🩷 പ്രാണനിൽ പതിയായ് 🩷 Part 2 ❤️..................❤️ ദിവസങ്ങൾ ഓരോന്നായി കടന്നുപോയി. കോളേജ് ജീവിതം പ്രണയ പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും മനോഹരമായിരുന്നു. ദിയയും നന്ദനയും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ഓരോ ദിവസവും ആഘോഷം പോലെയായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ ദിവസങ്ങൾക്കിടയിലും അവളുടെ ശ്രദ്ധ പലപ്പോഴും ഒരാളിലേക്ക് മാത്രം വഴുതിപ്പോകാറുണ്ടായിരുന്നു. അഭ്യുഹ്. അവൻ ഒരിക്കലും ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാറില്ല. ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞാൽ ലൈബ്രറി. അല്ലെങ്കിൽ ഗ്രൗണ്ട്. അല്ലെങ്കിൽ നേരെ വീട്ടിലേക്ക്. ചിലപ്പോൾ പ്രണയയ്ക്ക് തോന്നുമായിരുന്നു... ഈ മനുഷ്യൻ ശരിക്കും ചിരിക്കാറുണ്ടോ എന്ന്. ─── "എടീ... നീ ഇങ്ങനെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടാൽ ആ പാവം പേടിച്ച് ഓടും." കാന്റീനിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ദിയ പറഞ്ഞതും പ്രണയ ഞെട്ടി. "ഞാൻ ആരെ നോക്കി?" "ഓഹ്... ഒന്നുമറിയാത്ത കുഞ്ഞ്." നന്ദനയും ചിരിച്ചു. "നിങ്ങൾക്ക് വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലേ?" പ്രണയ ദേഷ്യപ്പെട്ട് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ മുഖത്തെ ചുവപ്പ് രണ്ടുപേരും കണ്ടിരുന്നു. ─── അന്ന് വൈകുന്നേരം. ലൈബ്രറിയിൽ ഒരു പുസ്തകം അന്വേഷിക്കുകയായിരുന്നു പ്രണയ. പെട്ടെന്നാണ് അവളുടെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കുറച്ച് പേപ്പറുകൾ താഴെ വീണത്. അവൾ കുനിഞ്ഞെടുക്കാൻ പോകുന്നതിനുമുൻപ് മറ്റൊരാൾ അത് എടുത്തിരുന്നു. അഭ്യുഹ്. "താങ്ക്സ്." അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "മ്മ്." അതായിരുന്നു മറുപടി. അവൾ നിരാശയായി. "ഇയാൾക്ക് രണ്ട് വാക്ക് ഒരുമിച്ച് പറയാൻ അറിയില്ലേ?" അവൾ മനസ്സിൽ പിറുപിറുത്തു. "എന്താ പറഞ്ഞത്?" പെട്ടെന്ന് അഭ്യുഹ് ചോദിച്ചതും പ്രണയയുടെ കണ്ണുകൾ വലുതായി. "ഒന്നുമില്ല." അവൾ വേഗം പറഞ്ഞു. അഭ്യുഹിന്റെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ആദ്യമായി. പ്രണയ അത് കണ്ടു. അവളുടെ ഹൃദയം എന്തോ കാരണത്താൽ വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ─── അന്ന് രാത്രി. ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു പ്രണയ. ഫോണിൽ ദിയയുടെ മെസ്സേജ് വന്നു. "നിനക്ക് അഭ്യുഹിനെ ഇഷ്ടമാണല്ലേ?" അത് വായിച്ചതും അവൾ കുറച്ച് നേരം നിശബ്ദയായി. ഇഷ്ടമാണോ? അല്ലയോ? ഉത്തരം അറിയില്ല. പക്ഷേ... അവൻ ഒരു ദിവസം കോളേജിൽ വന്നില്ലെങ്കിൽ അവൾ അന്വേഷിക്കും. അവൻ ചിരിച്ചാൽ അവൾക്ക് സന്തോഷമാകും. അവൻ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നതായി തോന്നിയാൽ അവൾക്കും വിഷമമാകും. അത് എന്താണെന്ന് അവൾക്കറിയില്ല. പക്ഷേ അത് സൗഹൃദത്തേക്കാൾ കൂടുതലാണെന്ന് മാത്രം മനസ്സിലായി. ─── അതേസമയം... നഗരത്തിന്റെ മറുവശത്ത്. മുറിയിലെ മേശയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അഭ്യുഹ്. മുന്നിൽ ഫയലുകളും ലാപ്ടോപ്പും. പക്ഷേ അവന്റെ ശ്രദ്ധ അതിലൊന്നുമല്ലായിരുന്നു. അറിയാതെ തന്നെ അവന്റെ മനസ്സിലേക്കും ഒരു മുഖം കടന്നുവന്നിരുന്നു. എപ്പോഴും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന... ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് പോലും സന്തോഷിക്കുന്ന... കണ്ണുകളിൽ ആയിരം സ്വപ്നങ്ങൾ നിറച്ചിരിക്കുന്ന... പ്രണയ. അവൻ പെട്ടെന്ന് തല കുടഞ്ഞു. "വാട്ട് ദ ഹെൽ..." സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വീണ്ടും ജോലിയിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു. കാരണം അവന് പ്രണയയെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ സമയമില്ലായിരുന്നു. അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ പഠനത്തിനും കുടുംബ ബിസിനസിനും മാത്രമായിരുന്നു സ്ഥാനം. പ്രണയ എന്ന പെൺകുട്ടി അവന്റെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന്... അവനും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ─── ചില കൂടിക്കാഴ്ചകൾ വിധി മുൻകൂട്ടി എഴുതിവെച്ചവയാണ്... ആദ്യം അത് യാദൃശ്ചികമെന്ന് തോന്നും... പിന്നീട് അത് സൗഹൃദമാകും... അതിനുശേഷം പതിയെ പ്രണയമാകും... ദിവസങ്ങൾ മുന്നോട്ട് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കോളേജിൽ എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ കൂട്ടുങ്കൾ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. പ്രണയ, ദിയ, നന്ദന... അങ്ങനെ അവരുടെ ചെറിയ ലോകം രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ആ ലോകത്തിന്റെ ഒരുഭാഗത്ത് എപ്പോഴും ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു... അഭ്യുഹ്. അവൻ അവരുടെ കൂട്ടത്തിലൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടോ പ്രണയയുടെ ഓരോ ദിവസത്തിലും അവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ─── "പ്രണയ..." ക്ലാസിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ദിയ അവളെ വിളിച്ചു. "എന്താ?" "ഇങ്ങോട്ട് നോക്ക്." അവൾ മുന്നിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. അവിടെ അഭ്യുഹ് തന്റെ സീറ്റിൽ ഇരുന്ന് എന്തോ എഴുതുകയായിരുന്നു. "എന്താ?" പ്രണയ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ ചോദിച്ചു. "നീ കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് മിനിറ്റായി അവനെ തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്." "ഞാനോ?" "അല്ല ഞാൻ." ദിയയുടെ മറുപടി കേട്ട് നന്ദന ചിരിച്ചു. പ്രണയ അവരെ രണ്ടുപേരെയും തുറിച്ച് നോക്കി. "രണ്ടും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നോ." പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്തെ പരിഭ്രമം കണ്ടപ്പോൾ രണ്ടുപേർക്കും കൂടുതൽ ചിരി വന്നു. ─── അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം. ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ഒരു പെൺകുട്ടി ഓടി വന്ന് അഭ്യുഹിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നത്. "അഭ്യുഹ്... എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്." അവൻ അവളെ നോക്കി. "പറയൂ." പെൺകുട്ടി ഒന്ന് മടിച്ചു. പിന്നെ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് പറഞ്ഞു. "ഐ ലൈക്ക് യൂ." ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നവർ ഒരുപോലെ നിശബ്ദരായി. ദിയയും നന്ദനയും പരസ്പരം നോക്കി. പ്രണയയുടെ ഹൃദയം എന്തോ കാരണത്താൽ വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. അഭ്യുഹ് എന്ത് പറയും എന്നറിയാൻ അവളും കാത്തുനിന്നു. അവൻ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ നിശബ്ദനായി. ശേഷം വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "സോറി." ആ ഒറ്റവാക്ക്. "എനിക്ക് ഇപ്പോൾ അങ്ങനെയൊരു കാര്യത്തിലും താൽപര്യമില്ല." പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖം വാടി. അവൻ അതിൽ കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാതെ അവിടെ നിന്ന് നടന്നു. ─── ആ സംഭവം കണ്ട ശേഷം എന്തുകൊണ്ടോ പ്രണയയുടെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായി. കാന്റീനിൽ ഇരുന്നിട്ടും അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ തോന്നിയില്ല. "നിനക്ക് എന്താ പറ്റിയത്?" ദിയ ചോദിച്ചു. "ഒന്നുമില്ല." "കള്ളം." നന്ദന പറഞ്ഞു. പ്രണയ നിശബ്ദയായി. അവൾക്ക് തന്നെ മനസ്സിലാകുന്നില്ലായിരുന്നു. ആ പെൺകുട്ടിയുടെ സ്ഥാനത്ത് താനായിരുന്നെങ്കിൽ? അവനും തന്നോട് ഇതേ മറുപടി പറയുമായിരുന്നോ? ആ ചിന്ത തന്നെ അവളെ വേദനിപ്പിച്ചു. ─── വൈകുന്നേരം കോളേജ് ലൈബ്രറിയിൽ. എല്ലാവരും പോയ ശേഷം ഒരു കോണിൽ ഇരുന്ന് പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്നു പ്രണയ. പക്ഷേ ശ്രദ്ധ പുസ്തകത്തിലായിരുന്നില്ല. പേജുകൾ മറിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ആരോ അവളുടെ മുന്നിൽ വന്നിരുന്നത്. തല ഉയർത്തി നോക്കിയതും അവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടി. അഭ്യുഹ്. "നീ വായിക്കുന്ന പുസ്തകം തീർന്നോ?" അവൻ ചോദിച്ചു. "ഹാ?" "കഴിഞ്ഞ പത്ത് മിനിറ്റായി ഒരേ പേജ് നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്." പ്രണയയുടെ കണ്ണുകൾ വലുതായി. അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നോ? "അത്..." അവൾ എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയാതെ നിന്നു. "വായിക്കാൻ വന്നാൽ വായിക്കണം." അവൻ പറഞ്ഞു. "ചിന്തിക്കാൻ അല്ല." അതും പറഞ്ഞ് അവൻ അടുത്ത ടേബിളിലേക്ക് പോയി. പ്രണയ അവനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ആദ്യമായാണ് അവൻ ഇത്രയും വാക്കുകൾ ഒരുമിച്ച് പറയുന്നത്. അറിയാതെ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ─── ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നുപോയി. അഭ്യുഹും പ്രണയയും ഇപ്പോഴും സുഹൃത്തുക്കൾ ആയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ പഴയ പോലെ അപരിചിതരുമായിരുന്നില്ല. കാണുമ്പോൾ ഒരു പുഞ്ചിരി. ചിലപ്പോൾ ഒരു ഹായ്. അല്ലെങ്കിൽ ചെറിയ സംഭാഷണങ്ങൾ. അത്ര മാത്രം. എന്നാൽ ചില ബന്ധങ്ങൾ അങ്ങനെ തന്നെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. ചെറിയ നിമിഷങ്ങളിലൂടെ... ചെറിയ വാക്കുകളിലൂടെ... അറിയാതെ ഹൃദയത്തിൽ ഇടം നേടികൊണ്ട്... ─── ഒരു ദിവസം... കോളേജിൽ ഇന്റർ-ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ് പ്രോജക്റ്റ് അനൗൺസ് ചെയ്തു. രണ്ട് പേരടങ്ങുന്ന ടീം. മുഴുവൻ സെമസ്റ്ററിനും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കേണ്ട പ്രോജക്റ്റ്. എല്ലാവരും തങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള പാർട്ണർമാരെ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു. പ്രണയയും ദിയയും ഒരുമിച്ച് ചെയ്യാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ ലിസ്റ്റ് വന്നപ്പോൾ... അവളുടെ കണ്ണുകൾ അതിൽ പതിഞ്ഞു. Pranaya Krishnan Abhyuh Menon അവളുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി. "ഇത് എങ്ങനെ?" ദിയ അതിശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. അധ്യാപകർ തന്നെ ടീമുകൾ തിരഞ്ഞെടുത്തതായിരുന്നു. പ്രണയ പതിയെ ആ ലിസ്റ്റിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി. അഭ്യുഹിന്റെ പേരിന് നേരെ തന്റെ പേര്. അറിയാതെ അവളുടെ ഹൃദയം സന്തോഷത്തിൽ മിടിച്ചു. പക്ഷേ അപ്പോഴും അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല... ആ പ്രോജക്റ്റ് അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ദിശ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന്... തുടരും... ❤️ #നോവൽ #💌 പ്രണയം #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