ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mk307R0?d=n&ui=v64j8rk&e1=cകുങ്കുമപ്പാടം.. 4 🎫🎫🎫🎫🎫 സർവ്വനേരവുംശബ്ദമുഖരിതമായിരുന്ന അന്തരീക്ഷം എത്ര പൊടുന്നനെയാണ്നിശബ്ദമായി പോയതെന്ന് സൗദാമിനിയമ്മ ഓർത്തു. താൽക്കാലികമായി തങ്ങൾക്ക് താമസിയ്‌ക്കാൻ കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ ഒറ്റ മുറിവീടിന് മുൻപിൽ പണി പകുതിയിൽ നിർത്തി വയ്ക്കപ്പെട്ട വീട് ഒരു സ്തൂഭം പോലെ അവശേഷിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അവർക്ക് കണ്ണുകൾ തുളുമ്പി. ജീവിതത്തിൽ ഇനി ഒരിയ്ക്കലുംതങ്ങളുടെവീടെന്ന സ്വപ്നം സാക്ഷാത്ക്കരിയ്ക്കുവാൻ പോകുന്നില്ല. "അച്ഛാ.. നമുക്ക് സ്റ്റേഷനിൽ പോയി ഒരു പരാതി കൊടുക്കണ്ടേ.. വലിയൊരു മോഷണമല്ലേ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ നടന്നിരിയ്ക്കുന്നത്. ഇപ്പോഴുംനമുക്ക് ഉറപ്പില്ല അത് ചേച്ചിയാണോ കൊണ്ട് പോയിരിയ്ക്കുന്നതെന്ന്..!" സുധീരൻ, ശശിധരനോട് ചോദിയ്ക്കുന്നത് കേട്ട് സൗദാമിനിയമ്മ അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "ആ നേരം മുതൽ സംഗീതയെ, സവിത ഫോണിൽ വിളിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിക്കയാ. അവളുടെ ഫോൺ ഓഫ്‌ ചെയ്ത് വച്ചേക്കുവാണെന്ന്..." "അവൾ എത്ര ഫോൺ ഓഫ്‌ ചെയ്തുവച്ചാലും പോലീസ് അവളെയും, അവനെയും തേടിപ്പിടിച്ചു നമ്മുടെ മുമ്പിൽ കൊണ്ട് വരും. ആ പണം ഉൾപ്പെടെ." "അവളും അവനും ഈ നാട് വിട്ടു പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ മോനേ.. തമിഴ് നാട്ടിലോ, കർണ്ണാടകത്തിലോ എവിടെങ്കിലും പോയിട്ടുണ്ടേൽ പോലീസ് എന്ത് ചെയ്യും.." "വേണ്ട.." ശശിധരൻ പിറു പിറുക്കുന്നത് കേട്ട് അമ്പരപ്പോടെ സുധീരനും അമ്മയും അയാളെ നോക്കി. "കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോട്ടെ.. അവള് ജീവിയ്ക്കാൻ കൊണ്ട് പോയതല്ലേ.. സത്യമുള്ള കാശാ അത്. അവൾക്ക് അത് ഉതകിയാൽ മതിയായിരുന്നു.." "അച്ഛാ.. ഒന്നും രണ്ടുമല്ല. പതിനഞ്ചു ലക്ഷം രൂപയാ... ആപതിനഞ്ചു ലക്ഷവും ബേബിച്ചൻ കോൺട്രാക്ടർക്ക് കൊടുക്കാനുള്ള ബാക്കി തുകയും നമ്മൾ എങ്ങിനെ കൊടുത്തു തീർക്കും അച്ഛാ. എന്നെ കൊണ്ടോ അച്ഛനെക്കൊണ്ടോ അത് കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ..