ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mDVp0A1?d=n&ui=v64j8rk&e1=c#ബൊമ്മലാട്ടം SO2 ((EP16)) നേരം പുലര്‍ന്നു വരുന്നതിന് മുമ്പേ ഡിക്സന്‍ കോബയുടെ സംഘം കാതറിനില്‍ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "ബോസ്., അവളെയും മകനെയും കണ്ടെത്തി. മച്ചാറ്റോ ടൗണിന് സമീപത്തെ ഒറ്റപ്പെട്ട വീട്. ബോസ് ഇവിടെ വരെ എത്തിയാല്‍ വിശദമായി അവളെ ചോദ്യം ചെയ്യാം." ഫോണിലൂടെയുള്ള മോറിസിന്‍റെ അറിയിപ്പ് കിട്ടിയതും കോബയുടെ ചുണ്ടില്‍ പ്രത്യേകമായ ചിരി വിടര്‍ന്നു. റൊസാരിയോ ലൂയിസിനേക്കാള്‍ ഒരു മുഴം മുമ്പേയാണ് താനെന്നുള്ളതായിരുന്നു ആ ചിരിയുടെ അര്‍ത്ഥം. അയാള്‍ തിടുക്കത്തില്‍ പോകാന്‍ തുനിഞ്ഞതും നെല്‍സന്‍ ചലിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന തന്‍റെ ഇടം കൈ ഉയര്‍ത്തി കോബയെ ഒന്നു തൊട്ടു. അയാള്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "നോ.. പപ്പാ.. ഡോ.. ഡോണ്‍ട് ഡൂ ദാറ്റ്.. മ.. മ.. മരിയ മമ്മയ്ക്ക് പ.. പ.. പപ്പ വാക്ക് കൊടുത്തതാണ്. ഇനിയൊന്നിനും ഇ.. ഇല്ലെന്ന്.." നെല്‍സന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ കലങ്ങുകയാണ് അപ്പോഴെന്ന് കോബ മനസ്സിലാക്കി. അയാളുടെയുള്ളിലെ വാശിയും വീറും ഈഗോയും, മരിയയോടും മകനോടുമുള്ള സ്നേഹവും പരസ്പരം പിടിവലി നടത്തി. ദീര്‍ഘമായി കോബ ഒന്നു ശ്വസിച്ചു. മകന്‍റെ നെറുകയില്‍ തലോടി. "ഈ ജീവിതം ഏതു നിമിഷവും തകര്‍ന്നടിയുമെന്ന ചിന്ത ഊണിലും ഉറക്കത്തിലും ഞാന്‍ കൊണ്ടു നടക്കാറുണ്ട്. എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും അത് സംഭവിക്കാം. വരാന്‍ പോകുന്ന ആ നാശത്തെ ഞാന്‍ ഭയപ്പെടുന്നില്ല സണ്‍. പക്ഷേ എനിക്കറിയണം. ആല്‍ബര്‍ത്തോയിലൂടെ എന്നോട് യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിച്ച ആ ആണൊരുത്തന്‍ ആരാണെന്ന് എനിക്ക് കാണണം. ഇങ്ങനെ നായയെ പോലെ തോല്‍ക്കാന്‍ ഈ പപ്പയുടെ ഈഗോ സമ്മതിക്കുന്നില്ല." നെല്‍സന്‍ മിണ്ടിയില്ല. "ഞാന്‍ സ്വന്തമിഷ്ടത്തോടെ എന്‍റെ വാള്‍ താഴെയിറക്കി പിന്തിരിയണമെന്നതാണ് എന്‍റെ ആഗ്രഹം. അല്ലാതെ മറ്റാരുടെയും മുമ്പില്‍ തോല്‍വി സമ്മതിച്ചു കൊണ്ടാകരുത് അത്." "പ.. പപ്പാ.. നി.. നിങ്ങള്‍ അപ്പോള്‍??!" നെല്‍സന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ വികസിച്ചു. "അതെ മോനേ, ഈ ദേവാസുര യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിച്ചത് അജ്ഞാതനായ ആ ദേവനാണെങ്കിലും ഇത് അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് അസുരനായ ഞാന്‍ ആയിരിക്കും." കോബയുടെ കണ്ണുകളില്‍ തീ പാറി. ഇനിയൊന്നിനെ കൊണ്ടും തന്‍റെ പപ്പയെ പിന്തിരിപ്പിക്കാനാവില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞ നെല്‍സന്‍റെ ഇടതു കൈ അയാളില്‍ നിന്നും അകന്നു നിന്നു. അവന്‍ പിന്നെ പപ്പയെ നോക്കിയില്ല. ഡിക്സന്‍ കോബ മകന്‍റെ നെറ്റിയില്‍ ഉമ്മ വെച്ചു. "ഈ യുദ്ധം ജയിച്ചായിരിക്കും ഞാന്‍ തിരിച്ചു വരിക.." അത്രയും പറഞ്ഞ് തിടുക്കത്തില്‍ പോകുന്ന കോബയെ ഇമവെട്ടാതെ നെല്‍സന്‍ നോക്കിയിരുന്നു. അയാളുടെ കാര്‍ ശരവേഗതയില്‍ കാതറിന്‍റെ വീടിന് മുന്നിലെത്തി വല്ലാത്ത മുരള്‍ച്ചയോടെ നിശ്ചലമായതും താഴെയുള്ള പൊടിപടലങ്ങള്‍ പറന്നുയര്‍ന്ന് അന്തരീക്ഷത്തെ മലിനമാക്കി. രണ്ടിലൊന്ന് എന്ന തീരുമാനത്തോടെ ജ്വലിച്ച കണ്ണുകളോടെ കോബ ആ വീടിനകത്തേക്ക് കുതിച്ചു കയറി. അയാളെ കണ്ടതും മോറീസും കൂട്ടാളികളും നിവര്‍ന്നു നിന്നു. "ബോസ്?!" മോറിസ് വിളിച്ചു. കസേരയില്‍ കയറുകൊണ്ട് വരിഞ്ഞു ബന്ദിച്ചിരിക്കുന്ന കതറിനെ കോബ അടിമുടിയൊന്നു നോക്കി. എണ്ണക്കറുമ്പി സുന്ദരിയായ ഈ സ്ത്രീയില്‍ ആല്‍ബര്‍ത്തോ തലേം കുത്തി വീണു പോയതില്‍ തെറ്റ് പറയാനൊക്കത്തില്ല. ചത്ത ശവം പോലും അവരെ കണ്ടാല്‍ എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് ചൂളം വിളിക്കും. അങ്ങനെയൊരു ഇടിവെട്ട് പീസ്!! കോബ ആ വീടാക ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചു. മോറിസിന്‍റെ കരവലയത്തില്‍ പെട്ട് മത്സ്യത്തെ പോലെ പിടയുന്ന കാതറിന്‍റെ മകളെ നോക്കി അയാള്‍ ക്രൂരതയോടെ ചിരിച്ചെന്നു വരുത്തി. "ഡിക്സന്‍ സര്‍??" കാതറിന്‍ ദയനീയമായി വിളിച്ചതും കോബ അവരെയൊന്നു തുറിപ്പിച്ചു നോക്കി. ആ നോട്ടം മാത്രം മതി. താനടക്കം സര്‍വ്വതും വെണ്ണീറാവാന്‍. കാതറിന്‍ ഉള്ളാകെയൊന്നു കിടുങ്ങി. അവര്‍ തന്‍റെ വിളിയില്‍ തിരുത്തല്‍ വരുത്തി : "ക്യാപ്റ്റന്‍ കോബ., എന്തിനാണ് ഞങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കുന്നത്.? അങ്ങയുടെ സഹോദരനുമായി കുറച്ചു നാള്‍ വഴിവിട്ട തരത്തില്‍ എനിക്ക് ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു എന്നത് നേര് തന്നെ. പക്ഷേ ഇപ്പോള്‍ കുറേ നാളുകളായി ആല്‍ബര്‍ത്തോയുമായി അങ്ങനെയൊരു ബന്ധം എനിക്കില്ല." അപേക്ഷയോടെ കാതറിന്‍ പറഞ്ഞു. കോബ മിണ്ടിയില്ല. പകരം കാതറിനു നേരേ അതേ തുറിച്ചു നോട്ടം അയാള്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി തൊടുത്തു വിട്ടു. അതിനര്‍ത്ഥം മനസ്സിലായെന്ന പോലെ അവര്‍ തുടര്‍ന്നു : "ശരി സമ്മതിക്കുന്നു. കൊക്കൈന്‍ ഇടപാടില്‍ ഒരു വലിയ തുക ഞാന്‍ ആല്‍ബര്‍ത്തോയ്ക്ക് കൊടുക്കുവാനുണ്ട്. എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഞാനത് കൊടുത്തു തീര്‍ത്തോളാം. അല്‍പ്പമെങ്കിലും കരുണ ഞങ്ങളോട് കാണിക്കണം. എന്നെയും മകളേയും