ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mm6dX5X?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ - 24 റൂമിനോട് ചേർന്നുള്ള ബാൽക്കണിയിൽ വിദൂരതയിലേക്ക് കണ്ണുകളർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഇരിക്കുകയാണ് മിശ്വ. ഗേറ്റ് കടന്നു വരുന്ന ഒരു കാറിനേയോ, ദൂരെ മലകൾക്കിടയിൽ പ്രതിധ്വനിക്കുന്ന ഒരു ഹെലികോപ്റ്ററിന്റെ പടപട ശബ്ദത്തിനേയോ... അങ്ങനെ എന്തിനോ ഒന്നിനേയും പ്രതീക്ഷിച്ചാണ് അവളുടെ ഇരിപ്പ്. വയനാട് ദുരന്തം ഹർഷനെ നന്നായി ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിന് ശേഷം അയാളെ നേരിൽ കാണാൻ കിട്ടുന്ന വേളകൾ നന്നേ കുറവാണ്. അയാൾ എപ്പോഴും അവിടെയാണ്. കേരളവുമായി അയാൾക്കെന്തോ പ്രധാനപ്പെട്ടൊരു ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നെന്ന് മാത്രം അവൾ മനസ്സിലാക്കിയെടുത്തു. മൂന്ന് നിലകളുള്ള, എണ്ണിയാൽ തീരാത്തത്ര മുറികൾ ഉള്ള ആ കൊട്ടാരത്തിൽ അവൾ തനിച്ചായത് പോലെ... ജോലിക്കാരുണ്ട്. പക്ഷേ ആരും അങ്ങനെ സംസാരിക്കാറില്ല. ഭക്ഷണം സമയാസമയങ്ങളിൽ ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ റെഡിയാണ്. ചിലപ്പോൾ മാത്രം ഹർഷൻ വരും. വന്നാൽ അയാൾ നേരിട്ട് അവളുടെ റൂമിലേക്ക് വന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകും. ആ ഒരു സമയം മിശ്വക്ക് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. താൻ വന്നിട്ട് ഇന്നേക്ക് എത്ര ദിവസമായി... ഏട്ടോ... അതോ പത്തോ... അവൾക്ക് ഓർത്തെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വല്ലിയെ പിന്നെ കണ്ടിട്ടേയില്ല. അന്ന് പോയതാണ്. അതിനു ശേഷം അവളെ കുറിച്ച് യാതൊരു വിവരവുമില്ല. ഹർഷനോട് ചോദിക്കണമെന്ന് എപ്പോഴും കരുതും. പക്ഷേ ധൈര്യം വരുന്നില്ല. പെട്ടെന്നാണ് ബംഗ്ലാവിന്റെ കൂറ്റൻ ഗേറ്റ് മലർക്കേ തുറക്കപ്പെട്ടത്. അങ്ങോട്ട് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്ന മിശ്വയുടെ കണ്ണുകൾ ഞൊടിയിടയിൽ വിടർന്നു. അവൾ പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കി. ഗേറ്റ് കടന്നു വരുന്ന ഇളം നീല BMW കാർ. മിശ്വയുടെ ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. മുകളിലെ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നോട്ടം വന്ന് പതിച്ച നിമിഷം ഹർഷൻ ചിരിയോടെ കൈകൾ ഉയർത്തികാണിച്ചു. മിശ്വയുടെ കൈകളും ഉയർന്നു. ഹർഷൻ കൈമാടിക്കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് ചെല്ലാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചപ്പോൾ അവൾ ചുണ്ട് കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് തല വെട്ടിച്ചു കാണിച്ചു. അയാൾ കുസൃതിയോടെ നാക്ക് കടിച്ച്കാണിച്ചുകൊണ്ട് വീടിനുള്ളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. പത്തു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞില്ല. ബാൽക്കണിയിലേക്കുള്ള ഡോറിൽ ഹർഷൻ പ്രത്യക്ഷനായി. "വന്ന് വിളിച്ചാലേ രാജകുമാരി