തിരിച്ചു പോകേണ്ട സമയം ആയപ്പോൾ ഇന്ദിര ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു ഫയൽ എടുത്ത് ദേവികയുടെ കയ്യിൽ വെച്ചുകൊടുത്തു. ദേവിക അത് പുഞ്ചിരിയോടെ അവരുടെ കയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങി. മാളു നെറ്റിച്ചുളിച്ചുകൊണ്ട് അവരെ നോക്കി. അവളുടെ നോട്ടം ഹരിയിലേക്ക് പോയി... അവൻ അവളെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു. ഇന്ദിരക്ക് മാളുവിനോട് തനിച്ച് സംസാരിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവരുടെ മനസ്സിൽ കുറ്റബോധം ആയിരുന്നു. അല്ലെങ്കിലും താൻ എന്താണ് ഈ പതിനെട്ട് വയസ്സ് മാത്രമുള്ള ഈ കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയോട് ചോദിക്കുക... ഒരു ഭ്രാന്തനെ വിവാഹം കഴിച്ചത്കൊണ്ട് ജീവിതം സുഖമാണോ എന്നോ... സന്തോഷം ഉണ്ടോ എന്നോ... അറിയില്ല എന്താണ് താൻ അവളോട് ചോദിക്കേണ്ടത് എന്ന് .. തെറ്റാണ് ചെയ്‌തത്... എൻ്റെ ഏട്ടനും ഏടത്തിയും പൊറുക്കില്ല എന്നോട്... അവരുടെ മകളെ ഇങ്ങനെ ഒരു സങ്കടത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടത് കൊണ്ട്... അന്നേരം സ്വന്തം ശരീരം കാക്കാൻ നെട്ടോട്ടം ഓടുന്ന എൻ്റെ പൊന്നുമോൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു മനസ്സിൽ. ഇന്ദ്രൻ... അവൻ... അവനെയും അവൻ്റെ അച്ഛനെയും ഭയന്നാണ് മാളു ഈ കല്യാണത്തിന് സമ്മതിച്ചത്.. അന്ന് ഇന്ദ്രൻ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഏതോ സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പം ടൂറിൽ ആയിരുന്നു. അവൻ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം എന്തോ പാർട്‌ണർഷിപ് ബിസിനസ് ചെയ്യുകയാണ്.. എന്താണ് അവൻ്റെ ബിസിനസ് എന്ന് തനിക്ക് ഇത് വരെയും അറിയില്ല.. ഇടക്കിടക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു ടൂർ ഉണ്ട് അവന്.. രാഘവേട്ടൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു അവനോട് എല്ലാം... ഒന്നേ അവൻ ആവശ്യപ്പെട്ടുള്ളു അയാളോട്... അവളെ ഒരു ദിവസം എങ്കിലും അവന് വേണം എന്ന്., അച്ഛൻ മകനോട് അതിനുള്ള വഴി ഉണ്ടാക്കാം എന്ന്. അത് കഴിഞ്ഞ് അയാൾക്കും അവളെ ഒന്ന് വേണം എന്ന്...വൃത്തികെട്ട ബിംബം. മാളുവിന് ഇതുവരെയും അറിയില്ല ആ കാര്യം. ഇന്ദ്രന് അവളുടെ ശരീരത്തിനോട് മോഹം ഉണ്ടെന്ന് അവൾക്കറിയാം.. പക്ഷെ രാഘവേട്ടൻ... രാഘവൻ അയാൾ ഒരു മനുഷ്യനാണോ.. അവർ സ്വയം പുച്ഛിച്ചു. എല്ലാം അറിഞ്ഞപ്പോൾ താൻ ആണ് ദേവികയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത് കല്യാണം എത്രയും പെട്ടന്ന് നടത്തണം എന്ന്. ഇന്ദ്രൻ മടങ്ങി എത്തിയ അന്നായിരുന്നു അവളുടെ വിവാഹം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവന് എൻ്റെ മോളെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അത്രയും വർഷങ്ങൾ ഞാൻ അവന്റെ കഴുകൻ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും പൊതിഞ്ഞ് പിടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു എന്റെ കുഞ്ഞിനെ.. അമ്മയാണെന്നുള്ള ഒരു വിലയും അവൻ തനിക്ക് ഇന്നോളം തന്നിട്ടില്ല... അവൻ എന്നും അച്ഛന്റെ മകൻ ആയിരുന്നു. പക്ഷെ അവൻ മാളുവിനെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്‌താൽ എല്ലാവരെയും എല്ലാം അറിയിച്ച് സ്വയം ആത്മഹത്യ ചെയ്യും രണ്ടാളും എന്ന എന്റെ ഭീക്ഷണിയിൽ പേടിച്ച് ഒതുങ്ങിയതാണ് രണ്ടാളും. മാളു കുഞ്ഞ് നാള് തൊട്ടേ ഒരു പാവം ആയിരുന്നു. ആരോടും മുഖം കറുത്ത് സംസാരിക്കുന്നത് ഇന്ന് വരെ കണ്ടിട്ടില്ല. പതിഞ്ഞ ശബ്‌ദം. അച്ഛനും അമ്മയും കൂടി അവളെ വിട്ട് പോയതും തീർത്തും ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയി എന്റെ കുഞ്ഞ്.. അന്നവൾക്ക് അഞ്ച് വയസ്സല്ലേ ഉള്ളൂ . പിന്നീട് സംസാരിക്കുന്നത് പോലും വളരെ കുറവായിരുന്നു. കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ തൊട്ടേ രാഘവേട്ടനെ അവൾക്ക് പേടിയായിരുന്നു... അയാൾ അവളെ എപ്പോഴും കണ്ണ് തുറിച്ചു നോക്കി പേടിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. കുഞ്ഞല്ലേ അവൾ... ഭയന്നു പോയിക്കാണും. ഇന്നും ആ ഭയം അതുപോലെ തന്നെ അവൾക്ക് അയാളോടുണ്ട്. തന്നോട് ഏതെങ്കിലും രീതിയിൽ വഴക്കിട്ടാൽ അത് അയാൾ തീർക്കുന്നത് അവളുടെ ശരീരത്തിൽ അടിച്ചുകൊണ്ട് ആയിരുന്നു ..അതുപോലെ അവളുടെ കാര്യം പറഞ്ഞ് എപ്പോഴും അവളുടെ മുന്നിൽ ഇട്ട് തന്നെ അയാൾ എന്നെ തല്ലാറുണ്ടായിയുന്നു.. ഇന്നും എന്റെ കുഞ്ഞ് അവരോട് ഒന്നും പ്രതികരിക്കാത്തതിന് കാരണവും ഞാൻ ആണ്... എന്നെ അയാൾ ഉപദ്രവിക്കുന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കില്ല.. ഇപ്പോഴും അതേ പേടിയാണ് അവൾക്ക്. ഇന്നും അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കും ഇന്നലെ അയാൾ ഉപദ്രവിച്ച എന്റെ ശരീരം.. എനിക്ക് വേണ്ടി എല്ലാം സഹിക്കുന്നവൾ.... എന്നെ എന്റെ കുട്ടി അത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്... എനിക്കായി ജീവിതത്തിൽ ഒതുങ്ങിപോയവൾ.. ആ അവൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കാനാണ് ഇവരോട്.. പറയുന്നവർക്ക് ഒരുപക്ഷെ അത് എളുപ്പമായിരിക്കാം. പക്ഷെ അവളെ എന്നോളം മനസ്സിലാക്കിയ മാറ്റാരുണ്ട്. ഞാൻ പ്രസവിച്ചില്ല എന്നെ ഉള്ളു.... എന്റെ സ്വന്തം മകൾ തന്നെയാണ് അവൾ. ഇന്ദ്രനെ അവൾക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്‌ടമായിരുന്നു.. ഒരു ഏട്ടനായിട്ടേ അവൾ അവനെ കണ്ടിട്ടുള്ളു. ചെറുതിലെ അവനോട് കൂട്ടുകൂടാൻ അവൾ ഒത്തിരി ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.. പക്ഷെ അന്നെല്ലാം അവന്റെ അച്ഛന്റെ വാക്ക് കേട്ട് അവൻ അവളെ ആട്ടിപ്പായിക്കും.. പിന്നീട് വളർന്നപ്പോൾ അവന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ അവൾ മനസ്സിലാക്കി അവന്റെ സ്വഭാവം, അവർ മാളുവിൻ്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.. കുഞ്ഞ് നാള് തൊട്ടേ ഒതുങ്ങിപ്പോയവൾ... എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഒതുക്കി തീർത്തവൾ... മനസ്സറിഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നത് ഇന്നോളം കണ്ടിട്ടില്ല... അതിന് അച്ഛനും മകനും സമ്മതിച്ചിട്ടില്ല