ഭൂമിക 2💗 12. . . . . ഡയറിയിലെ ഓരോ താളുകൾ മറിയുമ്പോഴും പാറുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരുതരം അങ്കലാപ്പു നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. /_,_,തിങ്കൾ: എന്റെ കുട്ടൂസേ., ഇന്ന് അമ്പാടിയിലെ നീലകൊമ്പന്റെ പിറന്നാൾ ആയിരുന്നു, ഒരുതരത്തിൽ നോക്കിയാൽ പുള്ളിക്കാരൻ എന്റെ കാലനായി രൂപം പ്രാപിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും പുള്ളിക്കാരൻ ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഈ ജന്മം എന്റെ കിച്ചേട്ടനെ കാണുമായിരുന്നൊ.ഹ്മ്മ് ഇല്ലാ... ഇന്ന് ഉച്ചക്ക് ആരും കാണാതെ ഞാനും കാഞ്ചനയും സ്കൂളിൽ നിന്നു ചാടി. അമ്പാടി മനയുടെ പുറകു വശത്തെ ആനതറയിലേക്ക് നമ്മൾ രണ്ടും വച്ചു പിടിച്ചു. "പ്രശ്നമാവുമോ ഭൂമി..." "ഒരു പ്രഷ്ണവും ഇല്ല മോളെ... നീ ഇങ്ങു വായോ.." ആനതറക്കരിക്കെയുള്ള മതിലിനു പുറകിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കു തലഴിട്ടു നോക്കുമ്പോൾ തറയിൽ നീലകൊമ്പൻ കുളിച്ചൊരുങ്ങി കുട്ടപ്പനായി നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ചട്ടക്കാരൻ നായരെ ആണേൽ അവിടെ എങ്ങും കാണുന്നുമില്ല... "എടി ഇത് തന്നെയാ പറ്റിയ സമയം..." കുണുങ്ങി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഭൂമി മുന്നിൽ ഓടുമ്പോൾ കാഞ്ചനയുണ് പിറകെ പോയി.. ആന തറയുടെ തൊട്ടാരികെ കൊമ്പന്റെ തുമ്പികൈക്കു മുന്നിലായി നിന്നു അവനെ നോക്കി കുണുങ്ങി ചിരച്ചവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ മൃതുവായി തലോടി.. "എന്റെ കുട്ടാ നിന്നെ എത്ര സ്തുതിച്ചാലും മതി വരില്ല നീയേ മുത്താ.. പിന്നെ നിനക്ക് ഞാനൊരു സമ്മാനം കരുതിയിട്ടുണ്ട് കുറച്ചേ ഒള്ളൂട്ടോ.." തൂലിലെ ബാഗിൽ നിന്നു ഒരു പറ്റു പഴം പുറത്തെടുത്തവൾ കാഞ്ചനയെ നോക്കിയതും അവളിതെപ്പൊ എന്നാ പോലെ നിക്കാണ്. "കഞ്ഞി പുരയിൽ നിന്നും കണ്ടതാ..." "ഹെ....." കണ്ണിറുക്കി കൊണ്ടുള്ള അവളുടെ പറച്ചിൽ കേട്ടു കാഞ്ചനയുടെ വാ പൊളിഞ്ഞു.. ചിരിയോടെ കയ്യിലുള്ള പഴങ്ങൾ എല്ലാം കൊമ്പന്റെ വായിലേക്ക് വച്ചു കൊടുക്കുമ്പോൾ എന്തോ വെല്യ സന്തോഷം അനുഭവപ്പെട്ടു. "ആര അവിടെ..." ദൂരെ നിന്നു ചാറ്റക്കാരൻ ദേഷ്യത്തോടെ അലറിക്കൊണ്ട് അവിടെക്കു ഓടി വരുന്നത് കണ്ടു രണ്ടും തിരിഞ്ഞോടി. മതിലിനപ്പുറം കടന്നു അമ്പാടി മനയുടെ മതില് ചാടാൻ നിന്നപ്പോയെക്കും ശബ്ദം കേട്ടു മഹാദേവൻ പുറത്തിറങ്ങിയിരുന്നു. "എന്താ നായരെ ഒരു ശബ്ദം... " "ആരോ കൊമ്പന്റെ അടുത്ത് ഇത്രയും നേരം ഉണ്ടായിരുന്നു രണ്ടു കുട്ടികൾ ആണന്നു തോനുന്നു.." "ഓ ഹോ ഈ പ്രായത്തിലെ.. തന്തയില്ലാത്തതിന്റെയാ രണ്ടിനേം പൊക്കി എന്റെ കാലടിയിൽ കൊണ്ട് വരണം വെറുതെ വിടരുത്.. നശൂലങ്ങൾ..." പുറത്തെ ഉച്ചപ്പാട് കേട്ടു അപ്പോയെക്കും മനയിലെ ആളുകൾ എല്ലാം പുറത്തെത്തിയിരുന്നു.. "ചതിച്ചല്ലോ... ദേവ്യേ പെട്ടോ... " "നിന്നോട് ഞാൻ അപ്പളേ പറഞ്ഞതല്ലേ... തീർന്നു ഇന്നച്ചൻ എന്നെ കൊല്ലും..." മതിലിനടുത്തെ കുഞ്ഞി മരത്തിനു മറവിൽ ഒളിച്ചു നിക്കുമ്പോ ഭൂമിയും കാഞ്ചനയും ആകെ തളർന്നിരുന്നു. "നീ കരയാതെടി.. എന്തെലൊക്കെ വഴി തെളിയും..." "ഹ്മ്മ് തെളിയും തെളിയും... അത് രക്ഷപെടാൻ ഉള്ളതല്ല കഥടപെടാൻ ഉള്ളതാകും.." ചിണുങ്ങി കൊണ്ട് കാഞ്ചന പറഞ്ഞതും ഭൂമിയും അവളെ നോക്കി ചുണ്ട് മലർത്തി.. "നീയും എന്നെ തളർത്തല്ലെടി നീ മാത്രമല്ലെ എനിക്കൊരു തുണ.." മരത്തിനോട് ചാരി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറയുമ്പോൾ കാഞ്ചന ഭൂമിയെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി.. പെട്ടന്ന് പിറകിൽ നിന്നു ആരൊ അടുത്തേക്ക് വരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും രണ്ടു ശ്വാസം അടക്കി പിടിച്ചു മരത്തിനോട് ചാരി നിന്നു... ശബ്ദം അടുത്തടുത്തു നാം നിന്ന മരത്തിന്റെ വേർപടപ്പുകളോട് അടുത്തെത്തിയതും രണ്ടു പേരുടെയും ശ്വാസം മികച്ചത് പോലെ തോന്നി. ശബ്ദം അടുത്തെത്തി നിന്നതും രണ്ടും ഒന്നുമിണ്ടാതെ പിടിച്ചു പിടിച്ചു എന്നാ പോലെ കണ്ണും അടച്ചു സകല ദേവങ്ങളെയും വിളിച്ചോണ്ട് നിന്നപ്പോയെക്കും രണ്ടാളെയും പിടിച്ചൊറ്റ പോകാമായിരുന്നു. ""അയ്യോ ചേട്ടാ ഷെമിക്കാണെ ഞങ്ങളൊന്നും ചെയ്തില്ലേ.... അയ്യോ... അയ്യോ.... ആ.... മ്മ്.. മ്മ്മ്....."" രണ്ടും കരഞ്ഞു വഷളാവാൻ തുടങ്ങിയപ്പോയെക്കും രണ്ടു കൈകൾ അവരുടെ വാ പൊതി പിടിച്ചിരുന്നു. രണ്ടും കണ്ണു വലിച്ചു തുറന്നു.നോക്കിയതും മുന്നിലത നിൽക്കുന്നു.. "കിച്ചേട്ടൻ.... " അപ്പുറത്തായി കാഞ്ചനയുടെ വാ പൊതികൊണ്ട് ഒമ്പതാം ക്ലാസ്സിലെ പപ്പനും.ഏതോ ഇരുട്ടടഞ്ഞ മുറിയിലാണ് രണ്ടും നമ്മളെ ഇരുത്തിയിരിക്കുന്നത്. അടുത്തെ മേശക്കു മുകളിലായി ആട്ടിയായി വെച്ചിരിക്കുന്ന പുസ്തകംവും ഒരു കോണിലായി ചാരി വെച്ചിരിക്കുന്ന കൊടികളും കൂടെ കണ്ടതും അത് ആരുടെ മുറിയാണന്നു മനസ്സിലായി. ചുറ്റിലെ കണ്ണുമാറ്റി മുന്നിലേക്ക്‌ നോക്കിയതും രോദ്രത്തോടെ ഉറഞ്ഞു തുള്ളി നിൽക്കുന്ന കിരണിനെ കണ്ടു ഭൂമി ഉമിനീർ ഇറക്കി. "മിണ്ടരുത് രണ്ടാളും.. പപ്പൻ എന്നോടൊന്നും പറഞ്ഞില്ലേൽ തലപോയിരുന്നു..." കിച്ചൻ ആവർക്ക്‌ മാത്രം കേൾക്കുന്ന മാത്രയിൽ ശക്കാരിച്ചതും രണ്ടിന്റെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. പപ്പനാണെ എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ കാഞ്ചനയെയും നോക്കി ഇരിപ്പാണ്..., "ഇനി കരയണ്ട... പപ്പൂട്ടാ നീ അവളേം കൊണ്ടിതാ... നമ്മൾ വന്ന വായിക്കു വിട്ടോ ഇവളെ ഞാൻ കൊണ്ട് വന്നോളാം.." കിച്ചൻ പപ്പനെയും കാഞ്ചനയെയും കൊണ്ട് പുറത്തെത്തിച്ചു തിരിച്ചു വരുമ്പോഴും പെണ്ണ് കരഞ്ഞോണ്ട് നിപ്പാണ്. "തെ പെണ്ണെ.. നിന്നു കരയാതെ എഴുന്നേറ്റെ... " കിച്ചൻ ദേഷ്യത്തിൽ അവളെ നോക്കാതെ പറഞ്ഞതും ഭൂമിക്കു നെഞ്ചാകെ പിടയുന്ന പോലെ തോന്നി. കിച്ചേട്ടന് ഇനി എന്നോട് ദേഷ്യമായിരിക്കുമോ ഇനി എന്നെ നോക്കാതില്ലേ..... വിതുമ്പി വിതുമ്പി എഴുന്നേറ്റു കിച്ചന്റെ പിറകിൽ പോയി അവന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചതും, അവൻ ശദവേഖത്തിൽ ആ കൈ തട്ടി മാറ്റി അവർ ഇരുന്നിരുന്ന കുഞ്ഞി റൂമിന്റെ കതകു തുറക്കാൻ നിന്നതും. തേങ്ങാലിടിച്ചു കൊണ്ട് രണ്ടു കൈകൾ അവനെ വരിഞ്ഞു മുറുകി.ആദ്യം ഒന്ന് ഞെട്ടോയെങ്കിലും. ഇങ്ങനെ വിട്ട പെണ്ണ് തനി മൂഷട്ടയാകും എന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് ചെക്കൻ കൈ മനഃപൂർവം തട്ടി മാറ്റി.. "കി കിച്ചേട്ടാ...." വിതുമ്പി കൊണ്ടുള്ള വിളി എത്തിയതും കിരൺ കണ്ണുരുട്ടി കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "കരഞ്ഞിട്ടൊന്നും കാര്യമില്ല.... ഇന്ന് തനിക്കു എന്തേലും പറ്റിയിരുന്നു എങ്കിൽ ഞാൻ ബൈരവിനോടെ....!!" മധുരമായൊരു ഇളനീർ ചൊടികൾ തന്റെ അധരങ്ങളിലായി പതിച്ചതും വെട്ടിവിറച്ചുപോയി. എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ തറഞ്ഞു നിന്നു പോയി. പിന്നീട് ഞെട്ടലോടെ ഭൂമിയെ തന്നിൽ നിന്നും മാറ്റി നിർത്തുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോൾ പുറത്തു വരും എന്ന മട്ടെ ഉരുണ്ടു വന്നിരുന്നു. "ശെ ക്ഷ..മിക്കെന്റെ.. കി കി...ച്ചേ..ട്ട.. ഞാ... ൻ... കൊ കൊമ്പനെ ക..കാ... ണാൻ.. പൂ... തിയാ.. യായിട്ടല്ലേ..." വിക്കി വിക്കി കൊണ്ടവളുടെ സംസാരം കാതിലടിച്ചിട്ടും കിച്ചനിൽ നിന്നൊരു മറുപടിയും വന്നില്ല.. "കി കിച്ചേട്ടാ... കി കി കിച്ചേട്ടന് എ എ എന്നോട് പിണ.. പിണക്കമാണോ..." അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പോയതി നിന്നു കൊണ്ട് വീണ്ടും വിതുമ്പാൻ തുടങ്ങിയതും രണ്ടു കൈകൾ പയ്യെ തന്റെ പുറത്തുഴിഞ്ഞു തെരാൻ തുടങ്ങി. അത് കണ്ടു വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ തലയുയർത്തി നോക്കിയതും ചെക്കന്റെ കണ്ണു തന്റെ മുഖത്തു ഉരച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. പയ്യെ ഇരുകയ്യാൽ തന്നെ പിടിച്ചുയർത്തി കൊണ്ട് അവന്റെ നെറ്റിതന്റേത് മായി മുട്ടിച്ചു കൊണ്ടവൻ കണ്ണിലേക്കു ഉറ്റു നോക്കി... "എന്റെ കൊച്ചേ... ഇങ്ങനെ ഒന്നും കാണിക്കരുത് കെട്ടോ... ഇങ്ങനെ ഒന്നും....!!!