#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _26 ✍️ രചന - Aysha akbar അവന്റെ കൺ ചിമ്മാതെയുള്ള നോട്ടം അറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം അവൾ അവനിലേക്കൊന്ന് നോക്കി....... മിഴികൾ തമ്മിൽ കൊരുത്ത ആ നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.. പഴയ ഒരു യാത്രയേ മനസ്സോർമിപ്പിച്ചു.... തന്റെ നീലാംബരിയെ താനവളിൽ തിരയും പോലെ... എന്നാൽ പുനർ ജന്മമെന്ന ഒന്നുണ്ടോ.... അതവള് താൻ മറ്റൊരുവളെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂട്ട് പിടിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം പറഞ്ഞതല്ലേ....... ആ ഒരൊറ്റ വാക്ക് കൊണ്ട് താനൊരു വിഡ്ഢി യെ പോലെ എല്ലാവരിലും അവളെ തിരയുന്നതെന്തിനാണ്...... അവൻ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ അവളെ നോക്കുന്നത് കണ്ടതും അവൾ കയ്യിലുള്ള ബാഗ് ഒരു ഭയത്തോടെ മുറുകെ പ്പിടിച്ചു...... താൻ ആദ്യമായി വൈശാലിയെ കാണുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിലുണ്ടായിരുന്ന വിഷാദമോ ഗൗരവമോ അല്ല ഈ ഇളം തവിട്ട് നിറമുള്ള മിഴികളെന്ന് അവനോർത്തു.... പകരം..... വല്ലാത്തൊരു ഭയമാണ്..... ഇടം കണ്ണാലെ തന്നേ യൊന്നു നോക്കി സാരി അവൾ നേരെയിട്ട് ബാഗ് കൊണ്ടൊന്നു കൂടി ശരീരം മറച്ചു പിടിച്ചപ്പോഴാണ് താൻ അവളെ തന്നേ നോക്കിയാണിരിക്കുന്നതെന്ന് അവനും മനസ്സിലായത്..... അവൻ പെട്ടെന്ന് മിഴികളൊന്ന് നീക്കി...... വർഷങ്ങൾ ക്ക് ശേഷമാണ് ഒരു പെൺ കുട്ടിയെ ഇത്ര നേരം താൻ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയിരിക്കുന്നതെന്ന് അവനു തോന്നി.... അവനു സ്വയമൊരു ജാള്യത തോന്നി.... ആ നോട്ടത്തിന്റെ കാരണം ആ നീല സാരിയും മൂക്കുത്തിയും മാത്രമല്ല...... വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പുള്ള ഇത് പോലൊരു യാത്ര യെ കുറിച്ചുള്ള ഓർമകൾ കൂടിയായിരുന്നു...... പിന്നീടൊരു നോട്ടം അവളിലേക്ക് വീഴാതിരിക്ക തക്ക വിധം അവനവളെന്ന ചിന്തകളെ പൂർണമായും വിട്ട് കളഞ്ഞു കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് മിഴികളൂന്നി..... തണുത്ത കാറ്റ് മുഖത്തേക്ക് വന്ന് പതിക്കുമ്പോൾ ഹൃദയത്തിലെ കനലിന് അതല്പം ആശ്വാസം നൽകുന്നത് പോലെ..... നാട്ടിൽ ചെന്നാൽ ഓരോരുത്തരുടെയും മുഖം കാണേണ്ടത് ഓർക്കുമ്പോൾ അവനു വല്ലാത്തൊരു പ്രയാസം തോന്നിയിരുന്നു....... അന്നെല്ലാം തകർന്ന് നാട്ടിലേക്ക് തിരിക്കുമ്പോൾ തന്നേ കാത്തിരുന്നത് തന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നമായിരുന്നു..... എക്സാം റിസൾട്ട്‌ വന്ന സന്തോഷത്തിൽ വീട്ടിലെല്ലാവരും മതി മറന്നിരിക്കുക യായിരുന്നു.... ആനന്ദിയുടെ കാര്യം എല്ലാവരും മറന്നിരുന്നെന്ന വണ്ണം നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും ഉത്സാഹത്തോടെ തന്നേ വരവേൽക്കുമ്പോഴും തന്റെ ഹൃദയം എരിയുക യായിരുന്നു.... ഒരു സന്തോഷത്തിനും തീർക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധമുള്ള വിങ്ങൽ നെഞ്ചിൽ കനം കെട്ടി നിന്നു...... അഭി..... ആനന്ദി യുടെ അമ്മ........ വാതിൽ പടിയിൽ പാതി മറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഏട്ടത്തി അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ നോവിന് വിങ്ങൽ കൂടി....... കൺ കോണിൽ ഒരു തുള്ളി തിളങ്ങി...... ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വരാത്ത വിധം തൊണ്ട കനത്തു........ ഇല്ലാ......., അവൾക്കീ ഭൂമിയിൽ ഞാൻ മാത്രമേയുള്ളു.... ഞാൻ മാത്രം മതി............ ഇടറുന്ന വാക്കുകളാൽ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അഭി തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങളുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി അവളെ തിരഞ്ഞാരും വരില്ലെന്ന അവന്റെ ഉത്തരം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരാനന്ദം നിറച്ചിരുന്നു....... അഭി മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ചിരിപ്പായിരുന്നു.... ആനന്ദിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ പോലും കഴിഞിരുന്നില്ല... അന്നത്തെ നിഷ്കളങ്കനായ തനിക്ക് പൊട്ടി ക്കാരയാനല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനും കഴിയുമായിരുന്നില്ല.... പലരും അനുമോദനങ്ങൾ കൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് വന്നു.... അപ്പോൾ മാത്രം മുഖം കാണിക്കാൻ പുറത്തേക്ക് വന്നു.... തന്റെ മുഖ ഭാവത്തിൽ നിന്നും എന്തൊക്കെയോ അമ്മക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി അവർക്കിതോന്നും ഊഹിക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നതല്ല ല്ലോ..... ഏട്ടനെ കാണാൻ പോലും മനസ്സ് വന്നില്ല.... എന്തോ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്തൊരു ദേഷ്യമായിരുന്നു...... ഏട്ടനും തന്നേ അഭി മുഖീകരിക്കാൻ ഏറെ പ്രയാസമുള്ളത് പോലെ..... പോകും മുമ്പുണ്ടായ വാക്ക് തർക്കം കൊണ്ടയായിരിക്കാമെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു..... എന്ത് തന്നെയായാലും തനിക്കാ മുഖം കാണുന്നത് പോലും വെറുപ്പായിരുന്നു.... അഭി..... കിച്ചുവിനെ കണ്ടതും മുഖം കൊടുക്കാതെ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് പിറകിൽ നിന്നാ വിളി വന്നത്...... ഒരു നിമിഷം അവനൊന്നു നിശ്ചലനായി...... എന്താണെന്ന് ചോദിക്കാൻ പോലും തോന്നാത്ത വിധമൊരു വെറുപ്പ് നിറഞ്ഞു..... ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു..... ആനന്ദിക്ക്..... ആനന്ദി ക്ക് ആരുമില്ലെന്ന് കവി പറഞ്ഞു.... അവളെ.... അവളെ ഞങ്ങളെടുത്തോട്ടെ..... ഞങ്ങളുടെ മോളായി... കിച്ചു വത് ചോദിച്ചതും ഒരു ഞെട്ടലോടെ അഭിയവനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു... അവന് ദേഷ്യമോ സങ്കടമോ വന്നതെന്നറിയില്ലായിരുന്നു......... അവൻ കൈ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി പ്പിടിച്ചു..... അതെങ്ങനെ ശരിയാവും ഏട്ടാ..... അവളെന്റെ മോളല്ലേ...... അവൾക്കെന്റെ ഛായ യല്ലേ.... അഭി ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങളെല്ലാം അടക്കി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ മുഖമേറേ വലിഞ്ഞു മുറുകിയിരുന്നു...... നീയിപ്പോഴും അതൊക്കെ മനസ്സിൽ വെച്ചിരിക്കുകയാണോ... അന്നത്തെ ദേഷ്യത്തിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു പോയതല്ലേ അതെല്ലാം..... നീ അവളെ കൂട്ടി വന്നപ്പോൾ നിന്റെ ഛായ യായി തോന്നിയതായിരിക്കാം.... കിച്ചു ക്ഷമാപണമെന്നോണം അത് പറയുമ്പോൾ ഒരു വേള അഭിക്ക് അവനെ തന്നേ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.... മനസ്സാകെ കൈ വിട്ടെന്ന് തോന്നിയ നിമിഷമാണ് അവന്റെ കൈ കിച്ചുവിന്റെ കവിളിൽ ആഞ്ഞു പതിച്ചത്..... ഒരു നിമിഷം സംഭവിച്ചതെന്തെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കിച്ചുവിന് അല്പ സമയം വേണ്ടി വന്നിരുന്നു..... അവൻ അഭിയെ തന്നേ നോക്കി.... ആ അടി കൊണ്ട് മനസ്സത്ര ത്തോളം മുറിപ്പെട്ടിരുന്നു.... ഏട്ടാ എന്നല്ലാതെ വിളിക്കാത്തവനാണ്. അവൻ കവിളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ അഭിയെ നോക്കുമ്പോൾ അഭി ദേഷ്യം കൊണ്ട് നിന്ന് വിറക്കുകയാണ്... അവളെന്റെയും നിന്റെയും ഛായ തന്നെയാഡാ .... നമ്മുടെ അമ്മയുടെ ഛായ യാ..... നിന്റെ കുഞ് നമ്മുടെ അല്ലാതെ പിന്നേ ആരുടെ ഛായ യാ വേണ്ടത്......... അഭിയത് ചോദിച്ചതും അടിയുടെ ചൂട് അവനിൽ നിന്ന് പാടേ അലിഞ്ഞു പോയി.... ഹൃദയത്തിനാകെ ചൂട് പിടിച്ചത് പോൽ കിച്ചുവവനെ നോക്കി....... ആനന്ദി.... അവള് നിന്റെ മോളാടാ.... നിനക്ക് വൈശാലി യെ അറിയുമോ.... എല്ലാം ഉപേക്ഷിച് നിന്നേ വഴിയിൽ കാത്തു നിന്നൊരു പാവം പെണ്ണിനെ.... അഭിയത് പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകിയിരുന്നു ..... കിച്ചു വെള്ളിടി വെട്ടിയത് പോൽ തറഞ്ഞു നിന്നു..... അവള് കാത്തു നിന്നത് നിന്റെ കൊച്ചിനെയും കൊണ്ടാണ്....... എന്നാൽ വിധി അതിലൊതുങ്ങിയിരുന്നില്ല..... കാലം അവളോട് ചെയ്ത ചെറിയോരു കരുണയാവാം ആനന്ദിക്ക് നമ്മുടെ ഛായ വന്നത്...... അഭി പറയുമ്പോഴും കിച്ചു വൊന്നും പറയാതെ അതേ നിൽപ്പ് തന്നെയാണ് ....... ഓർമ്മകളിൽ വൈശാലി മിഞ്ഞി മാഞ്ഞു...... തൊണ്ട ക്കുഴിയിൽ വല്ലാത്തൊരു വിങ്ങൽ തടഞ്ഞു...... നീ പേടിക്കേണ്ട...... നീ കുടുംബ മായി ജീവിച്ചോ.... അവളിനി നിന്നേ തിരഞ്ഞു വരില്ല..... സ്വസ്ഥതയുള്ള ലോകത്തേക്ക് അവള് പോയി.... നീ ചെയ്ത പാപത്തിനെന്ന വണ്ണം നീ തന്ന പണം കൊണ്ടാണ് അവളുടെ അന്ത്യ കർമങ്ങൾ ഞാൻ ചെയ്തത്........ ആനന്ദി നിന്റെ കുഞ്ഞായിരുന്നു.... പക്ഷെ ഇനി നിന്റെ കൺ മുമ്പിലവളെന്റെ മോളായി വളരും.... നിന്റെ നിഴലു പോലും അവളിലേൽക്കരുത്..... അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അഭി തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ വാതിലിനു പിറകിൽ എല്ലാം കേട്ടെന്ന വണ്ണം കവി നിശ്ചലായി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 നീട്ടിയുള്ള ചൂളം വിളിയോടെ ട്രെയിൻ ഒരു പുഴക്ക് മുകളിലൂടെ പോകുമ്പോഴാണ് അഭി ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തിയത്.... എന്തിനോ ആ കണ്ണുകളൊന്ന് നനഞ്ഞിരുന്നു...... അവൻ എതിർ വശത്തെ സീറ്റിലേക്കൊന്ന് നോക്കി.... അവിടം ശൂന്യമാണ്.... ആ പെൺ കുട്ടി പോയിട്ടുണ്ടാവാം... അവനൊന്നു വാഷ് റൂമിലേക്ക് പോകാൻ എഴുന്നേറ്റു..... പുഴയുടെ മുകളിലൂടെ പോകുന്നത് കൊണ്ട് തന്നേ നല്ല വേഗതയുണ്ടായിരുന്നു ട്രെയിനിന് .... പുഴക്കരികിൽ വെച്ച മെറ്റൽ ശീൽഡുകളിൽ തട്ടിയുണ്ടാകുന്ന മർദ്ദം കൊണ്ടെന്ന വണ്ണം ഒരു ശബ്ദം കൂടി വരുന്നുണ്ട്.... അവൻ വാഷ് റൂമിലേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ഡോറി നരികിൽ നിൽക്കുന്ന ആ നീല സാരി അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും പതിഞ്ഞത്.... കൈ രണ്ടും രണ്ട് കമ്പികളിലായി പിടിച്ചു കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്ന ആ മിഴികൾ താൻ വന്നത് പോലും അറിയാതെ യെന്ന വണ്ണം മറ്റേതോ ലോകത്താണെന്ന് തോന്നി പ്പോയി അഭിക്ക് ... അവനെന്തോ ഒരു പന്തി കേട് തോന്നിയത് കൊണ്ട് തന്നെ മുഖം കഴുകാനെന്ന വണ്ണം അവൻ വാഷ് ബേസിനരികിൽ തന്നേ നിന്നു.... പുറത്ത് ആഴമുള്ള പുഴയാണ്..... പുഴയുടെ തടസ്സത്തിനെന്ന വണ്ണം മെറ്റൽ ശീൽ ഡുകൾ ഉയരത്തിൽ വെച്ചിട്ടുമുണ്ട്.... പുഴ അവസാനിക്കും തോറും എന്തോ അവന്റെ ഹൃദയം ഒരു അപായ സൂചന നൽകി...... നീളമുള്ള മെറ്റൽ ശീൽഡുകൾ അവസാനിക്കും തോറും അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പും കൂടി കൊണ്ടിരുന്നു..... കൈ കഴുകുന്നുണ്ടെങ്കിലും മനസ്സ് അവളിലായിരുന്നു.... പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ തന്നേ പുഴ അവസാനിച്ചതും കമ്പികളിൽ പിടിച്ചിരുന്ന പിടുത്തം അവൾ വിട്ട് പുറത്തേക്ക് ചാടാൻ തുടങ്ങിയതും മനസ്സത്ര മേൽ അവളിലായത് കൊണ്ടാവാം പെട്ടെന്ന് അവന്റെ കൈ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിചവളെ നെഞ്ചിലേക്ക് വലിചിട്ടത് ....... മരണത്തിന്റെ വക്കിൽ നിന്നും തന്നേ ചേർത്ത് പിടിച്ച ആ അപരിചിത ഗന്ധത്തെ അറിയാൻ തന്നേ അവൾക്കല്പ സമയം വേണ്ടി വന്നു..... ഒരു നിമിഷം സംഭവിച്ചതെന്തെന്നറിയാതെ അവൾ മിഴികളുയർത്തി അവനെ നോക്കി.... ദയനീയമായ ആ തവിട്ട് നിറ മിഴികൾ കാൺകെ അവനു ദേഷ്യമായിരുന്നു വന്നത് .. തന്നിലേക്ക് പറ്റി ചേർന്ന മൃദുലമായ ആ ശരീരത്തെ തന്നിൽ നിന്നടർത്തി ചെകിടടച്ചോന്ന് കൊടുക്കുമ്പോൾ അത് തികച്ചും യാന്ത്രികമായിരുന്നു..... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