📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ MY DOCTOR ❤️ 48 " സത്യത്തിൽ എന്തൊക്കെയാ ഇവിടെ നടക്കുന്നത്? " സിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഒബ്സെർവഷൻ ബെഡിൽ ഒന്നിൽ കിടന്നു കൊണ്ട് അടുത്തിരിക്കുന്ന വൈശാഖിനെ നോക്കി സിദ്ധു ചോദിച്ചു. വൈശാഖ് അവനു നേരെ നല്ലൊരു ചിരി പാസാക്കി കയ്യിലിരിക്കുന്ന ഓറഞ്ച് പൊളിച്ചു ഒരല്ലി വായിലിട്ടു. " എന്റെ സിദ്ധു ചേട്ടാ.... എനിക്കും സത്യത്തിൽ ഒന്നും മനസ്സിലായിട്ടില്ല. നിങ്ങൾ വിളിക്കുന്നതിന്‌ തൊട്ടുമുന്നാണ് ആ പെണ്ണ് അപ്പന്റെ നമ്പറിലേക്ക് ലൊക്കേഷൻ അയക്കുന്നത്. അപ്പോഴേക്കും ചേട്ടൻ എങ്ങനെ അവിടെയെത്തി? " " എടാ... ഐഷു വിളിച്ചിരുന്നു.  അഞ്ജു ഫോൺ എടുക്കുന്നില്ല. റെസ്റ്റോറന്റലേക്ക് വിളിച്ചപ്പോൾ അവിടെയെത്തിയിട്ടില്ലാന്നും പറഞ്ഞു ഫുൾ കരച്ചിൽ. അപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ വേഗം സിറിയെ വിളിച്ചു. അവനും ഫോൺ എടുത്തില്ല. പിന്നെയാണ് ആരോണിനെ വിളിക്കുന്നതും അവൻ കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നതും. ലൊക്കേഷൻ അയച്ചു തരുന്നതും. എന്തോ ഭാഗ്യത്തിന് ഞാൻ ഒരു ബൈക്ക് നോക്കാൻ ചെന്ന സ്ഥലത്തിന്റെ തൊട്ടടുത്തായിരുന്നു ലൊക്കേഷൻ. കൂടെയുള്ളവൻമാരെയും കൂട്ടി ഒറ്റപോക്കായിരുന്നു. " സിദ്ധു പിന്നീട് നടന്നതിന്റെ ഓർമയിൽ ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു.. വൈശാഖ് അപ്പുറത്തു ബെഡിൽ തലയിൽ നല്ലൊരു കെട്ടും വച്ചു കിടക്കുന്ന സിറിയെ നോക്കി. അവൻ നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. " അഞ്ജു ശരിക്ക് ആരുടെ കാമുകിയാണ്? " വൈശാഖ് നോക്കിയതിനൊപ്പം സിറിയെ നോക്കി സിദ്ധു ചോദിച്ചു. " സിറിയുടെ അപ്പൻ ഡോക്ടർ ഏഥൻ മില്ലറിന്റെ....... " സിറിയുടെ അരികിലിരുന്ന് അവന്റെ തലയിൽ തഴുകുന്ന ഏഥനിൽ തന്നെ നോട്ടം നിർത്തിയവൻ പറഞ്ഞു. " unbelievable.... "  വല്ലാത്തൊരു അതിശയം അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. "  ചില കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ അങ്ങനെയാണ് സിദ്ധു ചേട്ടാ...... നമുക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസം കാണും." അപ്പോഴേക്കും അവർ കിടക്കുന്നിടത്തേക്ക് നവീൻ കയറി വന്നു. നവീനൊപ്പം ആരോണും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആരോൺ നേരെ സിദ്ധു കിടക്കുന്ന ബെഡിൽ പോയിരുന്നു. " നല്ല ബ്ലീഡിങ് ഉണ്ടായതല്ലേ, അതിന്റെ ക്ഷീണം കാണും..... " നവീൻ ഏഥന്റെ തോളിൽ കയ്യമർത്തി പറഞ്ഞു. നവീനറിയാം സിറിക്ക് ഒരു മുള്ള് കൊണ്ടാൽ അത് പോലും ഏഥന് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന്.  " നീ അഞ്ജുവിനടുത്തേക്ക് ചെല്ല്. അവളിപ്പോൾ എണീക്കും. ആരെയും കണ്ടില്ലെങ്കിൽ പാനിക്ക് ആവും. ഇവിടെ ഞങ്ങളെല്ലാവരും ഇല്ലേ? " അതിനൊന്ന് തലയാട്ടി ഏഥൻ എണീറ്റു. അവന്റെ മനസും അഞ്ജുവിനെ കാണാൻ കൊതിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോകുന്നത് എല്ലാവരും നോക്കി നിന്നു. " അങ്ങേര് ശരിക്കും ഹിറ്റ്ലർ അല്ലെടാ... പക്കാ സൂപ്പർഹീറോ ആണ്. വെറുതെയല്ല സിറി ഇങ്ങനായെ. " ആരോൺ വലിയ കാര്യം പോലെ പറഞ്ഞു. " അവനെ നിങ്ങൾക്ക് ശരിക്കറിയാഞ്ഞിട്ടാണ്. മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ പഠിച്ചിരുന്നൊരു ഏഥൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി എതിർത്തു സംസാരിക്കാൻ പോലും എല്ലാവരും ഒന്ന്  മടിക്കും. അവന്റെ സ്വഭാവം സിറിക്ക് ഒരു ദോഷമാവരുത് എന്നത് കൊണ്ടു മാത്രം പുണ്യാളനായതാണവൻ. അതുകൊണ്ടല്ലേ നിങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പം ഒപ്പിക്കുമ്പോഴേക്കും അവനിടപ്പെട്ട് ഒതുക്കുന്നത്. ഇല്ലെങ്കിൽ സിറി അവനെ കടത്തിവെട്ടുമെന്ന് അവനു നന്നായറിയാം." നവീൻ പഴയ ഓർമയിൽ ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞതും അത്ഭുതത്തോടവർ പരസ്പരം നോക്കി. ****************** അഞ്ജു കിടക്കുന്ന റൂമിലേക്ക് നടക്കുന്ന വഴി നൈറ്റ്‌ ഡ്യൂട്ടിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്റ്റാഫുകൾ അവനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് ഏഥൻ കണ്ടു. ഇത്രയും വലിയൊരു മകൻ ഏഥൻ ഡോക്ടർക്ക് ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞതിന്റെ ഒരു ഞെട്ടലാണത് എന്നവനും അറിയാം. ഏഥൻ റൂമിലേക്ക് കടന്നു. തന്റെ ഷർട്ട്‌ ധരിച്ചു ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്നവളെ വാത്സല്യത്തോടെ നോക്കി അവൾക്കരികിൽ പോയിരുന്നു.അവൾ എണീക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും അഞ്ചുവിനരികിലേക്കവൻ പതുക്കെ കിടന്നു. അവളെത്തന്നെ നോക്കി കിടന്നു കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കം വന്ന് മൂടി.ഏഥനു നല്ല ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടന്ന് തന്നെ ഏഥൻ ഉറങ്ങി പോയി. മാർട്ടിനും മെർലിനും പ്രേതങ്ങളെ പോലെ ഒരു കാടിനുള്ളിലേക്ക് അഞ്ജുവിനെ ഓടിക്കുന്നത്  സ്വപ്നം കണ്ടാണ് അഞ്ജു ഞെട്ടി എണീക്കുന്നത്. വല്ലാതെ വിയർത്തൊഴുകി വെപ്രാളത്തോടെയവൾ കണ്ണ് തുറന്നു നേരെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി.  Hospital ആണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതും വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അടുത്ത് കിടക്കുന്നവന്റെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞവൾ ചെരിഞ്ഞു നോക്കുന്നത്. വളരെ  ശാന്തമായി അവളെ പറ്റിച്ചേർന്നു കിടന്നുറങ്ങുന്ന ഏഥനെ കണ്ടതും അഞ്ജുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തണുപ്പ് വീണു. അവസാനം കണ്ണടയുന്നതിനു തൊട്ടു മുന്നേ കണ്ടത് കണ്ണുകളിൽ കനലുമായി സാക്ഷാൽ മഹാദേവനെ പോലൊരു ഏഥനെയും  നെഞ്ചിൽ കയറിയ കത്തിയോടെ വീഴുന്ന മാർട്ടിനെയുമാണ്.ശരിക്കും അവൾ ഭയന്ന് പോയിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടോ ഒരു ആനന്ദം തോന്നുന്നു. അത്രയും ദയനീമായ അവസ്ഥയിൽ അവളെ നിർത്തിയവർ എല്ലാമിപ്പോൾ ഏതവസ്ഥയിൽ ആയിരിക്കും എന്ന് ഊഹിക്കുമ്പോൾ ആ ആനന്ദം കൂടി വരുന്നു. അഞ്ജു ഏഥന്റെ മുഖം മുഴുവൻ കണ്ണുകളോടിച്ചു. അവൾക്ക് സഹിക്കാനാവാത്ത സ്നേഹം തോന്നിയവനോട്. അവൾ ഒന്നുകൂടെ കുറുകി കൊണ്ടവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചുരുങ്ങി.ഏഥൻ ആ ഉറക്കത്തിലും അവളെ അവനോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു. ഫുഡ്‌ കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി വന്ന സിദ്ധു ആ കാഴ്ച കണ്ടു മിഴിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവരെ ശല്യപെടുത്താൻ തോന്നാതെ അവൻ തിരിച്ചു പോയി. പിറ്റേന്ന് അഞ്ജു എണീക്കുമ്പോൾ ഏഥൻ അവളെ തന്നെ നോക്കി കിടക്കുകയായിരുന്നു. " വീട്ടിൽ പോവാം.... " അവളുടെ തലയിൽ തഴുകി കൊണ്ടവൻ ചോദിച്ചു. അതിനവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ  തലയാട്ടി. രണ്ടു പേരും എണീറ്റ് ഫ്രഷ് ആയി സിറിയും സിദ്ധുവും കിടന്നിരുന്നിടത്തേക്ക് നടന്നു. അപ്പോഴാണ് വല്ലാത്ത ഭാവത്തിൽ നവീൻ അവർക്ക് നേരെ വരുന്നത്. " ഇപ്പൊ ok അല്ലേ അഞ്ജന... " നവീൻ ചോദിച്ചതും അഞ്ജു അതിനു തലയാട്ടി. " ഇന്നത്തെ ബ്രേക്കിങ് ന്യൂസ്‌ കണ്ടിരുന്നോ നീ? " നവീന്റെ ചോദ്യം ഏഥനോട് ആയിരുന്നു. " ഇല്ല... " " സഹോദരനെ അനിയത്തി കുത്തി കൊന്നു. തന്റെ ഡ്രൈവറുമായി അനിയത്തി പ്രണയത്തിൽ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞതിനെ തുടർന്ന് ഡ്രൈവറെ മർദിക്കുന്നതിനിടയിൽ അനിയത്തി കത്തി ഉപയോഗിച്ച് കുത്തുകയായിരുന്നു. " നവീൻ വാർത്ത വായിക്കും പോലെ പറഞ്ഞു. ഏഥൻ പുച്ഛത്തിൽ ചിരിച്ചു. അഞ്ജു ഞെട്ടി പോയി. " മെർലിന്റെയും മാർട്ടിന്റെയും ഫോട്ടോ എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്. നീ ഇന്ന് പറ്റുമെങ്കിൽ ഇങ്ങോട്ട് വാ. ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ പേര് വന്നത് കൊണ്ട് കാര്യങ്ങൾ കുറച്ചു കുഴപ്പമാണ്. മിക്കവാറും മീറ്റിംഗ് ഉണ്ടാവും... " " നോക്കാം.... " ഏഥൻ അതും പറഞ്ഞു അഞ്ജുവിന്റെ കയ്യും പിടിച്ചു നടന്നു. അവളുടെ കൺഫ്യൂഷൻ കണ്ടു അവൻ ആ  കവിളിൽ ഒന്ന് വിരൽകൊണ്ട് കുത്തി. " si എന്റെ ഫ്രണ്ട് ആണ്. അവനാണ് കേസ് ഇങ്ങനെയാക്കിയത്.. അവിടെ നടന്നത് അത്രയും നമുക്കും നവീനും മാത്രം അറിയുള്ളു... " ഏഥൻ ആ കൺഫ്യൂഷൻ തീർത്തു കൊടുത്തു. അവർ ചെന്നപ്പോഴേക്കും സിറിയും സിദ്ധുവും വൈശാകും ആരോണും തയ്യാറായിരുന്നു. അഞ്ജു ഓടി ചെന്ന് സിറിയെ കെട്ടിപിടിച്ചു. " എനിക്ക് ഒന്നൂല്ലെന്റെ അഞ്ജു. ചെറിയൊരു മുറിവാണ്. " അവൾ കരയുകയാണെന്ന് കണ്ടതും സിറി അവളുടെ മുഖം അവന്റെ തോളിൽ നിന്നും അടർത്തി മാറ്റി പറഞ്ഞു. " എനിക്കറിയാം അതിന്റെ വലുപ്പം . ഞാൻ ആണല്ലോ ആ തലയിൽ നിന്ന് ഒഴുകിയ ചോര മുഴുവനും കണ്ടത്. " വേദനയോടെ അവന്റെ തലയിലെ കെട്ടിൽ അവളൊന്ന് തൊട്ട് നോക്കി. സിറി അതിന് ചിരിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും ഏഥൻ ചെന്ന് സിദ്ധുവിന്റെ തോളിൽ കയ്യിട്ടു  പിടിച്ചു. " നന്ദി പറഞ്ഞാൽ തീരില്ല സിദ്ധാർഥ്... നീയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ...... "ഏഥൻ അത്രയും നന്ദിയോടെ പറഞ്ഞു. " അവരെന്റെ ഫ്രണ്ട്‌സ് അല്ലേ സർ.... കൈവിടാൻ പറ്റില്ലല്ലോ... " അവിടുന്നുള്ള സംസാരങ്ങൾ എല്ലാം തീർത്തു ക്യാന്റീനിൽ നിന്നു ബ്രേക്ഫാസ്റ് കഴിച്ചിട്ടാണ് എല്ലാവരും ഇറങ്ങിയത്. സിദ്ധുവും വൈശാകും ആരോണും അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. എഥനും അഞ്ജുവും സിറിയും  അവരുടെ വീട്ടിലേക്കും പോന്നു. വലിയൊരു മഴ പെയ്തു തോർന്ന പ്രതീതിയായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിൽ. വീട്ടിൽ എത്തി സിറിക്ക് മരുന്ന് കൊടുത്തു അവനെ കിടത്തി, റൂമിൽ ചെന്ന് കുളിച്ചു കഴിഞ്ഞാണ് ഏഥൻ അഞ്ജുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നത്. അഞ്ജു അപ്പോഴേക്കും കുളിച്ചു ഫ്രഷ് ആയിരുന്നു. ഈറൻ മുടി അഴിച്ചിട്ടു കണ്ണാടിയിൽ സ്വന്തം പ്രതിബിബം നോക്കി നിൽക്കുന്ന അഞ്ജുവിനെ പുറകിലൂടെ ചെന്ന് ഏഥൻ പുണർന്നു. അവളുടെ കഴുത്തിനിടയിലേക്ക്  മുഖം പൂഴ്ത്തി. അഞ്ജു കണ്ണുകൾ അടച്ചു നിന്നു. " ഞാൻ പേടിച്ചു പോയി.... നിങ്ങളെ നഷ്ട്ടപെടുമോന്ന് ഓർത്തു ശരീരം തളർന്നു പോയി. എങ്ങനെയാ അവിടം വരെ ഞാൻ എത്തിയതെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ അറിയില്ല." കണ്ണാടിയിൽ കാണുന്ന അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഏഥൻ ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അഞ്ജു അതിനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. " If anyone hurts you , I will completely destroy them, even if the whole world opposes me." അവൻ അതും പറഞ്ഞവളുടെ കഴുത്തിൽ പതുക്കെ കടിച്ചു. അഞ്ജു നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുറന്നു ഏഥനെ തന്നെ കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കി നിന്നു. അപ്പോഴാണ് ഏഥന്റെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്യുന്നത്. നവീൻ ആയിരുന്നു. ഏഥൻ അത് പോലെ തന്നെ നിന്ന് കാൾ എടുത്തു സംസാരിച്ചു. കാൾ cut ചെയ്ത് അഞ്ജുവിന്റെ കവിളിൽ ഒരു കടി കൂടെ കൊടുത്തു. " ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയിട്ട് വരാം. മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട്.....  സീമേച്ചിയോട് നിങ്ങളെ നോക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.ഫുഡും മരുന്നും മറക്കരുത്. Ok" അഞ്ജു പുഞ്ചിരിയോടെ അതിനു തലയാട്ടി. അവളെ വിട്ടു പോവാൻ മടിക്കുന്നത് പോലെ ഒന്ന് കൂടി ഇറുക്കി പുണർന്നവൻ റൂമിൽ നിന്നു ഇറങ്ങി. ഏഥന്റെ കാർ ഗേറ്റ് കടന്നു പോകുന്നത് അഞ്ജു ജനലിലൂടെ കണ്ടു. ക്ഷീണം തോന്നിയത് കൊണ്ട് അഞ്ജു കുറച്ചു നേരം ഒന്ന് കിടന്നു. തുടർച്ചയായി കാളിങ് ബെൽ അടിക്കുന്നത് കേട്ടാണ് പിന്നെയവൾ എണീക്കുന്നത്. ആരോ നിർത്താതെ ബെല്ലടിക്കുന്നുണ്ട്. അഞ്ജു എണീറ്റ് ഹാളിലേക്ക് നടന്നു. അപ്പോഴുണ്ട് സീമേച്ചി നനഞ്ഞ കൈ കുടഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓടി വരുന്നു. " ഞാൻ നോക്കാം ചേച്ചി... " ഇതും പറഞ്ഞു അഞ്ജു ഡോർ പോയി തുറന്നു. ഡോറിന് മുന്നിൽ ബാഗും തോളിലിട്ട് സ്കൂൾ യൂണിഫോമിൽ ടെൻഷൻ നിറഞ്ഞ മുഖത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ആളെ കണ്ടു അഞ്ജു പുരികം ചുളിച്ചു. മുന്നിൽ ഉള്ള ആളും പുരികം ചുളിച്ചു അഞ്ജുവിനെ നോക്കി. " ആരാ.... " രണ്ട് പേരും ഒരേ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. " ഞാൻ ആര്യ... വൈശാഖിന്റെ അനിയത്തി. സിറിച്ചായൻ എവിടെ? " അഞ്ജുവിനെ തള്ളി അകത്തേക്ക് കയറി ആര്യ ചോദിച്ചു. അഞ്ജു അവളെ അത്ഭുതത്തിൽ നോക്കി പോയി. " മുകളിൽ റൂമിൽ ഉണ്ട്..." അഞ്ജു പതുക്കെ പറഞ്ഞു. " ആണോ... " എന്നും ചോദിച്ചു അവൾ സ്റ്റെപ്പിന് നേരെ ഒറ്റ  ഓട്ടം . പെട്ടന്ന് എന്തോ ഓർത്ത പോലെ തിരിഞ്ഞു. " ആരാ? " അഞ്ജുവിനെ നോക്കി ആര്യ കണ്ണ് വിടർത്തി. " സിറിയുടെ ഫ്രണ്ട് ആണ്... " അഞ്ജു പറഞ്ഞത് കേട്ട് ആര്യയുടെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് പിടച്ചു. " ഫ്രണ്ട്‌ എന്ന് പറയുമ്പോ? " " ഫ്രണ്ട് എന്ന് പറയുമ്പോൾ ഫ്രണ്ട് തന്നെ..." അഞ്ജു അവളുടെ സംസാരത്തിൽ intrest ആയി ഇടുപ്പിൽ കൈ കുത്തി പറഞ്ഞു. " സിറിച്ചായന് girls ഫ്രണ്ട്‌സ് ഇല്ലല്ലോ.. " " ഗേൾ ഫ്രണ്ട് ആവാലോ... " അഞ്ജു ചിരി ഒളിപ്പിച്ചു പറഞ്ഞതും ആര്യയുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു പരിഭവം വന്ന് മൂടിയതവൾ അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ടു. " ഞാൻ എന്തായാലും ഇച്ചായനെ കണ്ടിട്ട് വരാം.... " ആര്യ തുള്ളിക്കൊണ്ട് തോളിലുള്ള സ്കൂൾ ബാഗിന്റെ കനത്തിൽ ഒന്ന് വളഞ്ഞു കൊണ്ട് സ്റ്റെപ് ഓടി കയറി പോകുന്നത് അഞ്ജു വിടർന്ന ചിരിയോടെ കണ്ടു. " സിറിച്ചായൻ...." അഞ്ജു പതുക്കെ പറഞ്ഞു. തുടരും......

