ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/ml138Qb1?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ 44 ഗുണ്ടൽപേട്ട് - മൈസൂർ ഹൈവേയിൽ ആ രണ്ട് ജർമൻ വാഹനങ്ങളും കരുത്ത് തെളിയിക്കാൻ ഉറച്ചു തന്നെയാണ് മുന്നേറുന്നത്. ഏതാനും സെക്കന്റുകൾ കൊണ്ട് തന്നെ തൊട്ട് പുറകിലെത്തിയ G wagon, സച്ചുവേട്ടനെ മറികടക്കാനുള്ള ശ്രമമാരംഭിച്ചു. പക്ഷേ... "ചത്താലും ശരി സച്ചുവേട്ടാ! അവളെ മുൻപിൽ കയറ്റി വിടരുത്!" ഭഗത് ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. തന്റെ ഇരുകാലുകൾക്കുമിടയിൽ ഇറുക്കി പിടിച്ച്, ആ തോക്ക് അസ്സംബിൾ ചെയ്തെടുക്കുകയായിരുന്നു അവൻ. പുറമെ നിന്ന് നോക്കുന്നവർക്ക്, എന്തോ സൈനിക അഭ്യാസം പോലെ തോന്നിച്ചു ആ കാഴ്ച്ച. ഇഞ്ചോടിഞ്ചു ദൂരത്തിൽ, ഇരു വാഹനങ്ങളും, പരസ്പരം മറികടക്കാനുള്ള മരണക്കളികളിലാണ്‌. സച്ചുവേട്ടന് താരതമ്യേന വേഗത കുറവായിരുന്നു, പക്ഷെ, അതിവിദഗ്ദനായ ഒരു ചെസ്സ് കളിക്കാരനെപ്പോലെയാണ് അയാൾ തന്റെ BMW നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്. വലത് വശത്ത്, ഒരു കൂറ്റൻ ട്രക്ക് - അല്ലെങ്കിൽ ഇടതുവശത്തു റോഡരികിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രതിബന്ധം ഒക്കെ വരുമ്പോൾ, വളരേ ബുദ്ധിപരമായി പുറകിലുള്ളവർക്ക് ഓവർടേക്ക് ചെയ്യാൻ അയാൾ അവസരം കൊടുക്കും. ഓരോ തവണയും, ഇഞ്ചുകളുടെ വ്യത്യാസത്തിലാണ് തങ്ങൾ അപകടങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുന്നത്! മൃദുലയുടെ രക്തസമ്മർദ്ദം കൂടി വരുന്നത് ഡ്രൈവിങ്ങിൽ പ്രതിഫലിച്ചു. ഒടുവിൽ... "നിർത്തടാ സച്ചുവേട്ടാ!" ഭഗത് വളരേ ശാന്തനായി ആവശ്യപ്പെട്ടു. എല്ലാവരും ഒരു വിചിത്ര ജീവിയെ എന്നപോലെ അവനെ നോക്കി. "സാധനം റെഡി ആയി!" അവൻ തോക്കുയർത്തി കാണിച്ചു . "അതുകൊണ്ട് ?" സച്ചുവേട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു. "ഇവനു നല്ല മുഴുത്ത പ്രാന്താണ്‌!" പുറകിൽ നിന്നും ദേവയാണ്. "ഛേ ? പിന്നെ എന്താ പരിപാടി ? അവടം വരെ ചെയ്സോ ? എനിക്ക് മനസ്സിലാവണില്ല. ഇതിപ്പോ അവസാനിപ്പിച്ചില്ലെങ്കി-" പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നതിനിടക്ക് തന്നെ ഭഗത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു. "തല മാറ്റടാ!" അവൻ പുറകോട്ട് തിരിഞ്ഞ് ഒരൊറ്റ അലർച്ചയായിരുന്നു. നടുവിലിരുന്ന പ്രശാന്ത് താഴേക്ക്‌ കുനിഞ്ഞതും, അവന്റെ തലയ്ക്കു മുകളിലൂടെ ആദ്യത്തെ വെടിപൊട്ടിയതും സെക്കന്റുകളുടെ വ്യത്യാസത്തിലായിരുന്നു. BMW ന്റെ പുറകിലെ ഗ്ലാസ്സ് പൊട്ടിച്ചിതറി! "ആഹാഹാ!" അലറി ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, 'മുഴുത്ത പ്രാന്തൻ' തന്റെ സീറ്റിലും, സച്ചുവേട്ടന്റെ സീറ്റിന്റെ സൈഡിലുമായി ഇരു കാൽമുട്ടുകളും ഉറപ്പിച്ച് ആ തോക്കിന്റെ കുഴൽ, പുറകിലെ സീറ്റിന്റെ ബാക്ക് റെസ്റ്റിൽ താങ്ങി വെച്ചു. "ഒന്ന് പിടിക്കടാ!" അവൻ അംബാനെയും ദേവയെയും നോക്കി അലറി. അത്രയും വലിയ തോക്കാണ്. നന്നായി നിലത്ത് കാലുറപ്പിച്ചു നിന്നില്ലെങ്കിൽ, വെടിവെക്കുന്നവനെ അത് പുറകോട്ട് തെറിപ്പിച്ചു കളയും. ഇരു വശങ്ങളിൽ നിന്നും സപ്പോർട്ട് കിട്ടിയതും, ഭഗത് തോക്ക് ഓട്ടോമാറ്റിക് മോഡിലേക്കിട്ടു. വെറും നാല് സെക്കന്റുകൾ! അത്രേ വേണ്ടി വന്നുള്ളൂ... ജീ വാഗന്റെ ബോണറ്റിനു താഴെയായി, അരിപ്പകൾ പോലെ നെടുനീളത്തിൽ ദ്വാരങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. “ഭും!” ഭഗത് വിരൽ ഞൊടിച്ചു. പുറകിലെ വാഹനത്തിനുള്ളിൽ, എയർബാഗുകൾ തുറന്നുവന്നത് നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ടായിരുന്നു. കുതിര ചിനയ്ക്കും പോലെ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു . Mercedes benz G Wagon നിയന്ത്രണം വിട്ട് റോഡിനിടത്തുവശത്തെ ഓവുചാലിലേക്ക്!! സച്ചുവേട്ടൻ ഗിയർ ഡൌൺ ചെയ്ത് ആക്സിലറേറ്റർ ഞെരിച്ചമർത്തി. ആ വണ്ടിയുടെ മുൻഭാഗം ഒന്നുയർന്നു താണതുപോലെ തോന്നി. വെടിച്ചില്ലു പോലെ പാഞ്ഞു ആ വാഹനം! പെട്ടെന്നാണ് ഭഗത് ആ കാഴ്ച്ച കണ്ടത്... G Wagon പാസഞ്ചർ സീറ്റിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ചാടിയിറങ്ങുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ... അത്... "വണ്ടി നിർത്ത്!!" അവൻ ഒരൊറ്റ ആക്രോശമായിരുന്നു. സച്ചുവേട്ടൻ ഞെട്ടി അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. പുറത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി നിന്ന് കിതയ്ക്കുകയാണ് ഭഗത്! "ആരെങ്കിലും ഈ ಮೈರಾನ್നെ ഒന്ന് പിടിച്ചിരുത്താമോ ?" സച്ചുവേട്ടൻ പുറകോട്ട് നോക്കി അലറി. അത് കേൾക്കാൻ നിന്നതുപോലെ, അംബാൻ തന്റെ ബലിഷ്ഠമായ വലതു കൈ, ഭഗത്തിന്റെ കഴുത്തിൽ ചുട്ടിപ്പിടിച്ച്, ഒരു കോഴിക്കുഞ്ഞിനെ എന്നപോലെ അവനെ തൂക്കിയെടുത്ത് സീറ്റിൽ ഇരുത്തി. "ഡാ പട്ടികളെ! തരുൺ ഉണ്ടെടാ അതിൽ..." ഭഗത് കുതറിക്കൊണ്ടിരുന്നു . ദേവ പുറകിൽ നിന്നും കയ്യിട്ട് അവനെ സീറ്റിലേക്ക് ചേർത്തു പിടിച്ചു. "അടങ്ങ് ചോട്ടൂ..." അവൻ മന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "പൊട്ടത്തരം കാണിക്കല്ലേ..." ഏറെ നേരം പണിപ്പെട്ടതിനു ശേഷമാണ് ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ അവർക്ക് വരുതിയിലാക്കാനായത്. അതും, വാഹനം ഒരുപാട് ദൂരത്തെത്തി ഇനി ഒരിക്കലും അവരെ കിട്ടില്ല എന്ന് ഭഗത്തിനുറപ്പായതുകൊണ്ട് മാത്രം. എല്ലാം