ഉപദ്രവിക്കരുത്." അത്രയും കേട്ടതും വല്ലാത്ത രൗദ്രത്തോടെ കോബ മുന്നോട്ട് വന്ന് കാതറിനു നേരേ തന്‍റെ ചുവന്നു മുറ്റിയ മുഖം അടുപ്പിച്ചു. അയാളുടെ മൂക്കിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് തള്ളുന്ന ശ്വാസത്തിന്റെ അഗ്നി അവളിൽ വല്ലാത്ത ചൂട് അനുഭവപ്പെടുത്തി. "ഇതൊക്കെ ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു നായേ. എന്നാല്‍ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നു മാത്രം എനിക്കറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അത് നിന്‍റെ നാവില്‍ നിന്നു തന്നെ വരണം." ശാന്തമായ അയാളുടെ സ്വരം ഭീകരമായിരുന്നു. "എ.. എന്തുകാര്യം?!" കാതറിന്‍ മുഖം ചുളിച്ചു. "പ്ഭാ..! മയിര് മോളേ.." കോബയുടെ കരുത്ത മുഷ്ടി അവരുടെ മുഖത്ത് ആഞ്ഞു പതിഞ്ഞു. "മമ്മാ......" മകള്‍ മുഞ്ഞോട്ടാഞ്ഞതും മോറീസ് അവളെ ബലമായി പിടിച്ചു നിര്‍ത്തി. കാതറിന്‍റെ വായില്‍ നിന്നും ഏതാനും രക്തത്തുള്ളികള്‍ തറയിലിറ്റിട്ടു. "നിനക്കറിയില്ല അല്ലേ? കഴിഞ്ഞ ഏതാനും മണിക്കൂറുകള്‍ മുമ്പ് സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റിലിട്ട് ആല്‍ബര്‍ത്തോയെ ചതച്ചു കൂട്ടിയ ആ പന്ന നായിന്റെ മോന്‍ നിന്‍റെയാരാണ്? നിന്നെയും മകളെയും രക്ഷിക്കാനാണ് അവനവിടെ താണ്ഡവമാടിയത്. അവന്‍ ആരാണെന്ന് എനിക്കറിയണം. ജീവനോടെ അവന്‍റെ ശരീരത്തിലെ തോലും മാംസവും എനിക്ക് പൊളിച്ചെടുക്കണം. പറയടീ.. ഇല്ലെങ്കിൽ എന്റെ അനുജൻ ആൽബർത്തോ അർമാധിച്ച നിന്റെ യോനിയിൽ ഇരുമ്പ് പഴുപ്പിച്ച് കയറ്റും ഞാൻ.. ആരാടി അവന്‍." കാതറിന്‍റെ കവിളില്‍ ബലമായി പിടിത്തമിട്ട് അയാള്‍ ആക്രോഷിച്ചു. "പ്ലീസ്.. പ്ലീസ്.. എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്. അ.. അയാളെ ഞാന്‍ ആദ്യമായി കാണുകയാണ്. അയാളാരെന്നോ എന്തെന്നോ എവിടെ നിന്നാണെന്നോ ഒന്നും എനിക്കറിയില്ല. എന്‍റെ കുഞ്ഞാണേ സത്യം." "മോറീസ്??" ശക്തമായി കോബ വിളിച്ചു. ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ക്രൂരമായ ചിരി ചുണ്ടില്‍ വിടര്‍ത്തി ആ വിളിയുടെ പൊരുള്‍ മനസ്സിലാക്കിയ മോറിസ് തലയാട്ടി. അയാള്‍ കാതറിന്‍റെ മകളെ മുന്നോട്ട് വലിച്ചിഴച്ചു. ഉച്ചത്തില്‍ അവള്‍ നിലവിളിച്ച് കരയുകയും കുതറുകയും ചെയ്തെങ്കിലും രക്ഷയില്ലായിരുന്നു. "അരുത്.. എന്‍റെ കുഞ്ഞിനെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്.. ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്.. സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ എത്തിയ അയാളെ എനിക്കറിയില്ല.." കാതറിന്‍ മകളെയും കോബയേയും മാറി മാറി നോക്കി കരഞ്ഞപേക്ഷിച്ചു. അതൊന്നും ഡിക്സന്‍ കോബയില്‍ ഏഷിയില്ല. തരിമ്പും കുലുങ്ങാത്ത അയാള്‍ നിവര്‍ന്നു തന്നെ നിന്നു. കാതറിന്‍റെ നേരേ മുന്‍പിലായി മോറിസ് ആ പെണ്‍കുട്ടിയെ പിടിച്ചു നിര്‍ത്തി. "ഉം..??" മറ്റൊരു ശിങ്കിടിയെ നോക്കി മോറീസ് മുരണ്ടതും തന്‍റെ കോട്ടിനിടയില്‍ നിന്നും മൂര്‍ച്ചയുള്ള കുഞ്ഞു മഴുവെടുത്ത് അയാള്‍ മോറീസിനു നേര്‍ക്ക് എറിഞ്ഞു കൊടുത്തു. "നിന്‍റെ മുന്‍പിലിട്ട് നിന്‍റെ മകളുടെ പിഞ്ചു കൈകള്‍ രണ്ടും ഞാനിങ്ങ് കൊത്തിയെടുക്കുകയാണ്. അപ്പോഴെങ്കിലും ഈ മറ നീക്കി അവന്‍ എനിക്ക് മുന്‍പില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമോയെന്ന് എനിക്കറിയണം. ഞാനതൊന്ന് കാണണം." അവസാനമെന്നോണം കോബ പറഞ്ഞു. ചങ്കിലൂടെ കൊള്ളിയാന്‍ പാഞ്ഞതുപോലെ കാതറിന്‍ നടുങ്ങി. ഉച്ചത്തില്‍ നിലവിളിക്കുകയും കരയുകയും ചെയ്തു അവര്‍. മോറീസ് തന്‍റെ ശക്തിയുടെ പാതി പോലും ചിലവാക്കാതെ വളരെ സുഖമമായി ആ പിഞ്ചു ബാലികയെ തറയില്‍ കമഴ്ത്തി കിടത്തിയ ശേഷം മുതുകില്‍ ഒരു കാലുകൊണ്ട് ചവിട്ടി വെക്കുകയും ചെയ്തു. കുതറാന്‍ കൂടി കഴിയാതെ അവള്‍ തേങ്ങി. കാതറിന്‍ നെഞ്ച് പൊട്ടുന്നത്ര ഉച്ചത്തില്‍ കരഞ്ഞു വിളിച്ചു. പെറ്റ വയര്‍ നോവോടെ വിങ്ങി. "മമ്മാ......" അവള്‍ തേങ്ങി തേങ്ങി കരയുമ്പോള്‍ കോബയൊഴികെ സംഘമെല്ലാം ഉച്ചത്തില്‍ അട്ടഹസിക്കുകയായിരുന്നു. മോറീസ് ക്രൂരമായി ആ മകളെ നോക്കി. ശേഷം മഴുവിന്‍റെ മൂര്‍ച്ച നോക്കി : "ഈ കിളുന്ത് കൈകള്‍ വെട്ടിയെടുക്കാനുള്ളതിനേക്കാള്‍ പതിന്മടങ്ങ് മൂര്‍ച്ചയുണ്ട് ഇവന്." മഴു നോക്കി അയാള്‍ സ്വയം പുലമ്പി. കാതറിന്‍ ഭീതിയോടെ നോക്കി. തന്‍റെ കാല്‍ ചുവട്ടില്‍ കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞിന്‍റെ വലതു കൈ നോക്കി മഴുകൊണ്ട് മോറിസ് ആഞ്ഞു വീശിയതും., "കണ്ടെത്തി തരാം. അയാള്‍ ആരാണെങ്കിലും ഞാന്‍ കണ്ടെത്തി തരാം." കാതറിന്‍ വലിയ ശബ്ദത്തില്‍ പറയുകയായിരുന്നു. "മോറിസ് വെയിറ്റ്.." കോബയുടെ അറിയിപ്പ് അയാളുടെ ചെവികളില്‍ തുളഞ്ഞു കയറി. കൊച്ചിനെ തൊട്ടു തൊട്ടില്ലെന്ന പോലെ മോറിസ് മഴു പിടിച്ചു നിര്‍ത്തി. "നീ എന്താ പറഞ്ഞത്?" കോബ ചോദ്യം ആവര്‍ത്തിച്ചു. "അയാള്‍ ആരാണെന്നോ എന്താണെന്നോ എവിടെ നിന്നാണെന്നോ എന്നൊക്കെ ഞാന്‍ കണ്ടെത്തി തരാം. നിങ്ങള്‍ക്ക് കാണിച്ചു തരികയും ചെയ്യാം." "എത്ര സമയത്തിനുള്ളില്‍?" "അഞ്ച് ദിവസം., അഞ്ച് ദിവസം എനിക്ക് സമയം നല്‍കണം." കോബ അല്‍പ്പമൊന്നു ചിന്തിച്ചു. മോറിസ് ഉത്തരത്തിനായി കാത്തു നിന്നു. കാതറിന്‍റെ മകളെ വെറുതേ വിട്ടേക്കാന്‍ കണ്ണുകള്‍കൊണ്ട് അയാള്‍ ആംഗ്യം കാണിച്ചതും അതുപോലെ മോറിസ് അനുസരിച്ചു. "ശരി സമ്മതിക്കുന്നു. പക്ഷേ അഞ്ചല്ല, മൂന്നു ദിവസത്തിനകം നീ അവനെ തേടിപ്പിടിച്ച് കണ്ടെത്തി എന്‍റെ മുന്‍പില്‍ എത്തിക്കണം. ഇല്ലെങ്കില്‍.." "മതി., മതി.. മൂന്ന് ദിവസത്തെ സാവകാശം മതി. ഞാനയാളെ കണ്ടെത്തി തരാം." കാതറിന്‍ ദയനീയമായി ഉറപ്പ് കൊടുത്തു. "എന്‍റെ മകളെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്. ദൈവത്തെയോര്‍ത്ത്.!" "ഉം., ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ നിങ്ങളെ രണ്ടിനേയും വെറുതേ വിടുന്നു. ചതിക്കാനോ ഒളിച്ചു കടക്കാനോ ശ്രമിച്ചാല്‍..." "ഇല്ല.. ഞാന്‍ അതൊന്നും ചെയ്യില്ല. അങ്ങയെ അറിയുന്നവര്‍ ഒരിക്കലും അങ്ങയെ ചതിക്കാന്‍ തയ്യാറാവില്ല. എന്നെ വിശ്വസിക്കണം." "ഉം.. മോറീസ്.??" കോബ വിളിച്ചതും മോറിസ് ഒന്നു തലയാട്ടി കാതറിന്‍റെ മകളെ അവരുടെ നേര്‍ക്ക് തള്ളി വിട്ടു. "റിമെംബര്‍. ത്രീ ഡെയ്സ്. ഒണ്‍ലി ത്രീ ഡെയ്സ്." കാതറിന്‍ തലയാട്ടി. കോബയും സംഘവും തിരിച്ചു പോകുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ മുഴക്കം കാതറിന്‍റെ ചെവികളെ ഭയപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. *********************************************************************************************************************** "അപ്പോള്‍ എനിക്കു മുന്നേ ഡിക്സന്‍ കോബ കളത്തിലിറങ്ങി കളി തുടങ്ങി. വെരി ഇന്‍ട്രസ്റ്റിംഗ്!" റൊസാരിയോ ലൂയിസ് കാതറിനെ നോക്കി. ഡിക്സന്‍ കോബയും സംഘവും പോയി നാല്‍പ്പത് മിനുറ്റിന് ശേഷമാണ് റൊസാരിയോ കാതറിന്‍റെ വീട്ടിലെത്തിയത്. തന്‍റെ മകളെ മാറോടണക്കി അപ്പോഴും ഭയചതിതമായി നില്‍ക്കുകയാണ് കാതറിന്‍. "ഒരു കള്ളക്കടത്തുകാരനുള്ള സംഘത്തിന്‍റെ അത്രയും വേഗതയും സാമര്‍ത്ഥ്യവും ബുദ്ധിയും നമ്മുടെ ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്‍റിനില്ലെടോ?!" ഒപ്പമെത്തിയ ബ്രൂണോ കോണറിനെ നോക്കി റൊസാരിയോ ലൂയിസ് കണ്ണുരുട്ടിയതില്‍ അയാള്‍ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. "കോബയുടെ സംഘം നിങ്ങളെ നല്ലതുപോലെ വിരട്ടി. അതില്‍ നിങ്ങള്‍ മൂക്കു കുത്തി വീഴുകയും ചെയ്തു. അല്ലേ?!" ശിരസ്സ് അല്‍പ്പമൊന്നു ചെരിച്ച് കാതറിനെ നോക്കി റൊസാരിയോ ചോദിച്ചു. "പ്ലീസ് സര്‍.. എന്നോടൊന്നും ചോദിക്കരുത്. എനിക്കൊന്നും പറയാനില്ല." റൊസാരിയോയുടെ മുഖത്തു നോക്കാതെയാണ് കാതറിന്‍ അത് അപേക്ഷിച്ചത്. മറ്റു നിവൃത്തികളില്ലാതെ റൊസാരിയോയും സംഘവും അവിടെ നിന്നുമിറങ്ങി. "നമ്മളില്‍ ഒരാളുടെ കണ്ണുകള്‍ ഇവളുടെ പുറകേ തന്നെയുണ്ടാവണം. ആ അജ്ഞാതനെ കണ്ടെത്തുവാനുള്ള തുറുപ്പ് ചീട്ടാണ് ഇവള്‍. കോണര്‍ ഈ ജോലി ഏറ്റെടുക്കണം." "ഷുവര്‍ സര്‍." കോണര്‍ നിവര്‍ന്നു നിന്നു. "ആ കോബയുടെ കൈയ്യിലെങ്ങാനും അജ്ഞാതന്‍ പെട്ടാല്‍ അവന്‍റെ ഗതി അതോടെ തീരും." റൊസാരിയോ അതുകേട്ട് തനിക്ക് ചുറ്റുമൊന്നു വെറുതേ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ച ശേഷം ഒരു സിഗാര്‍ ചുണ്ടുകള്‍ക്കിടയില്‍ വെച്ച് കത്തിച്ചു : "അങ്ങനെയൊരു ആശങ്ക എനിക്കില്ല കോണര്‍. ചിലപ്പോള്‍ ആ അജ്ഞാതന്‍റെ കൈയ്യില്‍ കിട്ടിയാല്‍ ഡികസന്‍ കോബയാവും തീരാന്‍ പോകുന്നത്." ഏതാനും പുകയെടുത്ത് സിഗാര്‍ വലിച്ചെറിഞ്ഞ ശേഷം റോസാരിയോ വണ്ടിയില്‍ കയറി കുതിക്കുകയായിരുന്നു. ********************************************************************************************************************** അടുത്ത ദിവസം പകല്‍ ജോര്‍ജ്ജിന്‍റെ ചരക്കുമായി കരണ്‍ ടൗണിലെ അതേ മാളിലെത്തി. അവിടെ പ്രവേശന കവാടത്തിനരികെ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ആ കസേരയില്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ അവന്‍റെ നെഞ്ചു പിടഞ്ഞു. കണ്ണുകള്‍ കുതിര്‍ന്നു. "ഹെറിക്ക്.?!" ദയനീയമായി കസേരയില്‍ നോക്കി കരണ്‍ വിളിച്ചു. അപ്രതീക്ഷിതമായി ഏതാനും വെടിയൊച്ച കേട്ടപ്പോഴാണ് അന്നത്തെ ആ രാത്രിയില്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തി കരണ്‍ ഓടിയത്. ഏതാനും കുറ്റിച്ചെടികള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും ചില ഞെരുക്കങ്ങള്‍ അവന്‍ കേട്ടു. ഭയപ്പെടാതെ ചെന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ടത് അല്‍പ്പ പ്രാണനായി പിടയുന്ന ഹെറിക്കിനെ.! "സാമുവല്‍. സാമുവല്‍??" അയാള്‍ കൈ നീട്ടി വിളിച്ചതും കരണ്‍ ഓടിച്ചെന്ന് ഹെറിക്കിനെ കോരിയെടുത്തു. "ഹേയ് ഹെറിക്ക്. എന്തായിത്? ആരാ നിങ്ങളോട് ഇത് ചെയ്തത്?" ചോദ്യത്തിനൊപ്പം കരണ്‍ കരഞ്ഞു പോയി. "സാമുവല്‍.. എ.. എന്‍റെ മകള്‍.. എ.. എന്‍റെ മകള്‍.. അവള്‍ക്കിനി ആ.. ആരുണ്ട്? അവളുടെ പഠിത്തം.. കരിയര്‍.. ഞാന്‍.. ഞാനില്ലാതെ എ.. എന്‍റെ കു.. കുട്ടി.." അത്രയും മാത്രമേ ഹെറിക്കിന് പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. ഒരു പിടച്ചിലോടെ അയാള്‍ എന്നെന്നേക്കും നിശ്ചലമായി. "ഹെറിക്ക്.!!" നിലവിളിയോടെ കരണ്‍ അയാളെ മാറോടണക്കി. ഒഴിഞ്ഞ കസേരയില്‍ ഇരുന്ന് ഹെറിക്ക് തന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്ന പോലെ. "തന്‍റെ സൗഹൃദത്തിന്‍റെയും സ്നേഹത്തിന്‍റെയും ആഴം അത്രയേറെ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു ഹെറിക്ക്. എന്നിട്ടും യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഞാന്‍ ആരാണെന്ന് തന്നോട് ഞാന്‍ വെളിപ്പെടുത്തിയില്ല. തന്‍റെ ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ ഞാന്‍ ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വം