#📙 നോവൽ വിളിക്കാത്തതിനാൽ ബസ്സ്‌ ഇറങ്ങി വീട് വരെ ചെന്നെത്തുന്നത് എങ്ങനെയെന്ന് ഓർത്ത് ടെൻഷൻ അടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു മീര. അവളുടെ ടെൻഷൻ കൂട്ടികൊണ്ട് ബസ്സിൽ കവലയിൽ വന്നിറങ്ങുമ്പോ മഴ തകർത്തു പെയ്യുകയായിരുന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് ഒരോട്ടോ സ്റ്റാൻഡിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. മീര കുട നിവർത്തി പിടിച്ചു കൊണ്ട് മഴയിലൂടെ നടന്ന് ഓട്ടോയ്ക്ക് അരികിലെത്തി ഡ്രൈവറോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. പോകാനുള്ള സ്ഥലത്തെ കുറിച്ച് കേട്ടപ്പോ ഓട്ടോ ഡ്രൈവറുടെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. "അയ്യോ... നിങ്ങള് പറഞ്ഞ അഡ്രസ്സിലേക്ക് ഈ മഴ സമയത്ത് ആരും പോകില്ല. റോഡ് ഏതാ കുഴി ഏതാന്ന് അറിയാൻ വയ്യാത്ത അവസ്ഥയായിരിക്കും ഇപ്പോ അവിടെ. എങ്ങാനും കുഴിയിൽ വീണ് ഓട്ടോ മറിഞ്ഞാൽ സഹായത്തിനു പോലും ആളെ കിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് ആ ഇറക്കത്തിന് മുൻപുള്ള വഴിയിൽ വരെ ആണെങ്കിൽ ഞാൻ ഇറക്കി തരാം." ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ തന്റെ അവസ്ഥ പറഞ്ഞു. "അവിടം വരെ ആണെങ്കിലും മതി ചേട്ടാ." മീരയ്ക്ക് എങ്ങനെയെങ്കിലും വീട്ടിലൊന്ന് എത്തിയാൽ മതിയെന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. "എന്നാ കേറിക്കോ." ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ പറഞ്ഞു. മീര ഉടനെ തന്നെ കുട മടക്കി ഓട്ടോയിൽ കയറി ഇരുന്നു. വണ്ടിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവൾ സങ്കടം കൊണ്ട് വിങ്ങി പൊട്ടുകയായിരുന്നു. താൻ വീട്ടിലെത്താൻ ഇത്രയും നേരം വൈകുമ്പോൾ ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കാനോ എന്തെങ്കിലും അപകടം പറ്റിയിട്ടുണ്ടോ എന്നോർത്ത് ടെൻഷനോ അല്ലെങ്കിൽ തിരക്കി വരാനോ പോലും ശ്രീഹരിക്ക് തോന്നിയില്ലല്ലോ എന്നോർത്തയിരുന്നു മീരയുടെ വിഷമം. ശ്രീഹരിയുടെ മനസ്സിൽ താൻ ഇത്രയും വെറുക്കപ്പെട്ടവളാണോ എന്നോർത്ത് അവൾ നിശബ്ദം കരഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ മഴ പെയ്യുമ്പോ എങ്കിലും തന്റെ സുരക്ഷയെ കുറിച്ച് ശ്രീഹരി ചിന്തിച്ചില്ലല്ലോ എന്നോർക്കവേ മീരയുടെ വിഷമം വർദ്ധിച്ചു. നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകൾ അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ തുടച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. സ്ഥലം എത്തിയപ്പോ ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ വണ്ടി നിർത്തി. അയാൾക്കുള്ള കൂലി കൊടുത്തിട്ട് മീര ഓട്ടോയിൽ നിന്നിറങ്ങി ധൃതിയിൽ മഴ വെള്ളം നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന വഴിയിലൂടെ നടന്നു. സമയമപ്പോൾ രാത്രി ഒൻപത് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മഴയും ബ്ലോക്കും കാരണം ഒത്തിരി വൈകിയാണ് ബസ്സ് കവലയിൽ എത്തിയത്. ഇനി മഴയിലൂടെ നടന്ന് വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോ ഒൻപതര കഴിയും. രാത്രി കൊടും മഴയിലൂടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കേണ്ടി വന്നപ്പോഴാണ് മഴയുടെ ഭീകരത ആദ്യമായി മീര മനസ്സിലാക്കിയത്. ഇടയ്ക്കിടെ ഇടിയും മിന്നലും മാറി മാറി വന്ന് കൊണ്ടിരുന്നത് അവളുടെ ഭയം ഇരട്ടിപ്പിച്ചു. വഴിയിലെങ്ങും ഒരു പൂച്ച കുഞ്ഞ് പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പോസ്റ്റ്‌ വെട്ടം കൂടി ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് കയ്യിലെ മൊബൈലിന്റെ ടോർച് ഓൺ ആക്കിയാണ് മീര നടന്ന് കൊണ്ടിരുന്നത്. നടന്ന് നടന്ന് അവൾ സാമൂഹ്യ വിരുദ്ധർ ഒത്തു കൂടുന്ന ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പിന് അരികിൽ എത്താറായി. ദൂരെ നിന്ന് ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പ്‌ കണ്ടപ്പോ തന്നെ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഭയം അരിച്ചിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. കുടിച്ച് ലക്ക് കെട്ടിരിക്കുന്നവർ രാത്രി ഒറ്റയ്ക്കു ഒരു പെണ്ണിനെ കാണുമ്പോ ഉപദ്രവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമോ എന്നോർത്തയിരുന്നു മീരയുടെ പേടി. അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ച താൻ പിന്നെ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു. അതിനാൽ പേടിയോടെയാണ് അവൾ പിന്നീടുള്ള ഓരോ ചുവട് വച്ചത്. ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പിനോട് അടുക്കുമ്പോൾ അവൾ കണ്ടു മൊബൈൽ ടോർച്ചിന്റെ വെട്ടത്തിൽ വട്ടമിട്ട് ഇരുന്ന് മദ്യപിക്കുന്ന അഞ്ചുപേരെ. അവരെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ മീര തന്റെ മൊബൈലിന്റെ വെളിച്ചം കെടുത്തി. ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പിൽ ഇരിക്കുന്നവരുടെ കയ്യിലും അധികം വെളിച്ചതമില്ലാത്ത മൊബൈൽ ടോർച് ആയതിനാൽ താൻ അവരുടെ മുന്നിലൂടെ താൻ ടോർച് തെളിക്കാതെ മിണ്ടാതെ നടന്ന് പോയാൽ ആരും കാണില്ലെന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു. ആ ഒരു ധൈര്യത്തിൽ മീര ഇരുട്ടിൽ തപ്പി തടഞ്ഞു മുന്നോട്ട് പോയി. പക്ഷേ അവൾ ബസ്റ്റോപ്പ് കഴിയാറായതും കൃത്യ സമയയത്ത് നല്ലൊരു മിന്നൽ അവിടെ മിന്നി. ആ മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അഞ്ചു പേരിൽ ഒരാൾ മീരയെ കണ്ടു. തന്നെ അവരിൽ ആരൊക്കെയോ കണ്ടെന്നു മീരയ്ക്കും തോന്നിയിരുന്നു. അടുത്ത നിമിഷം അവൾക്ക് അപകടം മണത്തു. "ഡാ... ഇതുവഴി ഏതോ ഒരു പെണ്ണ് ഇപ്പോ പോയി." മീരയെ കണ്ടവൻ തന്റെ അടുത്തിരുന്നവനോട് പറഞ്ഞു. "ഈ സമയത്ത് ഇതുവഴി അതും ഈ പെരുമഴയതു ഏത് പെണ്ണ് പോവാനാടാ. കേട്ടവർ അത് ചിരിച്ചു തള്ളി. "അല്ലേടാ... സത്യമായും ഞാൻ കണ്ടതാ. ഒരു പെണ്ണ് കുടയും പിടിച്ചു നമ്മുടെ മുന്നിലൂടെയാ നടന്ന് പോയെ." "നിനക്ക് കുടിച്ചത് തലയ്ക്കു പിടിച്ചെന്ന തോന്നുന്നത്. കൂട്ടുകാരിൽ ഒരുവൻ കളിയാക്കി. "ഈ മഴയത്തു നല്ല തണുപ്പിൽ നമുക്ക് കൂട്ടിന് ഒരു പെണ്ണ് കൂടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ പൊളിക്കും അല്ലേടാ.. കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും വഷളനായ ഒരുത്തന്റെ കമന്റ്‌ ആയിരുന്നു അത്. "നീയാ ടോർച് ഇങ്ങോട്ട് എടുക്ക്. മീരയെ കണ്ടവൻ അടുത്തിരുന്ന കൂട്ടുകാരന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നും മൊബൈൽ പിടിച്ചു വാങ്ങി അവളെ കണ്ട ഭാഗത്തും ചുറ്റിനും തെളിച്ചു നോക്കി. ഈ സമയം കൊണ്ട് മീര അടുത്തുള്ള മതിലിനു പിന്നിലേക്ക് മറഞ്ഞിരുന്നു. "ഇവിടെ എങ്ങും പെണ്ണിനെ പോയിട്ട് ഒരു മനുഷ്യ ജീവിയെ പോലും കാണുന്നില്ല. നിനക്ക് വെറുതെ തോന്നിയതാവും. ചുറ്റിനും ആരെയും കാണാതായപ്പോ ഒരു കൂട്ടുകാരൻ ഫോൺ പിടിച്ചു വാങ്ങി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഞാൻ ശരിക്കും കണ്ടതാടാ.. മീരയെ കണ്ടവൻ കൺഫ്യൂഷനോടെ ഇരുട്ടിൽ ഒരിക്കൽ കൂടെ ചുറ്റുമോന്ന് നോക്കി. ", നീ ചിലപ്പോ കണ്ടത് വല്ല പ്രേതത്തിനെയും ആയിരിക്കും. ഇവന് ഒരു പെഗ് കൂടി ഒഴിച്ച് കൊടുക്ക്. അവർ വീണ്ടും അശ്ലീല ചുവയുള്ള കമന്റ്‌ കൾ പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കുടിക്കാനും വലിക്കാനും തുടങ്ങി. മീര അതൊക്കെ കണ്ട് കൊണ്ട് ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞിരുന്നു. 10 മിനിറ്റോളം അവളാ നിൽപ്പ് നിന്നു. ഒടുവിൽ തന്നെ ആരും തിരയുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പായ ശേഷമാണ് മീര വീണ്ടും നടന്ന് തുടങ്ങിയത്. ബസ്‌റ്റോപ്പിൽ നിന്ന് കുറച്ചകലെ എത്തിയപ്പോഴാണ് അവളുടെ ശ്വാസം നേരെ വീണത്. പക്ഷേ അവരുടെ ബൈക്കുകൾ അവിടെ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടതിനാൽ അവർ അതുവഴി വന്നാലോ എന്ന് പേടിച്ചു മീര മുൻപത്തെക്കാൾ വേഗത്തിൽ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇനിയൊരു പത്ത് മിനിറ്റ് കൂടി നടന്നാൽ വീടെത്തും. വെപ്രാളപ്പെട്ട് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ മൂന്ന് തവണ കല്ലിൽ കാല് തട്ടി അവൾ വഴിയിൽ വീണു പോയി. വീഴ്ച്ചയിൽ മീരയുടെ കൈമുട്ടും കാൽവമുട്ടുമൊക്കെ മുറിയുകയും ചെയ്തു. ആ വേദനയും നീറ്റലും സഹിച്ചു കൊണ്ടവൾ നടന്നും ഓടിയും എങ്ങനെയൊക്കെയോ വീടിന് മുന്നിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. അപ്പോഴാണ് മീരയ്ക്ക് സമാധാനമായത്. അത്രയും നേരം നടക്കുക ആയിരുന്നതിനാൽ മുകളിലേക്കുള്ള സ്റ്റെപ്പുകൾ കയറാൻ ശക്തിയില്ലാതെ തളർച്ചയോടെ അവൾ താഴത്തെ വരാന്തയിൽ ഇരുന്നു. അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി മീര ഭിത്തിയിൽ ചാരി ഇരുന്ന് കിതപടക്കി. മൂന്ന് പ്രാവശ്യം കല്ലിൽ തട്ടി വീണതിനാൽ അവൾ ആകെ മൊത്തം നനഞ്ഞിരുന്നു. അതിനാൽ കുറച്ചു സമയം അവിടെ ഇരുന്ന് ക്ഷീണമൊന്ന് കുറഞ്ഞപ്പോ തന്നെ മീര മുകളിലേക്ക് പോകാനായി എഴുന്നേറ്റു. ഇരുന്നിട്ട് എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ മുറിവ് പറ്റിയ കാൽ മുട്ട് അവൾക്ക് നന്നായി വേദനിച്ചു. എങ്കിലും അത് കാര്യമാക്കാതെ മീര മുകളിലേക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് ദീപ്തിയുടെ മുറിയിൽ നിന്നും ശ്രീഹരിയുടെ മൊബൈൽ റിങ് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം അവൾ കേട്ടത്. ഒരു നിമിഷം താൻ കേട്ടത് തെറ്റിപ്പോയോ എന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് മീര അവിടെ തന്നെ തറഞ്ഞു നിന്നുപോയി. ഈ രാത്രി ദീപ്തിയുടെ മുറിയിൽ നിന്നും ശ്രീഹരിയുടെ മൊബൈലിന്റെ ശബ്ദം എങ്ങനെ വന്നുവെന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് മീര മെല്ലെ അവളുടെ ബെഡ്‌റൂം ഇരിക്കുന്ന ഭാഗത്തേക്ക്‌ നടന്നു. മുൻവാതിൽ അടച്ചിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് കരുതി ഡോർ ഹാൻഡിലിൽ പിടിച്ചു നോക്കാൻ നിക്കാതെ അവൾ ബെഡ്‌റൂമിന്റെ ജനാല തുറന്ന് കിടക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കാനാണ് പോയത്. ബെഡ്‌റൂമിന്റെ ഭാഗത്തെ ജനലിന് അൽപ്പം ഉയരമുണ്ട്. ഒരാൾക്ക് വന്ന് നിന്നാൽ ഉള്ളിലെ കാഴ്ച കാണാൻ കഴിയില്ല. എന്തെങ്കിലും എടുത്തു വച്ചു അതിൽ കയറി നിന്നാലേ ഉള്ളിൽ എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് കാണാൻ കഴിയു. അതുകൊണ്ട് മിക്കപ്പോഴും ആ ജനാല തുറന്ന് കിടക്കാറാണ് പതിവ്. ജനാലയുടെ അടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോ ഓരോ ചുവട് വയ്പ്പിലും മീര വല്ലാതെ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒപ്പം അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പും ഉയർന്നു. അരുതാത്തതെന്തോ സംഭവിച്ച പോലെ മീരയുടെ കണ്ണുകൾ തുടിച്ചു. ദീപ്തിയുടെ ബെഡ്‌റൂമിന്റെ ജനാലയ്ക്ക് സമീപമെത്തിയ മീര നിലത്ത് കണ്ട ഇഷ്ടികകൾ എടുത്ത് ജനലിന് താഴെയായി അടുക്കി വച്ചു. അതെല്ലാം തികച്ചും യാന്ദ്രികമായിട്ടാണ് അവൾ ചെയ്തത്. ഇഷ്ടിക അടുക്കി വച്ച ശേഷം മീര അതിന് മുകളിൽ കയറി നിന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കി. വെളുത്ത കർട്ടൻ കിടക്കുന്നതിനാൽ ഉള്ളിലെ കാഴ്ച കാണാൻ അവൾക് കഴിഞ്ഞില്ല. മീര കൈ നീട്ടി ജാലക വിരി മാറ്റി നോക്കി. ആ നിമിഷം അവിടെ അരങ്ങേറുന്ന രംഗം കണ്ട് തന്റെ ശിരസ്സ് പൊട്ടിപിളരും പോലെ തോന്നി മീരയ്ക്ക്. തുടരും