വരികയൊള്ളോ ?" കൈ മാറിൽ പിണച്ചു കൊണ്ട് പുഞ്ചിരിയോടെ ഹർഷൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ കള്ളച്ചിരിയാലെ മിശ്വ അകത്തേക്ക് നടന്നു. "ഇന്ന് മുഴുവൻ ഇവിടെ ഉണ്ടാകുമോ ?" പ്രതീക്ഷയോടെ ഉള്ള അവളുടെ നോട്ടം ഹർഷൻ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. "പറയാൻ പറ്റില്ല മിശ്വാ... ചിലപ്പോ പോകേണ്ടി വരും." "ഇന്ന് പോകണ്ട! " ചുണ്ട് കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ പറയുന്നത് കാണെ ഹർഷന് ചിരി വന്നു. "ഓക്കേ. പോകുന്നില്ല " ഹർഷൻ സമ്മതിച്ചപ്പോൾ മിശ്വ അവനെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. ഇത്രയും സ്വാധീനം ചെലുത്താൻ മാത്രമായോ താൻ ? അവളുടെ ഉള്ളിൽ സന്തോഷം തിര തല്ലുകയായിരുന്നു. "ഇന്നലെ രാത്രി, ഞാൻ ഉറങ്ങിക്കിടന്നപ്പോൾ റൂമിൽ വന്നിരുന്നു അല്ലേ ?" മറുപടിയായി ഹർഷൻ കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു. നിറയേ പീലികളുള്ള അവന്റെ മിഴികളിലേക്ക് മിശ്വ ഒരു നിമിഷം സ്വയം മറന്നു നോക്കി നിന്നു പോയി. ഹർഷന്റെ മുഖത്ത് മനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി സ്ഥാനം പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് മിശ്വ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്താണാ ഭാവം ? പ്രണയമാണോ ? അതോ വാത്സല്യമോ... വേർതിരിച്ചറിയാൻ സാധിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല അവൾക്ക്. എങ്കിലും അവന്റെ സാമിപ്യം തന്നെ അത്യധികം സന്തോഷത്തിലാഴ്ത്തുന്നുണ്ടെന്ന് മാത്രം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. “ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ ?” അവൾ അവന്റെ തൊട്ടരികിലെത്തിയിരുന്നു. “എന്റെ കുട്ടീ... ഇതുവരെ ഈ ഫോർമാലിറ്റീസ് മാറിയില്ലേ നിനക്ക് ? എന്താ വേണ്ടേന്നങ്ങ് തുറന്ന് ചോദിക്കൂ മാഡം! ഇപ്പൊഴും ഞാൻ അന്യനാണ്‌ നിനക്ക്.” “അതോണ്ടല്ല...” അവൾ സങ്കോചത്തോടെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. "എന്നെയൊന്ന് പുറത്ത് കൊണ്ടു പോകുമോ ? " കേട്ടതും, ഹർഷന്റെ മുഖത്ത് സഹതാപം നിറഞ്ഞു. "കുറച്ചു കഴിയട്ടെ മിശ്വാ... നിന്നെ അന്വേഷിച്ച് അവരൊക്കെ വിറളി പിടിച്ച് ഓടുകയാണ് ഇപ്പോഴും " മിശ്വയുടെ മുഖം താഴ്ന്നു. അവൻ പെട്ടെന്നു തന്നെ മുൻപോട്ടാഞ്ഞ് അവളുടെ തോളിലൂടെ കൈ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "വാ." ഹർഷൻ അവളെയും കൂട്ടി തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഫ്ലോറിന്റെ അങ്ങേ അറ്റത്തായുള്ള അതിവിശാലമായ ഹർഷന്റെ മുറി. അതിനുള്ളിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചതും മിശ്വ കാൽ വലിച്ചുകളഞ്ഞു. ഫ്ലോറിനൊരു ഇളം ചൂട്... അവൾ കൗതുകത്തോടെ ഹർഷനെ നോക്കി. "ഹീറ്റഡ് ഫ്ലോർ ആണ്. പൊതുവേ ഇവിടെ നല്ല തണുപ്പുള്ള സ്ഥലമല്ലേ... എനിക്ക് തണുപ്പ് തീരെ പറ്റില്ല. പെട്ടെന്ന് അസുഖം പിടിക്കും " അവൻ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കബോർഡിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. മിശ്വ ആ റൂമിനുള്ളിൽ ആകെയൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. എല്ലാം വളരേ അടുക്കും ചിട്ടയോടും കൂടി വെച്ചിരിക്കുന്നു. റൂമിന്റെ വലതു വശത്തായുള്ള വലിയൊരു ഷെൽഫിലേക്കും അതിനുള്ളിൽ വൃത്തിയായി അടുക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന അനേകം പുസ്തകങ്ങളിലേക്കും മിശ്വയുടെ കണ്ണുകളെത്തി നിന്നു. കൗതുകത്തോടെ എന്തോ ചോദിക്കാനായി ഹർഷന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞ അവളുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു പോയി! ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഷർട്ട്‌ ഊരിമാറ്റിക്കൊണ്ട് കബോർഡിനുള്ളിൽ എന്തോ പരതുകയാണ് കക്ഷി. പേശീനിബിഢമായ അവന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് അവളുടെ മിഴികൾ തറഞ്ഞു കയറി. അവൾ പോലും അറിയാതെ ഹൃദയം തുടി കൊട്ടാൻ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ മിശ്വ കണ്ണുകൾ പിൻവലിച്ചു. ഹർഷൻ ഒരു ടീഷർട്ട് എടുത്ത് അണിഞ്ഞ് അതിനു മുകളിൽ ഒരു ജാക്കറ്റും എടുത്ത് ധരിച്ചു. ശേഷം ഒരു കമ്പിളി ജാക്കറ്റ് എടുത്ത് മിശ്വയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്ന് അവളെയും പുതപ്പിച്ചു. എന്തിനാണെന്ന് മനസ്സിലാകാതെ മിശ്വ അവനെ മുഖമുയർത്തി നോക്കി. "പുറത്തു പോകാൻ പറ്റൂല്ല. ബട്ട് വേറെ ഒരു പരിപാടി ഉണ്ട് " കുസൃതി മിന്നിയിരുന്നു അവന്റെ മുഖത്ത്. മിശ്വ അവനെ ചെറഞ്ഞു നോക്കി. "വാ." ഹർഷൻ അവളുടെ കൈകളിൽ വിരൽ കോർത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ലിഫ്റ്റിലേക്ക് കയറി ഒരോ ഫ്ലോറുകളും കടന്ന് ഏറ്റവും താഴത്തെ നിലയിൽ എത്തി. മിശ്വ അവനെ ഇടയ്ക്കിടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്തേക്ക് പോകാൻ പറ്റില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഇതെങ്ങോട്ടാണ്... ബംഗ്ലാവിൽ നിന്നും അവളെയും കൂട്ടി ഹർഷൻ ഗ്രൗണ്ടിലേക്ക് നടന്നു. ആ വലിയ 'H' ലക്ഷ്യം വെച്ചു കൊണ്ടാണ് അവന്റെ പോക്കെന്ന് മനസ്സിലായതും മിശ്വക്ക് വെപ്രാളം തുടങ്ങി. അവന്റെ കൈ വിടുവിക്കാൻ അവളൊരു വിഫലശ്രമം നടത്തി. ഹർഷൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവളെ അണച്ചു പിടിച്ചു. "വിടൂല്ല ഞാൻ. നീയാണ് പറഞ്ഞത് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടു പോകണമെന്ന് " മിശ്വ മുഖം ചുളിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് പരിഭ്രമം നിറഞ്ഞു. ഹർഷൻ കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു കൊണ്ട് നിസ്സാരവൽകരിച്ചു. ഒടുവിൽ മിശ്വയെയും ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഹർഷൻ ഹെലികോപ്റ്ററിനടുത്തെത്തി. ദൂരെ നിന്നും പൈലറ്റ് ഓടി വരുന്നത് കാണാം. ഹർഷൻ അയാളെ കൈ കൊണ്ട് തടഞ്ഞ് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. പൈലറ്റ് സംശയഭാവത്തിൽ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. പിറകിലുള്ള