എന്റെ സമനില നഷ്ടപ്പെടും മുത്തേ..." തന്റെ കണ്ണിലേക്കു ഉറ്റുനോക്കികൊണ്ട് ചെക്കൻ അത്ര പറഞ്ഞതും ഞാൻ അനുസരണയോടെ തലയാട്ടി. "ഞാൻ ഇനി ഒരിക്കലും ഒളിഞ്ഞും പാത്തും ഇവിടേക്ക് കേരത്തില്ല സത്യം..." "ഹ്മ്മ് പിന്നെ...." "പിന്നെ.... കൊമ്പനെ കാണാൻ ഇങ്ങനെ വരില്ല...." "ഹ്മ്മ്മ്....... പിന്നെ..." "പിന്നെ... കിച്ചേട്ടനെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കില്ല..." "ഒക്കെ.... പിന്നെ...." "പിന്നെ.. പിന്നെ... എന്താ..." സംശയത്തോടെ ഞാൻ തലപ്പുകഞ്ഞു ആലോചിക്കുമ്പോൾ കിച്ചൻ നിശ്വസിച്ചു കൊണ്ടെന്നെ പോക്കി അവിടെന്നു പുറത്തിട്ടു .. "ഇനി മേലാൽ ഇവിടേക്ക് എങ്ങും വന്നേക്കരുത് കെട്ടോ.ഇനി നീ കുറച്ചു വലുതായി തലയ്ക്കു ഓളം വെച്ചിട്ട് മതി ഇനിയുള്ള കായ്ച്ച ഒക്കെ.." ഒരു തരം ഈർഷ്യത്തോടെ ചുണ്ടും ഉയിഞ്ഞു ചെക്കൻ അകത്തേക്ക് കയറി പോകുമ്പോൾ എനിക്കെങ്ങും മനസ്സിലാകുന്നില്ല ചെക്കൻ എന്താ ഉദെശിച്ചേ എന്ന്../ /_,_, ശനി. എന്റെ കുട്ടൂസെ.., ഇന്ന് കാഞ്ചന പുതിയ കമ്മൽ വാങ്ങിയിരുന്നു, എനിക്ക് ആണേൽ പെരുത്തു ഇഷ്ടായി.പക്ഷെ കാഞ്ചനയെ അറിയില്ലേ പുതിയൊരൂട്ടം വാങ്ങിച്ചാൽ അവളെങ്ങു തൊടാൻ കൂടെ. തെരില്ല.. ഞാൻ അവളുടെ ഒറ്റ കൂട്ടുകാരി അല്ലെ എനിക്കേലും ഒന്ന് നോക്കാൻ തെരണ്ടേ അവൾ തെരണ്ടേ അവൾ തന്നില്ല.. പിന്നെ ഞാൻ ഒന്നും നോക്കിയില്ലേ ഉച്ചക്കത്തെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു അവളുടെ കണ്ണൊന്നു തെറ്റിയപ്പോൾ ഭദ്രമായി അയിച്ചു ബാഗിൽ വെച്ച കമ്മൽ ഞാൻ അങ്ങു പൊക്കി. "ടീ......." "ഹി ഹി ഹി......" പിന്നെ ഒട്ടും താമസിച്ചില്ല കാഞ്ചന പരന്നു എന്റെ അടുത്ത് എത്തുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ ഉറങ്ങി പുറത്തേക്കൊടി. "ഭൂമി അവിടെ നിന്നോ....." "ഇല്ല......." "നിന്നെ ഞാൻ ഇന്നു കൊല്ലുമെടി......" "എന്നാ അത് എനിക്ക് കാണുക തന്നെ വേണം.... ഹ ഹ ഹ...." ചിരിച്ചോണ്ട് അവളുടെ കരവലയത്തിൽ നിന്നും തെറിച്ചോടുമ്പോൾ എല്ലാവരും ഇന്നിന്തെന്തു പ്രശ്നം എന്ന മട്ടെ നമ്മളെ നോക്കുന്നത് ആരറിഞ്ഞു. ഓടിട്ടാ കലാലയത്തിന്റെ വരാന്തയിലൂടെ ഓടുമ്പോൾ സ്കൂളിന്റെ തേക്ക് മൂലയിൽ നിന്നും വർക്കിച്ചൻ ഓട്ടുമണി ശക്തമായി അടിച്ചപ്പോൾ സ്കൂൾ വാരാന്തായിലൂടെ പ്രതിദ്വനിച്ചതൊന്നും നമ്മളെ ഓട്ടക്കാർ അറിഞ്ഞില്ല. ഒമ്പതാം ക്ലാസ്സിന്റെ വരാന്തയും കഴിഞ്ഞു നേരെ തിരിഞ്ഞു തെറിച്ചോടിയ ഭൂമിയെ എന്തോ ഉത്തെജനത്തിൽ കാഞ്ചന വിളിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയെങ്കിലും. വിളി എത്തുമ്പോയേകും ഞാൻ പറന്നു കൊണ്ട് മുട്ടൻ വടിയും കൊണ്ട് നിക്കുന്ന ചാക്കോമാഷിന്റെ നെഞ്ചത്ത് ചെന്ന് പതിച്ചിരുന്നു. പേടിച്ചരണ്ടു രണ്ടടി പുറകോട്ടു നിന്നപോയേക്കും ചാക്കോ മാഷിന്റെ ചുടുചുറുക്കുള്ള വടി വാണിലൂടെ നാലു പ്രാവിശ്യം ഉയർന്നു താന്നു. "അസത്തുകൾ ഒരു വക കേൾക്കാതില്ല... ഇതെന്താ പൂരപ്പറമ്പ എന്ന് കരുതിയോ.... രണ്ടും തൂണിലേക്ക് മാറി നിക്കടോ.... ഒറ്റത്തൂണിൽ അല്ല രണ്ടാളും രണ്ടു തൂണിൽ നിന്ന മതീ.... പാവടേം പോക്ക് ഓടാൻ നടക്കുന്നു. പെണ്ണുങ്ങളായാൽ ഇത്തിരി അടക്കോം ഒതുക്കോം വേണം അതിനു ഇതൊക്കെ തള്ളേം തന്തേം പഠിപ്പിക്കണ്ടേ പൊന്നാരിച്ചു നടത്തുവായിരിക്കും... സ്കൂളിനെ പറയിപ്പിക്കാൻ കൊറേ എണ്ണം.." ദേഷ്യത്തോടെ ചാക്കോ മാഷ് ചൂരലും കറക്കി വരാന്തയിലൂടെ ഉറഞ്ഞു തുള്ളിക്കൊണ്ട് പോകുന്നത് കണ്ടു എനിക്ക് ചിരി പൊട്ടി. ഞാൻ ഇടങ്കണ്ണിട്ട് കാഞ്ചനയെ നോക്കിയതും.അവിടെ പെയ്യാൻ വെമ്പി നിൽക്കുന്ന കാർമേഘം കണക്കെ നിക്കാണ്... "ശ്... ശ്... " ഞാൻ പയ്യെ മുന്നോഞ്ഞു കൊണ്ടവളെ വിളിച്ചതും എവടെ ഒരു നോട്ടവും ഇല്ല... "കാഞ്ചു....." കൊഞ്ചലോടെ തൂണിൽ നിന്നും അല്പം മുന്നോട്ടാഞ്ഞു കൊണ്ട് ഭൂമി വിളിച്ചതും ഒരു കത്തുന്ന നോട്ടമായിരുന്നു മറുപടി. പിന്നെ ഒന്നും പറയാൻ ഞാൻ നിന്നില്ല കടിച്ചു കീറും അവൾ. ഏറെ നേരം അവിടെ നിന്നതും ഇടക്കിടെ അവളുടെ കണ്ണു നീളുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് ഭൂമിയും എത്തി നോക്കി സ്റ്റാ‌റൂമിനടുത്തെ ഒമ്പതാം ക്ലാസ്സിലെ പപ്പേട്ടന്റെ കണ്ണും പുറത്താണ്... അപ്പോൾ അതാണ് കാര്യം.... പിന്നെ ആ നിർത്തം വെയികീട്ട് വർക്കിച്ചൻ അവസാനമായി ഓട്ടുമണി അടിക്കാൻ വരുന്ന വരെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ബെല്ലിനടുത്തേക്കു പോകുമ്പോൾ അവരുടെ അടുക്കലേക്കു നീളുന്ന കണ്ണുകളെ നോക്കി ഭൂമി നന്നായൊന്നു ഇളിച്ചു.. "അപ്പൊ എന്റെ മക്കൾ നന്നാവില്ലലെ.." കയ്യിലെമണിയടി കോള് കൊണ്ട് തന്റെ തലഴിൽ വേദന ഇല്ലാതെ ഇടിച്ചു കൊണ്ട് മുന്നോട്ടു നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ മുപ്പത്തിരണ്ടു പല്ലും അവർ കണ്ടന്നു ഉറപ്പുവരുത്തുക്കയായിരുന്നു. വർക്കിച്ചൻ ബെല്ലടിച്ച ഉടനെ ഓഫീസിലേക്ക് വന്ന കുട്ടികൾ ഉച്ചത്തിൽ ദേശീയ ഗാനം ആലപിച്ചു അവസാനിച്ച ഉടനെ മുത്തുമാല പൊട്ടിയ പോലെ കുട്ടികൾ ഇറങ്ങി ഓടി. ഞാനും കാഞ്ചനയും അവർ പോകുന്നതും നോക്കി അങ്ങനെ നിന്നു. അപ്പോഴും പെണ്ണിന്റെ മോന്ത തെളിഞ്ഞിട്ടില്ല കടുന്നൽ കുതെറ്റാ പോലെ ഉണ്ട്.. "ഇനി ആരെ കാത്തു നിക്ക... ഇറങ്ങി പൊക്കണം രണ്ടും..." പെട്ടന്ന് പിറകിൽ നിന്നൊരു അലർച്ച കേട്ടതും തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കാതെ നമ്മൾ ഓടി. ക്ലാസ്സിൽ നിന്നും ബാകും എടുത്തു പുറത്തെത്തിയപ്പോൾ ആണ് ശ്വാസം എടുത്തത്. തിരിച്ചു പയ്യെ നടക്കുമ്പോൾ കയ്യിലെ കമ്മൽ ഞാൻ മെല്ലെ അവൾക്കു നീട്ടി. തട്ടി പറിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നേ നടക്കുമ്പോഴും പെണ്ണ് മിണ്ടുന്നില്ല.. "എന്റെ കാഞ്ചു... എന്നോട് ക്ഷമിക്ക... ഞാൻ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ടല്ലേ ഒള്ളു.." "ഇന്ന് മുതൽ നന്നാവും എന്ന് സത്യം വെച്ചതല്ലേ..." "ഞാൻ ആണോ നീ അല്ലെ...." "എന്റെ പുതിയ സാധനങ്ങളിൽ തൊടുന്നത് എനിക്ക് ഇഷ്ടം അല്ലന്നറിയില്ലേ.." "വേറെ ആരും അല്ലാലോ ഞാൻ അല്ലെ.." "ആര് ആയാലും.." "നീ ദുഷ്ടയ നിനക്കൊരു സ്നേഹവും ഇല്ല..." ദേഷ്യത്തോടെ അവളിൽ നിന്നു മുഖവും വെട്ടിച്ചു മുന്നേ നടക്കുമ്പോൾ ഒത്ത വാശിയിൽ അവൾ പിറകയും വന്നു അല്പം ദൂരം കുഞ്ഞിക്കയുടെ ഉപ്പാടെ ചായ കട കഴിഞ്ഞുള്ള വളവു തിരിഞ്ഞതും. പെട്ടന്ന് മൂന്നാളുകൾ നമ്മുടെ മുന്നേ ചാടി.വേറെ ആരും അല്ല കുഞ്ഞിക്കയും കുട്ടനും പപ്പേട്ടനും. "എന്താ......" "ആ അപ്പൊ. നിങ്ങൾ അറിഞ്ഞില്ലലെ കാണാത്തപ്പോ പ്രധീക്കക്ഷിച്ചു.. നമ്മടെ മാധവൻ മുതലാളി സാധനങ്ങൾ എല്ലാം വിക്കാൻ ആകട്ടെ ഉള്ള കവലയിലേക്ക് പോയെന്നു..." "എപ്പോ...." "ഇന്ന് രാവിലെ.. ഇനി നാളെ നേരം പുലരുമ്പയെ എത്തു..." "കുശാലയല്ലോ... " നമ്മൾ രണ്ടും അടിയെല്ലാം മറന്നു ഇറങ്ങി മണ്ടാൻ നിന്നതും പപ്പന്റെ കൈ പെട്ടന്നു കാഞ്ചുവിൽ വീണു.. പെണ്ണാണെ ചെക്കനെ കണ്ട മുതൽ ഒരുമാതിരി ചാണകം ചെവിട്ടിയ മട്ടാണ്. "ശെരിക്കും വേദനിച്ചോ..." കൈവെള്ളയിൽ ചുവന്നു കിടക്കുന്ന രണ്ടു വരയിലേക്ക് നോക്കിയുള്ള അവന്റെ ചോദ്യത്തിന് നാലു ഉത്തരം പറയാൻ എഴുന്നേറ്റപ്പോയെക്കും കുഞ്ഞിക്ക വന്നു എന്റെ വാ പൊത്തി. കൈ പയ്യെ വിട്ടു അവന്റെ ബാഗിലായി കരുതിയിരുന്ന അല്പം വലിയ ചുവന്ന ചാമ്പക്കകൾ എടുത്തു അവളുടെ ബാഗിലെക്കിട്ടു.. "നല്ല പഴുത്ത കുറച്ചെണ്ണമ്മ...