#📙 നോവൽ തന്റെ കൈകളിൽ താങ്ങി പിടിച്ച് ദീപ്തിയെ ഉയർത്തുമ്പോ ആ ആയത്തിൽ അവൾ വന്നവന്റെ നെഞ്ചിൽ പറ്റിച്ചേർന്ന് നിന്നു. ആ സമയം ശ്രീഹരിയുടെ കൈകൾ അവൻ പോലുമറിയാതെ അവളെ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു. എത്ര സമയം അവരങ്ങനെ നിന്നുവെന്ന് ഇരുവർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. ആർത്തു പെയ്യുന്ന മഴയുടെ കുളിരിൽ നിന്നും രക്ഷ നേടാൻ ഇരുവരും പരസ്പരം ആഞ്ഞു പുൽകി. ഇടയ്ക്കിടെ വീശി അടിക്കുന്ന ചാറ്റൽ മഴയുടെ തുള്ളികൾ അവരുടെ ശരീരത്തിൽ പതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ നിമിഷങ്ങളിൽ ദീപ്തി വല്ലാതെ കിടു കിടുത്തു. അപ്പോഴെല്ലാം അവൾ ആശ്രയത്തിനെന്നോണം ശ്രീഹരിയുടെ ഉടൽ ചൂടിൽ പറ്റിച്ചേർന്നു. ആ സമയം ഇഷ്ടപ്പെട്ട പുരുഷന്റെ സാമീപ്യവും ചേർത്ത് പിടിച്ചുള്ള തലോടലും ദീപ്തി ഒത്തിരി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ മരണത്തിന് ശേഷം നാല് വർഷങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിച്ചവളാണ് അവൾ. ഈ വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ മറ്റൊരു പുരുഷനും അവളുടെ മനസ്സിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചിട്ടില്ല. എന്നാൽ ശ്രീഹരിയുടെ വിഷമങ്ങൾ അറിഞ്ഞ ശേഷം അവനോട് കൂടുതൽ അടുത്തിടപഴകി വന്നപ്പോ അവൾ പോലുമറിയാതെ ശ്രീഹരിയോട് ഒരിഷ്ടം ദീപ്തിയുടെ നെഞ്ചിൽ മുള പൊട്ടിയിരുന്നു. അത് പ്രണയമായി പടർന്നു പന്തലിച്ച് അവളുടെ ഹൃദയ ഭിത്തികൾ തുരന്ന് പുറത്ത് വന്നിരിക്കുകയാണ് ഇപ്പോൾ. തന്റെ വിഷമ ഘട്ടത്തിൽ ആശ്വാസമായി മാറിയ ദീപ്തിയെ എപ്പോഴൊക്കെയോ ശ്രീഹരിയും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ നിമിഷത്തിൽ അവനും അവളെ കെട്ടിപിടിച്ചു നിൽക്കുന്നത്. ആ സമയം ഇരുവരും മീരയുടെ കാര്യം പാടെ മറന്ന് പോയിരുന്നു. ഇരുവരും കുറച്ചു സമയം മറ്റെല്ലാം മറന്ന് അങ്ങനെ നിന്നു. പെട്ടെന്ന് ആകാശത്ത് ഒരു വെള്ളിടി വെട്ടി. കാതടിപ്പിക്കുന്ന ഒച്ചയിൽ സ്വബോധത്തിലേക്ക് വന്ന ശ്രീഹരിയും ദീപ്തിയും പെട്ടെന്ന് അകന്ന് മാറി. "സോറി... ദീപ്തി വീഴുന്നത് കണ്ട് പിടിച്ചതാ ഞാൻ." ശ്രീഹരി ക്ഷമാപണം നടത്തി. "അത് സാരമില്ല..." മുഖത്തെ ജാള്യത അവൻ കാണാതിരിക്കാൻ ദീപ്തി മുഖം തിരിച്ചു. പെട്ടെന്ന് അവൾ വലതു കാലിൽ പിടിച്ചു ഉറക്കെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവിടെയുള്ള കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു. "എന്ത് പറ്റി ദീപ്തി." ശ്രീഹരി ആധിയോടെ ചോദിച്ചു. "നേരത്തെ വീഴാൻ പോയപ്പോ കാല് ഉളുക്കി പിടിച്ചെന്ന് തോന്നുന്നു. നല്ല പോലെ വേദനിക്കുന്നുണ്ട്. ചുണ്ട് കടിച്ചു പിടിച്ചു വേദന അമർത്തി അവൾ ഒരുവിധം കാര്യം പറഞ്ഞു. "ഇവിടെ മുറിവെണ്ണ ഇരിപ്പുണ്ടോ. ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ അത് കാലിൽ പുരട്ടി തരാം. വേദന വേഗം മാറും." "മുറിവെണ്ണ എന്റെ ബെഡ്‌റൂമിലെ ഷെൽഫിൽ ഉണ്ട്." "അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഞാൻ ദീപ്തിയെ മുറിയിലാക്കാം. കട്ടിൽ കാല് നീട്ടി വച്ച് തന്ന മതി." ശ്രീഹരി പറഞ്ഞു.. "എനിക്ക് കാല് നിലത്ത് കുത്തുമ്പോ വേദനയാണ്. കാലിന്റെ പാദത്തിലാ വേദന. വീഴാൻ പോയപ്പോ പാദം മടങ്ങി പോയതാന്ന് തോന്നുന്നു." ദീപ്തി എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ട് വേദന കാരണം കസേരയിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. "ദീപ്തിക്ക് വിരോധമില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ തന്നെ മുറിയിലേക്ക് എടുത്തു കൊണ്ട് പോകാം." ശ്രീഹരി നല്ല ഉദ്ദേശത്തോടെയാണ് അത് പറഞ്ഞത്. അത് മനസ്സിലാക്കിയ ദീപ്തി അവൻ പറഞ്ഞതിനോട് തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു. ഉടനെ തന്നെ ശ്രീഹരി അവളെ കൈകളിൽ കോരി എടുത്ത് ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നടന്നു. അവന്റെ കൈകളിൽ തൂങ്ങി ഏതോ ആലസ്യത്തിൽ എന്നോണം ദീപ്തി കിടന്നു. അതിനാൽ ബെഡ്‌റൂമിൽ എത്തിയതൊന്നും അവൾ അറിഞ്ഞില്ല. ദീപ്തിയെ കട്ടിലിൽ തലയിണ വച്ച് ചാരി ഇരുത്തിയിട്ട് ശ്രീഹരി തന്നെ ഷെൽഫിൽ നിന്നും മുറിവെണ്ണ കണ്ട് പിടിച്ച് അവൾക്കരികിൽ വന്നിരുന്നു. ദീപ്തി വേദനയുള്ള കാല് പാദം അവന് കാണിച്ചു കൊടുത്തു. കുറച്ചു മുറിവെണ്ണ കയ്യിലെടുത്ത്‌ ശ്രീഹരി അവളുടെ കാലിൽ തേച്ചു പിടിപ്പിച്ചു. ആദ്യത്തെ കുറച്ചു സമയം അവൾക്കത് നന്നായി വേദനിച്ചു. എന്നാൽ പോക പോകെ കുറഞ്ഞു വന്നു. എങ്കിലും ദീപ്തി വേദന അഭിനയിച്ചു. ശ്രീഹരി കരങ്ങൾ തന്റെ കാലുകളെ അമർത്തി തടവി കടന്ന് പോകുമ്പോൾ ചെറിയ വേദന ഉണ്ടെങ്കിലും അതിലും ഒരു സുഖം അവൾക്ക് തോന്നി തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതിനാൽ പെട്ടെന്ന് അത് നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വേദന പൂർണ്ണമായും മാറി. "ഇപ്പോ വേദന പോയി ശ്രീഹരി." ദീപ്തി നന്ദിയോടെ അവനെ നോക്കി. "അങ്ങനെയെങ്കി കാലൊന്ന് നിലത്ത് കുത്തി നിന്ന് നോക്ക് ദീപ്തി. എന്നാലേ വേദന പൂർണമായി മാറിയോന്ന് അറിയാൻ പറ്റു." ശ്രീഹരി പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ അവൾ ചെയ്തു. പാദം നിലത്തു കുത്താനും പഴയ പോലെ നടക്കാനും ദീപ്തിക്ക് പ്രശ്നം തോന്നിയില്ല. "താങ്ക്യൂ ഹരി..." ദീപ്തി പറഞ്ഞു. ശ്രീഹരി എന്ന് വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നവൾ പെട്ടെന്ന് ഹരി എന്ന് ചുരുക്കി വിളിച്ചത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. എന്തോ ആ വിളി ശ്രീഹരിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ വന്ന് കൊണ്ടു. "എന്നാ ഞാൻ പോട്ടെ. ദീപ്തി കുറച്ചു സമയം കൂടെ റസ്റ്റ്‌ എടുക്ക്." ശ്രീഹരി മുറിവെണ്ണ തിരികെ ഷെൽഫിൽ വച്ചു. "ഹരിക്ക് പോകാൻ ധൃതി ഇല്ലെങ്കിൽ കുറച്ചു സമയം കൂടി എന്റെ അടുത്ത് ഇരിക്കാമോ." ആർദ്രമായിരുന്നു അവളുടെ സ്വരം. എന്തുകൊണ്ടോ ദീപ്തിയോട് നോ പറയാൻ അവന് മനസ്സ് വന്നില്ല. എങ്കിലും അവളുടെ ബെഡ്‌റൂമിൽ അവൾക്ക് അരികിലായി ഇരിക്കാൻ ശ്രീഹരിക്ക് ഉൾകുത്തു തോന്നി. മടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ശ്രീഹരിയെ കണ്ടപ്പോൾ ദീപ്തി അവന്റെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് തന്റെ അരികിലായി ഇരുത്തി. "ഹരീ... എനിക്ക് ഹരിയോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ടായിരുന്നു." തനിക്ക് വിദേയനായി തന്റെ അരികിൽ ഇരുന്ന ശ്രീഹരിയെ കണ്ടപ്പോൾ ദീപ്തിക്ക് തന്റെ മനസ്സിലെ ഇഷ്ടം അവനോട് തുരന്ന് പറയാൻ അതാണ് പറ്റിയ അവസരമെന്ന് തോന്നി. "പറഞ്ഞോ ദീപ്തി.." അവൾക്ക് എന്താകും പറയാനുള്ളതെന്ന് ഓർത്ത് ആകാംക്ഷയിൽ അവന്റെ ഹൃദയം ഉച്ചത്തിൽ മിടിച്ചു. "എനിക്ക് ഹരിയെ ഇഷ്ടമാണ്... ഹരിക്കും തിരിച്ചാ ഇഷ്ടമുണ്ടെങ്കിൽ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാം. മീര എന്ന ബാധ്യത ഹരിയുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു പോകുന്നത് വരെ കാത്തിരിക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്." ഹരിയുടെ കരങ്ങൾ കവർന്ന് തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചാണ് ദീപ്തി അത് പറഞ്ഞത്. അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ശ്രീഹരി ഞെട്ടി. നിമിഷങ്ങളോളം അവർക്കിടയിൽ നിശബ്ദത തളംകെട്ടി. അവനൊന്നും പറയുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ദീപ്തിക്ക് ടെൻഷനായി. "ഈ മൗനം സമ്മതമായി കരുതിക്കോട്ടെ ഞാൻ..." അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർന്ന് കൊണ്ട് ദീപ്തി ചോദിച്ചപ്പോൾ മറുപടിയായി ശ്രീഹരി അവളെ ഇറുക്കെ പുണർന്നു. ആ നിമിഷം ദീപ്തിയുടെ കണ്ഠത്തിൽ നിന്നും ഒരു പൊട്ടി കരച്ചിൽ പുറത്തേക്ക് വന്നു. സന്തോഷം കൊണ്ടുള്ള കരച്ചിലായിരുന്നു അത്. "ദീപ്തിയെ എനിക്കും ഇഷ്ടാ... എനിക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുമെങ്കിൽ ഞാൻ എത്രയും പെട്ടെന്ന് തന്നെ മീരയുടെ കാര്യത്തിൽ എന്തെങ്കിലുമൊരു പരിഹാരം കണ്ടെത്തിക്കോളാം." ശ്രീഹരിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും സന്തോഷം കൊണ്ട് മതി മറന്ന ദീപ്തി അവനെ ഇറുക്കെ പുണർന്നു ശ്രീഹരിയുടെ മുഖം മുഴുവനും ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ അവളുടെ ആ പ്രവർത്തിയിൽ സ്റ്റക്ക് ആയിപോയ ശ്രീഹരി പിന്നീട് മറ്റെല്ലാം മറവിക്ക് വിട്ട് അവളെ ഇറുക്കി ആലിംഗനം ചെയ്തു. അതോടെ സർവ്വ നിയന്ത്രണങ്ങളും കാറ്റിൽ പറത്തി കൊണ്ട് ദീപ്തി അവന്റെ എല്ലാമെല്ലാം ആയി മാറാൻ കൊതിച്ചു. ******** ശ്രീഹരി ഒരിക്കൽ പോലും തിരിച്ചു വിളിക്കാത്തതിനാൽ കവലയിൽ ബസ്സ്‌ ഇറങ്ങി വീട് വരെ ചെന്നെത്തുന്നത് എങ്ങനെയെന്ന് ഓർത്ത് ടെൻഷൻ അടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു മീര. അവളുടെ ടെൻഷൻ കൂട്ടികൊണ്ട് ബസ്സിൽ കവലയിൽ വന്നിറങ്ങുമ്പോ മഴ തകർത്തു പെയ്യുകയായിരുന്നു. കാത്തിരിക്കൂ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 114 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❣️ അളിയനിപ്പോ ഇവിടെന്താ കാര്യം.. " തീർത്തും പരുക്കമായാ ആ ചോദ്യം കേട്ടിട്ടും അശോകൻ തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കിയില്ല. വന്ന കാര്യം നടത്തി എടുത്തൊരു സംതൃപ്തി നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ചിരിയോടെ അയാളാ മുറിയിൽ കൂടി ചുറ്റും നോക്കി. മഹേഷിന്റെ മുറിയിലാണ്. ദീപ ചായ എടുക്കാനെന്ന് പറഞ്ഞു തിരിഞ്ഞ ആ നിമിഷം തന്നെ അശോകൻ കയറി പോന്നതാണ്. അയാളെ തിരഞ്ഞ് കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറിയ തമ്പി ഒട്ടൊരു പരവേശത്തോടെ അവിടെങ്ങും കാണാതെ തിരഞ്ഞെത്തുമ്പോൾ അശോകനെ ആ മുറിയിൽ കണ്ടതിന്റെ പകപ്പ് അയാൾക്കും നന്നായിയുണ്ട്. ഈ വീട്ടിൽ എനിക്ക് ഇന്നയിടത് കയറാം ഇറങ്ങാം എന്നൊന്നും ഇല്ലല്ലോ അളിയ.. ഇത് വരെയും ഇല്ലായിരുന്നു.. ഇനിയും ഉണ്ടാവില്ല.. കാരണം ഒരുകണക്കിന് ഇതേന്റേം കൂടിയല്ലേ.. പ്ലാൻ വരച്ചതും പ്ലോട്ട് നോക്കിയതും തമ്പി അളിയനും ദീപയും ആണേലും തറയിടൽ തൊട്ട് ഈ കാണുന്ന പരുവത്തിൽ ആക്കി എടുക്കാൻ വേണ്ട കാശ് മുടക്കിയത് ഞാൻ തന്നെയാണ്. പഴയകാര്യങ്ങളൊക്കെ ഇത്രയും പെട്ടന്ന് മറന്നു പോകുന്ന ശീലം അത്ര നല്ലതല്ല കേട്ടോ അളിയാ.. ഞാനാണേൽ ചെയ്തതും കൊടുത്തതും എനിക്കിങ്ങോട്ട് കിട്ടിയതുമെല്ലാം അണുവിടെ കുറയാതെ ഓർത്തു വെക്കും.. വല്ലപ്പോഴും കൊടുത്തു തീർക്കേണ്ടി വന്ന ഒട്ടും കുറയാൻ പാടില്ലല്ലോ. അതിനാ.. " ആ മുറിയിലുള്ള മേശയിൽ ഭംഗിയായി ഫ്രെയിം ചെയ്ത് വെച്ച മഹേഷിന്റെ ഫോട്ടോ കയ്യിലെടുത്തു കൊണ്ട് അതിലൊന്ന് തലോടി കൊണ്ടുള്ള ആ വാക്കുകൾ. അതിനുള്ളിലെ ധ്വനി ശെരിക്കും മനസ്സിലായത് പോലെ തമ്പി ഒന്ന് വിറച്ചു. അവരെ തേടി അങ്ങോട്ട്‌ വന്ന ദീപയുടെയും മുഖം പേടി തട്ടിയത് പോലെ വിളറി വെളുത്തു.. "മോൻ വിളിക്കുമ്പോൾ പറഞ്ഞേക്ക് തമ്പി അളിയാ.. അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകൻ ജീവനോടെ ഉണ്ടെന്നും ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരുന്നു എന്നും.. മറ്റെല്ലാം മാറ്റി വെച്ച് അവനെ കാണാൻ വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പിൽ തന്നെ ആണെന്നും.." ലാസ്റ്റ് പറഞ്ഞത് അത്യാവശ്യം കനത്തിൽ ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ തബി അയാളെ പകച്ചു നോക്കി. കയ്യിലുള്ള ഫോട്ടോ അമർത്തി മേശയിൽ വെച്ച് കൊണ്ടയാൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ചായ കുടിച്ചിട്ട്.." പിറകിൽ നിന്നും വിക്കി വിറച്ചു കൊണ്ട് ദീപാ പറഞ്ഞു കേട്ടപ്പോൾ കത്തും പോലൊരു നോട്ടം കൊണ്ടവരെ കൂടുതൽ വിറപ്പിച്ചു നിർത്തി അശോകൻ.. കുടിച്ചതും തിന്നതുമൊക്കെ കുറച്ചു കൂടി പോയി.. ഇനി അതിനെല്ലാമുള്ള പരിഹാരമാണ്.. അതുടനെ ഉണ്ടാവും.. മകനോട് കൂടി പറഞ്ഞേക്ക്... " കടുപ്പത്തിൽ... അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ടയാൾ വന്നത് പോലെ തന്നെ ഇറങ്ങി പോകുമ്പോൾ തമ്പിയും ദീപയും പരസ്പരം പകപ്പോടെ നോക്കി നിന്നു. ❣️❣️ കാശി ഓർമിപ്പിച്ചത് പോലെ തന്നെ..