കഴിഞ്ഞാൽ തന്നെ അതിന് എത്ര നാൾ നമ്മൾ കഴുതകളെ പോലെ ഭാരം വലിയ്ക്കേണ്ടി വരും അച്ഛാ." "നമ്മുടെ വസ്തു പണയപ്പെടുത്തിയതാണെങ്കിലും വല്ലവന്റെയും കയ്യിൽ നിന്ന് നമ്മൾ കൈനീട്ടി വാങ്ങിയ പണമാ മോനേ. അത് നമ്മൾ കൊടുത്തു തീർത്തേ തീരൂ.." ശശിധരൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും അകത്തെ മുറിയിൽ നിന്നും സവിതയുടെ 'അച്ഛാ' എന്ന വിളികേട്ടു. സുധീരനും, സൗദാമിനിയമ്മയും ഓടി സവിതയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "ചേച്ചിയുടെ ഫോണിൽ ബെല്ലുണ്ട്." അവരെ കണ്ട് സവിത പറഞ്ഞു. "സ്പീക്കർ മോഡിൽ ഇട്ട് അവൾ എവിടെയാണെന്ന് ചോദിയ്ക്ക്. എവിടെയാണെങ്കിലും പെട്ടന്ന് വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ പറയ്‌." സുധീരൻ പറഞ്ഞതും മറുവശത്ത്‌ കോൾ അറ്റന്റ് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ""ചേച്ചീ.. ചേച്ചി എവിടെയാ.." ശബ്ദത്തിൽ യാതൊരു വിധ പതർച്ചയും വരുത്താതിരിയ്ക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ട്സവിത ചോദിച്ചു. "ഉം.. എന്താടീ കാര്യം.. എനിയ്ക്ക് ക്ലാസുണ്ട്.." "ചേച്ചി ഇപ്പോൾ ക്ലാസിലാണോ.." "ഇതറിയാനാണോ നീ വിളിച്ചത്.. നിനക്ക് വേറേ വല്ലതും പറയാനുണ്ടോ. ഇല്ലെങ്കിൽ ഫോൺ വച്ചോ." "ചേച്ചീ.. ചേച്ചി എത്രയും പെട്ടന്ന് വീട്ടിലേക്ക് വരണം. എത്രയും പെട്ടന്ന്.." "നിന്നോടല്ലേടീ ഞാൻ കാര്യമെന്താണെന്ന് ചോദിച്ചത്.. ഞാൻ ചിലപ്പോൾ ഇന്ന്‌ വീട്ടിലേക്ക് വന്നെന്ന് വരില്ല. നീ അമ്മയോട് പറഞ്ഞേക്ക്.. ഞാനിവിടെയില്ല. ദൂരെ ഒരു സ്ഥലത്താ.." "ഏത് സ്ഥലം. ആ സ്ഥലത്തിന് പേരില്ലേ ചേച്ചീ.." "അതൊന്നും നീയറിയണ്ട. നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞതങ്ങു അനുസരിച്ചാൽ മതി. കേട്ടോ. അല്ലാതെ നീയെന്റെ അമ്മ ചമയാൻ നിൽക്കണ്ട." "ചേച്ചീ. അവനുണ്ടോ കൂടെ.. ആ സനൽ..." സവിത ശാന്തമായി തിരക്കി. അതുവരെ സവിതയുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന സംഗീത പൊടുന്നനെ നിശബ്ദയായി പ്പോയി. വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയോ, ചുട്ടു പഴുത്ത മനസിന്റെ ഊഷ്മരതയോ ആണ് മറുവശത്ത്‌ ഇരമ്പുന്നതെന്ന് ഏവർക്കും തോന്നി. "നീ ആ പൈസ എടുത്തതിനു തൊട്ടരികിൽ ഒരുപിച്ചാത്തി ഇരിയ്ക്കുന്നത് നീ കണ്ടില്ലായിരുന്നോടീ പിശാചേ.. അതെടുത്ത്‌ നീ നമ്മുടെ അച്ഛന്റെ നെഞ്ചത്ത്‌ കുത്തിയിറക്കിയിട്ട് ആ പൈസയും എടുത്തു കൊണ്ട് പോകുന്നതായിരുന്നല്ലോടീ ഇതിലും ഭേദം...എന്റച്ഛന്റെ വിയർപ്പ് വീണപൈസയാണോടീ നീ കൊണ്ടുപോയി കണ്ടവനുമൊത്ത്‌ നിരങ്ങാൻ എടുത്തത്..