എന്നതായിരുന്നു സത്യം. ജീവിതത്തിൽ അത്രമേൽ നിസ്സഹായയായ പെൺകുട്ടി... സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ പോലും ബലിനൽകാൻ തയ്യാറായവൾ... രാഘവേട്ടൻ ഇങ്ങനെ ഒരു ആലോചന കൊണ്ടു വന്നപ്പോൾ താൻ ഒരുപാട് എതിർത്തതാണ്.. അതിന് അയാൾ അവളുടെ മുന്നിൽ ഇട്ട് തന്നെ എന്നെ പട്ടിയെ പോലെ തല്ലിച്ചതച്ചു.. ഏട്ടൻ പോയതോടെ തനിക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കാനും ആരും ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ. വേണ്ടപ്പെട്ടവർ എല്ലാം ആദ്യം തന്നെ പോയില്ലേ... തന്റെ വേദന കണ്ട് അവൾ തന്നെയാണ് കല്യാണത്തിന് സമ്മതം പറഞ്ഞത്. ഒന്ന് ചിന്തിച്ചപ്പോൾ അവളെ ഇവിടെ നിന്നും രക്ഷിക്കാൻ അത് തന്നെയാണ് നല്ലത് എന്ന് തനിക്കും തോന്നി... പക്ഷെ ഒരു ഭ്രാന്തനൊപ്പം എൻ്റെ കുട്ടി... അതറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് ഭയമായിരുന്നു... തനിക്കും പേടി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും താനാണ് ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് അവളുടെ മനസ്സ് മാറ്റി പിന്നീട് ഈ വിവാഹത്തിന് നിർബന്ധിച്ചത്. പക്ഷെ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല വിനോദ് അവൻ ഒരു രണ്ടാം കെട്ടുകാരൻ ആയിരുന്നു എന്ന്.. ദേവികയും ഹരിയും രാഘവേട്ടനോട് എല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷെ താൻ ആ വിവരം അറിഞ്ഞത് അവളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ അന്നാണ്.. തകർന്നുപോയി താൻ... എൻ്റെ മകൾ വീണ്ടും തോറ്റുപോയിരിക്കുന്നു.. മനസ്സ് നൊന്തു... മാളുവിനെ നോക്കി നിൽക്കെ ഓർമ്മകളുടെ തീചൂളയിൽ അവർ വെന്തുരുകി.. അവരുടെ നോട്ടം മാളുവിന്റെ കയ്യിൽ കൈ കോർത്തുപിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന വിനോദിൽ എത്തി നിന്നു...അതോടൊപ്പം അവർ മാളുവിൻ്റെ നിറഞ്ഞ ചിരിയിലേക്കും സന്തോഷത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. എന്റെ മകൾ... ഇന്നോളം കണ്ടിട്ടില്ല അവളുടെ ഈ നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി... അവളുടെ ഈ സന്തോഷം... എല്ലാത്തിനും അവനാണ് കാരണം.. അവളുടെ ജീവന്റെ പാതി.. അവളുടെ മനസ്സിന്റെ പാതി.... അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ പാതി...അവളുടെ മാത്രം ഉണ്ണിയേട്ടൻ... അല്ലെങ്കിലും ഇന്നോളം സ്നേഹം എന്താണെന്ന് അറിയാത്തവൾക്ക് അത് ആരെങ്കിലും വച്ചു നീട്ടുമ്പോൾ അതിനോട് അടങ്ങാത്ത കൊതിയായിരിക്കും. മഹാദേവാ... എൻ്റെ കുഞ്ഞിൻ്റെ മുഖത്തെ ഈ സന്തോഷം എന്നും ഇതുപോലെ തന്നെ നിലനിൽക്കണേ... അവൾക്ക് കാവലായി എന്നും അവൻ ഉണ്ടാകണേ.. ഇനിയും എന്റെ കുഞ്ഞിനെ തനിച്ചാക്കല്ലേ... അവർ ആത്മാർത്ഥമായി പ്രാർത്ഥിച്ചു പോയി. അവർ മാളുവിനടുത്ത് ചെന്ന് അവളുടെ തലയിൽ സ്നേഹത്തോടെ തലോടി. മാളു അവരെ നോക്കി മനോഹരമായി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവർ അവളുടെ തല താഴ്ത്തി നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ചുംബിച്ചു. വിനോദിൻ്റെ മുഖം വീർത്തു. മാറി