☘️❤️ഭൈരവാഗ്നി❤️☘️2 ബോധത്തിനും അബോധാവസ്ഥയ്ക്കും ഇടയിലുള്ള ആ നേർത്ത നൂൽപ്പാലത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ ആര്യന്റെ കാതുകളിൽ പലതരം ശബ്ദങ്ങൾ വന്ന് അലയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ പെയ്യുന്ന നൂൽമഴയുടെ മർമ്മരം, ദൂരെ നിന്നുയരുന്ന വിചിത്രമായ ഒരു വന്യമൃഗത്തിന്റെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന അലർച്ച, അതിനെല്ലാമപ്പുറം തൻ്റെ ജീവനുവേണ്ടി നിലവിളിക്കുന്ന രാമൻ്റെ ദയനീയമായ ശബ്ദം. ആ ശബ്ദങ്ങൾക്കൊപ്പമെല്ലാം അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തുളച്ചുകയറിയത് ആ പെൺകുട്ടിയുടെ—ഭദ്രയുടെ—വശ്യമായ ചിരിയായിരുന്നു. ആ ചിരി അവനിൽ ഒരേസമയം ഒരു ഭയവും എന്നാൽ അതിലുമേറെ വല്ലാത്തൊരു പ്രണയത്തിന്റെ ലഹരിയും നിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ കോശങ്ങളിൽ ആ മന്ത്രധ്വനി പടർന്നുകയറുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. ​ പെട്ടെന്ന് മുഖത്തേക്ക് വീണ അതിശക്തമായ തണുത്ത വെള്ളത്തിൻ്റെ തുള്ളികളാണ് അവനെ ഉണർത്തിയത്. ​ "സാറേ... എഴുന്നേൽക്കൂ! സാറേ... കണ്ണുതുറക്കൂ! ഭഗവാനേ... ഈ ചെറുപ്പക്കാരന് ഒന്നും വരുത്തരുതേ..." ​ആര്യൻ വല്ലാതെ ചുമച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണുകൾ വലിച്ച് തുറന്നു. നെഞ്ചിൻകൂട് അപ്പോഴും അതിവേഗം ഇടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശ്വാസകോശത്തിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറിയ വെള്ളം അവൻ പുറത്തേക്ക് തുപ്പി. വായുവിന് വല്ലാത്തൊരു കടുപ്പമുള്ളതുപോലെ ശ്വാസമെടുക്കാൻ അവൻ കഠിനമായി ബുദ്ധിമുട്ടി. ചുറ്റും നോക്കിയ അവൻ ഒരു നിമിഷം എവിടെയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവിധം പകച്ചുപോയി. അവൻ കിടക്കുന്നത് ഭൈരവിത്തീർത്ഥത്തിൻ്റെ മറുകരയിലുള്ള, ആ പായൽ പിടിച്ച കൽമണ്ഡപത്തിൻ്റെ കരിങ്കൽ തറയിലായിരുന്നു! ​അവന് മുകളിലേക്ക് കുനിഞ്ഞ്, ഭയത്തോടെ മുഖം തുടച്ചുതരുന്നത് ഗൈഡ് രാമനായിരുന്നു. രാമന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം അരുവിയിലെ വെള്ളത്തിൽ കുതിർന്നു കിടപ്പാണ്. ​ "രാമാ... ഞാൻ... ഞാൻ എങ്ങനെ ഇവിടെയെത്തി? നമ്മൾ അപ്പുറത്തെ കരയിലല്ലായിരുന്നോ?" ആര്യൻ തലയ്ക്ക് കൈവെച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. തലച്ചോറിനുള്ളിൽ നൂറുകണക്കിന് സൂചികൾ ഒന്നിച്ച് തറയ്ക്കുന്നതുപോലെയുള്ള കനത്ത വേദന അവന് അനുഭവപ്പെട്ടു. ​ "സാറ് വെള്ളത്തിലേക്ക് വീണുപോയി," രാമൻ ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തു. അവൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോഴും ആ ഭയം വിട്ടുമാറിയിരുന്നില്ല. "ഞാൻ കാവൽക്കാരുടെ വിലക്ക് ലംഘിച്ച് ഈ കരയിലേക്ക് നീന്തിവന്നാണ് സാറിനെ കരയ്ക്ക് കയറ്റിയത്. ഭാഗ്യത്തിനാ ജീവൻ തിരിച്ചുകിട്ടിയത്. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ സാറേ, ആ മണ്ഡപത്തിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്നതൊന്നും നല്ലതല്ലെന്ന്! ഈ കര ശാപത്തിന്റെ മണ്ണാണ്." ​ആര്യൻ പതുക്കെ ചുറ്റും നോക്കി. കൽമണ്ഡപത്തിൻ്റെ വലിയ കരിങ്കൽ തൂണുകൾ അവന് ചുറ്റും കാവൽക്കാരെപ്പോലെ നിന്നു. ആ തൂണുകളിൽ കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്ന വിചിത്രമായ ലിപികൾ ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കാണാം. വെറുമൊരു ഗോത്രലിപിയല്ല അത്, പ്രകൃതിയിലെ ജലത്തെയും വായുവിനെയും നിയന്ത്രിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഏതോ പുരാതന താന്ത്രിക അടയാളങ്ങളാണെന്ന് അവന്റെ ഉള്ളിലെ ശാസ്ത്രജ്ഞൻ്റെ വശം മന്ത്രിച്ചു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ അപ്പോഴും ആ കുന്തിരിക്കത്തിന്റെ മണവും പൂജയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്ന പുണ്യാഹത്തിന്റെ സുഗന്ധവും തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ പക്ഷേ, അവന്റെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് മറ്റൊന്നിനെയായിരുന്നു. ആ വശ്യമായ കണ്ണുകളുള്ള പെൺകുട്ടിയെ. ​ "രാമാ... ആ പെൺകുട്ടി? ഇവിടെ ഒരു പെൺകുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. കറുപ്പും ചുവപ്പും വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരാൾ. അവൾ എന്നോട് സംസാരിച്ചു. എന്നെ ഈ കാട്ടിലേക്ക് സ്വാഗതം ചെയ്തു. പിന്നെ... അവളുടെ പുറകിൽ ഒരു വലിയ നിഴൽ... കയ്യിൽ വാളേന്തിയ ഒരു രൂപം..." ആര്യൻ്റെ വാക്കുകളിൽ ഭയം കലർന്നിരുന്നു. അവൻ്റെ യുക്തികൾ ഓരോന്നായി തകരുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. ​രാമൻ്റെ മുഖത്തെ ചോരയൊലിപ്പ് പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു. അയാൾ ഭയത്തോടെ മണ്ഡപത്തിൻ്റെ ഇരുണ്ട കോണുകളിലേക്ക് നോക്കി, പിന്നീട് ആര്യന്റെ കൈകളിൽ ബലമായി പിടിച്ചു. ​ "ഇവിടെ ആരുമില്ല സാറേ. നമ്മൾ രണ്ടുപേരല്ലാതെ ഈ കാട്ടിൽ ഒരൊറ്റ മനുഷ്യജീവി പോലുമില്ല. ഞാൻ വരുമ്പോൾ സാറ് തനിയെ സംസാരിച്ച് വെള്ളത്തിലേക്ക് വീഴുകയായിരുന്നു. സാറ് കണ്ടത് ഈ കാടിന്റെ മായയാണ്, നമ്മളെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന യക്ഷിക്കഥയാണ്. വേഗം എഴുന്നേൽക്കൂ, നമുക്ക് തിരിച്ചു പോകാം. സൂര്യൻ മലയിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഇരുട്ടായാൽ പിന്നെ ഈ കൽമണ്ഡപത്തിൽ നിന്ന് നമ്മളെ ആർക്കും രക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല. രാത്രിയായാൽ ഈ കാട് വേറെയൊരു രൂപമെടുക്കും. ഇവിടുത്തെ വന്യമൃഗങ്ങൾ പോലുമല്ല നമ്മൾ പേടിക്കേണ്ടത് സാറേ..." ​ ആര്യൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ അവന്റെ വലതുകാലിൽ വല്ലാത്തൊരു നീറ്റലും കഠിനമായ വേദനയും തോന്നി. അവൻ പതുക്കെ താഴേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ ലണ്ടൻ ബ്രാൻഡ് ജീൻസിന്റെ താഴത്തെ ഭാഗം കൃത്യമായി കീറിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതിനടിയിലെ ചർമ്മത്തിൽ, മൂർച്ചയുള്ള അഞ്ച് നഖങ്ങൾ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയതുപോലെയുള്ള കനത്ത പോറലുകൾ! ചോര വലിഞ്ഞുണങ്ങി കറുത്ത നിറമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ​അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. വെള്ളത്തിൽ വീണപ്പോൾ പാറയിൽ തട്ടിയതാണെന്ന് വിചാരിക്കാൻ ഒട്ടും കഴിയില്ല. ഇത് കൃത്യമായി ഒരു വന്യമൃഗത്തിന്റെയോ അതോ ഏതോ ഒരു ജീവിയുടെയോ കൈപ്പാടാണ്. ആ നഖങ്ങൾ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ ഭാഗത്ത് വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പ് പടരുന്നതായി അവൻ അറിഞ്ഞു. അത് കേവലം ഒരു മുറിവല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ ആത്മാവിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ ഒരു അടയാളമായിരുന്നു. ​ "ഇത്..." ആര്യൻ രാമനെ കാണിക്കാൻ തുനിഞ്ഞു. പക്ഷേ, അതിന് മുൻപ് മണ്ഡപത്തിന്റെ പുറകിലെ ഇടതൂർന്ന കാട്ടുച്ചെടികൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം കേട്ടു. ​ചര... ചര... കരിയിലകൾ അനങ്ങുന്ന ശബ്ദം. ​രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ച് ആ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി. കോടമഞ്ഞിന്റെ കട്ടി കൂടിവരുന്ന ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഒരു രൂപം പതുക്കെ തെളിഞ്ഞുവന്നു. ​ പക്ഷേ അത് ആ പെൺകുട്ടിയായിരുന്നില്ല. അതൊരു പ്രായമായ മനുഷ്യനായിരുന്നു. നീണ്ട വെളുത്ത താടിയും മുടിയുമുള്ള, തോളിൽ ഒരു പഴയ തുകൽബാഗ് തൂക്കിയ ഒരു വൃദ്ധൻ. കയ്യുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചെറിയ ചെമ്പ് വടി നിലത്തു കുത്തുമ്പോൾ വിചിത്രമായ ഒരു ലോഹശബ്ദം കാട്ടിൽ മുഴങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പ്രായത്തിന്റെ തളർച്ചയുണ്ടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു പരുന്തിനെപ്പോലെയുള്ള കനത്ത, എല്ലാം തുളച്ചുകയറുന്ന തരത്തിലുള്ള നോട്ടമായിരുന്നു. ​ "കാടിന്റെ അതിര് ലംഘിച്ചവർക്ക് മൃത്യുവിൻ്റെ മണമുണ്ടായിരിക്കും..." ആ വൃദ്ധന്റെ കനത്ത ശബ്ദം മണ്ഡപത്തിന്റെ കല്ലുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിന് കാടിന്റെ അത്രയും തന്നെ ഗാംഭീര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ​രാമൻ ആ വൃദ്ധനെ കണ്ടതും ഭയഭക്തിബഹുമാനങ്ങളോടെ നിലത്തേക്ക് വീണു വണങ്ങി. "ഗുരുദേവാ... ഈശാൻ മഠത്തിലെ വലിയ തമ്പുരാൻ..." രാമൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി മന്ത്രിച്ചു. അവൻ അപ്പോഴും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​മാധവൻ ഈശാൻ! ആര്യൻ ആ പേര് തന്റെ മുത്തശ്ശൻ്റെ തുകൽ ഡയറിയിൽ എവിടെയോ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. അഗസ്ത്യമലയുടെ രഹസ്യങ്ങളും പുരാതനമായ ആയുർവേദ താളിയോലകളും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന, നാട്ടുകാർ മന്ത്രവാദിയെന്നും കാവൽക്കാരനെന്നും വിളിക്കുന്ന ഈശാൻ മഠത്തിലെ അവസാനത്തെ കണ്ണിയാണോ ഇത്? മുത്തശ്ശൻ്റെ കുറപ്പുകളിൽ ഇയാളെക്കുറിച്ച് വലിയ മുന്നറിയിപ്പുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ഡയറിയിലെ വരികൾ അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി: "മാധവൻ ഈശാനെ കണ്ടുമുട്ടിയാൽ അവനോട് സത്യം പറയുക... അവൻ മാത്രമാണ് ആ ശാപത്തിന്റെ ആഴം അറിയുന്നവൻ." ​ഈശാൻ പതുക്കെ പടികൾ കയറി മണ്ഡപത്തിലേക്ക് വന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോട്ടം ആര്യൻ്റെ കാലിലെ ആ മുറിവിലായിരുന്നു. ആ കനത്ത കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം അത്ഭുതവും പിന്നീട് കടുത്ത ഗൗരവവും മിന്നിമറഞ്ഞു. ​ "നീ ഇവിടെ തിരഞ്ഞു വന്നത് ഈ കാടിന്റെ സസ്യമല്ല ചെറുപ്പാ..." ഈശാൻ ആര്യന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. "നിന്റെ രക്തത്തിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്. നിന്റെ പൂർവ്വികർ ഈ കാടിനോട് ചെയ്ത ഒരു തെറ്റുണ്ട്. അതിന്റെ കടം വീട്ടാനാണ് കാലം നിന്നെ ഇവിടെയെത്തിച്ചത്. ചോരയുടെ കടം ചോര കൊണ്ടുതന്നെ വീട്ടണം. നിന്റെ മുത്തശ്ശൻ വിക്രം റാവു ചെയ്ത കടുംകൈക്ക് പ്രകൃതി നൽകുന്ന വിലയാണിത്." ​"എന്ത് തെറ്റ്? നിങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ് ഈ പറയുന്നത്? ഞാൻ ശാസ്ത്രം പഠിക്കുന്ന ആളാണ്, ഇത്തരം അന്ധവിശ്വാസങ്ങളിൽ..." ആര്യൻ വേദനയ്ക്കിടയിലും ദേഷ്യത്തോടെ പറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും ഈശാൻ തന്റെ കൈയിലെ ചെമ്പ് വടി കരിങ്കൽ തറയിൽ ശക്തമായി കുത്തി. ​ ഠാ! ​ആ ശബ്ദത്തിനൊപ്പം മണ്ഡപത്തിന്റെ മുകളിലെ കല്ലുകളിൽ നിന്ന് പായലുകൾ ഉതിർന്നു വീണു. ആര്യന്റെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ തന്നെ കുടുങ്ങിപ്പോയി. കാറ്റാകെ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി. അവന്റെ ചുറ്റുമുള്ള അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് ഘനീഭവിച്ചതുപോലെ അവന് അനുഭവപ്പെട്ടു. ​ "ശാസ്ത്രം അവസാനിക്കുന്നിടത്താണ് ഈ കാട് തുടങ്ങുന്നത്," ഈശാൻ ശാന്തമായി എന്നാൽ കനത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. "നീ കണ്ടത് കാടിന്റെ മായയല്ല. അവൾ ഉണർന്നു കഴിഞ്ഞു... 