എങ്ങിനെ തോന്നിയെടീ നിനക്കതിന് മനസാക്ഷി ഇല്ലാത്തവളേ... അതിൽ കൈകൊണ്ട് തൊടും മുൻപ് നീ നമ്മുടെ അച്ഛന്റെ മുഖമൊന്ന് ഓർക്കാതിരുന്നത് എന്താടീ എരണം കെട്ടവളേ... എന്റെ പൊന്ന് ചേച്ചീ.. അത് കൊണ്ട് പോകല്ലേ.. നമ്മുച്ഛൻ ഇവിടെ നെഞ്ച് പൊട്ടി പ്പിടഞ്ഞിരിയ്ക്കുവാ..അച്ഛനെന്തെങ്കിലും പറ്റി പ്പോകുമോ എന്നാ എന്റെ പേടി. ചേച്ചിയാ പൈസ തിരികെ കൊണ്ട് വന്നു അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ കൊടുക്ക്‌. നൂറ്‌ പുണ്യം കിട്ടും ചേച്ചീ ചേച്ചിയ്ക്ക്.." സവിത യാചിയ്ക്കും മട്ടിൽ പറഞ്ഞു. "മനസ്സില്ലെടീ എനിയ്ക്ക്..ആ പുണ്യം നീയെടുത്തോ, എനിയ്ക്ക് വേണ്ട. അത് തിരികെ കൊണ്ട് വന്നു അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കാൽ ചുവട്ടിൽ വയ്ക്കാനല്ല ഞാൻ എടുത്തോണ്ട് പോന്നത്.. നീ എന്താടീ പറഞ്ഞത്.. അച്ഛനെന്തെങ്കിലും പറ്റിപ്പോകുമോ എന്നോ.. അച്ഛനൊരു ചുക്കും പറ്റില്ല. അക്കാര്യത്തിൽ നീ പേടിയ്ക്കേണ്ട.അച്ഛന് അറിയാം എന്നെങ്കിലുമൊരിയ്ക്കൽ അത് എനിയ്ക്ക് തരേണ്ട തുക തന്നെയാണെന്ന്. അതിത്തിരി നേരത്തെ തന്നു എന്ന് അച്ഛൻ കൂട്ടിക്കോളും. ഇനി അച്ഛന് നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ പതിനഞ്ചു ലക്ഷം രൂപ സ്ത്രീധനംകൊടുത്ത്‌ അച്ഛൻ അച്ഛന്റെ മൂത്ത മകളെ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചയച്ചെന്ന് അങ്ങ് കരുതി ക്കോളാൻ പറയ്‌. അതോടെ തീരും അച്ഛന്റെ സങ്കടം." "ദുഷ്ടേ.. നീ ഗതി പിടിയ്ക്കില്ലെടീ.. ഒരുകാലത്തും... എന്റച്ഛന്റെ നെഞ്ച് നീറ്റിക്കൊണ്ട് നീ ആ പണവുമെടുത്ത്‌ എവിടെപ്പോയാലുംകര പിടിയ്ക്കില്ല." "ഞാൻ ഗതി പിടിയ്ക്കുവോ, കര പിടിയ്ക്കുവോ.. അതൊക്കെ നിന്നെ ഞാൻ കാണിച്ച് തരുന്നുണ്ട്.. തൽക്കാലം ഫോണിലൂടെ അലറി വിളിച്ചു നീ തൊണ്ട പൊട്ടിയ്ക്കണ്ട. ഞങ്ങളെ അന്വേഷിയ്ക്കേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞേക്ക് അച്ഛനോടും അമ്മയോടും. ഞങ്ങളീ നാട്ടിലേ ഇല്ല. കേരളം വിട്ടു പോന്നു ഞാനും സനലും. ഇനിയീ ജീവിതത്തിൽ ഞാനവിടെയ്ക്ക് വരില്ല. പോലീസിൽ കൊണ്ട് പോയി കേസ് കൊടുക്കുവോ, എന്നെയും സനലിനെയും പോലീസിനെ കൊണ്ട് പിടിപ്പിയ്ക്കുവോ ചെയ്യാൻ നോക്കിയാൽ എന്റെ ജഡമായിരിയ്ക്കും അച്ഛന് അതിന് ഞാൻ കൊടുക്കാൻ പോണ സമ്മാനം..