ശാന്തമായിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, കാറിനുള്ളിൽ അസുഖകരമായൊരു നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു. ഭഗത് പല്ലുകൾ കടിച്ചമർത്തി ഇരിക്കുകയാണ്. സച്ചുവേട്ടൻ നിശബ്ദനായി ഡ്രൈവിങ്ങിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. പുറകിലെ സീറ്റിലിരുന്നവരെല്ലാം സ്തംഭിച്ച അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. ഒരുവേള ഭഗത്തിന്റെ സമനില തെറ്റിയോ എന്നുവരെ അവർ സംശയിച്ചു. ഒടുവിൽ... "സോറി!" ഭഗത് മന്ത്രിച്ചു. സച്ചുവേട്ടൻ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി. "എന്താ ?" "പെട്ടെന്ന് തരുണിനെ കണ്ടപ്പോ എന്റെ കണ്ട്രോൾ പോയി." സച്ചുവേട്ടൻ ദൃഷ്ടി താഴ്ത്തി, മുൻപിലെ സീറ്റുകൾക്കിടയിലെ ട്രേയിൽ ഒരു സ്റ്റാപ്ലർ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഡ്രൈവിങ്ങിൽ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ അത് കടന്നെടുത്ത അയാൾ, ആ സാധനം തുറന്ന്, ഭഗത്തിന്റെ കൈത്തണ്ടയിലേക്കാമർത്തിപ്പിടിച്ചു. അവന് മനസ്സിലായില്ല... അതിൽ നിന്നും ഒരു ക്ലിക്ക് ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത് വരെ. "ഔ!!" പച്ച മാംസത്തിൽ ആ പിൻ തറഞ്ഞു കയറിയതും ഭഗത് കൈ കുടഞ്ഞു. "നിനക്ക് പ്രാന്താണോടാ സച്ചുവേട്ടാ ?" സ്റ്റാപ്പിൾ പിൻ തറഞ്ഞു കയറിയ ഇടതു കയ്യിൽ രണ്ട് തുള്ളി രക്തം പൊടിഞ്ഞു വരുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. സച്ചുവേട്ടൻ അവിടേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു കൊടുത്തു. "നീ അമാനുഷനൊന്നുമായിട്ടില്ല ഭഗത്ജീ... ഇപ്പൊഴും മുറിഞ്ഞാൽ ചോര വരുന്നൊക്കെയുണ്ട്." അയാളുടെ പരിഹാസസ്വരത്തിൽ അവൻ തല താഴ്ത്തി. "നിനക്ക് അങ്ങനെ എന്തോ ചിന്തയുണ്ട് എന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നു." സച്ചുവേട്ടൻ തുടർന്നു. "ആ ഉരുൾപൊട്ടലിന്റെ ട്രോമയിൽ നിന്നുണ്ടായ വെറും തെറ്റിദ്ധാരണയാണത്. സ്ഥാനത്തൊരു വെടിയോ കുത്തോ കിട്ടിയാൽ നീയും ചാവും മോനേ ഭഗത്!" "ഡാ, ഇതിനേക്കാൾ വല്യ തോക്കുകൾ അവർക്ക് ആളൊന്നുക്ക് വെച്ച് കാണും." പുറകിൽ നിന്നും ദേവയാണ്. "അതെ " സച്ചുവേട്ടൻ തലകുലുക്കി. "ഞാൻ സോറി പറഞ്ഞു. ഇനിയെന്ത് ಮೈರಾ ಆಗಿದೆ?" ഭഗത് കലിപ്പിലായി. "തരുണിനെ അവളുടെ കൂടെ കണ്ടപ്പോ, പെട്ടെന്ന് എന്റെ കൺട്രോൾ പോയി." "അതുകൊണ്ട് മാത്രമല്ല... ഞാൻ പൊതുവേ പറഞ്ഞതാണ്. നീ ഒരു കാര്യത്തിനിറങ്ങുമ്പോ, വരും വരായ്കകൾ തീരെ ചിന്തിക്കുന്നില്ല. ചുമ്മാ അങ്ങ് ചാടിയിറങ്ങുകയാണ്." "അത് ഞാൻ പണ്ടും അങ്ങനെ തന്നെയാണ് മാൻ!" "ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ?" പ്രശാന്ത് ആണ്. "നിന്നെ എങ്ങനെയാ ആ ചെക്ക് പോസ്റ്റിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ?" "അത് ഇവൻ ആ ക്യാമറയ്ക്കകത്തോട്ടു കയറി നിന്നല്ലാരുന്നോ ആ ലാസ്റ്റത്തെ പ്രസംഗം ? അതീന്നൊരു സ്ക്രീന്ഷോട്ട് എടുത്ത് അയച്ചാൽ പോരേ ?" സച്ചുവേട്ടൻ ചോദിച്ചു . "അതാണ്‌! അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ... ഇതേ പരിപാടി അവർ വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചാലോ ? പോകുന്ന വഴിക്ക് പോലീസ്നെക്കൊണ്ട് ഹൈവേയിൽ ഒരു ചെറിയ ബ്ലോക്ക്‌ ഉണ്ടാക്കിയാൽ പോരേ?" എല്ലാവരും അപ്പോഴാണ് അങ്ങനൊരു സാധ്യത ചിന്തിച്ചത്. "ഡോർ തുറന്ന് ആ ಮೈರಾನ್നെ എടുത്ത് പുറത്തേക്കിടൂ... ഇങ്ങനത്തെ നെഗറ്റീവ് ദുരന്തന്മാരൊന്നും നമ്മുടെ കൂടെ വേണ്ടാ!" ഭഗത്തിന്റെ പ്രതികരണം അങ്ങനെയായിരുന്നു. "നമുക്കെ... ഹൈവേയിൽ നിന്ന് മാറാം." സച്ചുവേട്ടൻ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് നാവിഗേഷൻ ഓൺ ആക്കി. “വെറുതേ ഒരു പൊലീസ് ചെക്കിങ്ങ് വന്നാല്പ്പോലും പണിയാണ്‌. കാരണം പുറകിൽ ഗ്ലാസ്സ് ഇല്ല. പിന്നെ വെടിമരുന്നിന്റെ നല്ല സ്മെൽ ഉണ്ട്.” കുന്തീപുര ലൊക്കേഷൻ ടൈപ്പ് ചെയ്തതിനു ശേഷം, അയാൾ സ്ക്രീൻ സ്ക്രോൾ ചെയ്ത്, ഇടവഴികൾ തിരയനാരംഭിച്ചു. "ഏതിലെയെങ്കിലുമൊക്കെ കയറിപ്പോ മാൻ. വഴി തെറ്റട്ടെ. അപ്പൊ ഗൂഗിൾ അക്ക തന്നെ വേറെ വഴി പറഞ്ഞു തരും." ദേവ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ... ഏതാനും കിലോമീറ്റർ പിന്നിട്ട ആ വാഹനം, മുർകൾ ഫോറസ്റ്റ് ക്വാർട്ടേഴ്‌സിലെത്തിയതും, വലത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് കാട്ടിനുള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. "നമുക്കൊരു കാര്യം ചെയ്താലോ ?" അംബാൻ ചോദിച്ചു." ഇന്ന് രാത്രി, ഈ കാട്ടിലെവിടെയെങ്കിലും തങ്ങിയിട്ട്, രാവിലെ പോയാലോ ?" "കടുവയുണ്ട്..." സച്ചുവേട്ടൻ പറഞ്ഞു. "നമുക്ക് ബാക്കിൽ ഗ്ലാസ്സ് ഇല്ല. രാവിലെ എണീക്കുമ്പോ എണ്ണം തികയാതെ വരും." "അത് കൊണ്ടോയാലും, ഇവനെയെ കൊണ്ടൊവോള്ളൂ" അംബാൻ, കൂട്ടത്തിൽ ചെറിയവനായ പ്രശാന്തിന്റെ തോളിൽ ഒരടി കൊടുത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "പിന്നെ, വേറെയും പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ട്... ഞാൻ ഇന്ന് രാത്രി വണ്ടി അവിടെ എത്തിക്കാമെന്നു നമ്മുടെ ബയർക്ക് വാക്ക് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്." "ആയ്ക്കോട്ടെ. നിർത്തണ്ട. ഞാൻ പറഞ്ഞെന്നേയുള്ളൂ." അംബാൻ കീഴടങ്ങി. ഏതാണ്ട് മുക്കാൽ മണിക്കൂർ നീണ്ടു ആ കാനനയാത്ര. ഭഗത് വല്ലാതെ നിശബ്ദനായിരിക്കുന്നത് എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചു. ആരും