#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _29 ✍️ രചന - Aysha akbar നിറം മങ്ങിയ ഒരു സാരി ചുറ്റി ബാഗ് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നവൾ അവരുടെ നോട്ടത്തിൽ ഭയന്നെന്ന വണ്ണം താഴേക്ക് മിഴികളൂന്നി..... അത്ര നേരം ആരും തന്നേ ശ്രദ്ധിക്കാത്തതിന്റെ ചെറിയൊരു സങ്കടം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നവളുടെ മുഖത്ത്..... വരു.... അകത്തേക്ക് കയറു..... ആ നിൽപ് കണ്ട് കരുണ തോന്നിയ ദേവി അവളെ വിളിക്കുമ്പോൾ അവളൊരാശ്രയം കിട്ടിയത് പോലെ അവർക്കരികിലേക്ക് നടന്നു...... നിഷ്കളങ്കത നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഭംഗി യുള്ള ആ മുഖത്തേക്ക് അല്പ നേരം നോക്കി നിന്നു ദേവി....... അഭിയുടെ കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്നതാണോ...... അവൻ പറഞ്ഞതിന്റെ സത്യം അറിയണമെന്ന വണ്ണം ആദ്യമേ ദേവിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ കവിയും അവരെ തന്നേ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.... ഞാൻ...... സാറെന്നെ..... ട്രെയിനിൽ നിന്ന് കൂടെ കൂട്ടിയതാ...... എങ്ങോട്ട് പോകണമെന്നറിയാതെ നിന്നപ്പോ താമസ സ്ഥലം തരാമെന്ന് പറഞ്ഞു കൂട്ടി കൊണ്ട് വന്നതാ....... പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അല്പം ആശങ്കകളെ കലർത്തി കൊണ്ടവളത് പറയുമ്പോൾ ദേവീക്കൽപം ആശ്വാസം തോന്നിയിരുന്നു...... കവി..... ഈ കുട്ടിയെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ട് പോകു...... ദേവി കവിയോടെന്ന വണ്ണം അത് പറഞ്ഞതും കവി പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ കൂട്ടി അകത്തേക്ക് നടന്നിരുന്നു...... ആ വീടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റും ഓടി നടന്നു....... മുകളിൽ കാണുന്ന ഓട് പതിഞ്ഞ മേൽക്കൂര യിലേക്ക് അവളൊന്നു നോക്കി.... തണുത്ത ചുവന്ന കാവി യിട്ട നിലത്തു കൂടി അവൾ കവിയുടെ പിറകിൽ നടക്കുമ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ വീടിനെ ഒപ്പിയെടുക്കുക തന്നെയായിരുന്നു........ കുട്ടി ബാഗെല്ലാം അവിടെ വെച്ചോളൂ.....എന്നിട്ടോന്ന് കുളിചേക്ക് ..... ഞാൻ കഴിക്കാനെടുക്കട്ടെ..... കവി സ്നേഹത്തോടെ അത് പറയുമ്പോൾ തിരികെയോന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ യെന്ന വണ്ണമുള്ള അവളുടെ സ്നേഹത്തോടെയുള്ള പെരുമാറ്റം ശെരിക്കും അവളിലൊരു കുളിര് നിറച്ചിരുന്നു........ ഉള്ളിലെ പ്രയാസങ്ങൾക്കുള്ള ഒരാശ്വാസമായിരുന്നത്.... എന്തെങ്കിലും വേണമെങ്കിൽ വിളിച്ചോളൂ ട്ടോ...... ഞാൻ ദ്ദേ അടുക്കളയിലുണ്ട്...... കവി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പോകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അവളൊന്നു നിന്നു.... കുട്ടീടെ പേരെന്താ ണെന്നാ പറഞ്ഞത്...... കവി പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ മുഖമുയർത്തി കവിയെ യൊന്നു നോക്കി...... നീലാംബരി...