ഇനി ഉള്ളതെല്ലാം അല്പം പച്ചയാ..." ചിരിയോടെ പപ്പൻ പറഞ്ഞതും കാഞ്ചനയുടെ കവിളിൽ പടരുന്ന ചുവപ്പ് കണ്ടു പുറകിൽ നിൽക്കുന്ന നമ്മക്ക് വരെ നാണം വന്നു. എന്നിട്ടും തീരാതെ വീണ്ടും പപ്പൻ അവളുടെ അടിയേറ്റ കയ്യിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു കാഞ്ചു മനോഹരമായൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. അത് കണ്ടു പപ്പൻ ചിരിയോടെ അവളുടെ കൈ അവന്റെ മുഖത്തിന് നേരെ ഉയർത്തുന്നത് അക്ഷമനായി നിന്ന തന്റെ കണ്ണിൽ എന്തോ ഇരുട്ടു വന്നു മൂടി. വേറെ ഒന്നും അല്ല കുഞ്ഞിക്ക കണ്ണുപൊത്തിയതാണ് അയാളെ കൊണ്ടുള്ള ഓരോ എടങ്ങറേ... ഓന്റെ കയ്യും തട്ടി കാഞ്ചുവിനെയും പൊക്കി പാമ്പിലെത്തിയതും. മായിച്ചു നിക്കുന്ന ചാമ്പയും ഓർക്കാപുളികളെല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ കണ്ണുതള്ളി. പിന്നേം ഒന്നും നോക്കാതെ ഒറ്റ ഓട്ടം ആയിരുന്നു. ഓരോ കായയും കോഴിഞ്ഞു പോകാതെ ബാജിലിടുന്ന തിരിക്കിൽ പെട്ടന്ന് പുറകിൽ നിന്നൊരു മുറടനക്കം കേട്ടതും രണ്ടാളും ഞെട്ടിത്തരിച്ചു. വിറയലോടെ എഴുന്നേറ്റു നോക്കിയതും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന വ്യക്തിയെ കണ്ടു കാജിയുടെ മുട്ട് വിറച്ചു.. കാരണം മുന്നിൽ നിക്കുന്നത് വേറെ ആരുമല്ല.. പെണ്ണിന്റെ തന്തപിടിയാ.. ഞൊടിയിടയിൽ പെണ്ണിന്റെ കാതും ബാകും പിടിച്ചു അങേർ മുന്നേ നടന്നു.. "ഇനി ഭൂമി ആറെ കാണാൻ നിക്കുവാ..." പെട്ടന്നൊരു അലർച്ച കേട്ടതും ഭൂമി ബാഗും കൊണ്ടോടി.. "നിനക്ക് ഞാൻ തരുന്നുണ്ട് കെട്ടോ..." പിറകിൽ നിന്നുമുല്ല മാമന്റെ ശബ്ദം വകവെക്കാതെ ഞാൻ ഓടി പോയത് അമ്പാടിയിലെ പഴയ കുളത്തേക്ക്. എന്നെ തൊടല്ലേ ഞാനിപ്പോൾ വീയുമെ എന്ന് പറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന വാതിലു ഞാൻ പയ്യെ തുറന്നു അകത്തേക്ക് പോയി ഏറ്റവും അടിയില്ലാതെ പടിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി ഇരുന്നു. ബാജിലെ ചാമ്പക്കയും ഓർക്കാപുളിയെല്ലാം പടിയിൽ നിറത്തിൽ ഒറന്നായി കഴുകുന്നതിനിടെ. പെട്ടന്ന് രണ്ടു കൈകൾ വന്നു അവളെ പൂണ്ടോടെ പൊക്കിയെടുത്തു.. (തുടരും) എങ്ങനെ ഉണ്ടെന്നു പറയു...💗 ഞാൻ വായിച്ചു നോക്കിയിട്ടില്ല ഒരുബാട് തെറ്റുകൾ ഉണ്ടാകും ക്ഷമിക്കുക 😁 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

ഭൂമിക 2 💗 11 . . . . . ടൗണിൽ തിരക്കേറിയ റോഡിലൂടെ ആ ചെറുക്കന്റെ പിന്നാലെ വാ പൊളിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഉള്ളത് പോലും അറിയാതെ ചുരുങ്ങി കൂടെ മുന്നേ ഓടുന്നവനെ കണ്ടു എന്തോ ഒരു നീരസം തോന്നി. അല്പം കയിഞ്ഞ് ആരും അധികമില്ലാത്ത എന്നാൽ ആളുകളുടെ ബോധം എത്തുന്ന ഒരു സ്ഥലത്തവൻ നടത്തം നിറുത്തി. ഇവനെ കണ്ടിട്ട് എന്തോ ചീഞ്ഞു നാറുന്നുണ്ടല്ലോ ശിവേ..നീ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ചെറുക്കാ എന്റെ പാറു അല്ലാതെ എനിക്കാരും ഇല്ല... ചെറുക്കൻ പയ്യെ എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു ബാഗിൽ ഒന്നൂടെ പിടി മുറുക്കി.അവന്റെ കണ്ണുകൾ എന്റെ മേലെല്ലാതെ എല്ലാ ഇടതും പോകുന്നുണ്ട്. അത് കണ്ടു എന്തെന്ന പോലെ ഞാൻ കൈകെട്ടി തല ചെരിച്ചു കൊണ്ടവനെ നോക്കിയതും, അവൻ ഒന്ന് ഉമിനീർ ഇറക്കി. "ഞാ.. ഞാൻ ലെ ലക്സ്.." അയിന്.... "ഹ്മ്മ്മ്..... " "ഞാ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ക.. കമ്പനിയിലെ ലിസയുടെ ഓൺലൈൻ ഫ്രണ്ട് ആണ്..." അങ്ങനെ പറാ... കൊച്ചു കള്ളൻ ഇതിനായിരുന്നോ വന്നേ.. ഞാൻ ചുമ്മാ തെറ്റി തെരിച്ചു...നീ ബാക്കിപറ മോനെ... മനസ്സിൽ അവനെ വെല്ലാതെ ആത്മകധിക്കുമ്പോഴും ചെക്കൻ ഇന്നെ ഒരറ്റ നോക്കുന്നു കൂടി ഇല്ല. "അവൾ എന്നോട് നിങ്ങളുടെ കഥ പറഞ്ഞു തന്നു..." അത് കേട്ടു ദേവിന്റെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു എങ്കിലും പിന്നെ അത് സാധാരണയിലേക്ക് ആണ്ടു പോയി. "എന്താണ് നിനക്കിനി അതിനെ പറ്റി വല്ല തുടർ കഥ എഴുതണോ.. " അടുത്തുള്ള മതിലിലേക്ക് ചാരി കൊണ്ട് ഞാൻ പോക്കറ്റിൽ തിരിക്കിയ സിഗേരറ്റ് പാക്ക് വലിച്ചെടുത്തു പൊട്ടിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഒന്ന് നോക്കി കൈകൾ വീണ്ടും ബാഗിൽ തന്നെ മുറുകി ചെക്കൻ വിറയലോടെ കണ്ണുകൾ തായുത്തി കൊണ്ട് ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു. "ഈ ക... കഥ നിങ്ങളിൽ നിന്നല്ലാതെ, നി.....നിങ്ങൾ പറയുന്നതിന് മുന്നേ ഞാ ഞാൻ വേറെ ഒ ഒരു ചെ.. ചേട്ടനിൽ നിന്നും കേട്ടിട്ടുണ്ട്.." വിക്കി വിക്കി കൊണ്ടുള്ള അവന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടു ഞെട്ടലോടെ ദേവിന്റെ നോട്ടം അവന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. "നിനക്കിതൊരു തമാശ ആയി തോന്നുന്നുണ്ടോ..." ദേവിന്റെ ശബ്ദം അല്പം കടുത്തതും. ബാഗ് പിടിച്ചവൻ പുറകിലേക്ക് പോയി അവന്റെ നെറുകിൽ വിയർപ്പു കാണികകൾ മുതിർന്നു വന്നു കണ്ണുകൾ മങ്ങി തുടങ്ങിയിരുന്നു. കാലുകൾ തളരുന്ന പോലെ.. "ദ്ദേ... ചെക്കാ നിന്നു വിറക്കാതെ കാര്യം പറയടോ..." കൂടെ വന്ന ചെക്കൻ ഇപ്പോൾ ബോധം പോയി താഴെ പോകും എന്ന് മനസ്സിലായത് ദേവ് ആഞ്ഞൊരു ശ്വാസം എടുത്തു കൊണ്ടാലറി. എന്നിട്ട് പയ്യെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു അവന്റെ തോളിൽ കൈ വച്ചു "ആരുടെ അടുത്ത് നിന്നു നീ അത് കേട്ടത്....". "അയ്യോ... ക്കു കു കൂടുതൽ ഒ ഒന്നും എനിക്കറിയില്ല.... ന.. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ഒ ഒരു ചേട്ടനിൽ നിന്നു.പക്ഷെ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതിലും കൂടുതൽ ഞാൻ കേട്ടതു പോ പോലെ...." തേങ്ങി തേങ്ങി കൊണ്ടവൻ പറഞ്ഞതും ദേവ് സ്വയം നെറ്റിയിലൊന്നു തടവി. വിറച്ചു വിറച്ചുള്ള അവന്റെ നിൽപ്പ് കണ്ടു ചെക്കൻ ഇപ്പോൾ വീണു പോകുമോ എന്ന് തോന്നി അവനു ... എങ്കിലും അതിനു പുറമെ ഉള്ളിലെവിടെയോ പ്രതീക്ഷയുടെ മെഴുത്തിരി കത്തി തുടങ്ങിയത് അവൻ പോലുമറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.. *********** ഇതേ സമയം പാറു കയ്യിൽ എടുത്ത പൊടി പിടിച്ച പെട്ടി കൊണ്ട് ചുമരിനോട് ചാരി നിറുത്തിയിരുന്ന കുഞ്ഞിമേശയുടെ മീതെ സ്ഥാപിച്ചു. എന്നാലും ഇത്രയും നാലായും ഞാൻ ഈ പെട്ടി എന്ത് കൊണ്ട് കണ്ടില്ലാ... നിഗൂഢത തന്നെ.. പെട്ടി ടേബിളിൽ ബച്ചു കസേര വലിച്ചിടുമ്പോൾ അവൾ ആടി പാടി പിറുപിറുത് കൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടി തുറക്കാനായി മുതിരും മുന്നേ ഞാൻ തലച്ചരിച്ചൊന്നു നോക്കി. പുറകിൽ തെക്കിൽ നിന്നടിക്കുന്ന തണുത്ത കാറ്റിൽ അടിച്ചു തുരുമ്പിയ വിചാഗിരി ചിലമ്പിക്കുന്നത് കണ്ടു അവിടേക്കോടി.. അടച്ചുപൂട്ടിയേക്കാം ഇനി രണ്ടും കപ്പേം കടലേം കൊണ്ട് ഇഖോട്ടു കെട്ടി എടുത്താൽ പിന്നെ സ്വര്യം ഉണ്ടാവൂല.. വാതിലിനടുത്തു നിന്നു തല പയ്യെ പുറത്തേക്കിട്ട് നോക്കിയതും താഴെ നിന്നു വെല്യമ്മയുടെയും രുദ്രയുടെ അഖിലിന്റെയും ശബ്ദം ഉയർന്നു കേൾക്കുന്നുണ്ട്. "നോക്കമ്മേ.... നിങ്ങൾക്കു ഒടുക്കത്തെ കയ്പ്പുണ്യം ആണ് കെട്ടോ..." അന്നനാളം വരെ തീറ്റ നിറച്ചു കൊണ്ട് രുദ്ര വെല്യമ്മയെ പൊക്കി പറയുന്നത് കേട്ടു നാവിൽ കൊത്തി കേറി. താഴെ പോയാലോ അവർ എന്തോ കാര്യമായി കഴിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ മേശയിൽ തന്നെ മാടി വിളിക്കുന്ന നുറുമ്പിച്ച പെട്ടി എന്നെ വിടുഎന്നില്ലല്ലോ ദേവ്യേ... എനിക്കാരുടെ സ്വഭാവം കിട്ടിയിരിക്കുന്നെ ഒരു ഷെമേം ഇല്ല. തിരിച്ചു ഓടി വന്നു മേശയുടെ ഒരത്തായി വെച്ചിരുന്ന കുഞ്ഞി കസേര വലിച്ചിട്ടു ഞാൻ അവിടെ നിന്നു. പെട്ടിയിൽ നിന്നും പരക്കുന്ന ചെറു കണികകൾ മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചു കെയറിയതും മൂർത്താവിൽ നിന്നെന്തോ മൂക്കിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ഡ്യൂപ്പറയുടെ അറ്റം മോകിനോട് ചേർത്തു വേച്ചു ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ ഞാൻ പെട്ടി അങ്ങു തുറന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് താകോലിട്ടൊന്നും പൂട്ടിയിട്ടില്ല. പക്ഷെ തുറന്നപ്പോൾ പരന്ന കൊല്ലങ്ങളായി കൂട്ടിവെച്ച മണ്ണിന്റെ ചിലന്തിക്കുട്ടന്റെയും കുസൃതി പണികൾ കണ്ടു കണ്ണു വരെ നിറഞ്ഞു. ജിഞ്യാസയോടെ ഉള്ളിലേക്ക് കണ്ണുറ്റു നോക്കിയതും.ആരൊ പണ്ട് ഉപയോഗിച്ചുപേക്ഷിച്ച പഴയ മുത്തുമാലയും കുപ്പിവളകളും മഞ്ചാടി മണികളും കുണ്ണികുരുവും മാങ്ങാണ്ടിയെല്ലാം. കൂടെ ഒന്ന് രണ്ടു പുള്ളി തുണികൾ... കണ്ട കാഴ്ചയിൽ കണ്ണു വിടർന്നു പോയി പാറുവിന്റെ. എന്നാലും ആരോടേതാകും ഇതെല്ലാം ഇത്രയും കാലം എന്ത് കൊണ്ട് ഞാൻ ഇത് കണ്ടില്ല..ചെറുങ്ങനെ വന്ന നീരാശയിൽ ഓരോന്നും എടുത്തു പരിശോധിക്കുമ്പോഴാണ് എന്റെ കണ്ണുകൾ എന്തുലോ തട്ടി നിന്നത്. ഏറെ മുഷിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ പുസ്തകം പോലെ എന്തോ...