അത് അച്ഛന് കാണേണ്ടെന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഞങ്ങളെ വെറുതേ വിട്ടേക്കാൻ പറയ്‌. ഇനി എന്നെ വിളിയ്ക്കണ്ട. ഈ നമ്പറിൽ എന്നെ കിട്ടില്ല. ഈ ഫോണും ഞാൻ ഉപേക്ഷിയ്ക്കുകവാ." സവിത അതിനെന്തെങ്കിലും മറുപടി കൊടുക്കും മുൻപേ കോൾ കട്ടായി കഴിഞ്ഞു. സവിത ബെഡിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് ആദ്യം അമ്മയെ നോക്കി. പിന്നെ സുധീരനെ. രണ്ട് പേരുടെയും മുഖത്ത് എന്തെന്ന് വേർതിരിച്ചറിയാനാവാത്ത ഒരു ഭാവം മാത്രം അവൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. സവിത ഇരു കാൽ മുട്ടുകളിലൂടെയും കൈകൾ ചുറ്റിപിണച്ചു പിടിച്ച് മുഖം കാൽ മുട്ടിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു വച്ചു. സങ്കടം കൊണ്ട് സവിതയുടെ പുറം ഉലയുന്നത് കണ്ടിട്ട് സൗദാമിനിയമ്മ മകളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നിരുന്നു. അവർക്ക് മകളെ ഒന്ന് ആശ്വസിപ്പിയ്ക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അതിനുള്ള വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല. ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകൾ അപ്പാടെ തകർത്തുകളയാൻ സംഗീതയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു എന്നതായിരുന്നു അവൾ ആ ചെയ്ത ചെയ്തിന്റെ നേട്ടം. സംഗീത തന്റെ വീട്ടുകാരുമായി അവസാനമായി സംസാരിച്ചതും അതായിരുന്നു. പിന്നീട് അവളെ ആരും കണ്ടിട്ടില്ല. നാല് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് വീട് വിട്ടു പോയ അവളെ കുറിച്ച് ആരിൽ നിന്നും ഒന്നും കേൾക്കാൻ ഇടയായിട്ടില്ല. സവിതയ്ക്ക് മാത്രമല്ല സുധീരനും പഠിപ്പൊക്കെ നിർത്തി എന്തെങ്കിലും ചെയ്തേ തീരൂ എന്ന നിലയിലെത്തി. പിന്നീട് കുറച്ച് നാളുകൾക്ക് ശേഷം മഹാദേവൻ തമ്പിയുടെ സഹായത്തോടെ വീടിന്റെ കെട്ട് അവിടെ വച്ചു നിർത്തിയിട്ട് അത് കമ്പികൾ പാകി, ആസ്ബറ്റോസ് ഷീറ്റ് വിരിയ്ക്കാൻ പാകത്തിൽ ആക്കിയെടുത്തു. തറയിൽ പരുക്കൻ മാത്രം ഇട്ട്, ഹോളോ ബ്രിക്സ് കെട്ടിയതിനു പുറമെ സിമന്റ് പൂശാതെ,വലിയ ഉറപ്പൊന്നും ഇല്ലാത്ത വാതിലും, ജനലുമൊക്കെചേർത്ത് പണിഞ്ഞു അതൊരു വാസയോഗ്യമായ വീടാക്കി എടുത്തു എന്ന് പറയാം. വീടിന് മുകളിൽ ഷീറ്റ് പാകുന്ന ദിവസം എങ്ങിനെയോ ആരോ പറഞ്ഞറിഞ്ഞിട്ട് ബേബിച്ചൻ അവിടെ വരികയുണ്ടായി. ശശിധരന്റെ നിസ്സഹായ വസ്ഥ കണ്ട് വഴക്കിനോ വക്കാണത്തിനോ നിൽക്കാതെ, ഇനി വീട് പണി തുടരുകയാണെങ്കിൽ അത് തനിയ്ക്ക് തന്നെ നൽകും എന്ന ഒറ്റ കരാറിന്റെ പുറത്ത് അയാൾ അവിടെ നിന്നും മടങ്ങി പോന്നു. "നീ പഠിച്ചോ മോളേ, അച്ഛനെ കൊണ്ട് ആവുമെടീ നിന്നെ ഒരു ഡോക്ടർ ആക്കാനൊക്കെ"എന്ന് ശശിധരൻ പറഞ്ഞെങ്കിലും സവിതയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു താൻ ജീവിയ്ക്കുന്ന ജീവിതം ഏത് നിലയിൽ എത്തി നിൽക്കുന്നു എന്നത്. അവൾ സ്വയം പിൻവാങ്ങി അച്ഛന് തന്നാൽ കഴിയുന്നൊരു കൈ സഹായം എന്തോ അത് ചെയ്യാൻ തയ്യാറായി. ടൗണിലെ ഒരു സൂപ്പർ മാർക്കറ്റിൽ ബില്ലിംഗ് സെക്ഷനിൽ ജോലിചെയ്തുകൊണ്ട് അവൾ കുറെ കുട്ടികൾക്ക് ട്യൂഷനെടുക്കാനും സമയം കണ്ടെത്തി. ചില ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ രാത്രി പത്ത്‌ മണി വരെയൊക്കെ ട്യൂഷനായി പോകാറുണ്ട്. വീട്ടിലിരുന്ന് കിട്ടുന്ന സമയം പഠിച്ചൊരു ഡിഗ്രി നേടാനുള്ള അവളുടെ ശ്രമം ഫലം കണ്ടതോടെയാണ് അവൾക്ക് ടൗണിലെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ക്ലെർക്ക് ജോലി കിട്ടുന്നത്. അതിനവൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കടപ്പെട്ടത് രാജീവിനോടാണ്. എന്ത് സഹായത്തിനും അവൾക്കൊപ്പം രാജീവുണ്ടായിരുന്നു. രാജീവിന് പോലീസിൽ ജോലി കിട്ടുന്നത് വരെ എപ്പോഴെങ്കിലുമൊക്കെ സമയമുണ്ടാക്കി അവൻ അവളെ കാണാൻ വരാറുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ സാമീപ്യം അവൾക്കും എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരാശ്വാസം നൽകാറുണ്ടായിരുന്നു. സുധീരന് ഏനാത്തുള്ള അവന്റെ സുഹൃത്ത്‌ റിയാസ് ആണ് മണ്ണടിയുള്ള ഒരു വീട്ടിൽ ഡ്രൈവർ ജോലി തരപ്പെടുത്തി കൊടുക്കുന്നത്. അവരുടെ വീട്ടിൽ അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഓട്ടങ്ങൾക്ക് പുറകേ അവിടെയുള്ള ടാക്സിയിലും അവൻ ആവശ്യക്കാർ വിളിയ്ക്കുമ്പോൾ ഓടാൻ പോകാറുണ്ട്. ടാക്സിയ്ക്ക് മിക്കപ്പോഴും കോട്ടയം മെഡിക്കൽകോളേജിലേക്കും, തിരുവനന്തപുരം എയർ പോർട്ട് ഓട്ടവും ഒക്കെ ഉണ്ടായതിനാൽ വീട്ടുകാരുടെ ഓട്ടം വിട്ട് അവൻ സ്ഥിരമായി ടാക്സി ഓടാൻ പോയി തുടങ്ങി. ആരൊക്കെ എത്രയൊക്കെ സമ്പാദി ച്ചാലും അതെല്ലാം കടലിൽ കായം കലക്കുന്നത് പോലെ ബാങ്കിൽ കൊണ്ട് പോയി പലിശ അടയ്ക്കാനും, തുലോം കുറവായി മുതൽ അടയ്ക്കാനുമേ തികയുമായിരുന്നുള്ളൂ. അതിനിടയിൽ വീട്ടിലാർക്കെങ്കിലും ഒരസുഖം വന്നാൽ മതി സർവവും കീഴ്മേൽ മറിയാൻ എങ്കിലും അവർ ജീവിച്ചു പോന്നു. അവർ അഞ്ച് പേരും ഇല്ലായ്മയുടെ വറുതി പുറത്ത് കാട്ടാതെ വിശ്രമമറിയാതെ ജോലി ചെയ്ത് ജീവിച്ചു പോന്നു. ആർക്കും