ഏഴ് മണിക്ക് മുന്നേ ശിവ എത്തുമ്പോൾ പോകാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളെല്ലാം പൂർത്തിയാക്കി മിയയുടെ കൂടെ കാർത്തുവും കാശിയും കൂടി പുറത്തുണ്ട്. വൈകിയോ ഞാൻ.. എന്നൊരു ചോദ്യത്തോടെ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിറങ്ങി വന്ന ശിവക്ക് നേരെയാണ് മിയയുടെ കണ്ണുകൾ. അന്നോളം ആരിലും കാണാത്തൊരു ഭംഗി അവളാ ചിരിയിൽ കണ്ടു മുട്ടി.. നേവി ബ്ലു കളർ ഷർട്ടും മുണ്ടും.. നെറ്റിയിൽ ചന്ദന കുറിയൊക്കെയായി ചെക്കൻ ചെത്തു ലുക്കിലാണ്.. തലേന്ന് പാതിരാ വരെയും ആലോചിച്ചു നോക്കിയിട്ടും ഉറപ്പ് വരാത്തൊരു കാര്യം.. അവളുടെ മനസിൽ വീണ്ടുമങ്ങനെ തെന്നി കളിച്ചു.. ഗുഡ്മോർണിംഗ്.. അവൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രമെന്നത് പോലൊരു പറച്ചിലും ചിരിയും.. ഗുഡ്മോർണിംഗ്.. പതറച്ചയെതുമില്ലാതെ അവളും പറഞ്ഞു.. അപ്പോഴേക്കും അകത്തു നിന്നും അശോകനും തുളസിയും ഇറങ്ങി വന്നു.. മോളിനി എന്നാ ഇങ്ങോട്ടെക്ക്.. " തുളസി സ്നേഹത്തോടെ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. ഇനി ഇടയ്ക്കിടെ വരും.. അല്ലെടോ.. " കണ്ണ് ചിമ്മി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കാശി പറയുമ്പോൾ അതിലെ അർഥമറിഞ്ഞത് കൊണ്ടാണ് അവൾക്കൊരു ചമ്മല് തോന്നിയത്.. ബാഗിങ് താ.. " അവൾക്കുള്ള അതേ ചമ്മൽ ശിവക്കും തോന്നി. അവിടെ നിന്നും മുഖമൊളിപ്പിച്ചു പിടിക്കാൻ വേണ്ടി മിയയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ബാഗ് വാങ്ങിയിട്ട് അവനാ കാറിലേക്ക് തന്നെ തിരികെ കയറിയിരുന്നു. പോയിട്ട് വരാം.. " അവളൊരിക്കൽ കൂടി എല്ലാവരോടുമായി യാത്ര ചോദിച്ചു. ലീവുള്ളപ്പോൾ ഒരൂസം പറയ്യ്.. നമ്മുക്ക് നിന്റെ വീട്ടിലൊന്നു പോകണം.. " അശോകൻ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ അത്‌ എന്തിനെന്ന് അവർക്കെല്ലാം മനസിലായി. അതൊന്നും വേണ്ട അങ്കിൾ.. അതെല്ലാം കഴിഞ്ഞു പോയില്ലേ.. അതെല്ലാവരും വിട്ടു കളഞ്ഞു... " മിയ തണുപ്പ് നിറഞ്ഞ മനസോടെ അയാളോട് ചേർന്ന് നിന്നത് പറയുമ്പോൾ അവളെക്കാൾ ആശ്വാസം തോന്നിയത് കാശിക്കും കാർത്തുവിനും തന്നെയാണ്. അതവരുടെ നല്ല മനസ്സ്.. പക്ഷേ എനിക്ക് പറ്റി പോയൊരു തെറ്റ്.. അത് ഞാൻ തന്നെ തിരുത്തേണ്ടേ മോളെ.. അന്നത്തെ എന്റെ മാനസികവസ്ഥ അത്ര മോശമായിരുന്നു.. എല്ലാം കൂടി പിടി വിട്ടു പോയപ്പോൾ പറ്റി പോയൊരു പിഴവ്.. അത് തിരുത്തിയില്ലേൽ എനിക്കൊരു സമാധാനം ഉണ്ടാവില്ല.. " അത്രയും ആത്മാർത്ഥമായിട്ട് അയാളത് പറയുമ്പോൾ മിയക്ക് ഉള്ളിലൊരു കുത്തൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. കാശിക്കും.. അവരുടെ ആ മനസ്സ് അശോകനും മനസ്സിലായി. എന്തെന്നാൽ... അന്നങ്ങനെ ഒരു സാഹസം കാണിക്കാൻ അവർക്കൊപ്പം മിയ കൂടി ചേർന്നിരുന്നു എന്നും.. കൊന്ന് കളഞ്ഞാൽ പോലും അവളൊരിക്കലും അവളുടെ സൗഹൃദത്തെ ഒറ്റി കൊടുക്കില്ലെന്നും അയാൾക്കപ്പോൾ വളരെ നന്നായി തന്നെ അറിയാമായിരുന്നു. പോയിട്ട് വാ.. അശോകൻ മിയയുടെ കയ്യിലെ പിടി വിട്ട് കൊണ്ട് ചിരിയോടെ തന്നെ അവളുടെ കവിളിൽ തട്ടി.. മിയ ചിരിയോടെ എല്ലാവരെയും ഒന്ന് കൂടി നോക്കിയിട്ട് കാറിന് നേരെ ചെന്നു. ശിവ തുറന്നു കൊടുത്ത ഡോറിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറും മുന്നേ അവൾ കാർത്തുവിനെ നോക്കി. അശോകനും തുളസിയും അവിടെ നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് അവർക്കൊന്നും പിന്നെ മിണ്ടാനും വയ്യ. കാർത്തു ഒന്ന് കണ്ണടച്ച് കാണിച്ചു.. വിരൽ ഉയർത്തി അവൾക്ക് ധൈര്യം പകർന്നു... ചിരിയോടെ തന്നെയാണ് മിയ കാറിലേക്ക് കയറിയത്.. പോയാലോ.. ശിവ അവളെ നോക്കി ചോദിച്ചു. അവളൊന്നു മൂളിയതും അവനത് അവിടെയിട്ട് തന്നെ തിരിച്ചു കൊണ്ട് റോഡിലേക്കിറങ്ങി.. എന്ത് പറഞ്ഞിട്ട് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങും എന്നൊരു ആശങ്കയുണ്ട് ഇരുവർക്കും. പക്ഷേ ഇടയ്ക്കിടെ പാളി വീഴുന്ന നോട്ടങ്ങൾ തമ്മിലിടയുമ്പോൾ ഒളിപ്പിച്ചു പിടിക്കുന്ന ചിരിക്ക് പോലും എന്തൊരു ഭംഗി.. വിശക്കുന്നുണ്ടോ.. കഴിച്ചിട്ട് പോണോ.. " ഒടുവിൽ ടൗണിലേക്ക് കയറിയതും ശിവ തന്നെയാണ് ആദ്യം മിണ്ടി തുടങ്ങിയത്. വേണ്ട.. കഴിച്ചതാണ്.. തുളസിയാന്റി നേരത്തെ തന്നെ എല്ലാം ഉണ്ടാക്കി തന്നിരുന്നു.. " മിയ നേർത്തൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "ശിവ...ശിവേട്ടൻ... കഴിച്ചോ.." വിക്കി കൊണ്ട് ചോദിക്കുന്നവളെ അവൻ അത്ഭുതത്തോടെയാണ് നോക്കിയത്.. അല്ല.. കാർത്തു അങ്ങനല്ലേ വിളിക്കുന്നത്.. അത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ.. " അവന്റെ നോട്ടത്തിന്റെ അർഥം അറിഞ്ഞത് പോലൊരു ചമ്മലോടെ മിയ മുഖം ചുളിച്ചു.. കുഞ്ഞാറ്റ കാശിയുടെ പെണ്ണാ.. അവൾക്കെന്നോട് അങ്ങനൊരു ഇഷ്ടമാണ്.. ഇയാളാ വിളിയൊക്കെ അത് പോലെ തുടരുമ്പോൾ അതേ ഇഷ്ടം തന്നെയാണോ ഇനി ഇയാൾക്കും എന്നോട്.. " മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ ഒരു വഴി തെളിഞ്ഞു കണ്ടതും ശിവ മനോഹരമായ ഒരു ചിരിയോടെ അവളെ മുഖം തിരിച്ചു നോക്കി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അല്ല.. അതിപ്പോ ഞാൻ.. എനിക്ക്.. " ഉള്ളിൽ അവനോടുള്ള ഇഷ്ടത്തിന്റെയൊരു മൊട്ട് പൂവായി വിരിയാൻ ഒരുങ്ങുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ മിയക്ക് അതെങ്ങനെ അവനോട് പറയണമെന്നറിയില്ലായിരുന്നു.. ടെൻഷനൊന്നും വേണ്ട ടോ.. നന്നായി ആലോചിച്ചു കൊണ്ടൊരു തീരുമാനം എടുത്താൽ മതി.. ഇതിപ്പോ കാശിയും കാർത്തുവും ഇങ്ങനൊരു യാത്ര പ്ലാൻ ചെയ്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ കൂടെ വന്നതാ..എനിക്കറിയാം.. താൻ ഒട്ടും.. ഞാൻ ഒക്കെയാണ്... അവനത് പറഞ്ഞു തീരും മുൻപ് മിയ ചാടി കയറി പറയുമ്പോൾ ശിവക്ക് ചിരി വന്നു പോയി. അവൾക്കും... അപരിചിതർ എന്നതിൽ നിന്നും ഏറ്റവും അടുപ്പമുള്ളവരിലേക്കുള്ള പരിണാമം.. അത് സംസാരത്തിൽ കൂടി തന്നെയാണെന്ന് അടിവരയിട്ട് ഉറപ്പിച്ച നിമിഷങ്ങൾ. കാറോടി തീർക്കുന്ന ദൂരതിനൊപ്പം തന്നെ അവരിലും അകലത്തിന്റെ ദൂരം കുറഞ്ഞു.. കോളേജിനെ കുറിച്ചും എക്സമിനെ കുറിച്ചും അത്‌ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള പ്ലാനിനെ കുറച്ചുമൊക്കെ ശിവ അവളോട് ചോദിച്ചു.. അവനറിയേണ്ടതെല്ലാം അവൾ കൃത്യമായിട്ട് പറഞ്ഞും കൊടുത്തു.. "മിയയാണല്ലേ കാശ്ശിക്കും കാർത്തുവിനും വയനാട്ടിൽ പോകാനുള്ള റെക്കമെന്റെഷൻ ചെയ്ത് കൊടുത്തത്.. കുറെയേറെ സംസാരങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് ശിവ അത് ചോദിച്ചത്. അത്.. അവരുടെ ആ സ്നേഹം പിരിക്കാൻ തോന്നിയില്ല.. കാർത്തു കാശ്യേട്ടനെ അത്രേം..." ശിവയുടെ ഹൃദയം തുളച്ചു കയറുന്ന നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ മിയക്ക് ബാക്കി പറയാനും കഴിയുന്നില്ല.. തനിക്ക് ഭയം തോന്നാഞ്ഞതെന്തേ..? അവനൊരു കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.. എനിക്കറിയില്ല..അവരോന്നായി കാണാൻ ഞാനത്രേം ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. അത് കൊണ്ടാവും.." ഇതിനേക്കാൾ ഭീകരമായിരിക്കും ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ കാര്യം വരുമ്പോൾ.. അപ്പോഴും ഈ ധൈര്യം കാണുമോ.. " അവനൊരു ചിരിയോടെ ചോദിക്കുമ്പോൾ മിയ ഉത്തരമൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.. അവനെ നോക്കി ചിരികുക മാത്രം ചെയ്തു.. പക്ഷേ ശിവക്കവൾ പറയാതെ തന്നെ ആ ഉത്തരം അറിയാമായിരുന്നു.. അത് തന്നെയാവും അവനെ അവളിലേക്ക് ചേർത്ത് വെച്ചതും.. സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് വേണ്ടി അവൾ ഏറ്റെടുക്കുന്ന ആ റിസ്ക് പിടിച്ച സ്നേഹം. അത് സ്വന്തമായി വേണമെന്ന് തന്നെ അവനുള്ളം വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ശിവേട്ടനും കുറെ ഏറെ സഹിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് കാർത്തു എന്നോടും പറഞ്ഞിരുന്നു.. " മിയ അവനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.. അവരോന്നായി കാണാൻ ഞാനും അത്രയും ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. കണ്ണ് ചിമ്മി കൊണ്ടവനും പറഞ്ഞു. ഇനി.. ഇനി നമ്മൾ ഒരുമിക്കാൻ അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.. അത്.. അതൊന്ന് നടത്തി കൊടുത്താലോ.. ഏറ്റവും മൃദുവായി ശിവ അവന്റെ പ്രണയം പറയുമ്പോൾ.. അതൊന്ന് കേൾക്കാൻ കൊതിയോടെ കാത്തിരുന്നവളുടെ കവിളുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ചുവപ്പ് നിറം ഏറെ ചന്തം പടർത്തി കൊണ്ടങ്ങനെ വിരിഞ്ഞു നിന്നു.... തുടരും.. അവരങ്ങനെ സെറ്റ്.. ഇനിയാ പെണ്ണിന്റെ വീട്ടിൽ അറിയുമ്പോഴാണ് 🤣🤣🤣 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ..നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം jif🥰 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം...... 🔻 ഭാഗം _45 ✍️ രചന - Aysha akbar കണ്ണുകൾ മിഴിച്ചു തന്നേ നോക്കി യവളെ കണ്ടതും അതേ പുഞ്ചിരിയോടെ ഇരുന്നിടത്ത് നിന്നും എഴുന്നേറ്റിരുന്നു ദേവി....... ഒരു നിമിഷം നടക്കുന്നത് സ്വപ്നമാണോ സത്യമാണോ എന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ അവൾക്കേറെ പ്രയാസം തോന്നി...... സ്വപ്നമോ യാഥാർഥ്യമോ എന്നറിയാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി അവളോടി ചെന്ന് അവരെ കെട്ടി പ്പിടിച്ചത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു.... നഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന് കരുതിയതെന്തൊക്കെയോ തിരിച്ചു കിട്ടിയ പോൽ ഹൃദയം വല്ലാതെ പിടച്ചു ...... അവരുടെ മൃദുലമായ ശരീരത്തിൽ അവൾ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചതും അവരും തിരികെയവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ച പ്പോഴാണ് ഇത് സ്വപ്നമല്ലെന്ന് അവൾക്ക് പോലും പൂർണ ബോധ്യമായത്....... അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി..... നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തിൽ നിന്നും വരുന്ന കണ്ണ് നീരിനെ നമ്മളെത്ര ശ്രമിച്ചാലും പിടിച്ചു നിർത്താൻ കഴിയില്ല...... ആയ്.. കരയുകയാണോ.... ഈ കരച്ചില് കാണാനാണോടാ ഒറ്റ രാത്രി കൊണ്ട് ഞങ്ങളെ വിളിച്ചു വരുത്തിയത്..... തന്നേ ചുറ്റി പിടിച്ചു കരയുന്നവളെ അടർത്തി മാറ്റി അപ്പുറത്തെ സോഫയിലേക്ക് നോക്കി ദേവിയത് ചോദിച്ചത് അവളുടെ കണ്ണുകളും അവനിലേക്കൊന്ന് നീങ്ങാൻ വേണ്ടി തന്നെയായിരുന്നു..... നനഞ്ഞ കൺ പീലികൾ അവൾ പതിയെ അവനിലേക്കൊന്ന് നീക്കി..... ഒരു ബ്ലാക്ക് ഷർട്ടും വൈറ്റ് കളർ പാന്റ് മിട്ട് കൈ രണ്ടും മാറോടു പിണച്ചു കെട്ടി തന്നേ നോക്കിയിരിക്കുന്നവനെ കാൻകെ അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ശക്തിയായി..... ഗൗരവം നിറഞ്ഞ ആ മുഖത്ത് ആരോരും കാണാതെ തനിക്കായി കാത്ത് വെച്ചൊരു പുഞ്ചിരിയുണ്ട്..... കണ്ണുകളിൽ സധാ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കുസൃതി യും..... ആ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം അവളെ കുരുക്കിയത് പോലെ തോന്നിയവൾക്ക്.... ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തരങ്ങൾക്കുമൊപ്പം ആ മിഴികളിൽ തന്നോടൊരു പ്രത്യേക ഭാവം കൂടി അവൾ കണ്ടിരുന്നു...... നീലു..... ഞങ്ങളെ അഭിയെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ.... പെട്ടെന്ന് കൈകളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ആനന്ദിയത് ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് അവനിൽ നിന്നും അവൾ കണ്ണുകളൊന്ന് നീക്കിയത്...... അവൾ ആനന്ദിക്ക് മുമ്പിൽ മുട്ട് കുത്തിയിരുന്ന് കൊണ്ടവളെ കെട്ടി പ്പിടിച്ചു..... കവിളുകളിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു..... അപ്പോഴേക്കും കവിയും എഴുന്നേറ്റ് അവൾക്കരികിലേക്ക് വന്നിരുന്നു..... കല്യാണം എത്ര പെട്ടെന്ന് നടത്തിയാലും ഞങ്ങൾക്ക് സന്തോഷ മേയുള്ളു..... കിച്ചു പുഞ്ചിരിയോടെ പ്രകാശിനോടത് പറയുമ്പോൾ മൈഥിലി ക്കൊരു നിമിഷം സന്തോഷം കൊണ്ടവളുടെ ഹൃദയം പൊട്ടി പ്പോകുമോ യെന്ന് തോന്നി പ്പോയിരുന്നു..... ചുറ്റുമുള്ളവരെല്ലാം ചുരുങ്ങിയ ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നേ തനിക്കേറെ പ്രിയപ്പെട്ടവരായതാണ്..... എന്നാൽ അവരെയൊന്നും ഇനി കാണാൻ പോലും കഴിയില്ലെന്ന് കരുതിയ സ്ഥാനത്താണ് ഇനിയെന്നും തന്റെ കൂടെയുണ്ടെന്ന പോലവരെ തിരിച്ചു കിട്ടിയിരിക്കുന്നത്..... തന്റെ ഹൃദയത്തിലേ സന്തോഷത്തിന്റെ ആഴം അളക്കാൻ കഴിയുമോ..... അവൾക്ക് കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പും പോലെ തോന്നി...... അവളൊരു നിമിഷം പപ്പയെ നോക്കി...... ഞാൻ....ഞാൻ വിവാഹത്തിന് തീയതി കുറിച്ചോട്ടെ..... പ്രകാശ് അവളെ നോക്കിയത് ചോദിച്ചതും അവളോടി ചെന്നയാളെ കെട്ടി പിടിച്ചിരുന്നു...... അപ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ട്.... നിന്റെ സന്തോഷമല്ലേ മോളെ ഞങ്ങൾക്ക് വലുത്.... അതിലും വലിയ എന്ത്‌ സമ്പത്താണ് എനിക്കുള്ളത്........ പ്രകാശതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളുടെ മുടിയിലൂടേ ഒന്ന് തലോടി....... പിന്നെ അഭിമന്യു..... അവനെ പോലൊരു മരുമകനെ കിട്ടുക എന്നത് എന്റെയും ഭാഗ്യ മല്ലേ........ അഭിയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിയോടെ പ്രകാശതും കൂടി പറഞ്ഞതും ഒരു നിമിഷം മൈഥിലി യുടെ മിഴികളും അവനിലേക്കൊന്ന് നീങ്ങി........ അല്ല സർ...... സാറിന്റെ മകളെ സ്വീകരിക്കാൻ അർഹതയുണ്ടോ യെന്ന് എനിക്കിപ്പോഴും സംശയമാണ്......... പക്ഷെ അവളെ പോലൊരു പെണ്ണിനെ വിട്ട് കളയാൻ മനസ്സ് വരാത്തത് കൊണ്ടാണ് ഇന്നലെ രാത്രി തന്നേ സാറിനെ ഞാൻ വിളിച്ചത്...... അഭി പ്രകാശിനോടായത് പറയുമ്പോഴും കണ്ണുകൾ തന്നിലേക്ക് നീങ്ങുന്നതവളറിയൂന്നുണ്ടായിരുന്നു.... ആ കണ്ണുകളിൽ ഇത് വരെ കാണാത്തൊരു തരം ഭാവമുണ്ട്..... ഒരു തരം ആരാധനയാണതെന്ന് തോന്നി പ്പോയവൾക്ക്.. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഭാവം അവളിലേക്കൊരു തിളക്കം പകർന്നു.... എന്റെ മകൾ മൈഥിലി ക്ക് വേണ്ടി യീ പടി കയറില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു പോയത് താൻ തന്നെയല്ലായിരുന്നോ... അഭി പറഞ്ഞു നിർത്തുയതിന് മറു ചോദ്യമെന്നോണം പ്രകാശത് ചോദിക്കുമ്പോൾ തന്റെ മകളെ കുറിച് അത്രയും വലിയ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു കേട്ടതിലുള്ള ഒരച്ഛന്റെ നിറഞ്ഞ അഭിമാനമുണ്ടായിരുന്നാ മുഖത്ത്....... അഭിയൊരു നിമിഷം അയാളെ നോക്കി... അതിനു ഞാൻ ചോദിച്ചു വന്നത് സാറിന്റെ മകൾ മൈഥിലി യെ യല്ലല്ലോ..... അഭി പ്രകാശിന് നേരെയത് പറയുമ്പോൾ അയാൾ സംശയത്തൊടെ അവനെ നോക്കി .... എന്റെ നീലാംബരിയെ യാണ്‌.... അതിന് ബാക്കിയെന്നോണം അവളുടെ വിടർന്ന മിഴികളിലേക്ക് നോക്കി വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ അവനത് പറഞ്ഞതും ഒരു നിമിഷം അവൾക്ക് ശ്വാസം വിലങ്ങിയത് പോലെ തോന്നിയിരുന്നു.... കുസൃതി നിറഞ്ഞ ആ കണ്ണുകളെ തനിക്ക് നേരിടാൻ കഴിയില്ലെന്ന വണ്ണം അവൾ പതിയെ തലയൊന്ന് കുനിച്ചു..... പ്രകാശ് അത് മനസ്സിലാക്കിയെന്ന വണ്ണം അവനെ നോക്കുമ്പോഴും അതറിയുന്നവരുടെയെല്ലാം ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞിരുന്നു..... അതായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ അവളുടെ പേര്..... മനസ്സിലാകാതെ നിൽക്കുന്നവർക്കായി ദേവിയൊരു ചിരിയോടെ അത് പറഞ്ഞതും പ്രകാശ് കണ്ണുകൾ തുറിപ്പിച്ചെന്ന പോൽ മൈഥിലി യെ യൊന്നു നോക്കി..... അവളൊരു ചമ്മലോടെ അങ്ങനെ നിന്ന് പോയിരുന്നു.... എങ്കി വരു..... ഇനി കഴിച്ചിട്ടാവാം സംസാരം..... രാധിക അത് പറഞ്ഞതും എല്ലാവരും കഴിക്കാൻ എഴുന്നേറ്റു..... മിഥു.... നീയും ഇരുന്നോ.... പ്രകാശത് പറഞ്ഞതും അഭിയുടെ തൊട്ടടുത്തായുള്ള കസേരയിലേക്ക് അവളുമിരുന്നു..... അതേ..... ഇനി ഇതാണ് തന്റെ സ്ഥാനമെന്ന തിരിച്ചറിവിന് പോലും വല്ലാത്തൊരു ഭംഗി യുണ്ടായിരുന്നു..... അവൾ തല ചെരിച്ചവനെ യൊന്നു നോക്കി..... അവനും നോക്കിയെന്ന് തോന്നിയ ആ നിമിഷം അവൾ പെട്ടെന്ന് കണ്ണ് വെട്ടിച്ചു..... മുഖത്ത് നോക്കാനുള്ള ധൈര്യം ഇപ്പോഴില്ലെന്നതാണ് ശെരി..... കള്ളം പറഞ്ഞു കൂടെ കൂടിയവളാണ്..... തന്നേ കുറിച് താനായി പറഞ്ഞു അവനറിയേണ്ടതായിരുന്നു.... അതിനു മുന്പേ പിടിക്കപ്പെട്ടു...... അവൾ കണ്ണുകൾ വെട്ടിച്ച അതേ നിമിഷം അവന്റെ ചുണ്ടിലൊരു ചെറു പുഞ്ചിരി പറ്റി പിടിച്ചിരുന്നു..... ഒരുമിച്ചിരുന്നു കഴിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ പല വിധ സംസാരങ്ങളും ഉണ്ടായെങ്കിൽ കൂടി അവളൊന്നും കേട്ടിരുന്നില്ല..... പരസ്പരം രണ്ട് വീട്ടുകാരും അവരെ കുറിച് പറയുമ്പോഴും പരിചയപ്പെടുമ്പോഴുമൊന്നും തന്നേ അവളവിടെ യുണ്ടായിരുന്നില്ല....... ഇന്നീ നടക്കുന്നത് സത്യമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ യിരിക്കുക യായിരുന്നവൾ..... പണ്ട് കഥകളിലൊക്കെ കാണും പോലെ ഒരു മാന്ത്രിക മോതിരം കയ്യിലിട്ട് സ്വപ്ന ലോകത്ത് കൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയാണോ താനെന്നവൾക്ക് സംശയം തോന്നി പ്പോയി..... അപ്പോഴും തന്റെ അരികിലായി ചേർന്നിരിക്കുന്ന ആ ഗന്ധം അത് യാഥാർഥ്യമാണെന്ന സത്യത്തെ വിളിച്ചോതുമ്പോൾ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്തൊരു കുളിരവളെ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചിരുന്നു...... വിവാഹ തീയതി കുറിച്ചിട്ടാണ് അവരിറങ്ങിയത്.... ഒരു മാസത്തെ സമയമുണ്ട് വിവാഹത്തിന്...... താലി കെട്ട് അഭിയേട്ടന്റെ കുടുംബ ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ചാണ്..... അത് കഴിഞ്ഞ് ഇവിടെ വന്ന് പപ്പയുടെ ആളുകൾക്കൊരു ഫങ്ക്ഷൻ ..... പിന്നെ നീലാംബരത്തിൽ മറ്റൊരു പരിപാടി..... അങ്ങനെ നീണ്ടു പോകുന്നു വിവാഹത്തിന്റെ ചിത്ര രേഖ...... അപ്പോഴും താനൊരു അപ്പൂപ്പൻ താടി യായി ആകാശത്തിലൂടെ ചുറ്റി നടക്കുകയാണ്..... ഒട്ടും ഭാരമില്ലാതെ..... ഉയർച്ചകളെയോ താഴ്ചകളെയോ ഭയക്കാതെ.... അങ്ങനെയങ്ങനെ ..... കാരണം താനിപ്പോ ഉള്ളത് ഭൂമിയിലല്ല..... ഭൂമിയെക്കാൾ വിശാലമായ ഒരു വന്റെ ഹൃദയത്തിലാണ്...... അവിടേക്ക് കയറി പറ്റുക എന്നത് വളരേ ദുർഘടമായിരുന്നു.... പാതിക്ക് വെച്ച് വീണു പോയി എന്ന് തന്നേ കരുതിയ നേരത്താണ് ഏതോ കൈകൾ വന്ന് താങ്ങി അവനിലേക്ക് തന്നേ ചേർത്ത് വെച്ചത്...... ആരായിരിക്കുമത്...... ഇത്ര പെട്ടെന്ന് അവന്റെ മനസ്സ് മാറി അവന് താനൊരു മാലാഖ യായി തോന്നിയതെങ്ങനെയാണ് ... എന്തായിരിക്കും അതിന് പിന്നിലെ കാരണം..... എവിടെ നിന്നോ ഒരു നീലാംബര പൂക്കളുടെ ഗന്ധം അവളെ തഴുകി കടന്ന് പോയത് അവളറിഞ്ഞിരുന്നില്ല..... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ ബൈക്കിൽ അവനോട് ചേർന്നിരുന്ന് വരുന്ന ദീപ്തിയെ കണ്ടതും മീരയുടെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി. ആ നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്ന് വന്നത് കോളേജ് ടൂർ കഴിഞ്ഞു വന്ന ദിവസം വേണിയുടെ മുന്നിൽ വച്ച് താൻ ശ്രീഹരിയുടെ ബൈക്കിൽ അവനോട് ചേർന്നിരുന്ന് പോയതാണ്. അന്ന് ആ കാഴ്ച കണ്ട് വേണി എത്രത്തോളം വേദന അനുഭവിച്ചോ അതിന്റെ ഇരട്ടിയാണ് ഇന്ന് ഇപ്പോൾ ഈ നിമിഷം താൻ അനുഭവിക്കുന്നതെന്ന് വേദനയോടെ മീര ചിന്തിച്ചു. തന്റെ ഭർത്താവിന്മേൽ ആ പെണ്ണ് അധികാരം സ്ഥാപിക്കുമോ എന്നൊരു ഭയം മീരയുടെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു. ആ കാഴ്ച്ച കണ്ട് നിൽക്കാൻ ത്രാണി ഇല്ലാതെ മീര അകത്തേക്ക് കയറി പോയി. അത് കണ്ടതും ശ്രീഹരിയുടെ ചുണ്ടിൽ പ്രതികാരം നിറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു മറഞ്ഞു. "ദീപ്തി ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാണോ താമസം?" ബൈക്ക് സ്റ്റാൻഡ് ഇട്ട് ഇറങ്ങുമ്പോ അവൻ ചോദിച്ചു. "അതേ... നാട്ടിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർന് ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. എപ്പോ കിട്ടുമെന്ന് അറിയില്ല. ഉടനെ ശരിയാക്കാം എന്നൊക്കെയാ പറയുന്നത്. ദീപ്തി പറഞ്ഞു. "ദീപ്തി മാരീഡ് ആണോ?" ശ്രീഹരി ചോദിച്ചു. "എന്റെ ഹസ്ബൻഡ് മരിച്ചു പോയി ശ്രീഹരി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജോലിയാണ് എനിക്ക് ലഭിച്ചത്. 18 ആം വയസ്സിൽ ആയിരുന്നു എന്റെ വിവാഹം അജിയേട്ടനുമായി കഴിഞ്ഞത്. എന്നേക്കാൾ 14 വയസിനു മൂത്തത് ആയിരുന്നു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു 1 വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോ കുട്ടിയായി. എനിക്ക് 22 വയസ്സുള്ളപ്പോ അദ്ദേഹം ഹാർട്ട് അറ്റാക് വന്ന് മരിച്ചു. അദ്ദേഹം ഒരു ഹാർട്ട് പേഷ്യന്റ് ആയിരുന്നു. അത് മറച്ചു വച്ചായിരുന്നു വിവാഹം നടത്തിയത്. അദ്ദേഹം മരിക്കുമ്പോൾ മോൾക്ക് 3 വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം. ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് ഏഴ് വയസ്സുണ്ട്. ഇങ്ങോട്ട് ട്രാൻസ്ഫർ കിട്ടിയിട്ട് 2 വർഷം ആയെ ഉള്ളു. മോൾ നാട്ടിൽ എന്റെ അമ്മയുടെ കൂടെയാണ് താമസം. അടിക്കടിയുള്ള ട്രാൻസ്ഫർ മോൾടെ സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസത്തേ ബാധിക്കണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതിയാണ് കൂടെ കൂട്ടാത്തത്. അത് പോരാതെ ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്ന് നിർത്തിയ ആരെങ്കിലും മോളെ നോക്കാൻ കൂടെ വേണം. എന്റെ അമ്മ സ്വന്തം വീട് വിട്ട് എങ്ങോട്ടും വന്ന് നിൽക്കില്ല. അതൊക്കെ കാരണം മോൾ അവിടേം ഞാൻ ഇവിടേം ആയി." ദീപ്തിയുടെ കഥ കേട്ടപ്പോൾ ശ്രീഹരിക്ക് അവളോട് എന്ത് പറയണമെന്ന് തന്നെ അറിയാതെയായി. "സോറി ദീപ്തി. എനിക്കൊന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. തന്നെ കണ്ടാൽ കല്യാണം കഴിഞ്ഞെന്ന് പോലും തോന്നുന്നില്ല. വെറുതെ വീട്ടിലെ വിശേഷം അറിയാൻ ജസ്റ്റ്‌ ചോദിച്ചതാ ഞാൻ." ശ്രീഹരി ബദ്ധപ്പെട്ട് മറുപടി നൽകി. "അതൊന്നും സാരമില്ല... ശ്രീഹരി ഈ ഓഫീസിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ മുതൽ ആരോടും അധികം സംസാരത്തിന് നിൽക്കാതെ ജോലി ചെയ്ത് പോകുവായിരുന്നല്ലോ. അങ്ങനെ ഉള്ളപ്പോൾ എന്റെ കാര്യമൊക്കെ എങ്ങനെ അറിയാനാണ്. ഇവിടെ ഞാൻ താമസിക്കുന്ന വീടിനു മുകളിൽ റെന്റിനു വന്ന് നിൽക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കൂടി എന്നോട് നേരെചൊവ്വേ മിണ്ടിയിട്ടില്ലല്ലോ. ആരോടും കൂടുതൽ മിണ്ടാൻ താല്പര്യം ഇല്ലാത്ത ആളാണെന്നു തോന്നിയത് കൊണ്ടാണ് ഞാനും ഇത്രയും നാൾ വലിയ സംസാരത്തിനൊന്നും വരാതിരുന്നത്. ഇന്ന് പക്ഷേ വണ്ടി കിട്ടാത്തത് കൊണ്ട് എനിക്ക് ശ്രീഹരിയോട് ലിഫ്റ്റ് ചോദിക്കാൻ സംസാരിക്കേണ്ടി വന്നു. ഇങ്ങനെ ആരോടും മിണ്ടാതെ സ്വന്തം കാര്യം നോക്കി നടക്കല്ല്ട്ടോ. നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവരോടും ഒന്ന് ചിരിച്ചു കാണിക്കുകയും മിണ്ടുകയും ഒക്കേ വേണം. എന്നാലേ നമുക്കൊരു അത്യാവശ്യം വന്നാൽ ആരെങ്കിലും സഹായിക്കാൻ ഉണ്ടാവു. ദീപ്തി പാതി കളിയായും കാര്യമായിട്ടുമാണ് അത് പറഞ്ഞത്. "സത്യത്തിൽ ഞാൻ എല്ലാവരോടും മനഃപൂർവം മിണ്ടാത്തതാണ് ദീപ്തി. ഞാൻ മുൻപ് ഇങ്ങനെയൊന്നും ആയിരുന്നില്ല. എന്റെ സാഹചര്യമാണ് എന്നെ ഇങ്ങനെ ആക്കി തീർത്തത്." ശ്രീഹരിയുടെ മുഖത്ത് സങ്കടം നിറഞ്ഞു. "അതിന് മാത്രം എന്ത് പറ്റി ശ്രീഹരിക്ക്? വൈഫും ആയിട്ട് എന്തെങ്കിലും ഇഷ്യൂ ഉണ്ടോ? ദീപ്തി