കൈകൾ അതിനു മുകളിലൂടെ മാടി കടന്നു പോയതും ഒരു നീല നിറം തെളിഞ്ഞു വന്ന.. കൂടി വന്ന ആവേശത്തിൽ ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ ഞാൻ വലിച്ചെടുത്തു പുറത്തേക്കു വേച്ചു പെട്ടി ഒരു ഒരത്തീക്കായി മാറ്റി വേച്ചു കൊണ്ട് ജീർണിച്ചു തുടങ്ങിയ ആ ബുസ്തകത്തിന്റെ അല്പം കട്ടിയുള്ള പുറം ചട്ട ഞാൻ പയ്യെ തുറന്നു.. ആദ്യം പേജിൽ മായിൾ പീലിയുലെ വാലിനുള്ളിലെ വട്ടത്തിലായി ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു. "ചിരിയുടെ ഉടയാടകൾ അഴിച്ചുവെച്ച് മനസ്സിന്റെ കണ്ണാടി നോക്കുന്ന നിമിഷങ്ങൾ... എന്റെ കഥ, എന്റെ മാത്രം ഭാഷയിൽ!" - എന്ന് എന്നും കിരണിന്റെ മാത്രം ഭൂമി 🦚✒️ ഡയറിയുടെ പുറംചട്ടയിലെ ആ വരികൾ പാറുവിനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ആ കൈയക്ഷരം അവൾക്ക് അത്രമേൽ പരിചിതമായിരുന്നു.എങ്കിലും ഒന്നും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ അവളാകെ തളർന്നു, തന്റെ തലയോടിക്ക് വെല്ലാതെ ഭാരം കൂടുന്ന പോലെ. എങ്ങനെ അതൊരിക്കലും സാധ്യമല്ല..!!ഇതെങ്ങനെ സംഭവിക്കും എന്താണെനിക്ക് സംഭവിക്കുന്നത്. അവൾ innoode കാണികൾ വികസിപ്പിച്ചു.പിന്നെ ഒന്ന് കുറുക്കി വീണ്ടും വീണ്ടും അവസാന ഭാഗം വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കിരണിന്റെ മാത്രം ഭൂമി...!!! കിരണിന്റെ മാത്രം ഭൂമി....!! (തുടരും) എങ്ങനെ ഉണ്ടെന്നു പറയു കൂട്ടുകാരെ😌. കമന്റ്‌ ഒക്കെ അങ്ങട്ട് പോരട്ടെ.. 😁 . . #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

ഭൂമിക 2 💗 10 . (Author's Note: സുഹൃത്തുക്കളേ, ചെറിയൊരു ബ്രേക്കിന് ശേഷം ഞാൻ തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുകയാണ്. കോളേജ് ഫെസ്റ്റും അതിന് പിന്നാലെ വന്ന അസുഖങ്ങളും കാരണമാണ് കഴിഞ്ഞ കുറച്ചുദിവസം കഥ എഴുതാൻ കഴിയാതിരുന്നത്. പനിയും അലർജിയും കാരണം എല്ലാം കയ്യിൽ നിന്ന് പോയ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. 😂 ​ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്ന എല്ലാവർക്കും നന്ദി. ഇതാ അടുത്ത ഭാഗം! 🤍✨) . . . . . "ആരാ...." ദേവ് പയ്യെ പുറത്തേക്കു വന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചതും, അവന്റെ കൈകൾ ബാഗിൽ മുറുകി. "ആ... ആദി ദേ.. വ്.. " "ഞാൻ തന്നെയാ ആദി ദേവ് എന്താ കാര്യം, അകത്തേക്ക് വാ..." "വേ... വേണ്ട, എനിക്കൊരു ക കാര്യം സം..സാരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്.." വിക്കിയുള്ള സംസാരം കേട്ടു ദേവ് ഒന്നൂടെ അവനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. പേടി കാരണം അവന്റെ നെറ്റിയിലെല്ലാം വിയർപ്പു പൊടിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. "ആ... എന്നാ ഉള്ളിലേക്ക് വായോ.. ഇവിടെ ഇരുന്നു സംസാരിക്കാലോ..." "വേണ്ട... ന നമ്മുക്ക് പുറത്തിറങ്ങി സംസാരിക്കാം..." അവന്റെ സംസാരം കേട്ടു ഒന്ന് മൂളി കൊണ്ട് പെട്ടന്ന് അകത്തേക്ക് പോയി ഹാങ്ങറിൽ തൂകിയ തുണി എടുത്തുടുത്തു പുറത്തേക്കിറങ്ങി വാതിലടച്ചു. ദേവിന്റെ പോക്ക് കണ്ടു പാന്റും വലിച്ചിട്ടു കൊണ്ട് പുറകെ പോകാൻ നിന്ന അബിയെ കണ്ടു ബാസി ഓടി വന്നു കൊണ്ടവനെ പിടിച്ചു നിറുത്തി. "നീ ഇതെവിടെക്കാ...." "ദേവിന്റെ കൂടെ...എന്താ ഇത്രയും സീക്രെറ്റ് എന്ന് അറിയണ്ടേ..." "വേണ്ട... നീ അറിയണ്ട... " "ദ്ദേ ചുമ്മാ കളിക്കല്ലേ...." "ഹ്മ്മ് കളിക്കും കളിക്കും... നീ കുറച്ചു നേരം എന്റെ കൂടെ ഇരിയെടാ..." ബാസി അവനെ പിടിച്ചു ടീവിയുടെ മുന്നിൽ ഇരുത്തി അവനെ കാലു കൊണ്ട് ലോക്ക് ആക്കി കൊണ്ട് കുറുമ്പോടെ പറഞ്ഞതും. അബി അവനെ രൂക്ഷമായൊന്നു നോക്കി. ദേഷ്യത്തോടെ അവന്റെ മേലെ കിടന്നു കുടഞ്ഞു നെരി പിരി കൊണ്ടു,എത്രയൊക്കെ കിടന്നാലും ബാസിയുടെ ശക്തിക്കു മുന്നിൽ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന് മനസ്സിലായതും ഷീണിച്ചു കൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാരി ഇരുന്നു ടീവിയിലേക്ക് മിഴി നട്ടു. ************** രുദ്രന്റെയും അഖിലിന്റെയും കൂടെ തിരികെ വീട്ടിൽ വരുമ്പോൾ വീടിന്റെ മുന്നിലെ വെളിച്ചം തെളിയാത്തത് കണ്ടു പാറു സംശയത്തോടെ അകത്തേക്ക് കയറി. "ആരുമില്ലെടി..??" "ഇല്ലന്ന് തോനുന്നു..." ചുറ്റുപാടും വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്ര പറഞ്ഞതും പാറു അത് ശെരി വച്ചു കൊണ്ടും വീണ്ടും ചുറ്റും നോക്കി "ഇതാ ചാവി..." മുറ്റത്തെ കുഞ്ഞി മതിലിനോട് ചാരി നിറുത്തിയ മുല്ലവള്ളിയുടെ ചട്ടിയുടെ ഇടയിൽ നിന്നും ചാവി ഉയർത്തി കൊണ്ട് അഖിൽ പറഞ്ഞതും. മൂന്നാളുടെയും മുഖം പൊന്നിലാവ് പോലെ ഒന്ന് ഉദിച്ചു. പെട്ടന്ന് കതകു തുറന്നു അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ അഖിൽ വെല്യച്ഛന്റെ മുറിയിലേക്കോടി രുദ്ര അടുക്കളയിലേക്കോടി.പാറു ആണേൽ എഖോട്ടോടണം എന്നറിയാതെ എവിടേക്കോ ഓടി. ഓടി ഓടി റൂമിലെ ബെഡിലേക്ക് മലർന്നു കിടന്നു കൊണ്ട് ഫോണെടുത്തവൾ അമ്മയെ വിളിച്ചു. "ഹലോ...." "എവിടെ അമ്മേ നിങ്ങൾ, പ്രായ പൂർത്തിയായ ഒരു കുട്ടി വീട്ടിൽ ഉണ്ടെന്ന ബോധം നിങ്ങൾക്കുണ്ടോ.." ബെഡിലെ തലയനിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി കൊണ്ട് പാറു കുറുമ്പോട് ചോദിച്ചു. "ഞാൻ സിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആണ് ഇന്നല്ലേ മുത്തശ്ശിയെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ട് പോകേണ്ടത്.." "ഉയ്യോ ഞാനതാങ്ങു മറന്നു.എന്തായി..." "ഒന്നും ആയില്ല വെയിറ്റ് ചെയ്യാണ്.." "ഫോണിനുള്ളിലൂടെ ആണേലും അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിലെ പതർച്ച തനിക്കു മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടായിരുന്നു." "അമ്മ ഇങ്ങനെ പേടിക്കാതെ ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല.." "നിനക്കതു പറയാലോ അമ്മ എന്റേതല്ലേ..." ആവലാതിയുടെയും കുറുമ്പോടെയും ഉള്ള അമ്മയുടെ പറച്ചിൽ കേട്ടു പാറുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ചിരി വിരിഞ്ഞു. "എന്നാലും ഇങ്ങനെ ഒരു മോളുള്ള കാര്യം അമ്മക്ക് ഓർമ ഉണ്ടോ..." "ഒന്ന് പൊടി അവിടെന്നു നിന്റ മൂഷട്ട ചെങ്ങാതിമാർ ഉണ്ടാവുമല്ലോ കൂടെ... പിന്നെ ഞാൻ എന്തിനാ..." "ഓ അവരെ ഒന്നും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയില്ല അമ്മേ.ഏതു നേരത്ത നിറം മാറ എന്നു പറയാൻ പറ്റോ..." മുറിയിലേക്കായി അടുത്ത വരുന്ന കാലൊച്ച കേൾക്കെ അവൾ കുറുമ്പോടെ പറഞ്ഞതും.അകത്തേക്ക് കയറി വന്ന അഖിലും രുദ്രയും വാ പൊളിച്ചു. അത് കണ്ടു നന്നായങ്ങു ചിരി പാസ്സാക്കാൻ അവൾ മറന്നില്ല.അത് കണ്ടു കണ്ണുരുട്ടി രണ്ടും അവളുടെ മുറിയിലെ ബാൽക്കണിയിലേക്കോടി.അവിടുത്തെ ചാരു കസേരയിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. അമ്മയുടെ കാൾ കട്ട്‌ ആയതും പാറു പെട്ടന്ന് ദേവിനെ വിളിച്ചു, കാൾ എടുക്കുന്നില്ല തിരക്കിലായിരിക്കും ആരോ വന്നു എന്നല്ലേ പറഞ്ഞെ. ദേവ് പറഞ്ഞതാലോചിച്ചു പാറു പയ്യെ എഴുന്നേറ്റു ഡ്രസ്സ്‌ എല്ലാം എടുത്തു കുളിക്കാനായി കയറി.ഇതേ സമയം വെല്യച്ഛന്റെ റൂമിൽ നിന്നും അഖിൽ പൊക്കിയ അത്യാവിശം പഴകിയ കുഞ്ഞു റേഡിയോയിൽ നിന്നും പാട്ടു ഉയർന്നു. അല്പം കഴിഞ്ഞു പാറു കുളിച്ചു പുറത്തേക്കിറങ്ങി ബാൽകാണിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ബാൽക്കണിയുടെ തുഞ്ചത്ത് റേഡിയോ അനാഥമായി പാട്ടു പാടുന്നത് കണ്ടു പാറു ഒന്ന് ചിരിച്ചു. *********** "നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ എന്റെ മുറിയിൽ കയറരുത് എന്ന്..." ദേഷ്യത്തോടെ ഉറഞ്ഞു തുള്ളുന്ന വെല്യച്ഛന്റെ മുന്നിൽ അഖിൽ തല തായതി വിനയത്തോടെ നിന്നു. "നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞതാ ആാാ റേഡിയോ എടുക്കരുത് എന്ന്, പറഞ്ഞ മനസ്സിലാകിലേ.. നിന്നെ ഒക്കെ ഇവിടുന്നു പുറത്താക്കാത്തത് എന്റെ മര്യാദ.." വീണ്ടും കലി സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ വെല്യച്ഛൻ കിടന്നു തുള്ളിയതും അവൻ പയ്യെ അടുക്കള വാതിക്കലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി. ചിത്രമ്മ സൽക്കരിച്ച ഭക്ഷണം കയിക്കുന്ന തിരക്കിൽ ആണ് രുദ്ര. അത് കണ്ടു അഖിലിന്റെ ചുണ്ടൊന്നു കൂർത്തു അവൻ ചുറ്റും വെല്യമ്മയെ തിരഞ്ഞു. "ടാ ഇങ്ങട്ടു നോക്ക്... ഇനി മേലാൽ ഇന് മേലാൽ എന്റെ.!!" "ദേ... മനുഷ്യ നിറുത്തുന്നുണ്ടൊ. കുറെ നേരം ആയി. ഇനി എന്റെ കൊച്ചിനെ വല്ലതും പറഞ്ഞാൽ ഉണ്ടല്ലോ. ആ റേഡിയോ എടുത്തു ഞാൻ പൊട്ടകിണറ്റിൽ കൊണ്ടിടും..." ദേഷ്യത്തോടെ പുറകിൽ നിന്നും വെന്ന ചിത്രമ്മ വെല്യച്ഛന് നേരെ കയർത്തതും അദ്ദേഹം പെട്ടന്നവിടെ നിന്നു അല്പം ഒഴിഞ്ഞു നിന്നു. അപ്പോഴാണ് അഖിലിന് നല്ല ശ്വാസം വീണത്. കിട്ടിയ സമയം കൊണ്ട് അഖിൽ ഓടി വെല്യമ്മയുടെ പുറകിലേക്ക് ഒളിച്ചു കൊണ്ടാവിടെ നിന്നു അടുക്കളയിലേക്കോടി. രണ്ടു പേരും അവിടെ നിന്നു മറഞ്ഞതും ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. എന്തിനെന്നറിയാതെ ആ സമയം അയാളുടെ മനസ്സ് നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ************ താഴത്തെ ബഹളം എല്ലാം കേട്ടു പാറുവിന്റെ ചുണ്ടിലൊരു ചിരി മിന്നി. ബാൽകണിയിൽ കിടന്നു പാടുന്ന റേഡിയോ ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ടുവൽ മുകളിലേക്കു കണ്ണു നട്ടു. ആകെ ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആകാശത്തു ഒന്ന് രണ്ടു നക്ഷത്രങ്ങൾ മാത്രം കാണാം, പിന്നെ ഉള്ളവയൊക്കെ എവിടെ പോയി ആകെ ഒരു മൂകമായ ആകാശം. എന്തോ അവിടെ നിന്നു പെട്ടന്ന് മുഷിച്ചിൽ വന്നതും അവൾ തിരികെ മുറിയിലേക്ക് കയറി ബെഡിൽ മലർന്നു കിടന്നു. എന്തെല്ലാമോ ആലോചിച്ചു മുകളിൽ കറങ്ങുന്ന ഫാൻ നോക്കി നിൽക്കെ ആണ് ഷെൽഫിനു മുകളിലായി വെച്ച അല്പം വലിയ മരപ്പെട്ടി അവളുടെ കണ്ണിൽ പെട്ടത്. എന്താണിപ്പോൾ ഇത് ഇത്ര കാലം ആയി ഇതൊന്നും ഞാൻ കണ്ടില്ലല്ലോ നോക്കിയിട്ട് തന്നെ കാര്യം. ബെഡിൽ നിന്നും ചാടി എഴുന്നേറ്റവൾ കസേര പയ്യെ എടുത്തുകൊണ്ടവൾ ഷെൽഡിന്റെ ഒത്ത നാടുകയായി പെട്ടി കിടക്കുന്ന ഇടത്തേക്ക് കൊണ്ട് വെച്ച്. പയ്യെ വലതു കാൽ വച്ചവൾ സ്റ്റോളിന്റെ നേര്കിലേക്ക് ചെവിട്ടി കയറി ലൈറ്റ് ബ്രൗൺ നിറത്തിൽ പൊടി പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന പെട്ടി പയ്യെ പുറത്തെടുത്തു. ഇതേ സമയം തെക്കിൽ നിന്നടിച്ച തണുത്ത കാറ്റ് ശക്തിയിൽ മുറിയാകെ പരന്നു നടന്നു. (തുടരും) കമന്റ്‌ ചെയ്യൂ... #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ഭൂമിക 2 💗 9 . . ആ വലിയ നടുക്കലേക്കു കണ്ണും മനസ്സും കാലുകളും പയ്യെ അടുക്കുമ്പോൾ. ആ കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ വാത്സല്യത്തോടെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ചെറിയച്ചനെ നോക്കി അവൾ കൊച്ചിരി പല്ലു കാണിച്ചു കുണുങ്ങി ചിരിച്ചു. മയ്ഥാനത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തിലൂടെ ഒയുകി വന്ന തണുത്ത കാറ്റ് അവളുടെ കുഞ്ഞി മുടികളെ തയുകി കടന്നു പോയി. പെടുന്നനെ മാനം കാർമേഘം കൊണ്ട് ഇരുണ്ടു മൂടാൻ തുടങ്ങിയതും തന്നെ തിരികെ വിളിക്കാൻ ആയി തന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വരുന്ന ചെറിയച്ഛനെ നോക്കി. കള്ള ചിരിയോടെ കുലുസിട്ട കുഞ്ഞി കാലുകൾ തിരിഞ്ഞു മയദാനാത്തിന്റെ മണൽ തരിയിലൂടെ തിരിഞ്ഞു ഓടി. അത് കണ്ടു ആ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ അച്ഛന്റെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. മഴയുടെ വരവ് മണം അറിയിച്ച പാടെ അവിടെനിന്നു പലരും വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവരുടെ ശബ്ദങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഓടുന്ന കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദവും ഉയർന്നു കേട്ടു. അവളെ പിടിച്ചു നിറുത്താൻ എന്നോണം ആ മനുഷ്യൻ അവളുടെ പിറകെ വേഗതയില്ലാതെ വാത്സല്യത്തോടെ ഓടി. എന്നാൽ ചെറിയച്ഛന്റെ കയ്യിൽ നിന്നു രക്ഷപെടാൻ എന്നോണം കുതിച്ചു ഓടിയ പാറു ചെന്ന് നിന്നത് കളിയുടെ ആകാംഷയിൽ പന്തിന്റെ നേരെ കുതിച്ച അധിദേവിന്റെ നെഞ്ചത്തോട്ടാണ്. വീണ വീഴ്ചയിൽ രണ്ടാൾക്കും നല്ല പരുക്കുണ്ടായത് കൊണ്ട് രണ്ടാളെയും വഴക്കു പറയാൻ ആരും നിന്നില്ല.വാവിട്ടു കരയുന്ന പാറുവിനെ ഇമവെട്ടാതെ നോക്കുന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മുഖം ഓർക്കേ അവളുടെ രാശിയിൽ ചുവപ്പ് പടർന്നു... പിന്നീട് അവനെ കാണുന്നത് അത്യാവിശം വലിയ കുട്ടി ആയിട്ടാണ് പക്ഷെ അവനെ ഒരുവേള കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവൾക്കു മനസ്സിലായി. വായാടി കുട്ടി ആയതിനാൽ പരിജയ പെടാൻ അത്ര താമസം വേണ്ടി വന്നില്ല.പരിജയപെടൽ അവരെ വലിയ കൂട്ടുകാർ ആക്കി.. പിന്നീട് പത്താം ക്ലാസ്സ്‌ എക്സാം കഴിഞ്ഞു തിരികെ വരുന്ന ആ ദിവസം നമ്മൾ വർഷത്തോളം ആയി കളിക്കാനും ചിരിക്കാനും കൂടിയ ആ പടർന്നു പിടിച്ച ആൽമരത്തിന്റെ അടുത്തേക്കായി അവനെന്നെ ക്ഷണിച്ചു. എന്റെ കൈ പിടിച്ചു അവിടെക്കാടുക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ താളം വർധിക്കുന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആല്മരത്തിനു ചുവട്ടിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയത്താളം വർധിക്കും പോലെ തന്നെ അവളുടെ ഹൃദയവും ക്രമേണ ഉയർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ നാവുകളിൽ നിന്നും ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച വാക്കുകൾ തന്നെയാണ് പുറത്തു വരാൻ പൊക്കുന്നതു എന്ന് മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ. അവളുടെ വെളുത്ത മുഖത്തെ രാശികൾ ചുടുചോര പോൽ തിളങ്ങി. ഒട്ടും മുഷിപ്പിക്കാതെ തന്നെ അന്ന് എല്ലാം കാര്യവും കടന്നു, പഴയ കാര്യങ്ങൾ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്ന തെക്കിൽ നിന്നടിച്ച തണുത്ത കാറ്റിൽ അവളുടെ ഇളം മുടികളുടെ പാറി ഉലഞ്ഞു, ഇന്നിതാ ആ അക്കരെ പോയിരിക്കുന്ന കാമുകനെയും കാത്തു രാഷി പടർത്തി നിൽക്കുന്ന പൊട്ടി പെണ്ണിനെ കണ്ടു മുറ്റത്തു പടർന്നു പന്തലിച്ചു ചെമ്പരത്തി പോലും നാണിച്ചു പോയി. ************* രാവിലെ തിരക്കേറിയ റോഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ വായിട്ടലച്ചു കൊണ്ട് അബിയും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. "ചേട്ടൻ ശെരിക്കും എത്ര കാലം എന്ന് വെച്ചിട്ട ഇവിടെ.. മിക്കവാറും പാറുവേച്ചി നിങ്ങളെ തിരഞ്ഞു ഇവിടേക്ക് വരും കെട്ടോ..." അവന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടു ദേവിന്റെ ചുണ്ടിലൊരു ചിരി മിന്നി. "അങ്ങനെ അവൾ വെന്നാൽ ഞാനും അവളും ഇവിടെ അങ്ങു കൂടും, നിനക്ക് വെല്ലപ്രഷ്ണവും ഉണ്ടോ..." "എനിക്കെന്തു പ്രശ്ണം, നിങ്ങളെ കല്യാണത്തിനേലും ഭൂമിയും കിരണും നടന്ന ആ സ്ഥലങ്ങൾ കാണാൻ ഒരു പൂതി ഉണ്ടായിരുന്നു അത് നടക്കില്ലേ.. " ഇല്ലാത്ത കണ്ണീരുണ്ടാക്കി നിരാശയോടെ പറയുന്ന അബിയെ ദേവ് ഇരുത്തിയൊന്നു നോക്കി. "അതെന്താടാ എന്റെ കല്യാണത്തിന് നിനക്ക് അങ്ങട്ടുള്ള ടിക്കറ്റ് കിട്ടൂ.. എല്ലായിടത്തേക്കും പോകുന്നുണ്ടല്ലോ അത് പോലെ അങ്ങു വെന്നേച്ച പോരെ..." "ചുമ്മാ... അത് വരെ ഒക്കെ..." "പ്ലെയിൻ ഒന്നും വിളിക്കണ്ടല്ലോ ഒരു ബോട്ട് കയറിയ പോരെ 2 മണിക്കൂറിനകം അക്കരെ എത്തും.." "എന്നാലും..." "എന്ത് എന്നാലും.. " "ഒന്നുമില്ല എന്റെ സ്റ്റോപ്പ്‌ എത്തി ഇനി ഒറ്റക്കു പൊക്കോ..." ദേഷ്യത്തോടെ ബസ്സ്സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് കയറി നിന്നു കൊണ്ടവൻ പറഞ്ഞതും, ദേവ് അവന്റെ തലക്കൊരു കൊട്ട് കൊടുത്തോണ്ട് അവിടെ നിന്നു വീണ്ടും നടന്നു. കുറച്ചാപ്പുറതെ വർക്ഷോപ്പിലേക്കാണ് ഈ പോക്ക്.. അവിടെ നിന്നു നന്നാക്കാൻ വെച്ച ബൈക്ക് എടുത്തോണ്ട് അവൻ ഫെക്റ്ററിയിലേക്ക് വിട്ടു. .... ഉച്ചക്കത്തെ ഭക്ഷണത്തിനു വേണ്ടി എല്ലാവരും ഒത്തു കൂഡിയെപ്പോൾ ഇന്നെല്ലാവരും വട്ടം കൂടി പിടിച്ചത് ദേവിനെ ആയിരുന്നു. "ദേവേ ഇന്ന് ഇനി നീ ഇവിടെ വരാൻ കാരണം ആയ ചെറിയച്ഛന്റെ കഥ പറഞ്ഞു തെരണം..." എല്ലാവരുടെയും കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും പ്രായം അൽപ്പം കുറവ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി മുന്നോട്ടു വന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞതും. ദേവ് അവളുടെ മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി, ബാഗിൽ നിന്നു വെള്ളവും പാത്രവും എടുത്തവൻ പയ്യെ അവന്റെ സ്ഥിരമായ മൂലയിലേക്ക് നടന്നതും പെട്ടന്ന് അവന്റെ അതെ പ്രായമുള്ള ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ അവനെ പിടിച്ചവിടെ ഇരുത്തി. "നീ അങ്ങനെ മുങ്ങണ്ട, ഇന്ന് എന്തായാലും പറയണം.." അവന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടു ദേവ് വീണ്ടും ഒഴിഞ്ഞു മാറാൻ ശ്രേമിച്ചെങ്കിലും ഒരാളും അവനെ വെറുതെ വിട്ടില്ല. "ശെരി ഞാൻ പറയാം.. " "ഏയ്‌... എല്ലാവരും വന്നോളൂ.. ദേവ് സമ്മതിച്ചു..". പെട്ടന്ന് അവിടെ ഉള്ളവർ വലിയ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതും മുറിയുടെ ഓരോ കോണിൽ നിന്നും ആളുകൾ വരുന്നത് കണ്ടു ദേവിന്റെ കണ്ണ് തള്ളി. കൂടെ അവരുടെ മാനേജരെ കൂടെ കണ്ടതും ദേവ് അന്താളിച്ചു പോയി. ചെറിയച്ഛനു ഇത്രക്കൊക്കെ ഫാൻസ്‌. പാത്രം വച്ചു അവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൻ ഒന്ന് നിഷ്വസിച്ചു.