ജോലിക്കാരുടെ നെറ്റിയും ചുളിഞ്ഞിരുന്നു. "എന്താഡോ ? എനിക്കറിയില്ലേ ഫ്ലൈ ചെയ്യാൻ ? അല്ലാതെ ചുമ്മാ ലൈസൻസ് കിട്ടില്ലല്ലോ " "അതല്ല സർ " പൈലറ്റ് പരുങ്ങി. "ഡോണ്ട് വറി മാൻ! എല്ലാം അണ്ടർ കണ്ട്രോൾ ആണ്‌." അവർക്ക് നേരെ കൈ വീശിക്കാണിച്ചു കൊണ്ട് ഹർഷൻ കോപ്റ്ററിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. മിശ്വയ്ക്ക് നേരെ കൈനീട്ടിക്കൊണ്ട് അവളെ അതിനുള്ളിലേക്ക് കയറ്റി ഇരുത്തി ചെവിയിൽ ഹെഡ്ഫോൺ വെച്ചു കൊടുത്തു. പെരുവിരൽ തൊട്ട് ഉച്ചി വരേ വിറയലനുഭവപ്പെടുന്ന പോലെ... ഹൃദയമിടിപ്പ് പുറത്തേക്ക് കേൾക്കാം. വിളറി വെളുത്ത മുഖവുമായി മിശ്വ ഹർഷനെ നോക്കി. അവൻ ഒറ്റക്കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ട് അവൾക്ക് മുന്നിലൂടെ കൈനീട്ടിപ്പിടിച്ചു ഡോർ അടയ്ക്കാനാഞ്ഞു. മിശ്വയുടെ തുടുത്ത മാറിലൂടെ അവന്റെ ബലിഷ്ഠ കരമൊന്ന് ഉരസിമാറിയതും അവൾ പൊള്ളിപ്പിടഞ്ഞ പോലെ പിറകിലേക്കാഞ്ഞു. ഡോറടച്ചു കൊണ്ട് ഹർഷൻ ഏതാനും ബട്ടനുകളും സ്വിച്ചുകളും അമർത്തി. പാനലുകളിൽ റീഡിങ്ങ് ശ്രദ്ധിച്ചു. "പ്രീഫ്ലൈറ്റ് ചെക്സ് ഉണ്ട് അഞ്ച് മിനിറ്റ്. അത് വരേ നമുക്ക് എന്തേലും സംസാരിച്ചിരിക്കാം " ഹർഷൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. പേടിച്ച് വിരണ്ട് ഇരിക്കുന്ന അവളുടെ മുഖം കണ്ടതും അവന് ചിരി പൊട്ടിപ്പോയി. മിശ്വയുടെ ചുണ്ടുകൾ കൂർത്തു വന്നു. "റിലാക്സ് ഡോ... താനെന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നെ... ഞാനില്ലേ കൂടെ." ഹർഷൻ അവളുടെ കരങ്ങൾ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു കൊണ്ട് സമാധാനിപ്പിച്ചു. മിശ്വയുടെ ചുണ്ടുകൾ മെല്ലെ വിടർന്നു. "നമ്മളെങ്ങോട്ടാ പോണേ ?" ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റെ കൗതുകയുണ്ടായിരുന്നു അവളുടെ ചോദ്യത്തിന്. ഹർഷൻ സ്നേഹത്തോടെ അവളെ നോക്കി. "അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല. നമുക്ക് കുറച്ച് നേരം ആകാശത്ത് വട്ടമിട്ട് പറക്കാം. നല്ല രസമായിരിക്കും. ട്രസ്റ്റ്‌ മീ " പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചിരിക്കുന്ന അവളുടെ കരങ്ങളിലേക്ക് സ്വയമറിയാതെ ചുണ്ടുകൾ ചേർക്കാൻ ആഞ്ഞതും പെട്ടെന്നെന്തോ ഓർത്ത പോലെ ഹർഷൻ പിൻവലിച്ചു. ഒരു സെക്കന്റ്‌ നേരത്തേക്ക് തുള്ളിച്ചാടിയ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ കാരണമറിയാതെ നിരാശ നിറയുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഹർഷന്റെ ഇടതു കരം ഒരു ലിവറിൽ പിടിയമർന്നു. അവനത് പതിയെ മുകളിലേക്കുയർത്തി. ഭാരമില്ലായ്മ! ഒരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥയിലൂടെയായിരുന്നു മിശ്വ കടന്നു പോയത്. ചെറുപ്പത്തിൽ ഊഞ്ഞാലാടുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഒരു കിളി പുറത്തേക്ക് പറക്കാറുണ്ട്. അത് പോലെ തോന്നി മിശ്വക്ക്. പക്ഷേ ഈ കിളികൾ എത്ര പറന്നിട്ടും തീരുന്നില്ല. ശ്വാസം