ചോദിച്ചു. "ഹാ.... അവൾ തന്നെയാണ് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം. എന്റെ ജീവിതം ഇങ്ങനെ ആകാൻ കാരണവും അവൾ ഒരുത്തൻ മാത്രമാണ്." ശ്രീഹരി നെടുവീർപ്പിട്ടു. "എന്നോട് ഷെയർ ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നതാണെങ്കി പറയു. പരിഹാരമില്ലാത്ത പ്രശ്നങ്ങൾ ഇല്ലല്ലോ." ദീപ്തി പറഞ്ഞു "അതൊക്കെ പറയാൻ തുടങ്ങിയ ഇപ്പോ ഒന്നും തീരില്ല. അതുകൊണ്ട് വേറൊരു ദിവസം പറയാം ഞാൻ. ഇപ്പോ ഞാൻ പോയിട്ട് കുളിച്ചു ഫ്രഷ് ആയി എന്തെങ്കിലും കഴിക്കട്ടെ." ശ്രീഹരി മുകളിലേക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങി. "അതേ... നാളെ രാവിലെ കൂടി എനിക്ക് ലിഫ്റ്റ് തരേണ്ടി വരും. ബുദ്ധിമുട്ട് ആവോ." ദീപ്തി പറഞ്ഞു. "ഏയ്‌... എനിക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഇല്ല... ദീപ്തിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് ആവാതിരുന്നാൽ മതി." പറഞ്ഞിട്ട് ശ്രീഹരി മുകളിലേക്ക് പോയി. അവൻ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ഹാളിലെ സോഫയിൽ മീര ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ശ്രീഹരി പക്ഷേ അവളെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ റൂമിൽ കയറി വാതിൽ അടച്ചു. അവനോട് ദീപ്തിയെ ബൈക്കിൽ കയറ്റി കൊണ്ട് വന്നതിനെ കുറിച്ച് ചോദിക്കാൻ കാത്തിരുന്ന മീര ഇളിഭ്യയായി പോയി. എങ്കിലും വിട്ട് കൊടുക്കാൻ അവൾ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. ശ്രീഹരി ഫ്രഷ് ആയി വരുന്നതും കാത്ത് അവൾ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞു ശ്രീഹരി കുളിച്ചു ഡ്രസ്സ്‌ മാറി വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ കാറ്റു പോലെ മീര അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. 'എന്താ ശ്രീയേട്ടന്റെ ഉദ്ദേശം? അവൾ ചോദിച്ചു. "എന്ത് ഉദ്ദേശം?" "ശ്രീയേട്ടൻ എന്തിനാ ദീപ്തിയെ ബൈക്കിൽ കയറ്റി കൊണ്ട് വന്നത്. "എന്റെ ബൈക്കിൽ ഞാൻ എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളവരെ കയറ്റും. അത് ചോദിക്കാൻ നീയാരാ?" ശ്രീഹരി കോപിച്ചു. "ഞാൻ ഭാര്യയായി ഉള്ളപ്പോ നിങ്ങളെ വണ്ടിക്ക് പിന്നിൽ ഒരുത്തിയെയും കയറ്റണ്ട. എനിക്കത് ഇഷ്ടമല്ല. മീര ഒച്ച ഉയർത്തി. "നിന്റെ ഇഷ്ടം നോക്കിയല്ല ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്. പിന്നെ നിന്നെ ഞാനെന്റെ ഭാര്യ ആയിട്ടല്ല വേലക്കാരി ആയിട്ടാ കാണുന്നത്. അതുകൊണ്ട് വേലക്കാരി ആ സ്ഥാനത്ത് നിന്നാൽ മതി. ഉടമസ്ഥനെ ഭരിക്കാൻ വരണ്ട.' "എന്നോട് പ്രതികാരം വീട്ടാൻ കണ്ടെത്തിയ വഴിയാണ് ഇതെങ്കിൽ ഭയങ്കര ചീപ്പായി പോയെന്നെ എനിക്ക് പറയാൻ ഉള്ളു. ശ്രീയേട്ടൻ തന്നെ സ്വന്തം വില കളയരുത്. മീര ചൊടിച്ചു. "എന്റെ ജീവിതം തന്നെ നശിപ്പിച്ചിട്ട് എന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന് ഇങ്ങനെ പ്രസങ്ങിക്കാൻ നാണമില്ലേ നിനക്ക്. ഞാൻ എനിക്ക് തോന്നിയ പോലെ ജീവിക്കും. നിന്റെ ഗുഡ് സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഒന്നും എനിക്ക് വേണ്ട. ഞാൻ ഇനിയും ദീപ്തിയെ എന്റെ ബൈക്കിൽ കയറ്റും. ഞാൻ അവളുടെ കാറിലും കയറും. ചിലപ്പോൾ അതിനപ്പുറവും ചെയ്യും ഞാൻ. ഇതൊന്നും കണ്ട് നിക്കാൻ പറ്റില്ലെങ്കിൽ ആ മേശ വലിപ്പിലുള്ള ഡിവോഴ്സ് പേപ്പറിൽ ഒപ്പിട്ടിട്ട് ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങി പോടീ. കുറച്ചെങ്കിലും നാണവും മാനവും ബാക്കി ഉണ്ടെങ്കിൽ നീ അങ്ങനെ എങ്കിലും ചെയ്ത് എനിക്ക് സ്വസ്ഥത താ. അത്രേം പറഞ്ഞിട്ട് ശ്രീഹരി മുറിയിലേക്ക് തന്നെ കയറി പോയി. മീര മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളുടെ മുറിയിലേക്കും പോയി. രാത്രി 9 മണി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശ്രീഹരി ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ എടുത്തു വച്ചിരുന്ന അത്താഴം എടുത്തു കഴിച്ചിട്ട് പോയി കിടന്നു. 10 മണിക്കാണ് മീര കഴിക്കാൻ വന്നത്. ശ്രീഹരി കഴിച്ചു വച്ച പാത്രം കൂടി എടുത്തു കഴുകി വച്ചിട്ട് അവളും പോയി കിടന്നു. ആ രാത്രി മീരയ്ക്ക് ഉറക്കം വന്നതേയില്ല. ശ്രീഹരി തന്നെ പ്രകോപിപ്പിക്കാൻ ആയിരിക്കും ദീപ്തിയെ ബൈക്കിൽ കയറ്റിയതെന്നും അവർ തമ്മിൽ അരുതാത്ത ബന്ധമൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല എന്നൊക്കെ ഓർത്ത് സമാധാനിക്കാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചു. ശ്രീഹരി ഇനി തന്നെ പുറത്താക്കാൻ വേണ്ടി ഇതുപോലെ ഉള്ള എന്തൊക്കെ ചെയ്താലും അവനോട് അതിന്റെ പേരിൽ അടികൂടാതെ എല്ലാം സഹിക്കാനും ക്ഷമിക്കാനും പഠിക്കണമെന്ന് മീര തന്റെ മനസ്സിനെ പറഞ്ഞ് പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അവന് തന്നോടുള്ള വെറുപ്പ് മാറിയാലോ എന്നൊക്കെ അവൾ ആശിച്ചു. കുറേ നാൾ ശ്രീഹരിയുടെ കാര്യത്തിലൊന്നും ഇടപെടാതെ അവന്റെ കാര്യങ്ങൾ മുടക്കം കൂടാതെ ചെയ്ത് പോന്നാൽ അവന്റെ മനസ്സ് അലിയുമെന്ന് മീര ചിന്തിച്ചു. അതിനാൽ പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ ശ്രീഹരി ദീപ്തിയെ കൂടി കൊണ്ട് പോകുന്നത് കണ്ടിട്ടും മീര പ്രതികരിക്കാൻ നിന്നില്ല. പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ശ്രീഹരി ബൈക്ക് എടുക്കാതെ ദീപ്തിക്കൊപ്പം തന്നെ ഓഫീസിൽ പോകാനും വരാനും ആരംഭിച്ചു. അത് അവർ തമ്മിൽ നല്ലൊരു സൗഹൃദം രൂപപ്പെടാൻ കാരണമായി. ദീപ്തിയുമായി സൗഹൃദത്തിൽ ആയതിനാൽ ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ഓഫീസിൽ നിന്നും തിരിച്ചുള്ള യാത്രയിൽ ശ്രീഹരി തന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചതൊക്കെ ദീപ്തിയോട് തുറന്ന് പറഞ്ഞു. തുടരും

#❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #മഹാഭാരതംകർണൻ 💞💞💞💞 #📙 നോവൽ #സ്പെഷ്യൽ സ്റ്റോറീസ് ✍ #📳 വൈറൽ സ്റ്റോറീസ്

ഇവിടെ നിന്നെ ആനയിച്ച് അകത്ത് കയറ്റാൻ വിളക്കും താലപൊലിയും ഒന്നുമില്ല. വേണെങ്കിൽ അകത്ത് കയറി വാടി ". " ദേ ഭർത്താവാണെന്നാ അവകാശം കാണിച്ചു എൻ്റെ മെക്കിട്ട് കയറാൻ എങ്ങാനും വന്നാ താൻ എൻ്റെ തനി സ്വഭാവം കാണും." " ഇനി നിന്റെ എന്ത് തനി സ്വഭാവം കാണാനാടി പുല്ലേ.അവിടെ തന്നെ നിൽക്കാനാണ് ഉദ്ദേശം എങ്കിൽ നിന്നു വേരിറങ്ങത്തെ ഉള്ളൂ." അയാൾ ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞു അകത്തേക്ക് പോയി. അവൾ ഒരു നിമിഷം എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. അയൽപക്കത്തുള്ളവരുടെ തലകൾ മതിൽ വഴി തനിക്ക് നേരെ ഉയരുന്നതു കണ്ട് അവൾക്ക് എന്തോ വല്ലാത്ത ഒരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി. അല്ലെങ്കിലും അവരെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യം ഇല്ല. നാട്ടിലെ ആസ്ഥാന തെമ്മാടിയും , കള്ളുകുടിയനും അടിയും തല്ലുമായി നടക്കുന്ന ദേവ ദത്തനെ കല്യാണം കഴിക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അവർ എല്ലാം തന്നെ അത്ഭുത ജീവിയെ പോലെ നോക്കിയില്ലെങ്കിലെ അത്ഭുതമുള്ളൂ. അവൾ ഒരു മടിയോടെ അകത്തേക്ക് കയറി. വീടു കാണുമ്പോൾ തന്നെ ആൾത്താമസമില്ലാത്തതാണെന്ന് മനസിലായി. മുറ്റത്തു മുഴുവൻ കരിയിലകളും പുല്ലും വീടിന്റെ അകത്താണെങ്കിൽ മറാലയും പൊടിയും ആയി ആകെ ഒരു പ്രേത ഭവനം ലുക്ക്. അവൾ പതിയെ അകത്തേക്ക് കയറി. ഉമ്മറത്ത് ഒരു നീളൻ വരാന്ത . അകത്ത് അത്യവശ്യം വലിപ്പമുള്ള ഒരു ഹാൾ . രണ്ട് മുറികൾ ഒരു അടുക്കള . പെട്ടെന്ന് അയാൾ റൂമിൽ നിന്ന് ഡ്രസ്സ് മാറ്റി പുറത്തേക്ക് വന്നു. തന്റെ ബുള്ളറ്റിന്റെ കീ കൈയ്യിൽ കറക്കി കൊണ്ട് അവളെ മറി കടന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. "ഡീ നിന്റെ പേരെന്താ ..." അവൻ പിന്തിരിഞ്ഞ് അവളെ നോക്കി ചോദിച്ചു. "വ.... വ.. വർണ " " വ.. വ .. വർണയോ .അതെന്ത് പേരാ " " വർണ എന്നാ " അവൾ ചെറിയ ഒരു പേടിയോടെ പറഞ്ഞ്. "മുട്ടോളം മുടിയുള്ള, നല്ല ഉണ്ട കണ്ണുകൾ ഉള്ള ..എന്തോന്നാ അവളുടെ പേര്... അനിത അല്ല ആത്മികയുടെ അനിയത്തി അല്ലേ നീ " അയാൾ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. "അതെ" അവൾ തല കുനിച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " അപ്പോൾ ചേച്ചിയുടെ കല്യാണം നടത്താതെ എന്താ അനിയത്തിയുടെ കല്യാണം നടത്തിയത് " " അത് ..അത് പിന്നെ " അയാളുടെ ചോദ്യത്തിന് എന്ത് ഉത്തരം നൽകണം എന്ന് അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. " അല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട പുല്ല്. ഞാൻ എന്തിനാ അതൊക്കെ അന്വോഷിക്കാൻ വരുന്നത് " അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയതും അവൾ ആശ്വാസത്തോടെ ഒന്ന് നെടു വീർപ്പിട്ടു. "ഡീ " വീണ്ടും അയാളുടെ ഘന ഗാംഭീര്യ ശബ്ദം ഉയർന്നതും അവൾ ഞെട്ടി. "നിനക്ക് പ്രായപൂർത്തി ആയിരുന്നോ " "എന്ത് " അവൾ മനസിലാവാതെ ചോദിച്ചു. "നിനക്ക് 18 വയസ് ആയോ എന്ന്. അല്ല കണ്ടാൽ വല്ല്യ പ്രായം ഒന്നും തോന്നിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ " " എനിക്ക് 20 വയസായി " " അത് എന്തായാലും നന്നായി. അല്ലെങ്കിൽ നിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടിയെടുത്തതിന് ഞാൻ ബാല വിവാഹത്തിന് കോടതിയിൽ കയറി ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നേനേ " അവൻ പുഛത്തോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്റെ ബുള്ളറ്റിൽ കയറി ചീറി പാഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് പോയി. "നീ പോടാ ചൊറി തവളേ. എന്നേ കളിയാക്കാൻ നീയാരാ " അവൻ പോകുന്നത് നോക്കി അവൻ മനസിൽ പറഞ്ഞു. "എത് നേരത്താണാവോ എനിക്കീ ചൊറി തവളയെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ തോന്നിയത്. അല്ല കഴിച്ചത് അല്ലാലോ. എല്ലാവരും കൂടി കഴിപ്പിച്ചത് അല്ലേ " അവൾ ഒരു നെടു വീർപ്പോടെ അകത്തേക്ക് കയറി. "ഇയാൾ എങ്ങനെയാ ഈ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നേ എന്തോ മൊത്തം പൊടിയും അഴുക്കും ആണ്. അവൾ ഹാളിലെ സോഫ ഒന്ന് തട്ടി കുടഞ്ഞ് അതിൽ ഇരുന്നു. "ഈ വീട്ടിൽ വല്ല പാമ്പും പഴുതാരയും ഇല്ലേങ്കിൽ ഭാഗ്യം " അവൾ കണ്ണടച്ച് സോഫയിൽ കിടന്നു. കാറ്റിൽ ജനൽ പാളി ശക്തമായി അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവൾ ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും ഞെട്ടി ഉണർന്നത്. സമയം 2 മൂന്ന് മണി ആയിക്കാണും. വിശന്നിട്ടാണെങ്കിൽ കണ്ണു പോലും കാണുന്നില്ല. "എന്തൊരു ചൂടാ ഇവിടെ. ഈ വീട്ടിൽ ഒരു ഫാൻ പോലും ഇല്ലേ. അവൾ സാരി തലപ്പ് കൊണ്ട് ഒന്ന് വീശി. ചൂട് സഹിക്കാതെ ആയപ്പോൾ അവൾ അടുക്കള വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. കായലിൽ നിന്നുള്ള തണുത്ത കാറ്റ് അവളെ പതിയെ ഒന്ന് തഴുകി പോയി. അവൾ ഒരു ആശ്വാസത്തോടെ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. കായലിന് തൊട്ടടുത്തുള്ള ഒരു കൊച്ചു വീടായിരുന്നു അത്. അടുക്കള മുറ്റത്ത് നിന്നും ഒരു പതിനഞ്ച് അടി മുന്നോട്ട് പോയാൽ വിശാലമായ കായൽ. കുളിക്കാനായി അവിടെ ചെറിയ പടവുകളും കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. വീടിന്റെ തെക്കു ഭാഗത്തായി ഒരു ചെറിയ ബാത്ത്റൂം . കാണുമ്പോൾ തന്നെ ഇപ്പോ ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞു വീഴും എന്ന അവസ്ഥയിലാണ് നിൽപ്പ്. "എടി ശാന്തേ നീ അറിഞ്ഞില്ലേ. ആ തെമ്മാടിയുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞുവെന്ന് " "കവലയിൽ പോയപ്പോൾ ഞാനും പറഞ്ഞു കേട്ടു. മനുഷ്യൻമാർ ആരെങ്കിലും ആ തെമ്മാടിക്ക് കൊച്ചിനെ കെട്ടിച്ചു കൊടുക്കുമോ ആ കൊച്ചിന്റെ കഷ്ടകാലം " " ഇവനൊക്കെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നതെന്തിനാ എന്നാ ഞാൻ ആലോചിക്കുന്നേ അവന്റെ സഹവാസം മൊത്തം ആ വാനമ്പാടി കോകിലടെ വീട്ടിൽ അല്ലേ. അവർ തമ്മിൽ എന്തൊക്കെയോ ബന്ധമുണ്ടെന്നാ നാട്ടിൽ സംസാരം " "പിന്നല്ലാതെ. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച്ച ആ തെമ്മാടി കവലയിൽ അടിയുണ്ടാക്കിയത് അവൾക്ക് വേണ്ടിയാണ്. ഇങ്ങനെ ഓരോ ജന്മങ്ങളുണ്ട് നാടിന്റെ വില കളയാൻ . നാശങ്ങൾ ...." അപ്പോഴാണ് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന വർണ്ണയെ അവർ കണ്ടത്. അപ്പുറത്തെ കടവിലാണ് അവർ നിൽക്കുന്നതെങ്കിലും അവർ പറഞ്ഞതെല്ലാം വർണ നല്ല വ്യക്തമായി തന്നെ കേട്ടിരുന്നു. "എടീ ദേ ആ പെൺകൊച്ച്. നമ്മൾ പറഞ്ഞതെഞെങ്കിലും അവൾ കേട്ടോ എന്തോ. കേട്ടെങ്കിൽ പിന്നെ അത് മതി ഇന്നത്തെ പുകിലിന്. ആ കാലൻ നമ്മളെ ബാക്കി വച്ചേക്കത്തില്ല. "ആ സ്ത്രീകൾ വേഗം തുണി അലക്കൽ നിർത്തി ബക്കറ്റും മറ്റും എടുത്ത് തിരിച്ച് പോയി. അവർ പറയുന്നത് കേട്ട് വർണക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് അത്ഭുതമൊന്നും തോന്നിയില്ല. കാരണം തനിക്കും അറിയാം ദത്തന്റെ സ്വഭാവം. അവൾ തന്റെ കല്യാണ സാരി ഒതുക്കി പിടിച്ച് കൽപ്പടവിൽ ഇരുന്നു. സാരി മുട്ടോളം കയറ്റി വച്ച് കാൽ വെള്ളത്തിലേക്കിട്ടു. ആ വെള്ളത്തിന്റെ തണുപ്പ് അവളുടെ മനസിലേക്കും അരിച്ചിറങ്ങി. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച്ച ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ താനും കണ്ടതാണ് കവലയിലെ ദത്തന്റെ അടി പിടി. ബസിൽ വച്ച് കോകിലയെ ആരോ കയറി പിടിച്ചു. അയാളെ ദത്തൻ കവലയിൽ ഇട്ട് തല്ലി ചതച്ച് ഒരു പരിവമാക്കി. അത് കണ്ട് അവനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ കൂടെ അവന്റെ തല്ലി പൊളി ഗ്യാങ്ങും. താൻ ദത്തനെ ആദ്യമായി കാണുന്നത് പത്തിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്. കവലയിലെ തല്ലിനിടയിൽ തന്നെയാണ് കണ്ടത്. അന്ന് മനസിൽ പതിഞ്ഞ പേരാണ് തെമ്മാടി ദത്തൻ . അവനെ കാണുമ്പോൾ തന്നെ വല്ലാത്ത ഒരു വെറുപ്പാണ്. ബസ്സ്റ്റാന്റിനടുത്തുള്ള കലുങ്കിൽ ഇരുന്ന് റോഡിലൂടെ പോകുന്ന പെൺകുട്ടികളെ കമന്റടിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിൽ അവനും ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. അത്രയും മനസിനാൽ വെറുത്ത അവൻ തന്നെ തന്റെ താലിയുടെ അവകാശി. അവൾ തന്റെ കഴുത്തിലെ താലിയിലേക്ക് നോക്കി. മനസിലെ വെറുപ്പും ദേഷ്യവുമെല്ലാം മനസിൽ തന്നെ വക്കണം. ഇന്ന് തനിക്ക് പോകാൻ മറ്റൊരു ഇടം ഇല്ല. ചുറ്റുമുള്ള കഴുകൻ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ ദത്തനെക്കാൾ നല്ല മറ്റൊരാളില്ല സെറ്റപ്പ് ആയ കോകിലക്ക് വേണ്ടി കവലയിൽ അടിയുണ്ടാക്കിയെങ്കിൽ താലി കെട്ടി എന്ന സഹാതാപത്തിന്റെ പുറത്ത് അവന്റെ സംരക്ഷണം തനിക്കുണ്ടാകും എന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ പുറത്താണ് അവന്റെ കൂടെ വന്നത് പോലും. എത്ര നേരം അവടെ അങ്ങനെ ഇരുന്നുവെന്ന് അവൾക്ക് പോലും അറിയില്ല. സൂര്യന്റെ വെയിൽ കുളകടവിലേക്ക് അടിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി പോയി. "അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഇവിടെ ഒടുക്കത്തെ ചൂടാണ് അതിന്റെ കൂടെ ഈ കല്യാണ സാരി കൂടി. മാറി ഇടാൻ ഒരു ഡ്രസ്സ് പോലും ഇല്ല ലോ ഭഗവാനെ " അവൾ അസ്വസ്ഥതയോടെ ദത്തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. " എനിക്ക് പറ്റിയ ഒരു ഡ്രസ്സ് എങ്കിലും ഇതിൽ ഉണ്ടാകണേ മഹാ ദേവാ " അവൾ മനസിൽ പറഞ്ഞ് അവന്റെ അലമാറ തുറന്നു ഡ്രസ്സുകൾ എല്ലാം വാരി വലിച്ച് ഇട്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇതെന്താ എന്റെ അലമാറ പോലെയാണല്ലോ ഇവന്റെയും. ഒതുക്കി വക്കുന്ന ശീലമൊന്നും ഇല്ല. ഈ ഒരു കാര്യത്തിൽ ഞങ്ങൾ സെയിം ടു സെയിം ആണ് " അവൾ ഡ്രസ്സുകൾക്കിടയിൽ നിന്നും ഒരു ഷർട്ട് വലിച്ചതും അതിനിടയിൽ നിന്നും എന്തോ അവളുടെ കാൽ ചുവട്ടിൽ വന്നു വീണു. "എന്റെ ഭഗവാനെ ഇയാൾ ഇനി വല്ല ഡോണും ആണോ . അലമാറയിൽ ഗൺ ഒക്കെ " അവൾ വിറക്കുന്ന കൈകളോടെ താഴേ നിന്നും ആ ഗൺ എടുത്തു. "എയ് ഇത് ഒർജിനൽ ഒന്നും ആയിരിക്കില്ല. ഉത്സവത്തിന് എങ്ങാനും വാങ്ങിയതാവും ഇനി ഒരു പക്ഷേ ഇത് ഒർജിനൽ ഗൺ ആണെങ്കിൽ അവനെ പോലീസ് പിടിച്ചിൽ കള്ളനു കഞ്ഞി വച്ച പേരിൽ എന്നേയും ജയിലിലിടുമോ " അവൻ അതും പിടിച്ച് ടെൻഷനോടെ നിന്നപ്പോഴാണ് മുറ്റത്ത് ഒരു വണ്ടി വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. " തെമ്മാടി വന്നോ. എന്തായാലും ഇതിനെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചിട്ട് തന്നെ കാര്യം .അങ്ങനെ വെറുതെ വിട്ടാ പറ്റില്ലല്ലോ .നല്ല പ്രായത്തിൽ ഞാൻ കൂടി അവൻ്റെ ഒപ്പം ജയിലിൽ കിടക്കേണ്ടി." അവൾ ഓരോന്ന് മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നടന്നു .സമയം സന്ധ്യയായി ആകാശത്ത് അസ്തമയ സൂര്യൻ്റെ ചെച്ചോപ്പ് പടർന്നു . അവൾ കയ്യിൽ ഉള്ള ഗൺ പിന്നിലേക്ക് മറച്ചുവെച്ചുകൊണ്ട് വാതിൽ തുറന്നു . ദത്തനെ പ്രതീക്ഷിച്ച് വാതിൽ തുറന്ന് അവൾ കൺ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആളെ കണ്ടു ഭയന്ന് രണ്ടടി പിന്നിലേക്ക് വച്ചു. " എന്താടീ നീ എന്നെ ഇവിടെ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല അല്ലേ .വേറൊരാൾ കെട്ടി പോയാലും എനിക്ക് നിന്നെ അങ്ങോട്ട് വിട്ടു കളയാൻ പറ്റുമോ. കുറേക്കാലമായി മോഹിച്ചു നടന്നതല്ലേ." " അഭിയേട്ടാ സൂക്ഷിച്ചു സംസാരിക്കണം." അവൾ ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞു. " ഞാൻ വളരെ സൂക്ഷിച്ച് തന്നെയാ സംസാരിക്കുന്നത് .എന്തായാലും ആ തെമ്മാടിയുടെ കൂടെ അധികകാലം ഇവിടെ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ നിന്നേ കൊണ്ട് പറ്റില്ല. അതുകൊണ്ട് ചേട്ടന്റെ മോള് ആവശ്യമുള്ളതൊക്കെ എടുത്ത് എൻ്റെ ഒപ്പം വരാൻ നോക്ക് "അവൻ വഷളൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. " ഇവിടെ കിടന്നു ചത്താലും ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കൂടെ വരില്ല." " ഡി... നീ അധികം നെഗളിക്കണ്ട . ആരുടെ ധൈര്യത്തിലാ നീ ഇങ്ങനെ കിടന്നു ചിലക്കുന്നത് .നിനക്ക് ഒരു കാര്യം അറിയോ ഈ കല്യാണം മുടക്കിയത് മറ്റാരുമല്ല ഈ ഞാൻ തന്നെയാ. പകരം നിന്നെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ ഞാൻ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചതാണ്. പക്ഷേ അതിനിടയിൽ ആ ദത്തൻ കയറി വന്നു. പക്ഷേ എനിക്ക് അതൊരു പ്രശ്നമല്ല . നീയല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു പെണ്ണ് അവന് അത്രയൊക്കെ സെൻ്റിമെൻസേ കാണൂ." അവൻ പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു . വർണനക്ക് മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത ഒരു പേടി നിറഞ്ഞ വന്നിരുന്നു. താൻ ഒന്ന് ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചാൽ വരാൻ കൂടി ആരുമില്ല. തനിക്കുവേണ്ടി ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരും മുതിരുകയും ഇല്ല .ഒരു നിമിഷം ദത്തൻ വന്നിരുന്നെങ്കിലോ എന്നുപോലും അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു . "നിന്നോട് മര്യാദയ്ക്ക് പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കാൻ വയ്യ അല്ലേ ."അത് പറഞ്ഞു അയാൾ പുറത്തുനിന്നും അകത്തേക്ക് കയറി വന്നതും വർണനയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വർദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി . ഈ കഥയുടെ ലിങ്ക് ഇവിടെ ഉണ്ടേ ♥️ https://share.aksharathalukal.in/s/438/view ഇതുപോലെയുള്ള നിരവധി കഥകൾ പരസ്യങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാതെ വായിക്കാനും... നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലുള്ള കഥകൾ എഴുതി പണം സമ്പാദിക്കുവാനും ഇന്ന് തന്നെ അക്ഷരത്താളുകൾ ഡൗൺലോഡ് ചെയ്യാൻ മറക്കല്ലേ♥️ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #💖 മഴയും പ്രണയവും #😍 ആദ്യ പ്രണയം #📔 കഥ

ആത്മഹത്യ ഭീരുത്വത്തിന്റെ ലക്ഷണമാണ്. കൊള്ളരുതായ്മയുടെയും ഭീരുത്വത്തിന്റെയും “ ”ഭീരുത്വം എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. ഓടുന്ന തീവണ്ടിയുടെ മുൻപിൽ തലവയ്ക്കുന്നത് ഭീരുത്വമാണത്രെ,ഭീരുത്വം“ രാജലക്ഷ്മിയുടെ ആത്മഹത്യ എന്ന കഥ ആരംഭിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്. എഴുതിപോകുമെന്ന ഭയം രാജലക്ഷ്മിയെ കൊണ്ടെത്തിച്ചത് മരണത്തിലേക്കാണ്. അവരുടെ അവസാന നോവലാണ് ”ഞാനെന്ന ഭാവം “. ഇത്രെയേറെ ദുഖവും വിഷാദവും ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെങ്ങനെ എന്ന തോന്നലാണ് ആ നോവൽ വായിച്ച് കഴിയുമ്പോൾ ബാക്കിയാവുക. ആഖ്യാനശൈലിയിലെ വ്യത്യാസവും കഥകളുടെ പ്രമേയവുമൊക്കെ വായനയോട് കൂടുതൽ ഇഷ്ടം തോന്നിപ്പിക്കും. ദുഖമാണെങ്കിലും രാജലക്ഷ്മിയുടെ കൃതികളും, എഴുത്തുകാരിയും എന്നോട് ചേർന്നിരിക്കും എന്നും. വളരെ കുറച്ച് കൃതികൾ മാത്രമേ ഉള്ളൂ നമുക്ക് രാജലക്ഷ്മി എന്ന എഴുത്തുകാരിയെ അറിയാൻ. മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ ഈ അക്ഷര തേജസ്സിനെ മറന്നുപോകാതെ, വായനയിൽ കൂടെ കൂട്ടണം ❤️ #📙 നോവൽ #🕵️‍♂️ സാമൂഹിക വിഷയങ്ങൾ #💓 ജീവിത പാഠങ്ങള്‍ #🌃ശുഭരാത്രി സ്റ്റാറ്റസ് #🌃 ഗുഡ് നൈറ്റ്🥰 Krishnamritham❤️

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _89 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 "നാട്ടിലും വീട്ടിലും ഇത്രേം വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരാള്.. അറിയപ്പെടുന്ന ബിസിനസ്കാരൻ കുടുംബം മൊത്തം ഉന്നതങ്ങളിൽ പിടിപ്പാട് ഉള്ളവർ.. ഇങ്ങനെ ഉള്ളവരൊക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടും നടക്കാത്ത കാര്യം.. അതിലിനി നമ്മളെന്തു ചെയ്യും ശിവ .." വാസുദേവൻ ശിവക്ക് മുന്നിൽ കൈ മലർത്തി കാണിച്ചു. അവനപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന അങ്ങേയറ്റം സംഘർഷത്തിന്റെ പരിണിത ഫലമെന്നോണം ആ മുഖം വിളറി വെളുത്തു പോയിട്ടുണ്ട്. കൈകൾ കൊണ്ടവൻ ഇടയ്ക്കിടെ നെറ്റി തടവുന്നുണ്ട്. വന്നു പെട്ടിരിക്കുന്ന വലിയൊരു പ്രശ്നം..അതവനെയപ്പോൾ വല്ലാതെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നുണ്ട്. അസ്വസ്ഥതപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. മുൻപ്പില്ലാത്ത വിധം പ്രതിസന്ധിയിൽ പെട്ടവൻ വലഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. ഒറ്റക്കൊരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ വയ്യെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ അവനോടി വന്നതാണ് വാസുദേവനെ കാണാൻ. ഈ കാര്യത്തിലൊരു അഭിപ്രായം ചോദിക്കാൻ അവനിപ്പോഴും അയാളെ മാത്രമേ വിശ്വസമുള്ളു കാരണം വാസുദേവനും കാശിയും ആയിട്ടില്ല ബന്ധം തന്നെ. "അതെനിക്കറിയാം വാസുവേട്ട.. പക്ഷെ.. എനിക്കൊരു തീർച്ച കിട്ടാത്തത്.. അശോകേട്ടനെ... ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ കാണാനില്ലെന്ന് ഞാൻ.. അവനോട് വിളിച്ചു പറയണോ എന്നുള്ളതാ.. ശിവ വീണ്ടും വാസുദേവനെ നോക്കി. "അറിയാലോ.. അവനും അശോകേട്ടനും തമ്മിലുള്ള ആ ബന്ധം. കാർത്തുവിന്റെ കാര്യത്തിൽ മാത്രമാണ് അവർക്ക് രണ്ടു പേർക്കും രണ്ടു തീരുമാനമായി പോയത്. അത് വരെയും പരസ്പരം അത്രേം സ്നേഹത്തോടെ തന്നെ കഴിഞ്ഞവരാണ്. ഒരാൾക്ക് ഒരു ആപത്തു വരുന്നത് മറ്റേയാൾക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റാത്ത പോലാണ്. ഇതിപ്പോ അശോകേട്ടന് എന്ത് പറ്റിയെന്ന് അവരുടെ കുടുംബം മൊത്തം അന്വേഷിച്ചു നടന്നിട്ടും ഒന്നും ഈ നിമിഷം വരെയും അറിവായിട്ടില്ല. മഹേഷൊക്കെ ആഞ്ഞു ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട് ഇന്നലെ മുതൽ തന്നെ. പോലീസ് അവരുടെ വക അന്വേഷണം വേറെ.. എന്നിട്ടും ഇന്നിത്ര നേരം വരെയും ഒരു വിവരവും കിട്ടിയില്ല എന്ന് പറയുമ്പോ.. മിഡിയ അടക്കം സംഭവം ഏറ്റെടുത്തു കഴിഞ്ഞു. " ശിവ വല്ലാത്തൊരു തളർച്ചയോടെ അവിടെയുള്ളൊരു തിണ്ണയിലേക്കിരുന്നു. "അതല്ലടാ.. അതിപ്പോ.. കാശിയെ ഇതറിയിച്ച..." വാസുദേവൻ അവനെ ആശങ്കയോടെ നോക്കി. "ഈ വിവരം അറിഞ്ഞാൽ ആ നിമിഷം അവനോടി വരും.. അതിനി എത്ര ദൂരെ ആണേലും എന്ത് റിസ്ക് എടുക്കേണ്ടി വന്നാലും അവൻ വരിക തന്നെ ചെയ്യും.