എന്നിട്ട് പയ്യെ പറഞ്ഞു. "കാവിലെ ഉത്സവം അന്നാണ് എല്ലാം തുടങ്ങുന്നത്........." .................... രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഭാസ്കർ ചൂടാക്കിയ കറി ടേബിളിൽ കൊണ്ട് വച്ചു. "എന്നിട്ടു ചേട്ടൻ മുഴുവൻ കഥയും പറഞ്ഞു കൊടുത്തോ... " "അല്ലാതെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യാന..." മൊബൈലിൽ പാറുവിന്റെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്യുമ്പോൾ ദേവ് അബിയോടായി പറഞ്ഞു. "ശെ.. സസ്പെന്ഷന് ഇട്ടു നിറുത്തണ്ടേ ഇനി എന്ത് സംഭവിക്കും സംഭവിക്കും എന്ന് കരുതി..." "ആല്ലേലും സസ്പെന്ഷനിൽ തന്നെ അല്ലെ കഥ നിൽക്കുന്നത്. " പാത്രത്തിലേക്ക് ചോറിടുമ്പോൾ ബാസി ചിരിയോടെ പറഞ്ഞതും, ദേവ് ചിരിച്ചെന്നു വരുത്തി. "എന്റെ ചെറുക്കാ ആദ്യം നീ ഫുഡ്‌ കഴിക്കു എന്നിട്ട് വിളിക്കാം.. അല്ലേൽ വിളിയും ഉണ്ടാകില്ല ഫുഡും ഉണ്ടാവില്ല.. " ബാസി ഉപദേശിച്ചപ്പോഴും മറുപ്പുറത്തു കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തിരുന്നു. അത് കണ്ടു ബാസികൊന്നു ഒന്ന് ഇളിച്ചു കൊടുത്തു അവൻ ടേബിളിൽ കമ്മയതി വെച്ച പാത്രം കയ്യിലെടുത്തു. "ഔ..!ചെക്കന്റെ ഒരു ചിരി.." ദേഷ്യത്തോടെ അടുക്കളയിൽ ചോറ് എടുത്തു വരുമ്പോൾ ബാസി ഇത്തിരി ദേഷ്യം മുഖത്തു നിറച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പയ്യെ ചോറ് പാത്രത്തിലെടുത്തു റൂമിലോട്ടു പോകുന്ന ദേവിനെ കണ്ടു അബി ചുണ്ട് ചുളുക്കി.. "ചേട്ടാ... എനിക്കും വേണം പെണ്ണ്... " "ആദ്യം നീ കുറച്ചു ഉണ്ണു.. എന്നിട്ട് മതി പെണ്ണ്.. കുറച്ചു ആരോഗ്യം ഒക്കേ വെക്കട്ടെ.." ബാസിയുടെ പറച്ചിൽ കേട്ടു അബി ദേഷ്യത്തിൽ അവന്റെ പുറത്തൊരു കുത്തു കൊടുത്തു. "എനിക്ക് ആവിശ്യത്തിന് ശക്തി ഒക്കെ ഉണ്ട്.." "തന്നെ എങ്കിൽ.. നാളെ കുറച്ചു ജോലി നമ്മക്ക് ചെയ്യാൻ ഉണ്ട് നിന്റെ ശക്തി ഞാൻ ഒന്ന് പരിശോധിക്കട്ടെ... ". ബാസി അബിയെ കളിയാക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞതും ദേഷ്യത്തോടെ അവൻ കാലുയർത്തി അവനൊരു ചെവിട്ടു കൊടുത്തു. പാത്രം കൊണ്ട് സോഫയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി ടീവി ഓൺ ആക്കി. അതെ സമയം റൂമിൽ ദേവ് പ്ലേറ്റ് പുറത്തെ ബാൽകാണിയുടെ പടിയിൽ വച്ചു കൊണ്ട് ദൂരേക്കെവിടെക്കോ നോട്ടം തെറ്റിച്ചു. "ഫുഡ്‌ കഴിക്കാണോ..." "ഹാ പക്ഷെ പ്രശ്നം ഇല്ല.. നീ പറ എന്നിട്ടെന്തുണ്ടായി..." "എന്തുണ്ടാവാൻ.. അടുത്ത നിമിഷം രുദ്രൻ കാറ്റുപോലെ വന്നു കൊണ്ട് അവനെ പറത്തി വിട്ടു, പാവം ചെക്കൻ പിന്നെ അവന്റെ പോടീ പോലും ഞാൻ കണ്ടില്ല.." "പാവായി പോയി..." ചിരിയോടെ ദേവ് അവളെ കളിയാക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഹ്മ്മ്... ശെരിക്കും, നല്ല ഒരു ചെറുക്കൻ ആയിരുന്നു, അത്യാവിശം പാകത്തിന് നീളവും വെളുത്ത നിറവും നീളൻ മുടിയും വൈറ്റ് ആൻഡ് ബ്രൗൺ ഡ്രെസ്സും ശെരിക്കും ഒരു സുന്ദരൻ." "രുദ്ര പറത്തിയത് നന്നായി,അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പറന്നേനെ.." ദേവിന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടു പാറുവിന് ചിരി പൊട്ടി.ആ ചിരി ദേവിന്റെ ചുണ്ടിലേക്ക് പടർന്നതും, ഒരു ഇളം കാറ്റ് രണ്ടു പേരെയും തട്ടി പരന്നു പോയി. ......... ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി. നല്ല തണുപ്പുള്ള ഡിസംബറിന്റെ തുടക്കം,രാത്രി അൽപ്പം വെഴുകിയിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ നിന്നു പാത്രം കെയ്ക്കുമ്പോൾ ടിവിയുടെ ശബ്ദം അവിടെയാകെ നിറഞ്ഞു നിന്നു. "അബി... ആ ടിവിയുടെ വോളിയം ഒന്ന് കുറക്ക്... " അടുക്കളയിൽ നിന്നു ദേഷ്യത്തിൽ ദേവ് അലറിയതും ഒന്നും അറിയാതെ മൂവിയിൽ മുഴുഗി കഴിഞ്ഞിരുന്നു അബി. "എന്നെ സ്വപ്നം കാണാൻ പഠിപ്പിച്ചത് അവനായിരുന്നു എന്റെ... " പെട്ടന്ന് ടീവി ഓഫ്‌ ആയതും അബി ദേഷ്യത്തിൽ കൊട്ടിപിടഞ്ഞു എഴുന്നേറ്റു. "ഇനി ഇത്രയും വോളമിൽ ടീവി ഓൺ ആക്കിയാൽ, tv ഞാൻ എടുത്തു ഓടയിലെറിയും.. കെട്ടോ " ദേഷ്യത്തോടെ അത്രയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ദേവ് ഫോൺ ചെവിയോടെ ചേർത്തു വച്ചു. "ആ പറ പാറു...." "ആ..... പറ പ്യാറു... " ദേഷ്യത്തോടെ ദേവിനെ മിമിക്രി ചെയ്ത് കൊണ്ട് സോഫയിൽ ഇരുന്നതും പെട്ടന്ന് കാളിങ് ബെല്ലിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടവൻ ഞെട്ടി പോയി. "ഏതവനാടാ ഈ നേരത്തു. മനുഷ്യനെ പേടിപ്പിക്കാൻ...." കൊട്ടിപിടഞ്ഞു ഡോറിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ അബി ആരോടെന്നില്ലാതെ വിളിച്ചു കൊണ്ടലറി,പയ്യെ ഡോർ തുറന്നു.. "ആരാ.?" "ആ.. ആദി ദേവിനെ ക ക്ക കാണാൻ..." അവന്റെ സംസാരം കേട്ടു അബി അവനെ അടിമുടി ഒന്ന് നോക്കി, ലൈറ്റ് ഗ്രീൻ കളർ ഷർട്ടും വൈറ്റ് പാന്റും, കഴുത്തിലൂടെ ഒരു ഓഫ്‌ വൈറ്റ് ബാഗും. ബാഗിൽ മുറുക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ട് അബിയോട് അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോയെക്കും അവനാകെ വിക്കി തുടങ്ങിയിരുന്നു. "ചേട്ടാ......ഇതാ.നിങ്ങളെ കാണാൻ ഒരു ചെറുക്കൻ വന്നേക്കുന്നു.." (തുടരും) ബോർ ആവുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം, എന്തൊക്കെ ആയാലും എങ്ങനെ ഉണ്ടെന്നു വാക്കാൾ അറിയിക്കാൻ മറക്കല്ലേ എന്ന്. സ്നേഹത്തോടെ Serin 💗. #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

ഭൂമിക 2💗 7 . . രാത്രി ബെഡിലേക്ക് ചായും മുന്നേ ഫോൺ എടുത്തു ഞാൻ പയ്യെ ബാൽകണിയിലേക്ക് പോയി. അമ്മയെ വിളിച്ചു ഇവിടെ എത്തിയ കാര്യം അറിയിച്ചതിനു ശേഷം. എന്റെ കൈകൾ സഞ്ചരിച്ചത് പാറുവിലേക്കായിരുന്നു. ചെറു വിറയലോടെ നമ്പർ ഡെയൽ ചെയ്തു റിങ് ചെയ്ത അടുത്ത നിമിഷം കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തിരുന്നു.. "ദേവേട്ടാ അവിടെ എത്തിയില്ലേ.. റൂമിൽ കെയറിയോ.. നല്ല റൂം മേറ്റ്സ് നെ ആണോ കിട്ടിയെ. എങ്ങനയൂണ്ട് സേഫ് അല്ലെ.. കുഴപ്പം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ.." തനിക്കു ഉത്തരം പറയാൻ സമ്മതിക്കാതെ ഒരിബാട് ചോദ്യം ചോദിച്ചതും.കലിപ്പോടെ പെട്ടന്ന് കാൾ കട്ട്‌ ചെയ്തു വീണ്ടും ഡെയിൽ ചെയ്തു. ഇപ്രാവിശ്യം കാൾ എടുത്തതും അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അതു കണ്ടു ഒരു ചിരിയോടെ ഞാൻ ബാൾക്കണിയിലെ കൈവരയിൽ പിടിച്ചു തായേക്ക് നോക്കി. "ഞാൻ ഇവിടെ എത്തി..സേഫ് ആയിരുന്നു യാത്ര.. റൂം മേറ്റ്സ് ന്റെ കാര്യം പറയണേൽ. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ പ്രശനം ഒന്നും ഇല്ല.." റൂമിനു ഉള്ളിൽ ഗെയിം കളിക്കുന്ന അബിയെ ഒന്ന് എത്തി നോക്കി ഞാൻ പയ്യെ പറഞ്ഞു. "ഹ്മ്മ് ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ..." "ഹ്മ്മ് കഴിച്ചു ഇനി ഒന്നു കിടക്കണം നാളെ കമ്പനിയിൽ പോകണം." "നാളെ തന്നെ ജോലിക്ക് കയറുവോ.." "ഇല്ല.. മറ്റന്നാളെ.. നാളെ അവിടെ പോയി ഓഫീസർസിനെ കാണണം.." "ഹാ എങ്ങനെ ഉണ്ട് നാട്.." അവളുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയും മുന്നേ അവൻ കീയെക്കൊന്നു നോക്കി. അവിടുത്തെ കയ്ച്ചകൾ പയ്യെ അവന്റെ മനം നിറച്ചു. "നല്ല ഭംഗിയുള്ള നാട.. എപ്പോഴും ശബ്ദങ്ങൾ തിങ്ങി നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. എന്റെ റൂമിലൊരു ബാൽകണിയുണ്ട്. മുന്നിലൂടെ വരുമ്പോൾ കണ്ട സ്ഥലം അല്ല അതിന്റെ അപ്പുറത്ത് ശെരിക്കും വ്യത്യസ്തമായ അടുത്ത ഒരിടം. നാട്ടുകാർക്ക് മാത്രം ആയിട്ടുള്ള ഒരു കൊച്ചു അങ്ങാടി. ഇവിടെ രാത്രി ആണ് പകൽ എന്ന് തോനുന്നു. എല്ലാ ആളുകളും പുറത്തുണ്ടു. നല്ല വെളിച്ചം." അവൻ സംസാരം അവസാനിപ്പിച്ചപ്പോൾ പാറു ഒന്ന് മൂളുകയല്ലാതെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.