അപരിചിത (PART 5) "കാണുന്നതെല്ലാം സത്യമല്ല... വിശ്വസിക്കുന്നതെല്ലാം മിഥ്യയുമല്ല." അഞ്ചാമത്തെ നിഴൽ... അത് അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. അലീനയ്ക്ക് തന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ വീണ്ടും ഫോട്ടോ സൂം ചെയ്ത് നോക്കി. വീണ്ടും ഗാലറി അടച്ച് തുറന്നു. പക്ഷേ... ഇപ്പോഴും നാല് നിഴലുകൾ മാത്രം. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ അനന്യയെ കുലുക്കി വിളിച്ചു. "ഡീ... അനന്യ... എഴുന്നേൽക്ക്." ഉറക്കപ്പിച്ചോടെ അനന്യ കണ്ണുതുറന്നു. "എന്താടി...?" "ഈ ഫോട്ടോ ഒന്ന് നോക്കിയേ..." അനന്യ ഫോൺ വാങ്ങി നോക്കി. ആദ്യം ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. പിന്നെ അവളുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. "ഡീ... ഇന്നലെ..." അപ്പോഴേക്കും മീരയും നന്ദനയും എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. "എന്താ സംഭവിച്ചത്?" അലീന ഫോൺ അവർക്ക് നേരെ നീട്ടി. രണ്ടുപേരും മാറിമാറി നോക്കി. "ഇന്നലെ ഇതിൽ അഞ്ച് നിഴലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ..." മീര പതിയെ പറഞ്ഞു. "ഞാനും കണ്ടതാ..." നന്ദനയുടെ ശബ്ദവും വിറച്ചു. റൂമിൽ കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. പതിവുപോലെ തമാശ പറയുന്ന അനന്യ പോലും നിശ്ശബ്ദയായി. ആ രാത്രി നാലുപേർക്കും ശരിയായി ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പിറ്റേന്ന് ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് നാലുപേരും ലൈബ്രറിയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ വർഷങ്ങളായി ജോലി ചെയ്യുന്ന പ്രായമായ ലൈബ്രേറിയൻ ജോസഫ് അങ്കിൾ പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കിവെക്കുകയായിരുന്നു. അനന്യ വെറുതെ സംസാരിക്കുന്ന മട്ടിൽ ചോദിച്ചു. "അങ്കിളേ... ഈ കോളേജിന് ഒരുപാട് പഴക്കമുണ്ടല്ലേ?" "ഉണ്ട് മോളേ..." "അപ്പോൾ ഇവിടെ എന്തെങ്കിലും വലിയ സംഭവങ്ങളൊക്കെ നടന്നിട്ടുണ്ടോ?" ജോസഫ് അങ്കിൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. "ഓരോ പഴയ കോളേജിനും ഓരോ കഥകളുണ്ടാകും..." മീര പതിയെ ചോദിച്ചു. "അങ്കിളേ... 217-ാം നമ്പർ റൂമിനെ കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും അറിയാമോ?" ആ ചോദ്യം കേട്ടതും ജോസഫ് അങ്കിളിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. അദ്ദേഹം നാലുപേരെയും മാറിമാറി നോക്കി. "നിങ്ങൾ... ആ റൂമിലാണോ താമസം?" "അതെ..." അലീന മറുപടി പറഞ്ഞു. ജോസഫ് അങ്കിൾ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു. പിന്നെ പതിയെ പറഞ്ഞു. "രണ്ട് വർഷം മുമ്പ്..." "ആ റൂമിൽ ഒരു നഴ്സിംഗ് വിദ്യാർത്ഥിനി..." "...തൂങ്ങി മരിച്ചിരുന്നു." നാലുപേരുടെയും മുഖത്ത് ഞെട്ടൽ നിറഞ്ഞു. "അതിനുശേഷം ആ റൂം രണ്ട് വർഷത്തോളം പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു..." "പിന്നെന്താ അങ്കിളേ... അവൾ എന്തിനാ—" അലീന ചോദിച്ചു തീരുന്നതിന് മുമ്പ്... പുറത്ത് നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. "ജോസഫ് ഏട്ടാ... പ്രിൻസിപ്പൽ സാർ ഓഫീസിലേക്ക് വിളിക്കുന്നുണ്ട്!" ജോസഫ് അങ്കിൾ ഒന്ന് ഞെട്ടി. "ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം..." അദ്ദേഹം നാലുപേരെയും ഒന്ന് നോക്കി. "ബാക്കി... പിന്നെ പറയാം." അതും പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം വേഗത്തിൽ അവിടെ നിന്ന് നടന്നു. നാലുപേരും ഒന്നും മിണ്ടാതെ ലൈബ്രറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. ഒടുവിൽ അനന്യയാണ് നിശ്ശബ്ദത ഭേദിച്ചത്. "ഡീ... നമുക്ക് ആ റൂം മാറ്റാൻ വാർഡനോട് പറയാം..." ബാക്കിയുള്ള മൂന്നുപേരും പരസ്പരം നോക്കി. ഇത്തവണ... ആർക്കും അതിന് എതിർപ്പില്ലായിരുന്നു. (തുടരും...) #📙 നോവൽ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