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തന്റെതായ ആ മുറിയിലേക് കയറുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു സുഖം തോന്നിയിരുന്നു അഭിക്ക്..... വീടിനും മുറിക്കും മാറ്റമൊന്നുമില്ല.... മാറ്റം മുഴുവൻ തനിക്കാണല്ലോ.. ഓർമകളുടെ ഭാരത്തോടെ ദീർഘ മായി ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു കൊണ്ട് അഭി ഇരുന്നിടത്ത് നിന്നോന്നെഴുന്നേറ്റു..... ആ കുട്ടിക്ക് നമ്മുടെയാ മിഷേൻ റൂം ഒഴിവാക്കി കൊടുക്കാം അല്ലെ അഭി ... അതോ മുകളിലാക്കണോ.... ബാഗിൽ നിന്നും ഡ്രെസ്സെല്ലാം എടുത്ത് വെക്കും നേരമാണ് അതും പറഞ്ഞു ദേവിയങ്ങോട്ട് വന്നത്.... ഏയ്... മുകളിൽ വേണ്ടാ.... താഴെ തന്നേ മതി........ ആള് മെന്റലി അപ്സെറ്റ് ആണ്.... ഒറ്റക്ക് കിടത്തേണ്ട... അവനതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവന്റെ തുണികളോരോന്നായി പുറത്തേക്കെടുത്തു വെച്ചു... ആ കുട്ടിയുടെ വീടെവിടെയാ.. അതിനാരും ഇല്ലേ അപ്പൊ.... ദേവിക്ക് വീണ്ടും അവളെ കുറിച്ചറിയണമായിരുന്നു... ഒരിക്കൽ ആനന്ദിയെ കൊണ്ട് ഇത് പോലെ വന്ന ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം അവൻ മനസ്സറിഞൊന്ന് ചിരിച്ചിട്ട് പോലുമില്ല...... അവനിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ചിരി മുഴുവൻ കിച്ചുവിലേക്ക് പകർന്ന് അവൻ പാടേ നിശബ്ദനായത് പോലെ..... ആ വിങ്ങൽ തന്നേ അവരുടെ അമ്മ മനസ്സിനെ ഞെരുക്കുന്നുണ്ട്..... ഇനി ഇതും കൂടി താങ്ങില്ലായിരുന്നു.... അതൊന്നും എനിക്കറിയില്ല അമ്മേ...പോകാനിടമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു ട്രൈനീന്ന് എടുത്ത് ചാടുമ്പോൾ ഇട്ടിട്ട് പോരാൻ തോന്നിയില്ല.... ഞാൻ പോകുമ്പോൾ കൂടെ കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോളാം.... അവിടെ ഷെൽട്ടർ ഹോമിലാക്കാം...... അവൻ തോർത്തു കൂടി കയ്യിൽ പിടിച്ചത് പറയുമ്പോൾ ദേവിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം തോന്നിയിരുന്നു..... ആനന്ദിയെ കൊണ്ട് വന്നപ്പോൾ അവനുണ്ടായ ആ ചീത്ത പ്പേരിപ്പോ പൂർണമായും മാറിയിട്ടുണ്ട്.... അവനിപ്പോ കളക്ടർ അല്ലെ.... നല്ല നല്ല വിവാഹലോചനകൾ വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അവനൊന്നിനും സമ്മതിക്കില്ലെന്ന് തനിക്കറിയാം ..... അവനെ ഈ വരുത്തിയതിന് ആ ഉദ്ദേശം കൂടിയുണ്ട്.... എങ്ങനെയെങ്കിലും പറഞ്ഞവന്റെ മനസ്സ് മാറ്റണം.... അവനൊരു കൂട്ട് വേണം..... നിനക്കൊരു മാറ്റവുമില്ലല്ലോ അഭി... അവരവന്റെ കവിളിലൊന്ന് തൊട്ട് കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ തന്റെ മകന്റെ മനസ്സിന്റെ വിശാലത യോർത്തു കൊണ്ടൊരു അഭിമാനം കൂടി ആ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു...... ഞാനൊന്ന് കുളിക്കട്ടെ അമ്മേ ..... ആകെ മുഷിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.... അവനതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നടന്നിരുന്നു...... അവൻ തോർത്തു മുണ്ട് തോളിലേക്കിട്ട് കുളി മുറിയിലേക്കെന്ന വണ്ണം നടക്കുമ്പോഴാണ് വഴിയിലെ മുറിയിൽ നീല സാരിയുടെ അറ്റം കണ്ടത്..... അവൻ വെറുതെ അവളെയൊന്നെത്തി നോക്കി...... ബാഗിൽ നിന്നെന്തോ എടുക്കുന്ന തിരക്കിലാണവൾ .... വാതിൽ പടിയിൽ ആളനക്കം അറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം അവളൊന്നു മുഖമുയർത്തുമ്പോൾ അവനവളെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.... പെട്ടെന്ന് നിഷ്കളങ്കമായ ആ മുഖം ഇരുണ്ടു കേറുന്നതവൻ കണ്ടു..... കണ്ണുകൾ വിടർത്തി തനിക്ക് നേരെ കിട്ടിയ ആ തുറിച്ചു നോട്ടത്തിൽ അഭി ശെരിക്കും ഞെട്ടി പ്പോയിരുന്നു..... എന്തിനാണ് ഇത്ര ദേഷ്യത്തോടെ അവൾ തന്നെ നോക്കുന്നതെന്ന് അറിയുന്നില്ല...... സഹായിച്ചു കൂട്ടി കൊണ്ട് വന്നവനോടുള്ള കരുണ യാണ്‌ താനാ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷിച്ചത്...... ഗൗരവത്തോടെ തന്നേ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും അവളോടൊന്ന് പറയണമെന്ന് കരുത്തിയിരുന്ന വനാകെ ചൂളി പോയത് പോലെ.... അപ്പോഴും അവൾ മുഖം കൂർപ്പിച്ചു തന്നേ നോക്കുകയാണ്..... കുളിക്കാൻ പോകുന്ന പോക്ക് തുടരണോ അതോ നിൽക്കണോ എന്ന ആശങ്കയിൽ ഒരു നിമിഷം അവനങ്ങനെ നിന്നു...... അഭി..വെള്ളം അടുപ്പത് വെച്ചിട്ടുണ്ട്.... ഒന്ന് കായട്ടെ... എന്നിട്ട് കുളിക്കാം....... കവി അടുക്കളയിൽ നിന്ന് തല നീട്ടി അത് പറയുമ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ തന്നെയാണ്...... മ്മ്......എന്താ..... അവൻ രണ്ടും കൽപ്പിച്ചു ആ മുറിയിലേക് കടന്ന് കൊണ്ട് പുരികമുയർത്തി അത് ചോദിക്കുമ്പോഴും തുടുത്ത കവിളുകൾ വിടർന്നു തന്നേ നിൽക്കുന്നുണ്ട്...... ആ ചോദ്യം അവന്റെ നിവൃത്തി കേടായിരുന്നു.... തികച്ചും ഔദ്യോഗികമായി എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ പറഞ്ഞാൽ മതി എന്നൊക്കെ ഗൗരവത്തിൽ പറയാൻ വന്നതിനു പകരം ആ മുഖത്തെ പരിഭവത്തോട് അതേ അവനു ചോദിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളു...... അവൻ ചോദിച്ചപ്പോഴും അവളതേ നോട്ടം തന്നെയാണ്.... ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല..... മ്മ്.......? അവൻ ചോദ്യം ഭാവത്തോടെ ഒന്ന് കൂടി മൂളി...... ട്രൈനീന്ന് കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ട് വന്നിട്ട് ഇവിടെ എത്തിയപ്പോ എന്നേ മറന്നു അല്ലെ.... തിരിഞ്ഞു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അകത്തേക്ക് കയറി പ്പോയല്ലോ.... ദുഷ്ടൻ..... അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി കൊണ്ടവളത് പറയുമ്പോൾ അവനാകെ അന്താളിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്..... അവളുടെ വാക്കുകളിൽ കാലങ്ങളായി പരിചയമുള്ള ഒരാളോടെന്ന പോലുള്ള പരിഭവമാണ്...... പറയുന്നത് കേട്ടാൽ അവളെ ഞാൻ വീട്ടീന്ന് വിളിച്ചിറക്കി കൊണ്ട് വന്നിരിക്കുകയാണെന് തോന്നും..... ഈശ്വരാ..... ഇതിനു മെന്റലി വല്ല പ്രശ്നവുമുണ്ടോ ഇനി..... അവൻ അറിയാതെ നെഞ്ചിലൊന്ന് കൈ വെച്ചു ...... ഇപ്പൊ വിളിക്കും വിളിക്കുമെന്ന് കരുതി ഞാൻ കാത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു..... മുഖം ഒന്ന് കൂടി കൂർപ്പിച്ചു അവളത് പറയുമ്പോൾ താനവളെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയപ്പോഴുള്ള ആശങ്ക കൾ മുഴുവൻ ആ വാക്കുകളിൽ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... മുഖം കനപ്പിച്ചുള്ള അവളുടെ നോട്ടത്തിൽ അവനു ചിരിയാണ് വന്നത്........ ആ കണ്ണുകളിലെ ഭാവവും നിഷ്കളങ്കതയുമെല്ലാം അവന്റെ കണ്ണുകൾക്കൊരു തിളക്കം നൽകിയിരുന്നു.... ഞാൻ..... ഞാൻ പെട്ടെന്ന് എല്ലാവരെയും കണ്ടപ്പോ.... അഭി പറഞ്ഞത് പാതിക്ക് വെച്ചു നിർത്തി... എല്ലാവരെയും കാണുമ്പോൾ എന്നേ മറക്കാണോ ചെയ്യേണ്ടത്..... അവൾ എളിയിൽ കൈ കുത്തി അവനു നേരെയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഭാവങ്ങൾ അവന്റെ ചുണ്ടിലൊരു ചിരി നിറച്ചിരുന്നു..... അവൾ കാണാതിരിക്കാൻ അവൻ പെട്ടെന്ന് മുഖമൊന്ന് വെട്ടിച്ചു.... സോറി......ഞാൻ....... അവനു വീണ്ടും എന്ത് പറയണ മെന്നറിയില്ലായിരുന്നു..... കൂർപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ മുഖവും ഭാവവും നോട്ടവും കാൻകെ അവനൊന്നും പറയാനും തോന്നിയിരുന്നില്ല....... അപ്പോഴും അവളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞിട്ടില്ലായിരുന്നു.... പറഞ്ഞല്ലോ..... സോറി..... അവൻ വീണ്ടുമത് പറഞ്ഞത് അവൻ പോലുമറിയാതെ യായിരുന്നു..... ആ കണ്ണുകളേറെ ചുരുങ്ങി പ്പോയിരുന്നപ്പോൾ.... ഏറെ അടുപ്പമുള്ള ആളുടെ പിണക്കം മാറ്റാനെന്ന വണ്ണമുള്ള അവന്റെ ആ ഭാവത്തിൽ അവനു തന്നെയൊരു അത്ഭുതം തോന്നിയിരുന്നു.... എന്നാൽ തന്നേ കുറിച് ഓർക്കാൻ സമയമില്ലാത്ത വണ്ണം മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നവളുടെ കണ്ണുകൾ തെളിയുന്നതിലേക്ക് അവനാഴ്ന്നിറങ്ങി..... കൂർത്ത നോട്ടത്തിന് പകരം ആ ചൊടികളിൽ പറ്റി പ്പിടിച്ച പുഞ്ചിരി അവനിലേക്കും ഒരു നിമിഷം പടർന്നു..... കണ്ണുകളിലെവിടെയോ ആ പഴയ അഭിയുടെ കുസൃതി കലർന്നു....... അഭി...... വെള്ളം ചൂടായിട്ടുണ്ട്..... കുളിച്ചോളൂ..... കവിയുടെ വിളിയാണ് അവനെ അവളിൽ നിന്നും പിടിച്ചു കയറ്റിയത്...... ഏട്ടത്തി....... ഇവൾക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കു.....വിശപ്പ് കാണും....... അവളിൽ നിന്ന് മുഖം തിരിച്ചു കൊണ്ട് കവിയോടായി അവനതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് നടന്നിരുന്നു....... നീലാംബരി വരു..... കഴിക്കാം...... കവി അവളെ വിളിച്ചതും നടന്നിരുന്ന അഭി ഒരു നിമിഷം നിശ്ചല നായി.... അവന്റെ ഹൃദയം വല്ലാത്തൊരു ശബ്ദത്തോടെ മിടിച്ചു.... അവളെ വിളിച്ചു കൊണ്ടവൾ വരുന്നത് കാത്ത് നിൽക്കാതെ ധൃതി പ്പെട്ടു കവി അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും അഭി അതേ നിൽപ്പ് തന്നെയായിരുന്നു....... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