ഒന്നിനോടും പരാതികളില്ല.. വീതം വയ്ക്കുന്നതിനും വിട്ടു കൊടുക്കുന്നതിനും പരിഭവങ്ങളുമില്ല. ♦️♦️ ♦️♦️ സവിതയ്ക്ക് തന്റെ കയ്യിലിരിയ്ക്കുന്ന ചായക്കപ്പ് തുളുമ്പും പോലെ തോന്നി. അവൾക്ക് സംഗീത എന്ന പേര് കേട്ടതോടെ തന്നെ അടിമുടിയൊരു വിറയൽ വന്നു. ആ ദുഷ്ടയെ കുറിച്ച് അച്ഛനോട് സംസാരിയ്ക്കാനാണോ ഇത്ര രാവിലെ തമ്പി അങ്കിൾ ഇവിടേയ്ക്ക് വന്നത്. മഹാദേവൻ തമ്പി അച്ഛനോട് സംസാരിക്കുന്നത് സവിത കാതോർത്ത്‌ നിന്ന് കേട്ടു. "ഞാനെന്റെ പഴയ ഒരു ജോലിക്കാരനെ കാണാൻ വേണ്ടിയാണ്കുളക്കടയുള്ള ആ കോളനിയിലേക്ക് ചെല്ലുന്നത്.കോളനി എന്നൊന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല. എല്ലാം ഒരു വിധം ഭേദപ്പെട്ട വീടുകളാണ്. ആദ്യം എനിയ്ക്കാ രൂപം കണ്ടിട്ട് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കയ്യിൽ മൂന്നോ നാലോ വയസുള്ള മെല്ലിച്ച ഒരാൺ കുട്ടി. മുഷിഞ്ഞ വേഷം ധരിച്ച സ്ഥൂലിച്ച ശരീരമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി വന്ന് വഴിയരികിൽ നിന്ന് ആ ചെക്കനെ എടുത്തു കൊണ്ട് പോകുന്നു. എവിടെയോ കണ്ട് മറന്ന ഒരോർമ്മ തെറ്റ് അവളുടെ മുഖത്തെനിയ്ക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ സംഗീതേ, മോളേ എന്ന് വിളിയ്ക്കും മുൻപേ അവൾ ആ ആൺകുഞ്ഞിനെ കയ്യിൽ പിടിച്ചുയർത്തിയെടുത്ത്‌ തോളിൽ വച്ചു കൊണ്ട് തൊട്ടു മുന്നിൽ കാണുന്ന വീട്ടിൽ കയറി വാതിലടച്ചു. ആവീട്ടിലോ, മുറ്റത്തോ മറ്റാരെയും കാണാനില്ല.. ഞാൻ അൽപ്പസമയം അവിടെ നിന്ന് നോക്കിയെങ്കിലും ആരും അവിടേയ്ക്ക് വരികയോ പോവുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ അവൾക്ക് എന്നെ മനസിലായിട്ടുണ്ടാവണം.. ഞാനൊന്ന് ആ വീടിന് നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ജനൽ ചില്ലിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു മുഖം പിന്നോട്ട് മാറിയത് മിന്നൽ പോലെ ഞാൻ കണ്ടു. അവൾ എന്നെ തന്നെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കുകയായിരിയ്ക്കണം. എനിയ്ക്ക് അവളെ മനസിലായിക്കാണില്ലെന്നാവും അവളുടെ കരുതൽ. ആരോടെങ്കിലുംചോദിച്ച് അവളെ കുറിച്ചൊന്ന് അറിയണമല്ലോ എന്ന് കരുതി ഞാൻ തൊട്ടടുത്ത്‌ കണ്ട വീട്ടിലെ സ്ത്രീയോട് അവളെ പറ്റി അന്വേഷിച്ചു. "സാറ് പോലീസിൽ നിന്നാണോ.." ആസ്ത്രീ എന്നെ നോക്കി പേടിയോടെ ചോദിച്ചു. ഞാൻ അല്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും അവർ വിശ്വസിയ്ക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. "എന്നോടൊന്നും ചോദിയ്ക്കല്ലേ സാറേ ആ വീട്ടുകാരെ കുറിച്ച്. ഞാൻ അവരെക്കുറിച്ച് ആരോടെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞെന്നറിഞ്ഞാൽ ആ കാലൻ, സാറിപ്പോ കണ്ട ആ പെങ്കൊച്ചിന്റെ കെട്ടിയോൻ വൈകിട്ട് നാല് കാലേൽ കേറിവന്ന് ഞങ്ങളെ വീട് കേറി തല്ലും. അത്രയ്ക്ക് പോക്രിയാ ആ സനലെന്നു പേരുള്ള, ആ പെണ്ണിന്റെ കെട്ടിയോൻ. ആ പെണ്ണവിടെ ചത്തു ജീവിയ്ക്കുവാ. അതിന് പോവാൻ ഒരിടമില്ലാഞ്ഞിട്ടാ. ആ പെങ്കൊച്ചിന്റെ സ്ഥാനത്ത്‌ ഞാനെങ്ങാനും ആയിരുന്നെങ്കിൽ ആ തെണ്ടിയെയും, അവന്റെ തള്ള സുഭാഷിണിയെയും വെട്ടി കൊന്നിട്ട് ജയിലിൽ പോയേനെ. അവിടെ കിട്ടുമല്ലോ ഇതിന്റെ നൂറിരട്ടി മനഃസമാധാനം. ആ പെങ്കൊച്ചിനെ കണ്ടാൽ അറിയത്തില്ലിയോ സാറേ ഏതോ നല്ല വീട്ടിൽ പിറന്ന കൊച്ചാണെന്ന്. ഇവന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങി വന്നു അത് കോലം കെട്ടു പോയതാ സാറേ. ചില്ലറ അടിയും തൊഴിയുമാണോ ആ കാലന്റെ കയ്യീന്ന് ദിവസവും അത് വാങ്ങിച്ചു കൂട്ടുന്നത്. അവൻ പേ വെള്ളം കുടിച്ചു ഭ്രാന്ത് കേറി കഞ്ചാവും തിന്നു വരുന്ന അന്ന് ആ പെണ്ണിനെ കാലിൽ പിടിച്ച് ഈ കോളനിയിലെ റോഡിലൂടെ ഇട്ട് വലിച്ചിട്ടുണ്ട്..അതിന്റെ പുറം മുഴുവൻ ഉരഞ്ഞു വാരി ചോര വന്ന് ഈ ചെമ്മണ്ണിൽ കുളിച്ച് കിടക്കും. ഇവിടുള്ള പുരുഷാരങ്ങൾ കാണെ അതിനെ ഈ റോഡിലിട്ട് അത് നാണം മറയ്ക്കുന്ന തുണിവരെ വലിച്ചു കീറി കളഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. സഹി കെട്ട് ഞാനതിനോട് പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട് സാറേ കയ്യിൽ കിട്ടുന്നതെടുത്ത്‌ അവന്റെ തല അടിച്ചു പിളർന്നേക്കാൻ. നിയമം ചിലപ്പോ അതിനെ ശിക്ഷിയ്ക്കുവായിരിയ്ക്കും. എന്നാൽ ഈ കോളനിയിലുള്ള ആരും പറയത്തില്ല ആ പെങ്കൊച്ച് ചെയ്തത് തെറ്റായി പോയെന്ന്. എല്ലാം കേട്ട് ആ പെങ്കൊച്ച് ഒറ്റ നിൽപ്പ് നിൽക്കും. അതിന്റെ മുഖം കണ്ടാൽ നമ്മക്ക് തോന്നും ഇതിലും വലിയ ശിക്ഷയുണ്ടെങ്കിൽ അത് കൂടി അനുഭവിയ്ക്കാൻ ഞാൻ ബാധ്യസ്ഥ ആണെന്ന്.. അതിവിടെ കിടന്ന് ചാവുകയെ ഉള്ളൂ സാറേ.. അതിനെ അവര് കൊല്ലും. ആ സുഭാഷിണി തന്നെ അത് ചെയ്യും. ഒരു ദിവസം പുലരുമ്പോ ഞങ്ങള് കേൾക്കുന്നത് ആപെങ്കൊച്ചു വീടിന്റെ ഉത്തരത്തിൽ തൂങ്ങി നിൽപ്പുണ്ട് എന്ന വാർത്തയായിരിയ്ക്കും. " (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