ഇടപെട്ടില്ല. ഇരുട്ട് പരന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കാടിന് വല്ലാത്തൊരു ഭംഗി കൈവന്നിരിക്കുന്നു. ഇടക്കിടെ മുഴങ്ങുന്ന ചിന്നം വിളികൾ, തൊട്ടടുത്ത് നിന്നാണെന്ന് തോന്നിച്ചു. വാഹനത്തിലെ നിശബ്ദത എല്ലാവരെയും ബാധിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒടുവിൽ... "ഡാ" സച്ചുവേട്ടൻ ഭഗത്തിനെ തട്ടി വിളിച്ചു. "എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പറയടാ ಮೈರೆ! എല്ലാരും മൂഡോഫ് ആണ്." "എന്നാലും ആ പൊട്ടൻ, അവളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ചെന്ന് പെട്ടല്ലോ എന്റെ സച്ചുവേട്ടാ...." അവൻ പരിതപിച്ചു. "അത് വിടൂ നീ." "വിടാൻ പറ്റൂല്ല സച്ചുവേട്ടാ... ഒരിക്കലും വിടാൻ പറ്റൂല." സച്ചുവേട്ടൻ ചോദ്യ ഭാവത്തിൽ അവനെ നോക്കി. "ഞാനൊരു കാര്യം പറയാം... പക്ഷേ, അത് ഈ കാർ വിട്ട് വെളിയിൽ പോകരുത്!" കർശനമായിരുന്നു ഭഗത്തിന്റെ സ്വരം. സച്ചുവേട്ടൻ വാഹനം സൈഡിലേക്കൊതുക്കി. അത്രമേൽ ഗൗരവകരമായ എന്തോ ആണ് ഭഗത്തിന് പറയാനുള്ളതെന്നു അവന്റെ ടോണിൽ നിന്ന് തന്നെ വ്യക്തമായിരുന്നു. "നിങ്ങൾക്കൊരു കാര്യറിയോ ?” അവന്റെ ചുണ്ടിൽ നേർത്ത ഒരു പുഞ്ചിരി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.“ ഈ തരുണിന്റെ തന്തയില്ലേ ? മിസ്റ്റർ ദിനകർ ദിവാകര റെഡ്‌ഡി ?" അവൻ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ ആ കാറിനുള്ളിൽ തന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ ആകാംഷയോടെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന കൂട്ടാളികളെ നോക്കി. "ആ മനുഷ്യൻ തന്നെയാണ്‌, എന്റെയും തന്ത!" BMW ന്റെ പുറകിലെ സീറ്റിൽ ഒരു ബോംബ് വന്ന് വീണതുപോലെ എല്ലാവരും ഞെട്ടിത്തെറിച്ചത് വ്യക്തമായിരുന്നു. "ഈ ലോകത്ത്, അയാൾക്കും, എനിക്കും എന്റെ അമ്മയ്ക്കും മാത്രമറിയാവുന്ന ഒരു രഹസ്യമാണ്." കുറേ സമയത്തേക്ക് പിന്നെ ആരും സംഭവിച്ചില്ല. അമ്പരപ്പു നിറഞ്ഞ നോട്ടങ്ങൾ കൈമാറിക്കൊണ്ട് ഇരുന്നിടങ്ങളിൽത്തന്നെ സ്തബ്ധരായിരുന്നതേയുള്ളൂ എല്ലാവരും. ഒടുവിൽ... “തരുണിനറിയുവോ ?” ദേവ ചോദിച്ചു. “വേറെ ആരറിഞ്ഞാലും, അവനറിയരുതെന്ന് അയ്യാവുക്ക് നിർബന്ധമാണ്‌. ഞാൻ പറഞ്ഞത് മറക്കരുത്. നമ്മൾ ഈ അഞ്ചു പേരല്ലാതെ വേറെ പുറത്തൊരു മനുഷ്യജീവി ഈ വിവരമറിയാൻ ഇടയുണ്ടാകരുത്.” ഡോറുകൾ തുറക്കപ്പെട്ടു. എല്ലാവരും വെളിയിലിറങ്ങി. ഡിക്കി തുറന്ന്, വലിയ വെള്ളക്കുപ്പികളെടുത്ത് അംബാൻ വായിലേക്ക് കമഴ്ത്താനാരംഭിച്ചു. രാത്രിയിലേക്കുള്ള ഭക്ഷണവും കരുതിയിരുന്നു അവർ. പക്ഷെ, പെട്ടെന്ന് കേട്ട ആ വാർത്തയുടെ ഷോക്കിലാകണം, എല്ലാവരുടെയും വിശപ്പ്‌ അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. സച്ചുവേട്ടൻ മാത്രം, ഒരു ആപ്പിൾ എടുത്ത് കഴിച്ചു. കല്ലഹള്ളിക്കാരനല്ലായിരുന്നതിനാലാകണം, അയാൾക്ക് ആ വാർത്ത അത്ര നടുക്കമുണ്ടാക്കിയിരുന്നില്ല. എങ്കിലും അയാൾക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ടായിരുന്നു. “നീ എങ്ങനെ ഒരൊറ്റ രാത്രി ഇരുണ്ടു വെളുത്തപ്പൊഴേക്കും ഇത്ര വല്യ ഡോൺ ആയി എന്ന് ഞാനാലോചിക്കാൻ തുടങ്ങീട്ട് കാലം കുറേ ആയി. സത്യത്തിൽ ഇത് നിന്റെ രക്തത്തിലുള്ളതാ മോനേ! ആരു തടുത്താലും നിക്കൂല്ല.” ഭഗത്, കാറിൽ ചാരി നിന്നുകൊണ്ട് ഒരു സിഗരറ്റ്ന് തീ കൊളുത്തിക്കൊണ്ട് തന്റെ ആ പുഞ്ചിരി മായാതെ തന്നെ സംസാരം തുടർന്നു. “നിങ്ങൾ എപ്പൊഴും എന്നെ കളിയാക്കാറില്ലേ ? ഞാൻ തരുണിന്റെ പുറകേ വാലാട്ടി നടക്കുന്ന ഒരു പട്ടിയാണെന്നല്ലേ നിങ്ങളു പറയാറ്‌ ? ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ ? നിങ്ങൾ ആരെങ്കിലും അയ്യാവുടെ വീടിന്റെ ഉള്ളിൽ കയറിയിട്ടുണ്ടോ ? വരാന്തയ്ക്കപ്പുറം ഒരു കാലെടുത്തുവെയ്ക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടുണ്ടോ ആർക്കെങ്കിലും ? പക്ഷെ ഞാനങ്ങനെയായിരുന്നോ ? എനിക്ക് ആ വീട്ടിൽ സ്വന്തമായിട്ടൊരു മുറിയുണ്ട്. തരുണിന്റെ ഒപ്പം ഒരേ മേശയിൽ എനിക്കു ഭക്ഷണം വിളമ്പിത്തരുമായിരുന്നു അവിടെ.” കൂട്ടുകാരുടെയെല്ലാം തല താഴ്ന്നിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ച ഭഗത് പെട്ടെന്നു തന്നെ വിഷയം മാറ്റി. "അവനെ നോക്കിക്കോളണം... എന്നും പറഞ്ഞാണ് ദിനകർ അയ്യ എന്നെ അവിടെ നിന്ന് വിട്ടത്... ആ മാമനേം മോളേം അയ്യാവുക്ക് തീരെ താൽപ്പര്യമില്ല. തരുൺ നേരെ അങ്ങോട്ട്‌ കേറി ചെന്നത് തന്നെ ശരിയായില്ല. ഞാൻ, സകലതും അപ്പപ്പോൾ തന്നെ കല്ലഹള്ളിയിലേക്ക് വിളിച്ച് റിപ്പോർട്ട്‌ ചെയ്തിരുന്നു. അന്ന് വയനാട്ടിലേക്കു വന്നപ്പോഴും, ആ താറിൽ ഗോൾഡ് ഒക്കെ ഫിറ്റ്‌ ചെയ്ത് വന്നപ്പോഴുമൊക്കെ ഞാൻ മാറി നിന്ന് അയ്യാവെ വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് കണ്ടപ്പോ, തരുൺ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു കാണണം... താർ കാണാതായപ്പോ, അവൻ ശരിക്കും കരുതിക്കാണും ഞാൻ തന്നെയാണ് അതിന്റെ പുറകിലെന്ന്... അതാണെനിക്ക് ഏറ്റവും സങ്കടം...” അവന്റെ മുഖത്ത് വേദന നിറഞ്ഞു. “ഇപ്പൊ എല്ലാർക്കും മനസ്സിലായല്ലോ ? എന്റെ സ്വന്തം ചോര ആണ് തരുൺ. അവനെ എന്നിൽ നിന്നും അകറ്റിയവർക്കിട്ട് ഞാൻ പണിയും സച്ചുവേട്ടാ... നല്ല കിടുക്കൻ പണി തന്നെ പണിയും! നിങ്ങളൊക്കെ കൂടെ ഉണ്ടായാലും, ഇല്ലെങ്കിലും." തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰 #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