#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _21 ✍️ രചന - Aysha akbar കിച്ചു ഉച്ഛ സമയത്ത് വീട്ടിലേക്ക് വരുന്ന സമയം ആനന്ദി തിണ്ണയിലിരുന്നു കളിക്കുന്നുണ്ട്.... അവനവളെ യോന്ന് നോക്കി..... ആർക്കും വാൽസല്യം തോന്നി പോകുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു മുഖം.... കവിയെ കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല...... ആരായാലും സ്നേഹിച്ചു പോകുമവളെ..... അവന്റെ യുള്ളിൽ വാത്സല്യം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.... അമ്മയും കവിയും ചുറ്റുമില്ലാത്ത് സമയങ്ങളിലെപ്പോഴൊക്കെയോ തന്റെ കണ്ണും അവളെ കാണാറുണ്ട്..... നിഷ്കളങ്കമായ ആ ചിരി ക്കൊപ്പം തന്റെ യുള്ളും തണുക്കാറുണ്ട്.... അവൾ തന്റെ തായിരുന്നെങ്കിലെന്ന് മനസ്സ് കൊതിക്കാറുണ്ട്...... അപ്പോഴേക്കും അവൾക്ക് അച്ഛനും അമ്മയും ഉണ്ടാകുമെന്ന യാഥാർത്യം ഉള്ളിലേക്ക് വന്നതും മനപ്പൂർവം അവൻ ഗൗരവത്തെ കൂട്ട് പ്പിടിച്ചു..... കവീ ..... മുറ്റത് നിന്നും അവൻ കനത്തിൽ നീട്ടി വിളിച്ചപ്പോഴാണ് കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ആനന്ദി അവനെ കാണുന്നത്.... അവനെ ഭയമാണവൾക്ക് ... കൂടെ മാറ്റാരുമില്ലെന്നത് കൊണ്ട് തന്നേ ആ കണ്ണുകളൊന്ന് ചുരുങ്ങി... പിന്നേ ഉമ്മറ പ്പടിയിൽ നിന്നും ധൃതി പെട്ട് എഴുന്നേറ്റ് അകത്തേക്കോടിയതും അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ചാരു കസേരയിൽ താടി കുത്തി വീണതും പെട്ടെന്നായിരുന്നു.... ഒരു നിമിഷം കാലു കഴുകി കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്ന കിച്ചു വൊന്ന് ഞെട്ടി..... കവി....... ചോര യോഴുകിയിറങ്ങുന്ന അവളുടെ മുഖം കണ്ട് അവനകത്തേക്ക് വിളിക്കുമ്പോൾ അവൻ പോലുമറിയാതെ അവന്റെ കാലുകൾ അവളിലേക്ക് ചലിച്ചിരുന്നു...... ദേ വരുന്നു... ഞാൻ കുളിക്കുവാണ് കിച്ചുവേട്ടാ..... ദൂരെയെവിടെ നിന്നോ എന്ന വണ്ണം കവിയുടെ ശബ്ദം അവൻ കേട്ടതും മറുത്തോന്ന് ചിന്തിക്കാൻ അവനു സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ല..... രക്തം ഒഴുകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി ആദ്യം അവൾ കരഞ്ഞില്ല.... ഒരു പക്ഷെ തരിച്ചതാവാം .... എന്നാൽ ഒഴുകി യിറങ്ങുന്ന ചോര കണ്ടതും അവൾ ചുണ്ട് പിളർത്തി കരയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു...... അവന്റെ ബലമുള്ള കൈകൾ അവളെ കോരിയെടുത്തതും അവളൊന്നു ഞെട്ടി .... ഇല്ലാട്ടോ.... കുഞ്ഞി നോന്നുമില്ല..... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവനവളെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് ബൈക്കിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ സ്വന്തമായ ആരുടെയോ സാമീപ്യം അറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം ആ കുഞ്ഞി കൈ അവനിൽ അള്ളി പ്പിടിച്ചു..... അവളുടെ കരച്ചിൽ കണ്ടതും അത് വരെ അടക്കി വെച്ചിരുന്ന വാത്സല്യം അവനിൽ നിന്നും കൈ വിട്ട് പോയിരുന്നു.... കുളി