ഒഴിഞ്ഞു മാറി. എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചാലോ എന്നോര്‍ത്ത് താനത് കാര്യമാക്കിയുമില്ല. എങ്കിലും ഒരു ദിവസം തന്നോട് എല്ലാം തുറന്നു പറയാനിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. അപ്പോഴേക്കും.. അപ്പോഴേക്കും.." തുളുമ്പി നിന്ന കണ്ണീര്‍ തള്ളികള്‍ കണ്ണുകള്‍ ഇറുകിയടച്ച് കരണ്‍ സ്വതന്ത്രമാക്കി. കസേരയില്‍ നോക്കി അവന്‍ വിതുമ്പി. "ഭയം മൂലമാണ് ഞാന്‍ തന്നോട് ഒന്നും പറയാതിരുന്നത് ഹെറിക്ക്. ഇന്ത്യാ മഹാരാജ്യത്തെ ഒരു വലിയ ഉദ്യോഗത്തിലുള്ള വ്യക്തിയാണ് ഞാന്‍. യഥാര്‍ത്ഥ പേര് കരണ്‍. റോ ഇന്‍റലിജന്‍റ് ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്‍റില്‍ ജീവന്‍ പണയം വെച്ച് രാജ്യത്തെ കാക്കുന്നയാള്‍. ആ ഞാന്‍ ഇവിടെ മറ്റൊരു ഐഡന്‍റിയില്‍ ഒളിച്ചു കഴിയുകയാണ്. എന്‍റെ ഭാര്യയ്ക്കു വേണ്ടി, കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി. ഒരാപത്തും പിണയാതെ ഞങ്ങള്‍ മൂവര്‍ക്കും ജീവിക്കാന്‍ വേണ്ടി... പക്ഷേ തന്‍റെ വേര്‍പാടോടെ എന്‍റെ വ്രതത്തില്‍ ചിലതിനെ ഞാന്‍ തകര്‍ത്തെറിഞ്ഞു. അത് ആവശ്യമാണെന്നും എനിക്ക് തോന്നി." അല്‍പ്പ നേരം കരണ്‍ മൗനമായി നിന്നു. "ഹെലീന എനിക്ക് സഹോദരിയെ പോലെയാണ്. താനില്ലെന്നു കരുതി അവള്‍ക്ക് ഒന്നിനും ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടാവില്ല. അവളുടെ പഠിത്തത്തിനു പോലും." കസേരയില്‍ നോക്കി കുമ്പിട്ട് കരണ്‍ ഉറപ്പ് കൊടുത്തു. ഇതേ സമയം മറ്റൊരിടത്ത്., കോബയുടെ വസതിയില്‍ മോറിസ് പാഞ്ഞെത്തുകയായിരുന്നു. അയാളുടെ വരവിനെ കോബ സംശയത്തോടെ വീക്ഷിച്ചു. "ബോസ്., ആ സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ വെച്ചുള്ള അജ്ഞാതന്‍റെ അഴിഞ്ഞാട്ടം എനിക്ക് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഒരു പയ്യൻ ക്യാമറയില്‍ പകര്‍ത്തിയതാണ്." പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാള്‍ തന്‍റെ ഫോണ്‍ കോബയുടെ നേര്‍ക്ക് നീട്ടി. കോബ ആ വീഡിയോ സൂക്ഷ്മമായി വീക്ഷിച്ചു. ആല്‍ബര്‍ത്തോയേയും സംഘത്തേയും പറന്നടിക്കുന്ന കരണിനെ കോപം മുറ്റി അയാള്‍ നോക്കി നിന്നു. "ആ പന്നന്‍ മുഖം മറച്ചിരിക്കുകയാണ്." "അതെ ബോസ്." മോറിസ് തലയാട്ടി. "മോറീസ്., ഇവന്‍റെ ആ വേഗതയും സ്റ്റൈലും കണ്ടിട്ട് എന്താണ് തനിക്ക് തോന്നുന്നത്.??!!" "നന്നായി ട്രെയിനിംഗ് ലഭിച്ചയാളെ പോലെ. ലൈക്ക് ആര്‍മി." "യെസ്, അതുതന്നെയാണ് ഞാനും കരുതുന്നത്." കോബ വിരല്‍ ഞൊടിച്ചു. "ഇനി നമ്മളെ തകര്‍ക്കാന്‍ ആര്‍മി ഫോഴ്സില്‍ നിന്നും ആരെങ്കിലും?!" "വിഡ്ഢിത്തം പുലമ്പാതെ മോറിസ്. ഇത് അങ്ങനെയൊന്നുമല്ല. ഇവന്‍ ആര്‍മിയില്‍ നിന്നും വന്നതല്ല. പക്ഷേ നമ്മുടെ ശത്രുക്കള്‍ ആരെങ്കിലും കൊണ്ടുവന്ന മുറ്റായിരിക്കാം ഈ അജ്ഞാതന്‍." അപ്പോഴാണ് ഡിക്സന്‍ കോബയുടെ ഫോണ്‍ ശബ്ദിച്ചത്. "ഹലോ?!" ടൗണിലെ കോയിന്‍ ബൂത്തില്‍ നിന്നും കരണ്‍ മറുപടി കൊടുത്തു : "മിസ്റ്റര്‍ ഡിക്സന്‍ കോബ?" "യെസ്. ആരാ?" "നിന്‍റെ പതനം ലക്ഷ്യം വെച്ച് പിറവിയെടുത്ത കാലന്‍. ആല്‍ബര്‍ത്തോയ്ക്ക് ഗംഭീര വിരുന്നൊരുക്കി സമ്മാനം കൊടുത്തവന്‍." "ടാ പന്നേ.. നീയോ?! നീയെവിടെയാണ്? ധൈര്യമുണ്ടെങ്കില്‍ പറയടാ പുല്ലേ.! ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് വരാം. കണക്കുകള്‍ നമുക്ക് ഒറ്റയ്ക്കൊറ്റയ്ക്ക് തീര്‍ക്കാം." കോബ തിളച്ചു മറിഞ്ഞു. കാര്യം പിടികിട്ടിയ മോറിസ് നിശബ്ദം നിന്നു. "ഞാന്‍ അത്ര മഠയനൊന്നുമല്ല കോബ. നിന്നോട് ഒരു വിവരം ധരിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമാണ് എന്‍റെ ഈ ഫോണ്‍ കോള്‍." കോബ മൗനിയായി. "ശ്രദ്ധിച്ചു കേട്ടോ.. ഇന്ന് വൈകുന്നേരം അഞ്ചു മണിക്ക് നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാനൊരു സമ്മാനം തരുന്നുണ്ട്. അത് നീ കൈപ്പറ്റിയിരിക്കണം." "എന്ത് സമ്മാനം.?" "അത് നിനക്ക് ഉടനെ അറിയാം. അഞ്ചു മണിവരെ ക്ഷമിച്ചാല്‍ മാത്രം മതി." "എങ്കില്‍ നീ നിന്‍റെ പേര് വെളിപ്പെടുത്ത്. അത്രയെങ്കിലും ധൈര്യം നീയൊന്നു കാണിക്ക്." കരണ്‍ ഒന്നു ചിരിച്ചു. "നിന്നെയും നിന്‍റെ സാമ്രാജ്യത്തേയും തകര്‍ത്തെറിയാന്‍ പിറവിയെടുത്ത അവതാരം. ഹൂഡിമാന്‍..!!" "ഹൂഡിമാന്‍??!!" റൊസാരിയോ ലൂയിസിന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ വികസിച്ചു. കോബയ്ക്ക് കോള്‍ ചെയ്ത ശേഷം കരണിന്‍റെ അടുത്ത കോള്‍ റൊസാരിയോ ലൂയിസിലേക്കായിരുന്നു. "അതെ കമ്മീഷ്ണര്‍., ഹൂഡിമാന്‍. ഇനി ഈ പട്ടണം കാണാന്‍ പോകുന്നത് ഡിക്സന്‍ കോബയെന്ന കൊടുംകുറ്റവാളിയുടെ പതനം ആയിരിക്കും. നിങ്ങളെകൊണ്ട് സാധ്യമാവാത്തത് ഞാന്‍ കാണിച്ചു തരാം." "വലിയൊരു കളിക്കാണ് നിങ്ങള്‍ മുതിരുന്നത്. ദയവായി പോലീസിനോട് സഹകരിക്കണം. കോബയെ അത്ര നിസ്സാരനായി കാണരുത്." റൊസാരിയോ മുന്നറിയിപ്പ് കൊടുത്തു. വലിയൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയായിരുന്നു കരണിന്‍റെ മറുപടി. "എന്തായാലും ഇറങ്ങി തിരിച്ചു. ഇനി ഇതിന്‍റെ അവസാനം കാണണമല്ലോ കമ്മീഷ്ണര്‍ സാറേ. ഇന്ന് വൈകിട്ട് അഞ്ചു മണിക്ക് അതൊരു ആരംഭം ആയിരിക്കും." കരണ്‍ അട്ടഹസിച്ചുകൊണ്ട് റിസീവര്‍ യഥാസ്ഥാനത്ത് വച്ചു. അപ്പോഴും കോബയും റൊസാരിയോയും ചിന്താക്കുഴപ്പത്തില്‍ തന്നെയായിരുന്നു. ((തുടരും)) കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰 #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