൻ തുടങ്ങി. സുമതി രോശുവിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു. രാഹുൽ ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുമരിലിടിച്ചു. തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ സന്തോഷം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഇല്ലാതായത് രോശുവിന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല."മോളേ... രോശൂ..." രാഘവൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. "എന്റെ കണ്മുന്നിൽ വെച്ച് എന്റെ മോളുടെ ജീവിതം തകർക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. നമുക്ക് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഓടിപ്പോകാം..."പക്ഷേ, രോശുവിന് അറിയാമായിരുന്നു, വിശ്വനാഥൻ മുതലാളിയെപ്പോലെ സ്വാധീനമുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും അവർക്ക് എങ്ങോട്ടും ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ലെന്ന്. എതിർത്താൽ തന്റെ അച്ഛനെയും ചേട്ടനെയും അയാൾ ഇല്ലാതാക്കുമെന്ന് അവൾക്ക് വെച്ച് എന്റെ മോളുടെ ജീവിതം തകർക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. നമുക്ക് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഓടിപ്പോകാം..."പക്ഷേ, രോശുവിന് അറിയാമായിരുന്നു, വിശ്വനാഥൻ മുതലാളിയെപ്പോലെ സ്വാധീനമുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും അവർക്ക് എങ്ങോട്ടും ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ലെന്ന്. എതിർത്താൽ തന്റെ അച്ഛനെയും ചേട്ടനെയും അയാൾ ഇല്ലാതാക്കുമെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. സ്വന്തം ജീവനേക്കാൾ അവൾ സ്നേഹിക്കുന്നത് തന്റെ കുടുംബത്തെയാണ്.അവൾ പതുക്കെ അമ്മയുടെ കൈകൾ മാറ്റി, അച്ഛന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണീർ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു നിശ്ചയദാർഢ്യമുണ്ടായിരുന്നു."അച്ഛാ... കരയരുത്. നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന് ഒന്നും സംഭവിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. ആ മുതലാളിയുടെ കൂടെ പോകാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്. ഈ കല്യാണത്തിന് ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നു... "രോശുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് രാഹുൽ ഞെട്ടിപ്പോയി, "രോശൂ! നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നേ? നിന്റെ പഠിപ്പും സ്വപ്നങ്ങളും ഒക്കെ...""എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളേക്കാൾ വലുതാണ് എനിക്ക് എന്റെ കുടുംബം ചേട്ടാ..." രോശു തന്റെ വിധിക്ക് കീഴടങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.തന്റെ നിസ്സാഹായാവസ്ഥ nokki നിൽക്കാനേ ആ കുടുംബത്തിന് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. പതിനേഴുകാരനായ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇരുട്ട് പടർന്ന ഒരു കറുത്ത ദിനമായിരുന്നു അത്. അവളുടെ വലിയ സ്വപ്നങ്ങളും കനവുകളും ഒരു മധ്യവയസ്കന്റെ ഭീഷണിക്ക് മുന്നിൽ കരിഞ്ഞുപോവുകയായിരുന്നു. തുടരും #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