കാരണം അവന്റെ വിവരണത്തിലെ ചിത്രം മനസ്സിൽ വരക്കുന്ന തിരക്കിൽ ആയിരുന്നു അവൾ. "ഉറങ്ങിയോ നീ..." "ഇല്ല... ഉറക്കം വരുന്നില്ല.. ദേവേട്ടൻ ഇനി എന്ന തിരിച്ചു വരുന്നേ.." അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ടു ദേവിന്റെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.. "ഞാനിങ്ങ്ങു എത്തിയല്ലേ ഒള്ളു അപ്പോയെക്കും ഇനി അവിടേക്കു തിരിക്കാനോ.." "ഒന്ന് തിരികെ വാ ദേവേട്ടാ എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല.." അവളുടെ സംസാരം കേട്ടു. അവന്റെ ഉള്ളറിയാതെ ഒണ്ണു നൊന്തു.. "ഞാൻ അവിടെ എത്തുമെടി. അതിനു മുന്നേ ഞാൻ ഇവിടെ വെന്ന ലക്ഷ്യം എനിക്ക് നേടി എടുക്കേണ്ടേ.. ഈ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചു താമസിക്കുന്ന എന്റെ ചെറിയച്ഛനെ എനിക്ക് തിരികെ കൊണ്ട് വരേണ്ടേ..." "ഹ്മ്മ്... " അവളുടെ മൂളൽ ചെവിയിലടിച്ചതും അവന്റെ ചുണ്ടിൽ വീണ്ടും ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു. "എങ്കിൽ ഇനി കിടന്നോട്ടോ.. നാളെ വീണ്ടും വിളിക്കാം.." അത്രയും പറഞ്ഞു മൊബൈൽ വെക്കുമ്പോൾ. ഞാൻ പോലും അറിയാതെ എന്റേതായ സ്വപ്നത്തിൽ മതി മറന്നു പറക്കുകായായിരിന്നു മനസ്സ്. "കാമുകിയാണോ ചോട്ടാ..." പെട്ടന്ന് പിറകെ തന്റെ ചെവിയുടെ അടുക്കൽ നിന്നു ആരോ വിളിച്ചു ചോദിച്ചതും ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു. തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന അബിയെ കണ്ടു ഞാൻ അവനൊരു കൊട്ട് കൊടുത്തു. അതു കണ്ടു ബാൽകണിയുടെ ഡോറിനരികെ നിന്നു ബസ്യേട്ടന്റെ ചിരിയോടെ തന്റെ അരികിൽ വന്നു.. "നീ അമ്പാടിയിലെ വലിയ പുത്രൻ അല്ലെ. പിന്നെ എന്ത് പറ്റി ഇവിടേക്ക് വരാൻ.." "ചുമ്മാ ഇതെല്ലാം ഒരു രസം അല്ലെ. മടുക്കുവോളം ഇവിടെ കൂടാം എന്ന് കരുതി.." "ചെ.. ചേട്ടൻ എന്തൊരു പൊട്ടന.. തമാശക്ക് നല്ലൊരു ബുസ്സിനെസ്സ് വിട്ടു ഇവിടേക്ക്.. സൊ ഷൈയിംലസ്.." തലയ്ക്കു കയ്കൊടുത്തു തന്റെ അടുത്ത് നിന്നു തിരിഞ്ഞു അബി അതു പറഞ്ഞതും. ഞാൻ അവന്റെ കഴുത്തിലൂടെ കയ്യിട്ടു തന്റെ നേരെ പിടിച്ചു. "അതെന്താടോ അങ്ങനെ. ഞങ്ങൾക്കും വേണ്ടേ സന്ദോഷം.." "നല്ല സുഖത്തിൽ അവിടെ പണി എടുത്തോടായിരുന്നോ.. അവിടുത്തെ ജോലി എല്ലാം വിട്ടു ഇവിടെ വെന്നേക്കുവാ... എന്തിനു ഇവുടുത്തെ പട്ടി പണി പേറാനൊ.. ഞാൻ ഇതിനോട് യോജിക്കുന്നില്ല.." "ഞാനും..." ആബിയും ഭാസിയും അത്രയും പറഞ്ഞു തിരിഞ്ഞതും എന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു.. "എല്ലാവർക്കും അവരുടേതായ കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടാവില്ലേ എനിക്കും അങ്ങനെ ഒരു കാരണം ഉണ്ട്. എല്ലാ കാലത്തും എൻറെ സ്വപ്നങ്ങൾ ശല്യം ചെയുന്ന ഒരു കാര്യം. അതിനെ യഥാർഥ്യമാകാൻ ആണ്. എന്നെ എപ്പോഴും തേടി വിളിക്കുന്ന ആ സ്വപനത്തെ കണ്ടു പിടിക്കാനും വേണ്ടി.." എന്റെ വാക്കിനൊരു മറുപടിയും നൽകാതെ ചെറു ചിരിയോടെ ബാസി തന്റെ തോളിൽ ഒന്ന് തട്ടി. അബിയാണേൽ പറഞ്ഞതു കേട്ടു എന്തെന്നറിയാതെ എന്തോ ചിന്തയിലേക്ക് വീണു പോയി.. (തുടരും). എങ്ങനെ ഉണ്ട്. അഭിപ്രായം രണ്ടു വാക്കിൽ അറിയിക്കണേ 😌 എന്ന് സസ്നേഹത്തോടെ Serin 💗 #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

ഭൂമിക2 💗 6. . . ഓം കാണിച്ചു തെന്ന മുറിയിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ തന്നെ എന്നെ കാതെന്ന പോലെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു രണ്ടു ആളുകൾ. "ദേവ്... ഇത് ഭാസ്കർ. ഇവിടെ ഒരു എലെക്ട്രിക്കൽ ഷോപ്പ്ൽ ജോലി ചെയ്യാണ്.. പിന്നെ ഇത് അഭിഷേക്. ഇവിടെ കോളേജ് പടിക്കാണ്. ഇവരാണ് നിന്റെ റൂം മേറ്റ്സ്. പിന്നെ ഞാൻ പോവാ എന്തേലും പ്രശനം ഉണ്ടേൽ വിളിക്കണം . എനിക്കെ ഒരുബാട് പണിയുണ്ട്.." ഓം അത്രയും പറഞ്ഞു ഇറങ്ങിയതും ഞാൻ മറ്റു രണ്ടു പേരെയും നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അതു കണ്ടു അവരും ഒരു ചിരിയോടെ തന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.. ഒരു മുറിയിലേക്ക് എന്നെ കൊണ്ട് പോയി. "ആദി ദേവ് അല്ലെ നമ്മൾക്കറിയാം. എല്ലാം ഓം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.വന്നേ ഇതാണ് നിന്റെ ബെഡ്." അത്യാവിശം നല്ല സൗകര്യം ഉള്ള മുറി മൂന്നു കട്ടിൽ പുറതേക്കൊരു ബാൽകണി. ബാഗ് എല്ലാം കട്ടിലിന്റെ അടുത്തേക്ക് വച്ചു ഞാൻ പയ്യെ ബാൽകാണിയിലേക്ക് ഉള്ള ഡോർ തുറന്നു പുറത്തിറങ്ങി. ബാൽകണിയുടെ ഒരത്തായി കുഞ്ഞി കടലാസ് ചെടി പിടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. നിറയെ റോസും വെള്ളയും ആയിട്ടുള്ള പൂവുകൾ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. അടുത്തായി തന്നെ ഡ്രസ്സുകൾ വിരിച്ചിടാനുള്ള അത്യാവിശം വലുപ്പമുള്ള ഹാങ്ങേർസും.. "ചേട്ടാ പെട്ടന്ന് വെന്നേ... ചായ കുടിക്കാം.ഇനിയും ചൂടാക്കാൻ മേല.." തന്റെ പിറകെ നിന്നു അഭിഷേക് വിളിച്ചു പറഞ്ഞതും ഭാസ്കരേട്ടൻ അവനൊരു കൊട്ട് കൊടുക്കുന്നത് കണ്ടു. "എന്നതാ ഇനിയും ചൂടാറിയാൽ ഇനിയും ചൂടാക്കണ്ടേ എന്ന പണിയ അറിയോ അതിനെല്ലാം...." "ടാ..." "വേണ്ട ഏട്ടാ ഞാൻ വരുവാ..." ചിരിയോടെ അവരുടെ പിറകെ ചായ കുടിക്കാൻ പോകുമ്പോൾ ബാസ്കരെട്ടൻ അഭിഷേശേകിനെ എന്തെല്ലാമോ പറഞ്ഞു വഴക്കു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ഡെയിനിങ് ഹാളിലെ കുഞ്ഞു മേശകരികെ ഇരുന്നപ്പോൾ തന്നെ ബാസ്കരേട്ടൻ ചായയുമായി വന്നിരുന്നു. ഇറച്ചിയും പൊറാട്ടയും കോഴിയും ആയി ടേബിൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആഡംബരമല്ലാതെ ഒരു സ്വീകരണം.ബാസ്കരേട്ടൻ വന്നു ഇരുന്നപ്പോൾ തന്നെ. അഭിഷേക്ക് ഭക്ഷണത്തിന്റെ പൊതി കെട്ടയിചിരുന്നു. "അഭിഷേക് കുറച്ചു മതി ഇപ്പോൾ ഏറെ വിശപ്പില്ല.." "കഴിക്കെന്നെ.. ഇന്നേ ഇതൊക്കെ പ്രധീക്ഷിക്കാവു നാളെ മുതൽ കഞ്ഞിയും പയറും ആകും.. പിന്നെ എന്നെ അഭിഷേക് എന്ന് നീട്ടി വിളിക്കണ്ട.. അബി എന്ന് വിളിച്ചാൽ മതി.. പിന്നെ ഇയാളെ ഭാസ്കര.. എന്ന് വിളിക്കണ്ട.. ബസ്യേട്ടൻ... അതൊള്ളു.." കാര്യമായി തന്നോട് അത്രയും പറഞ്ഞു അവൻ പ്ലാറ്റിലേക്കു ബാക്കി ഭക്ഷണങ്ങൾ വിളമ്പാൻ തുടങ്ങി. "ദേവ്... ഇത് കഴിച്ചു നീ റസ്റ്റ്‌ എടുത്തോണ്ട്..രാത്രി ആകാനായില്ലെ.. ഇനി പുറത്തൊന്നും പോകേണ്ടാല്ലോ.." "വേണ്ടെട്ടാ.... നല്ല ക്ഷീണം ഉണ്ട് കിടക്കണം.." "അതെങ്ങനെ ശെരിയാകും.. എന്റെ ഏട്ടാ രാത്രി ഇവിടെ കാണാൻ നല്ല രസം ആണ് അപ്പോൾ നിങ്ങൾ ഉറങ്ങാൻ പോവാണോ.." ഞങ്ങളുടെ പറച്ചിൽ കേട്ടു പെട്ടന്നെഴുന്നേറ്റു അബി പറഞ്ഞതും. ബസ്യേട്ടൻ വീണ്ടും അവന്റെ തലക്കൊരു കൊട്ട് കൊടുത്തു. "അവൻ ഇന്ന് വന്നു നാളെ പോകാൻ ഉള്ളതെല്ല.. ഇനി കുറച്ചു കാലത്തേക്ക് നമ്മുടെ കൂടെ തെന്നെ ഉണ്ടാവുന്ന ആളാ.. ഇനി നാളെയും കാണാലോ.." "നാളെ എനിക്ക് പറ്റില്ലല്ലോ.. കോളേജ് ഇല്ലേ.." "രാത്രി നിന്റെ അപ്പൂപ്പൻ കുന്നുമ്മൽ ചാക്കോ തുറന്നു വെക്കുവോ കോളേജ്..." ദേഷ്യത്തോടെ അത്രയും പറഞ്ഞു ഏട്ടൻ പൊറാട്ട എടുത്തു പ്ലാറ്റിലേക്കിട്ട്.. "എന്റെ മുത്തച്ഛന്റെ പറയുന്നോ സുട്ടിടവേ...". പ്ലേറ്റിലെ പോരാട്ട എടുത്തു സ്വന്തം പ്ലാറ്റിലേക്കിട്ട് ദേഷ്യത്തോടെ അബി അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോയെക്കും. ഏട്ടന്റെ കൈ അവന്റെ ചെവിയിൽ പിടിത്ത മിട്ടിരുന്നു.. അതോടെ അവൻ തനിയെ പൊറാട്ട തിരികെ കൊടുത്തു... "ഹ്മ്മ്....അന്ത ഭയം ഇരിക്കണം..." "എന്ത് ഭയം ഇവിടെ ഇത്ര നല്ല സാധനം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ നിങ്ങളെ ആ ചീഞ്ഞ പൊറാട്ട തിന്നണോ.." അവന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടു കലിപ്പോടെ ബാസ്യേട്ടൻ അവനെ നോക്കിയതും.അബി അവരെ നോക്കിനിന്നു കോക്രി കാട്ടി തന്റെ അപ്പുറത്തേക്ക് മാറിയിരുന്നു.. രണ്ടു പേരുടെയും കളി കണ്ടു കിളി പോയ ദേവാണേൽ ഇനി എത്ര കാലം ഇത് സഹിക്കണം എന്നാലിചിച്ചു തല പുകഞ്ഞു.. കിട്ടിയ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.. (തുടരും) എങ്ങനെ ഉണ്ടെന്നു വാക്കാലെ അറിയിക്കു,ലൈക്‌ ചെയ്യൂ 😌. എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ serin 💗 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