നീട്ടി വലിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുകി അടച്ച് തുറന്നു. പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു ആനന്ദവും അവളിൽ നിറഞ്ഞു തൂവുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഹെലികോപ്റ്റർ അതിവേഗത പ്രാപിച്ചത് നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ടാണ്‌. ഹർഷൻ പുറത്തേക്ക് കൈചൂണ്ടി ഒരോ സ്ഥലങ്ങളൊക്കെ കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ മിശ്വക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. വല്ലാത്തൊരു അനുഭൂതിയിലായിരുന്നു അവൾ. കണ്ണുകൾ അടച്ചു കൊണ്ട് നിർവൃതിയോടെ അവൾ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി. തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇതിനേക്കാൾ നല്ലൊരു നിമിഷം ഇനിയുണ്ടാകില്ല എന്നവൾക്ക് തോന്നി. ഈ യാത്ര ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ... "മിശ്വാ... നമുക്ക് ഒരുപാട് ദൂരം ഇങ്ങനെ പറക്കാൻ പറ്റില്ല. അതിന് പെർമിഷൻ ഒക്കെ എടുക്കണം. പേപ്പർ വർക്സ് ഉണ്ട്. തിരിച്ചു പോയാലോ ?" ഹർഷൻ പറഞ്ഞതൊന്നും അവൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതേയില്ലായിരുന്നു. നിർന്നിമേഷയായി അവനെത്തന്നെ നോക്കി നിറപുഞ്ചിരിയോടെ അങ്ങനെയിരുന്നു ആ പെൺകുട്ടി. എവിടുന്ന് വന്നു ഈ രാജകുമാരൻ... തന്റെ നോവുകളിലെല്ലാം സ്നേഹത്തിന്റെയും കരുതലിന്റെയും മരുന്ന് പുരട്ടി പുതിയൊരു ജീവിതം പകർന്നു നൽകാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നും വന്നതാണോ... അവൾക്ക് അവനിൽ നിന്നും ദൃഷ്ടി അകറ്റാനേ തോന്നിയില്ല. അത്രയും ഭംഗിയുണ്ട് ആ മുഖത്തിന്‌… "എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത് ?" തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ഹർഷൻ പുരികം വളച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. മിശ്വ തല വെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു. "ഒരു സൂത്രം കാണിക്കട്ടെ ? " ഹർഷൻ കൈനീട്ടിക്കൊണ്ട് അവളുടെ തോളിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. പെട്ടെന്ന്, ഹെലികോപ്റ്റർ ഒന്ന് ആടിയുലഞ്ഞു! മിശ്വയിൽ നിന്നും ഉറക്കെ ഒരു നിലവിളി ശബ്ദവും ഉയർന്നു. ഹർഷൻ പുറകോട്ട് ചാഞ്ഞു കിടന്ന് ഉറക്കെ അട്ടഹസിച്ച് ചിരിച്ചു. "ഇങ്ങനെ ഉണ്ടോ ഒരു പേടി!" മിശ്വ കെറുവിച്ചു. അവൻ വീണ്ടും അവളെവലിച്ചടുപ്പിച്ച് ദേഹത്തേക്ക് ചേർത്തു. മൂക്കുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടിച്ചു. പതുക്കെ താടിയിൽ പിടിച്ച് മുഖമുയർത്തി. "വണ്ടി ഓടിക്കുവല്ലേ ? " മിശ്വ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു. "അത് കുഴപ്പമില്ല. ഇവിടെ ഓപ്പോസിറ്റ് വണ്ടിയൊന്നും വരില്ല " ഹർഷൻ അവളുടെ കവിളിലൊന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ട് കണ്ണിറുക്കി. തുടരും. കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!