'ഭദ്ര'. ഈ കാടിന്റെ കാവൽക്കാരി. അവൾ നിനക്ക് തന്നത് ഒരു അടയാളമാണ്. ഈ മുറിവിലെ വിഷം നിന്റെ ശരീരത്തിൽ പടരുന്നതിന് മുൻപ് നിനക്ക് രക്ഷപ്പെടണമെങ്കിൽ, ഈ രാത്രി നീ ഈശാൻ മഠത്തിൽ കഴിയണം. അല്ലെങ്കിൽ ഈ കാട് നിന്നെ ഇവിടെത്തന്നെ അസ്ഥിയാക്കും. രാത്രിയിൽ ഈ കാട്ടിൽ പെയ്യുന്ന മഴ വെറും വെള്ളമല്ല... അത് ചോരയുടെ കണ്ണീരാണ്." ​ ഈശാൻ ദൂരേക്ക് ചൂണ്ടി. ​അസ്തമയ സൂര്യന്റെ അവസാന കിരണങ്ങളും മലനിരകൾക്ക് പിന്നിൽ മറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് കാടാകെ ഇരുട്ടിൽ മുങ്ങി. വന്യമായ ആ രാത്രി അതിന്റെ കറുത്ത കമ്പിളി പുതപ്പ് അഗസ്ത്യമലയ്ക്ക് മേൽ വിരിച്ചിരുന്നു. അതിനൊപ്പം, ഭൈരവിത്തീർത്ഥത്തിലെ തെളിഞ്ഞ വെള്ളം പതുക്കെ കറുത്ത നിറമായി മാറാൻ തുടങ്ങി. വായുവിൽ വീണ്ടും ആ വിചിത്രമായ പാട്ടിന്റെ ഈണം വളരെ ദൂരത്തുനിന്ന് കേൾക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷേ ഇത്തവണ ആ പാട്ടിനൊപ്പം വലിയൊരു അപകടത്തിന്റെ കാൽപ്പെരുമാറ്റവും അടുത്തടുത്ത് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​മരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ചെറിയ ചുവന്ന തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകൾ തങ്ങളെ നോക്കുന്നതായി ആര്യൻ കണ്ടു. അത് മൃഗങ്ങളുടേതല്ല, അതിനേക്കാൾ ക്രൂരമായ മറ്റെന്തോ ഒന്നിന്റെതായിരുന്നു. ​ "രാമാ... വേഗമാകട്ടെ. ഭൈരവിത്തീർത്ഥത്തിലെ വെള്ളം കറുത്തു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ കാടിന്റെ ജീവികൾക്ക് മണം പിടിക്കാൻ അധികം സമയം വേണ്ട," ഈശാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ കനത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​ആര്യന് തന്റെ ശരീരമാകെ തളരുന്നതുപോലെ തോന്നി. കാലിലെ മുറിവിൽ നിന്ന് ഒരു നീല വെളിച്ചം പതുക്കെ പടരുന്നത് അവൻ അവിശ്വസനീയതയോടെ നോക്കി കണ്ടു! അതെ, അവന്റെ ശാസ്ത്രത്തിന് വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ആ കാഴ്ച അവനെ പൂർണ്ണമായും ഭയത്തിന്റെ നിഴലിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു. രാമൻ അവനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു. അവർ ഈശാന്റെ പുറകെ ആ ഇരുണ്ട കാട്ടുപാതയിലൂടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ​ വഴിയിലുടനീളം മരങ്ങളുടെ വേരുകൾ പാമ്പുകളെപ്പോലെ ഇളകുന്നതായി ആര്യന് തോന്നി. ഓരോ ചുവടിലും അവന്റെ കാലിലെ നീലവെളിച്ചം കൂടിവന്നു. ദൂരെ, കാടിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ കരിങ്കൽ മതിൽക്കെട്ട് തെളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതാണ് ഈശാൻ മഠം. വരാൻ പോകുന്ന വലിയൊരു യുദ്ധത്തിന്റെയോ അതോ പ്രണയത്തിന്റെയോ തുടക്കമായിരുന്നു ആ രാത്രി...... തുടരും.......❤️☘️ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