ഭൂമിക2 💗 4 . . പാറു തിരികെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴേക്കും ഭാർഗവി ജോലിക്കായി പുറത്തിറങ്ങിയിരുന്നു. എന്റെ വരവ് കണ്ടു അമ്മ കാലിലിട്ട ചെറുപ്പിന്റെ ഭംഗി അളക്കുന്നത് കണ്ടതും ഇനി അവിടെ നിൽക്കുന്നത് പന്തിയല്ല എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല.. അമ്മയുടെ ചെറുപ്പിന്റെ ഡിസൈൻ പുറത്തു പതിയുന്നതിനു മുന്നേ അടുക്കള വാതിലിലേക്കുള്ള കുഞ്ഞു വാതിലിനടുത്തേക്ക് ഒറ്റ ഓട്ടം ആയിരുന്നു.. "മുത്തശ്ശി കഥകു തുറക്ക് അമ്മച്ചി ചെറുപ്പൂരുന്നു..." "നിനക്ക് ഞാൻ വെച്ചിട്ടുണ്ടെടി ഇപ്പോ എനിക്ക് സമയം ഇല്ല ഞാൻ വന്നിട്ട് തരാം..." പുറത്തേക്കുള്ള പടി ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ പിറകെ ഓടാൻ കഴിയാത്ത ദേഷ്യത്തിൽ അവർ എന്തെല്ലാമോ പുലമ്പി കൊണ്ടിരുന്നു.. അടുക്കള വാതിലുകൾ വഴിയെ അകത്തു കയറുമ്പോൾ തന്നെ കാത്തെന്ന പോലെ വല്യമ്മ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു... "എന്തെടി... നീ എന്നും വഴക്കു വേണം എന്ന് നോറ്റു വെച്ചതാണോ.. " "അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല വെല്യമ്മേ.. നന്നാവണം കരുതുന്നത പക്ഷെ അവസാനം ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ആകും..." അടുക്കളയിലെ പടിയിലേക്ക് ചാടി കയറി കൊണ്ട് പാറു വെല്യമ്മയോട് പറഞ്ഞതും. അവർ അവളെ ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ട് പണിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. "എന്തായി നിന്റെ ദേവേട്ടൻ പോയോ.." "ഹ്മ്മ്... " നിരാശയോടെ അടുപ്പിൽ വേവിച്ചു വെച്ച ക്യാരറ്റ് ഊതി ഊതി വായിൽ വെക്കുമ്പോൾ അവളൊന്നു മൂളി. അത് കണ്ടു കൈ ഒന്ന് കഴുകി കൊണ്ട് വെല്യമ്മ പയ്യെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു. "നീ വിഷമിക്കേണ്ടടി വെയുകാതെ അവൻ തിരിച്ചു വരും..." "ആര് തിരിച്ചു വരുന്ന കാര്യമാ നിങ്ങൾ പറയുന്നേ...? " പെട്ടന്ന് വെല്യച്ഛന്റെ ശബ്ദം പിറകിൽ നിന്നു കേട്ടതും രണ്ടു പേരും ഒന്ന് നെട്ടി. അടുക്കളയിലെ പാത്രം കഴുകുന്നതിലേക്കു വെല്യമ്മ പയ്യെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതും.അടുക്കളയിലേക്ക് കുഞ്ഞി വാതിലിനു മുകളിലേക്കു കൈ കയറ്റി വേച്ചു കൊണ്ട് അവരെ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി നിൽക്കുന്ന ചീയച്ഛന്റെ കണ്ടു ഞാൻ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല രാമനാരായണ എന്ന് പറഞ്ഞു ജോലിയിൽ ഊളിയിട്ടു പോയിരുന്നു അവർ. അതോടെ അവരുടെ നോട്ടം പാറുവിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. പിരികം ഉയർത്തി എന്തെന്നപോലെ അവർ അവളെ ഉറ്റു നോക്കിയതും. പാറു ഒന്ന് വിറച്ചു പോയി. "എന്താടി.... " "ഏയ്‌.... അത് പിന്നെ എന്നെ മുത്തശ്ശി വിളിച്ചിരുന്നു... മുത്തശ്ശി ഞാനിതാ വെരുണ്...." വെല്യച്ചനിൽ നിന്നും രക്ഷപെടാൻ പഴയൊരു അടവും പയറ്റു ചാടി ഇറങ്ങി ഓടുന്നവളെ അൽപ്പ നേരം കൂടെ അയാൾ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ തിരിഞ്ഞു ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ പാത്രം അങ്ങു കഴുകി വെളുപ്പിക്കുന്നവളെ കണ്ടു കുറുമ്പോടെ വല്യപ്പൻ പയ്യെ അവരുടെ പിറകേക്ക് നടന്നു വല്യമ്മയുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ പയ്യെ പിടിചങ്ങു നെഞ്ചത്തൊട്ടടുപ്പിച്ചു.. അവരുടെ പ്രവർത്തി കണ്ടു അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി കൊണ്ട് കണ്ണുരുട്ടി.. "എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നേ.. ഞാൻ പാത്രം കഴുകുന്ന കണ്ടില്ലേ.. ചുമ്മാ കളിക്കല്ലേ.. " അവർ ദേഷ്യത്തോടെ പതഞ്ഞ കൈകൾ ഭർത്താവിന് നേരെ ഉയർത്തി. എന്നിട്ടും വിടാതെ അവർ ശക്തിയിൽ പിടിച്ചതും കയ്യിലെ പാത്രം കീഴെ ഇട്ടു ദേഷ്യത്തോടെ തിരിഞ്ഞു കയ്യിലെ പതയുന്നതുണിക്കഷണം അവന്റെ കൈകളിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു.. "എങ്കിൽ നിങ്ങൾ തന്നെ കഴുകിക്കോ എനിക്കെ വേറെ ഒരുപാട് പണിയുണ്ട്.." കുറുമ്പോടെ അടുത്ത ജോലികളിലേക്ക് തിരിയാൻ നിന്ന വല്യമ്മയെ അയാൾ തിരികെ വലിച്ചു സിങ്ക് നു മുന്നിലായി നിറുത്തി. "പറ്റില്ല നമുക്ക് ഒന്നിച്ചു കഴുകാം.." "തെ മനുഷ്യ ആ കൊച്ചിങ്ങു കയറി വരും.. ചുമ്മാ കളിക്കല്ലേ.." "അവളിങ്ങു കയറി വരട്ടെടി.. ഭർത്താവിനെ എങ്ങനെ സ്നേഹിക്കണം എന്ന് അവളും പഠിക്കട്ടെന്നു.." വിട്ടു കൊടുക്കാതെ അയാൾ അത്രയും പറഞ്ഞവളെ ഒന്നൂടെ ഇറുക്കെ പുണർന്നു നെറുകിൽ ചുണ്ടുകളമർത്തി. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ഏറെ കാലം കൂടെ കഴിഞ്ഞിട്ടും തന്റെ ഒരൊ ചുംബനചൂടും അവളുടെ രാശിയിൽ ചുവപ്പ് പടർത്തിയത് അദ്ദേഹം അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. "ഞാനൊന്നും കണ്ടിട്ടില്ലേ... ഒരു ചായ കുടിക്കാൻ വന്നാണെ.." പെട്ടന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് ചാടി കയറി വന്ന പാറു കണ്ണ് പൊത്തി റൂമിലേക്ക് ഓടി കൊണ്ട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞതും നേട്ടലോടെ അവർ പെട്ടന്ന് മാറി നിന്നു കൊണ്ട് അവൾ പോയ വഴിയെ ഒന്ന് നോക്കി. "ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ മനുഷ്യ ആ പെണ്ണിങ്ങു വരും എന്ന്. ഞാൻ ഇനി എങ്ങനെ അവളെ നോക്കും.." കണ്ടില്ലേ.. ചുമ്മാ കളിക്കല്ലേ..." ആവലാതിയോടെ പാറു ഓടിയ ദിശയിലേക്ക് നോക്കി പരാതി പറയുന്നവലെ കണ്ടു വെല്യച്ഛന്റെ ചുണ്ടിൽ ചിരി വിടർന്നു. "നീ എന്തിനാ പെണ്ണെ പേടിക്കുന്നെ.? അവൾ കണ്ടതിൽ എന്നാ പ്രശ്നം.?" അവന്റെ കുസൃതിയോടെയുള്ള ചോദ്യം കേട്ടു വെല്യമ്മ അദ്ദേഹത്തെ കണ്ണുരുട്ടി നോക്കി അത് കണ്ടു വിട്ടു കൊടുക്കാതെ അവർ വീണ്ടും വെല്യമ്മയെ പിടിച്ചു തന്റെ നെഞ്ചത്തേക്ക് വലിച്ചിട്ടു. "ദ്ദേ മനുഷ്യ അങ്ങു നീങ്ങിക്കേ, ഇനി അമ്മ കൂടി കാണാൻ ബാക്കിയൊള്ളു.." "അങ്ങട്ടു കാണട്ടടി...." "വേണ്ടാട്ടോ... അടങ്ങി നിന്നെ..." കുറുമ്പോദേ തന്നിലേക്ക് വീണ്ടും അടുത്ത് വരുന്ന ചേട്ടനെ കണ്ടു അവരുടെ നെഞ്ചിൽ ആധി കെയറി.. "ദാ.... ചെറുക്കാ ഒന്നിങ്ങു വന്നേ..." പെട്ടന്ന് മുറ്റത്തു നിന്നു മുത്തശ്ശി വിളിച്ചതും അവൻ മടിയോടെ വെല്യമ്മയെ ചുറ്റി വരിഞ്ഞ കൈകൾ അയച്ചു.. "ഈ അമ്മ സമ്മതിക്കില്ല..." ദേഷ്യത്തോടെ അതും പറഞ്ഞു മടി പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവരെ വെല്യമ്മ തള്ളി വിട്ടു. "ഒന്ന് പോ മനുഷ്യ ഇനി അമ്മയെ ഇവിടേക്ക് വരുത്തിക്കണ്ട..." കുറുമ്പോട് അവനെ പിടിച്ചു തള്ളുമ്പോൾ ചെറു സമാധാനത്തോടെ അവൾ ജോലിയിലേക്ക് തിരിയുന്നത് കണ്ടു, പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ വെല്യച്ഛൻ അകത്തേക്ക് ഓടി കെയറി കൊണ്ട്. വെല്യമ്മയെ പിടിച്ചു അടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവരുടെ ആദരങ്ങളിലായി അമർത്തി മുത്തികൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി ഓടി.. (തുടരും) 📢 ഇവിടേക്ക് ഒന്ന് വരി.. എങ്ങാനുണ്ട് മക്കളെ..😌കമന്റ്‌ അയക്കി. 🤌🏻എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നു ഈ എപ്പിസോഡ് നഷ്ടപ്പെട്ടു പിന്നെ rewrite ചെയ്യേണ്ടി വന്നു 🥲. അതോണ്ടാ ലൈറ്റ് ആയെ.. എന്തായാലും കമന്റ്‌ അയച്ചേനെ അങ്ങു പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചക്കി..😁എന്നാലല്ലേ എനിക്കൊരു എഴുതാൻ താല്പര്യം ഉണ്ടാകു😌. ഇതിപ്പോൾ നമ്മൾ പള്ളിക്കാട്ടിക്ക് സെലാം പറിണ പോലെ ആണല്ലോ 😮‍💨 . #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #തുടർ കഥ