കഴിഞ്ഞ് കവി ഉമ്മറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ കാണുന്നത് രക്തമാണ്.... കിച്ചുവേട്ടന്റെ ശബ്ദം പെട്ടത് പോലെ തോന്നിയിരുന്നു..... മാത്രമല്ല.... ആനന്ദി യെയും കാണുന്നില്ല..... ഈശ്വരാ..... കവി നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ചു..... അമ്മയാണെങ്കിൽ കുടുംബ ശ്രീ യുടെ പൈസ യടക്കാൻ ബാങ്കിലേക്ക് പോയതാണ്..... കവീ.... ആ കുട്ടിക്കെന്താ പറ്റിയത്...... കിച്ചു വാരിയെടുത് പോകുന്നത് കണ്ടല്ലോ.... അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ സുലോചന ചേച്ചി യത് പറഞ്ഞതും കവിയുടെ നെഞ്ചോന്ന് കൂടി പിടച്ചു..... അവൾ കിച്ചുവിനെ ഫോൺ ചെയ്തതും ആദ്യമൊന്നും എടുത്തില്ലെങ്കിൽ കൂടി കുറച്ചു കഴിഞ്ഞവൻ തിരിച്ചു വിളിച്ചു..... ഉമ്മറത്തോന്ന് വീണതാ.... താടിയിലൊരു മുറിവുണ്ട്.... ഞങ്ങളിപ്പോ അങ്ങ് വരും.... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്യുമ്പോഴും കവിയുടെ നെഞ്ചിലെ ആധി അടങ്ങിയില്ലെങ്കിൽ കൂടി കിച്ചുവിന്റെ സംസാരത്തിൽ ആനന്ദി യോടുള്ള ആ ഒരു മയം അവളുടെ ഉള്ളിലൊരു തണുപ്പ് നിറച്ചിരുന്നു..... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 വൈശു....... നീയെന്തോക്കെയാ കാണിച്ചു കൂട്ടുന്നതെന്ന് നിനക്ക് വല്ല ബോധ്യവുമുണ്ടോ.... ഉണ്ണാതെ ഉറങ്ങാതെ രാത്രി യാവുന്നതും കാത്ത് കൊണ്ടാ ജന വാതിൽക്കലിരിക്കുന്നവളോട് ജമീലക്ക അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ വാക്കുകളിൽ ദേഷ്യമോ സങ്കടമോ കലർന്നിരുന്നു..... അവൾ തെറ്റ് ചെയ്യുന്നു വെന്ന ബോധ്യത്തിൽ അവരെ യൊന്നു നോക്കി...... ആ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഗദ് ഗദം ജമീലക്കയുടെ യുള്ളിലും ഒരു നോവ് തീർത്തു.... ഇത്.... ഇതിപ്പോ ആവശ്യമുണ്ടോ വൈശു.... വെറുതെ ആ പയ്യന് വേണ്ടി ആധി പിടിക്കുന്നതിൽ വല്ല അർത്ഥവുമുണ്ടോ....... നിനക്കവനോടെല്ലാം തുറന്ന് പറഞ്ഞു കൂടായിരുന്നോ........ അവർ അല്പം ദയനീയമായി അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ വൈശാലി അവരെയൊന്നു നോക്കി... ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത സമയത്ത് ഉള്ളിലേക്ക് ഇടിച്ച് കയറി യതാണവൻ.... ഞാൻ പോലുമറിയാതെ അവനെന്ന സന്തോഷം ഉള്ളിലാകെ പരന്നിട്ടുണ്ട്.. ഒരു പക്ഷെ ഈ വൈശാലിക്ക് ജീവിതത്തിൽ വിധി വെച്ചു നീട്ടുന്ന അവസാന സന്തോഷം അതായിരിക്കാം.... ഇത്രയും അനുഭവിച്ചതിനുള്ള ഒരു സമ്മാനം. അവളതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പുച്ഛത്തോടെ യൊന്നു ചിരിക്കുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്ന ദുഃഖം ജമീല ക്ക യെയും വേദനിപ്പിച്ചു...... ഒരു കണക്കിന് ഇത്ര യെങ്കിലും ഇന്നലെ തുറന്ന് പറഞ്ഞത് നന്നായി.....ഇനിയവൻ വരില്ലല്ലോ..... ബെഡിൽ വിരിച്ച തുണികളെടുത്തു കൊണ്ട് ജമീലക്ക അതും പറഞ്ഞു പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ വൈശാലി ക്ക് ചുണ്ട് വിതുമ്പും പോലെ തോന്നി..... അവൻ വരില്ലെന്നത് തന്നേ ഇത്രയേറെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത് അവളിലോരു പുച്ഛം തീർത്തു.... എന്തിനാണ് ഹൃദയമേ നീയിങ്ങനെ പിടക്കുന്നത്..... ഹൃദയത്തോട് സ്വയമവൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ ഹൃദയം അവളെ വല്ലാതെ പരിഹസിക്കുന്നന്ത് അവളറിഞ്ഞു.... ഒരു കണക്കിന് ഇത് തന്നെയാ നല്ലത്..... മിടിപ്പ് നിൽക്കും വരെ അവനെ കുറിച്ചോർക്കണം... ഞാൻ കണ്ടതിൽ വേച്ചേറ്റവും നല്ല മനുഷ്യ നായ അവനെ മാത്രം ഹൃദയം പേറണം.... അവനു വേണ്ടി മാത്രം കണ്ണുകൾ നിറയണം.... അതെല്ലാം തന്നേ സ്നേഹം കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞ അവനെന്ന മനുഷ്യൻ അർഹിക്കൂന്നുണ്ട്.... നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങുന്നുണ്ട് ..... കിളികൾ കൂടനയാൻ കൂട്ടമായി പറന്നു തുടങ്ങി.... സൂര്യന്റെ വെട്ടം പൂർണമായും മാഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇരുട്ടിന്റെ കരങ്ങൾ ഭൂമിയെ ആലിംഗനം ചെയ്തു..... അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രകാശം പരന്നു.... ഇരുട്ടിന്റെ പ്രകാശം.... പക്ഷെ അപ്പോഴും അവൻ വരില്ലെന്ന ആശങ്ക ഉള്ളിലുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി മരണം വരെ താനവനെ കാത്തിരിക്കുമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു....... അവൾ ഇരുന്നിടത് നിന്നെഴുന്നേറ്റു.... അവൻ കൊണ്ട് തന്ന നീല സാരി ചുറ്റി...... കറുത്ത് മെലിഞ്ഞ നീളൻ കയ്യിൽ നീല കുപ്പിവളകളിട്ടു...... നെറ്റിയിൽ നീല പൊട്ട് കുത്തി..... തലയിൽ നീലാംബരം കോർത്തു ചൂടി...... അവനു വേണ്ടി അവന്റെ നീലാംബരിയായി അവൾ ജന വാതിൽക്കൽ കാത്തു നിന്നു........ കാത്തിരുന്നു കണ്ണുകൾ കഴച്ചു വെങ്കിലും ധൈർഘ്യ മുള്ള ആ രാത്രി വല്ലാത്തൊരു വേദനയോടെ തന്നേ നീണ്ടു പോയി..... ഉരുളൻ കല്ലുകൾ താണ്ടി അവൻ വന്നില്ലാ....... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിരാശയുടെ ആഴി തെളിഞ്ഞു.... ഇരുട്ടേറേ പ്രയാസത്തോടെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നീണ്ടു.... നിദ്ര പുൽകാത്ത അവളുടെ കൺ പോളകൾക്ക് വീക്കം വന്നു...... ജമീലക്ക ക്ക് അവളെ മനസ്സിലാവുന്നേയില്ലായിരുന്നു....... എന്തിനാണ് അവളിങ്ങനെയൊരു സ്വപ്നത്തിലൂടെയെന്ന വണ്ണം ഒഴുകുന്നതെന്നും അവർക്കറിയുന്നില്ലായിരുന്നു.... ആ കാത്തിരിപ്പ് പിറ്റത്തെ രാത്രിയിലും തുടർന്നു .... വേഷമൊന്നും മാറാതെ അവൻ വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷ യിൽ തന്നേ അവൾ കാത്തിരുന്നു.... ഉരുണ്ടുരുണ്ടൊരു ഓട്ടോ ആ വഴിയിലൂടെ വരുന്നത് കണ്ടതും പെട്ടെന്ന് നെഞ്ചിലെന്തോ ഒന്ന് കൊളുത്തി വലിച്ചിരുന്നവളുടെ..... ഉയർന്ന ശ്വാസ മിടിപ്പോടെ അവൾ പെട്ടെന്നെഴുന്നേറ്റു........ അതവൻ തന്നെയെന്ന് മനസ്സ് പറയും തോറും അകാരണ മായൊരു കുലുക്കം മനസ്സിന്...... ഇത്രസ്‌ നേരം കാത്തിരുന്നതവനെ തന്നെയായിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി അവൻ അരികിലേക്ക് വരും തോറും എന്തോ ഒരു വെപ്രാളം...... ഇന്നലെ താൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അവന്റെ കണ്ണിലെ ഭാവത്തിന് മാറ്റം വരുത്തിയിട്ടുണ്ടാകുമോ എന്ന ഭയമാണോ മനസ്സിന്.... അറിയുന്നില്ലായിരുന്ന വൾക്ക്.... അവന്റെ സാമീപ്യം പിറകിലറിഞ്ഞതും അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.... അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ മുഖത്താകെ ഓടി നടന്നു..... അവന്റെ ഭാവങ്ങളിൽ എന്തെങ്കിലും മാറ്റമുണ്ടോ എന്ന് തേടി....... ഇല്ലാ.... കണ്ണുകളിലുള്ള ആ കുസൃതിയും ചുണ്ടിലൊരു വശ്യമായ ചെറു പുഞ്ചിരിയും ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. അവളുടെ മുഖത്തൊരു പൂർണ ചന്ദ്രനുധിച്ചു നിന്നു...... താൻ വാങ്ങിച്ചു കൊടുത്ത സാരിയും വളകളും കാൻകെ അവൻ കണ്ണുകൾ ചുരുക്കി ഒന്ന് കൂടി പുഞ്ചിരിച്ചു.. അവന്റെ യാ ചിരിയിൽ അവളുടെ മുഖത്തൊരു നാണം പടർന്നിരുന്നു..... ഇതെന്താ പൂവെല്ലാം വാടിയിട്ടുണ്ടല്ലോ..... തലയിലെ വാടിയ നീലാംബര പ്പൂക്കളിലേക്ക് നോക്കി അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കൊന്ന് നോക്കി..... ഇന്നലെ എന്താ വരാതിരുന്നത്...... നോവ് നിറഞ്ഞ ആ ചോദ്യം തന്റെ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണെന്ന് മനസ്സിലായതും ചുരുങ്ങിയ ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അഭിയൊന്ന് കൂടി ചിരിച്ചു.... അവന്റെ താടി രോമങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച നുണക്കുഴി ഒന്ന് തെളിഞ്ഞു.... അതാ ജോയി പണി തന്നതാ...... വരാന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ കാത്തിരുന്നിട്ട് അയാള് അടിച്ചു പൂസായി എവിടെയോ കിടക്കായിരുന്നു...... അവനതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കട്ടിലിലേക്കിരുന്നതും അവളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.... അവൻ മനഃപൂർവം വരാതിരുന്നതല്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ അവൾക്ക് വല്ലാത്ത ആശ്വാസം തോന്നി..... ആ കണ്ണുകളിലെ ആശ്വാസത്തിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കെ താനവളോട് കളവ് പറഞ്ഞതിലും തെറ്റില്ലെന്ന് അവനും തോന്നി.... മനസ്സിന്റെ ഭാരം കൊണ്ടും ചിന്തകളുടെ ഒഴുക്ക് കൊണ്ടും തല പൊങ്ങാത്തത് കൊണ്ടാണ് താൻ വരാതിരുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരാഴി തെളിയുമായിരുന്നു...... ഇരുവർക്കുമിടയിൽ വീണ്ടുമൊരു നിശബ്ദത..... ഇന്നലെ കാണാത്ത പ്പോ ഞാൻ വിചാരിച്ചു....... നാളെ ഞാൻ നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകുകയാണ്..... ജന വാതിലിലൂടെ പൂത്തു നിൽക്കുന്ന പൂക്കളിലേക്ക് നോക്കി വൈശാലിയത് പറഞ്ഞു മുഴുവനാക്കും മുന്പേ അഭി പെട്ടെന്നത് പറഞ്ഞതും അവളൊരു ഞെട്ടലോടെ അവനിലേക്ക് നോക്കി.... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