നിൽക്ക്... അവൻ അവർക്ക് നേരെ ശബ്ദ‌ം ഉയർത്തി ഇന്ദിര പേടിയോടെ അവനെ നോക്കി ഉണ്ണിയേട്ടാ.... അവൾ ശാസനയോടെ അവനെ വിളിച്ചു.. അവൻ അവളെ പരിഭവത്തോടെ നോക്കി എന്റെ അപ്പച്ചിയാ... അല്ല എൻ്റെ അമ്മയാ... അവൾ വിനോദിനോട് പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു... അവന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.. ഇന്ദിരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ശെരി മോളെ ഇറങ്ങുവാ ഞങ്ങൾ... എന്റെ കുട്ടി സന്തോഷമായിട്ടിരിക്കണം... അവർ കണ്ണ് നിറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ അവരുടെ കവിളിൽ സ്നേഹത്തോടെ ചുംബിച്ചു. സന്തോഷമേ ഉള്ളു മാളുവിന്.... ഒത്തിരി ഒത്തിരി സന്തോഷം... അവൾ വിനോദിൻ്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് ഇന്ദിരയോട് പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.. ഇന്ദിര വിനോദിൻ്റെ കവിളിൽ വാത്സല്യത്തോടെ ഒന്ന് തലോടിക്കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ഈ നേരമത്രയും ഇന്ദ്രന്റെ കണ്ണുകൾ ഗൗരിയിലും ചിന്നുവിലും ആയിരുന്നു... ആ കണ്ണുകൾ പതിയെ മാളുവിലേക്ക് എത്തിയതും അവൻ സ്വയം ചുണ്ട് നുണഞ്ഞു. മ്മ്‌മ്... മൂന്നും നല്ല മുഴുത്ത മാമ്പഴങ്ങൾ ആണ്.. രുചി കൂടും... അവൻ കൊതിയോടെ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു....അവൻ കാമത്തോടെ അവരുടെ ശരീരത്തിലൂടെ കണ്ണുകൾ പായിച്ചു. കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അവരെ കാമിക്കാൻ തുടങ്ങി.. തന്നെ തന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഹരിയിൽ അപ്പോഴാണ് അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചെന്ന് എത്തിയത്.. ഹരിയുടെ കണ്ണുകൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നിരുന്നു... പല്ലുകൾ ദേഷ്യത്താൽ മുറുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ഇന്ദ്രന്റെ ശരീരം ഭയത്താൽ വിറച്ചു. രാഘവൻ ദേവികയോട് കുറച്ച് പണം ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നു... അത് അവർ അയാൾക്ക് നൽകി. മാളു വേദനയോടെ അയാളെ നോക്കി നിന്നു. ദേവികക്ക് അയാളുടെ സ്വഭാവം മാളുവിൽ നിന്നും അറിഞ്ഞ ശേഷം അയാളോട് വെറുപ്പാണ്... പക്ഷെ ഇത്രയും വർഷം മാളുവിനെ നോക്കിയ ആളല്ലേ... എന്റെ ഉണ്ണിക്ക് അവളെ തന്ന ആളല്ലേ... ആ പരിഗണന മാത്രം. രാഘവൻ എല്ലാവരെയും നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ച് രാജശേഖരന് കൈ കൊടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.. എല്ലാവരോടും വെറുതെ ഒന്ന് തലയാട്ടി ഇന്ദ്രനും പുറത്തേക്കിറങ്ങി.. അവൻ ഹരിയെ നോക്കിയില്ല. അവൻ്റെ ആ നോട്ടത്തിൽ നിന്നും എത്രയും പെട്ടന്ന് രക്ഷപെടാൻ അവൻ്റെ മനസ്സ് അവനോട് പേടിയോടെ പറഞ്ഞു. കാറിനടുത്തെത്തി ഇന്ദ്രൻ ഡോർ തുറന്നു. ഇന്ദ്രാ.... പുറകിൽ നിന്നും ഗംഭീര്യത്തോടെയുള്ള ഹരിയുടെ ശബ്ദം. ഇന്ദ്രന്റെ ശരീരം ഭയം കൊണ്ട് വിറച്ചു. അവൻ അതേ മുഖത്തോടെ ഹരിയെ നോക്കി.. ഹരി അവനെ നോക്കി മനോഹരമായി പുഞ്ചിരിച്ചു.. ഇന്ദ്രന് അവന്റെ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ ഭയം തോന്നിയെങ്കിലും അവനും ഹരിക്കൊരു പുഞ്ചിരി നൽകി... പക്ഷെ ആ പുഞ്ചിരിയിലെ പേടി ഇന്ദ്രന് തന്നെ സ്വയം അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ അങ്ങോട്ട് പോയാലോ ടോ... നമ്മളൊക്കെ ഇപ്പൊ ബന്ധുക്കൾ ആയില്ലേ... സുഹൃത്തുക്കൾ ആയില്ലേ... അപ്പൊ ഒരു ഷേക്ക്ഹാൻഡ് പോലും തരാതെ പോകുവാണോ.. ഹരി പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചപ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ പേടിയോടെ അവന് മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. രാജശേഖരനും പവിത്രയും രാഘവനും വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് നിന്ന് അവരെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ദ്രൻ ഹരിക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി... ഹരി അവന് കൈ കൊടുക്കാതെ പുഞ്ചിരിയോടെ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.. ഇന്ദ്രൻ പേടിയോടെ അവനെ തിരികെ പുൽകി. -- ഇനി... ഇനിമേലാൽ നിൻ്റെ വൃത്തികെട്ട കണ്ണ് എന്റെ മാളുമോളിലോ... ഈ വീട്ടിലെ കുട്ടികളുടെ മേലെയോ പതിച്ചാൽ.... അവൻ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവനിൽ നിന്ന് അകന്ന് നിന്നു. ഇന്ദ്രൻ പേടിയോടെ അവനെ നോക്കി നിന്നു. കൊല്ലും ഞാൻ നിന്നേ നായെ.....എനിക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചാലും അവരെ ഈ ഹരി സംരക്ഷിച്ചിരിക്കും. ഹരി കത്തുന്ന കണ്ണോടെ അവനോട് പറഞ്ഞു. ഇന്ദ്രന്റെ കൈ വിറച്ചു. ഹരി ഇന്ദ്രനെ നോക്കി മനോഹരമായി പുഞ്ചിരിച്ചു. ഇന്ദ്രൻ അവന്റെ മാറുന്ന മുഖഭാവത്തിലേക്ക് പേടിയോടെ നോക്കി. അപ്പൊ കാണാമെടോ... കാണണം... അവൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവന്റെ കയ്യിൽ കൈ ചേർത്തു. തന്റെ കയ്യിൽ വേദനയോടെ ഞെരുക്കുന്ന ഹരിയെ ഇന്ദ്രൻ ഇന്നോളം അവൻ്റെ മുഖത്ത് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത പേടിയോടെ നോക്കി നിന്നു. അവന് കൈ വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ഹരി അവനിൽ നിന്ന് കൈ അയച്ചു. ഇന്ദ്രൻ വേദനയോടെ കൈയ്യിൽ തലോടി. അപ്പൊ ശെരി ഇന്ദ്രാ... ഞാൻ പറഞ്ഞതൊന്നും മറക്കണ്ടാ ട്ടോ... എല്ലാം ഓർമയിൽ വെക്കുന്നത് നല്ലതാ.... അവൻ എല്ലാവരും കേൾക്കേ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.. അവൻ പറഞ്ഞതിന്റെ ദ്വയാർത്ഥം ഇന്ദ്രന് മാത്രം മനസ്സിലായി. ഇന്ദ്രന്റെ കാർ മുന്നിൽ നിന്നും മറയുന്നത് വരെ എല്ലാവരും അവരെ നോക്കി നിന്നു.. ശേഷം അകത്തേക്ക് പോയി. "സമ്മതിക്കില്ല... ഇനിയും ഒരു വേദന എൻ്റെ വിനുവിന് കൊടുക്കാൻ ഞാൻ ആരെയും സമ്മതിക്കില്ല..ആ ദൈവത്തെ പോലും സമ്മതിക്കില്ല ഞാൻ അതിന് ...ഞാൻ ഉണ്ടാകും കാവലായി എന്നും അവന്റെയും അവന്റെ പെണ്ണിന്റെയും ഒപ്പം....."! ആ മുറ്റത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് ഹരി മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു...!! തുടരും 💘 #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