കാർത്തുവിനോട് അവനുള്ള അത്രയും ഇഷ്ടം അശോകട്ടനോടും അവനുണ്ട്. അതെനിക്ക് നന്നായി അറിയാം. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ്.. ഇന്നിത്ര നേരമായിട്ടും ഞാനത് അവനോട് പറയാഞ്ഞത്. പറഞ്ഞ അവനിങ്ങു വരും. ബാക്കിയൊക്കെ വരുന്നിടത്തു വെച്ചു കാണാം എന്നും പറയും. പക്ഷെ വാസുവേട്ട.. വന്നു കഴിഞ്ഞാൽ.. അശോകേട്ടനെ ഇവിടെ ഇല്ലാതൊള്ളൂ.. മഹേഷ്‌ അടക്കം അവനെ കൊന്നു തിന്നാൻ ഇവിടെ കാത്ത് നിൽക്കുകയാണ്.. കാശി കാരണമാണിപ്പോ അശോകേട്ടന്റെ മിസ്സിംഗ്‌ ആയത് പോലുമെന്ന് അവർ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കുന്ന സ്ഥിതിയാവും. പിന്നെ അറിയാലോ.. അങ്ങനെ ഒരു സാഹചര്യത്തിലേക്ക് ഇതെല്ലാം അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാനെങ്ങനെ അവനെ വിളിച്ചു വരുത്തും.. അറിയില്ലെനിക്ക്.. ഇതറിഞ്ഞ നിമിഷം തൊട്ട് ഞാൻ നീറുവാ.. എനിക്കെന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയില്ല. പറയാനും പറയാതിരിക്കാനും വയ്യ. അശോകട്ടന്റെ കാര്യത്തിൽ അരുതാത്ത എന്തെങ്കിലും വന്നു പെട്ടാ.. നീ എന്തേ എന്നെ അറിയിച്ചില്ലെന്ന് അവൻ വന്നു ചോദിച്ച ഞാനെന്ത് മറുപടി പറയും.. ഒക്കെ കൂടി ഓർത്തിട്ട്..എനിക്ക്.. എനിക്കറിയില്ല.." ശിവ അവന്റെ മുടി ഇഴകൾ വലിച്ചു കൊണ്ടൊരു അസഹിഷ്ണുതയോടെയാണ് പറയുന്നത്. ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ അവൻ പടറയുന്നതിലും കാര്യമുണ്ടെന്ന് വാസുദേവനും തോന്നി. പറയാനും പറയാതിരിക്കാനും വയ്യാതൊരു പ്രതിസന്ധി.. "ഇന്നത്തെ ദിവസം കൂടി നമ്മുക്ക് നോക്കാ ഡാ ശിവ.. അവർ കണ്ടെത്തുമോ എന്ന്. ഇന്നും ഒരു തീരുമാനവും ആയില്ലേൽ നാളെ രാവിലെ നമ്മുക്ക് അവനെ വിളിക്കാം..അവനോട് കാര്യം പറയാ.. പിന്നെ എന്ത് വേണമെന്ന് അവൻ തീരുമാനം എടുക്കട്ടെ.. നമ്മളൊക്കെ ഇവിടില്ലേ അവന്റെ കൂടെ നിൽക്കാൻ.. ഇനിയിപ്പോ അവൻ വന്നാലും." ഒരുപാട് നേരത്തേ ആലോചനക്കൊടുവിലാണ് വാസുദേവനത് പറഞ്ഞത്. എടുത്തു ചാടി അവനെ വിളിച്ചു വരുത്തിയിട്ട് പിന്നെ അത് എന്നേക്കുമായി ഒരു വേദന ആവരുതെന്ന് ശിവയെ പോലെ തന്നെ വാസുദേവനും ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടവനാണ്.. വിവാഹമെങ്കിലും അവനിഷ്ടപ്പെട്ടത് പോലെ ആയിക്കോട്ടെ.. ഇനിയെങ്കിലും അവനൊന്നു സമാധാനത്തോടെ ജീവിച്ചോട്ടെ.. എന്തായാലും ഇത്രയൊക്കെ ആയി. ഇനിയും അവനെ വലിയൊരു കെണിയിലേക്ക് വിളിച്ചു കൊണ്ട് വരുന്നില്ല എന്നൊരു തീരുമാനത്തോടെയാണ് ശിവ അവിടെ നിന്നും മടങ്ങി പോയതും... 💥💥 ആന്റി.. ഇങ്ങനെ തുടങ്ങിയാ കഷ്ടമുണ്ട് കേട്ടോ.. ഇതിപ്പോ നമ്മൾ അന്വേഷിച്ചു നോക്കാഞ്ഞിട്ടാണോ.. പറഞ്ഞില്ലേ ഞാൻ.. ഇന്നത്തെ ഒരു ദിവസം കൂടി ക്ഷമിക്കണം. അങ്കിൾ എവിടെ ആണേലും ഞാൻ കണ്ടു പിടിച്ചു കൊണ്ടീ മുന്നിൽ നിർത്തി തരും വാക്ക്.. " മഹേഷ്‌ തുളസിയുടെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. പക്ഷെ എന്നിട്ടും അവരുടെ കണ്ണുനീർ തോരുന്നില്ല. ആ സങ്കടം വിട്ട് പോയതുമില്ല. "മൂപ്പർക്കെന്തോ കാര്യമായി പറ്റിയിട്ടുണ്ട്.. മഹി.ഇല്ലെങ്കിൽ.. എന്നെ ഒറ്റക്കിട്ട് ഇത്രയും നേരമൊന്നും മാറി നിൽക്കില്ല.ഒന്നു വിളിച്ചു പറയുങ്കിലും ചെയ്യേണ്ടതാഇതിപ്പോ അതുമില്ല..." തുളസി വീണ്ടും വീണ്ടും അത് തന്നെയാണ് പറയുന്നത്. എന്തെന്നാൽ.. അശോകൻ എന്നാ ഭർത്താവിനെ അവർക്കത്രമേൽ വിശ്വസമാണ്. മകളെ കാണാത്ത സങ്കടം തന്നെ ഒരു വശത്തുണ്ടിപ്പോഴും. പിന്നെയുള്ള ഏക ആശ്വാസം.. അവൾ കാശിയുടെ കൂടെയാണ്.. അവൾക്കവനും അവനവളും പരസ്പരം ജീവനാണ് എന്നുള്ളതാണ്. അശോകന്റെ കാര്യത്തിൽ പക്ഷെ ആ സമാധാനമില്ലല്ലോ. ഇന്നലെ വൈകിട്ട് ആരോ വിളിച്ചിട്ട്.. പെട്ടന്ന് വരാമെന്നു പറഞ്ഞു പോയ മനുഷ്യനാണ്. ഒൻപത് മണി വരെയും കാത്തു. അത്രയൊന്നും വൈകുന്ന പതിവില്ലാഞ്ഞിട്ടും ആരെയോ കാണാൻ പോയതാണല്ലോ..സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ടാവും..അതാവും വൈകുന്നത് എന്ന് കരുതി. പക്ഷെ ഫോണിൽ വിളിച്ചിട്ടും കിട്ടാഞതോടെ പിന്നെ ഭയമായിരുന്നു. ചുറ്റിനും ശത്രുക്കളാണ്. ഇപ്പോഴാണങ്കിൽ തനിച്ചും. കാശി കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന നാളിൽ ഇത്രയും ഭയമില്ലയിരുന്നു. ഇതിപ്പോ കൂടെ നിൽക്കുന്ന ഒരുപാട് പേരുണ്ടായിട്ടും കാരണമറിയാത്തൊരു ഭയമായിരുന്നു അവരിലപ്പോൾ നിറഞ്ഞതത്രയും. കാശിയെ കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും വിവരം കിട്ടിയോ മഹി.. " തുളസി പെട്ടന്ന് ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ മഹേഷിന്റെ മുഖം കറുത്തു പോയി. ഇല്ല.." അവന്റെ മറുപടിക്കും വേണ്ടതിലധികം കനമുണ്ട്. "അവനെ വിളിച്ചാൽ കിട്ടുന്ന നമ്പർ എന്തെങ്കിലും കിട്ടിയിരുന്നേൽ.. അശോകേട്ടനെ കണ്ടു പിടിക്കാൻ അവനുണ്ടങ്കിൽ...." പ്രതീക്ഷയോടെ അവരത് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാണ് അരികിലിരിക്കുന്നവന്റെ രൂക്ഷമായ നോട്ടം കണ്ടത്. അതോടെ തുളസി കൂടുതൽ തളർന്നു. മഹി.. ഞാൻ.. " അവരെന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും അത് കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ അവനാ അരികിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു പോകുകയും ചെയ്തതോടെ തുളസി വീണ്ടും കരഞ്ഞു തുടങ്ങി. മനസ്സിലപ്പോഴും ആ ആഗ്രഹം അങ്ങനെ തന്നെയുണ്ട്.. കാശി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അശോകേട്ടനെ ഇപ്പൊ കണ്ടെത്തി തനിക്ക് മുന്നിലേക്ക് കൊണ്ട് വന്നേനെ എന്ന്.. അതിലവർക്കപ്പോഴും സംശയമൊന്നുമില്ല. അവരവന്റെ സാന്നിധ്യമപ്പോൾ അത്രമാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. 💥💥 എന്തോന്ന് കുളിയാടി.. എത്ര നേരമായി നീയതിനകത്തു കയറി കൂടിയിട്ട്..അതും ഈ തണുപ്പത്ത്.അസുഖം വല്ലതും പിടിക്കില്ലേ.. " തനിക്കരികിലേക്ക് വരുന്നവളെ നോക്കി കാശി കണ്ണുരുട്ടി. അവളൊരു ചിരിയോടെ അവനരികിലേക്ക് വന്നിട്ട് ചേർന്ന് നിന്നു. തല ശെരിക്കും തോർത്തിലെ നീ.. വെള്ളം വീഴുന്നുണ്ട്.. ഇങ്ങ് വന്നേ.." ശാസനയോടെ പറയുന്നതിനൊപ്പം അവന്റെ കയ്യിലുള്ള ചായ ഗ്ലാസ് അവിടെ വെച്ചിട്ട് അവളെ തിരിച്ചു നിർത്തി.. തോളിൽ കിടന്ന തോർത്തു കൊണ്ടവൻ മൃദുവായി ആ മുടി തുടച്ചു കൊടുത്തു.. കാർത്തു അത് ആസ്വദിച്ചു നിൽപ്പാണ്. വന്നു വന്നിപ്പോ കൊച്ചു പിള്ളേരെ പോലായി പെണ്ണ്..ഒന്നിലും ഒരു ശ്രദ്ധയില്ല." തന്നിലേക്ക് ചാഞ്ഞു വരുന്നവളെ ഇടുപ്പിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവനിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "നമ്മുക്കൊരു കുഞ്ഞുണ്ടാവുമ്പോ ഇനിയിപ്പോ ഇതൊന്നും പഠിക്കേണ്ടല്ലേ കാശ്യേട്ടൻ.." അവളൊരു കുറുമ്പോടെ അവനെ നോക്കി. "പിന്നെ കുട്ടീം പെട്ടീം.. പൊയ്ക്കോണം അവിടുന്ന്.. അവളുടെ ഒരു കുട്ടി.." കാശി ദേഷ്യത്തോടെ അവളെ അവന് നേരെ തിരിച്ചു. "ഏഹ്.. അപ്പൊ കുഞ്ഞൊന്നും വേണ്ടേ നമ്മുക്ക്..എന്നും ഇങ്ങനെ മതിയെന്നോ.." കാർത്തു കണ്ണ് മിഴിച്ചു കൊണ്ടവനെ നോക്കി. അവന് ചിരി വന്നു അവളുടെയാ ഭാവം കണ്ടപ്പോൾ. "എന്നല്ലെടി പൊട്ടി.." അവനാ നെറ്റിയിലൊന്ന് വിരൽ കൊണ്ട് തട്ടി. "കുഞ്ഞുങ്ങളൊക്കെ വേണം. അതൊക്കെ സമയാവുമ്പോ ഞാൻ തരുന്നുണ്ട്.. പക്ഷെ ഇപ്പൊ വേണ്ടത് അതൊന്നും അല്ല.. പിന്നെന്താ.." കാശിനാഥന്റെ കൂടെ പോയത് കൊണ്ടാ പെണ്ണിന്റെ ജീവിതം പോയെന്ന് ആരും പറഞ്ഞു കൂടാ.. അതെനിക്ക് നിർബന്ധമുണ്ട്.." അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "അതിനിപ്പോ ആര് പറയാൻ.. ഇനിയിപ്പോ അങ്ങനെ ആരേലും പറഞ്ഞ തന്നെ ഞാനത് കേട്ട് നിൽക്കുവോ..?" "അതിപ്പോ പറയുന്നോരോട് പോടാ പുല്ലെന്ന് ഞാനും പറയും.. ഇതതല്ലെടി.." കാശി അവളെ ഒന്ന് കൂടി അവനിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. കാർത്തുവൊരു പൂച്ച കുഞ്ഞിനെ അവനിലേക്ക് പതുങ്ങി കൂടി. "നിന്റെയാ പഠനം പൂർത്തിയാക്കി എന്റെ കാർത്തുവോരു ഡോക്ടർ കാർത്തിക അശോകൻ ആയി മാറണം. അതെന്റെ സ്വപ്നം കൂടിയാണ്.. നിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും.. പിന്നെ നീയും ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചതാണ്.. ഞാൻ കാരണം.. എന്റെ ഭാര്യയായി എന്നുള്ള കാരണം കൊണ്ടത് നടക്കാതെ പോയ.. അതെനിക്കാണ് സങ്കടം.. ഈ ജന്മം അതെനിക്ക് സ്വസ്ഥത തരില്ല.. അത് കൊണ്ടെന്റെ മോള് പഠിച്ചേ പറ്റൂ.. അതിനെന്തോക്കെ വേണോ അതൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്ത് തരും.. കേട്ടോ.." അവനലിവോടെ അവളുടെ കവിളിൽ തഴുകി.. കേട്ടോ...ന്ന് " ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുന്നവളെ ഇക്കിളിയിട്ട് കൊണ്ടവൻ ഒന്നു കൂടി ചോദിച്ചു. കേട്ടു.. " "കേട്ട മാത്രം പോരടി.. ഇതൊക്കെ എപ്പോഴും നിന്റെ മനസ്സിൽ വേണം.. ആഗ്രഹിക്കുന്ന പോലെ പഠിക്കാൻ പറ്റുന്നതൊക്കെ ഒരു ഭാഗ്യമാണ്. സ്വപ്നം കണ്ടൊരു ജോലി ചെയ്ത് ജീവിക്കാൻ പറ്റുന്നത് അതിലും ഭാഗ്യം..എല്ലാവർക്കും കിട്ടാത്ത ആ ഭാഗ്യം നിനക്കുണ്ട്.. നീ അത് കളയരുത്.നിനക്കെന്തിനും ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്.. എന്നും.. എപ്പോഴും." തുറന്നു പറയാത്തൊരു നഷ്ടബോധത്തിന്റെ കനമുണ്ടാ വാക്കുകൾക്ക്. അത് മനസിലായ പോലെ അവൾ തല ഉയർത്തി നോക്കി.. കാശിയൊന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു.. "കാശ്യേട്ടന് ഇനിം പഠിക്കാൻ പോണം ന്നുണ്ടോ.." ഉണ്ടെങ്കിൽ..." അവനൊരു ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. "ഉണ്ടെങ്കിൽ.. ഞാൻ പഠിപ്പിക്കും.ഞാനൊന്ന് ജോലിക്ക് കേറിക്കോട്ടെ.. പിന്നീയീ കാർത്തിക കാശിനാഥന്റെ ലക്ഷ്യം അതാണ്‌.." അവൾ വല്ല്യ കാര്യമായി പറഞ്ഞു. ഓഓഓ.. എന്തൊരു നല്ല സ്നേഹമുള്ള എന്റെ ഫാര്യ.. " അവനാ കവിളിൽ അമർത്തി കടിച്ചു.പിന്നൊന്നുമ്മ വെച്ചു.. സ്നേഹം കൂടിയ അവനങ്ങനെ ഒരസുഖമുണ്ടെന്ന് ഈ മൂന്ന് ദിവസം കൊണ്ടവൾ മനസിലാക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് നന്നായി നൊന്തിട്ടും കാർത്തു ചിരിയോടെ അവനിലേക്ക് തന്നെ ചേർന്ന് നിന്നത്. "ന്തേയ്‌..എനിക്കപ്പൊ സ്നേഹമില്ലെന്നാണോ.." "കുറച്ചു കൂടിയെങ്കിലേ ഒള്ളു.." അവനപ്പോഴൊരു കള്ളത്തരം നിറഞ്ഞ ചിരിയുണ്ട്. 'പക്ഷെയീ സ്വപ്നം കണ്ടിട്ട് ചാടി എഴുന്നേറ്റു കരഞ്ഞു വിളിക്കുന്ന ഭാര്യയുടെ സ്വഭാവം.. അതെനിക്ക് ഒട്ടും പറ്റുന്നില്ല കേട്ടോ.. അതും നട്ട പാതിരാത്രി.." കാശി പറഞ്ഞു കേട്ടതും പെണ്ണിന്റെ മുഖം ഒരു കൊട്ടക്ക് വീർത്തു വന്നു. "മറന്ന് പോയതായിരുന്നു.. വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു..കൊരങ്ങൻ.' പിറു പിറുത്തു കൊണ്ടവൾ അവനെതിരെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. പഴയ തിളക്കമില്ലാ അപ്പോഴാ മുഖത്ത്. "ഹാ.. വിട്ടേക്ക് പെണ്ണേ..നിന്റെ അച്ഛൻ അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകൻ നീ കരുതുന്നതിലും എത്രയോ സ്ട്രോങ്ങ്‌ ആണ് ആള്..അങ്ങേർക്കൊന്നും വരില്ല.. നീയെന്തോ സ്വപ്നം കണ്ടെന്നു വെച്ചു വെറുതെ ടെൻഷൻ ആവാതെ..അങ്ങേരവിടെ പയറു മണി പോലെ നടക്കുന്നുണ്ട്." പിന്നിൽ നിന്നവളെ ഇറുകെ പുണർന്നു കൊണ്ടവൻ പറയുമ്പോൾ.. ആ രണ്ടു പേരും അറിഞ്ഞില്ല വരാനിരിക്കുന്ന കൊടും വിപത്തിനെ... തുടരും... എന്നാലും അവർക്കൊരു സൂചന കൊടുത്തിട്ട് നിർത്തിയ മതിയായിരുന്നു ല്ലേ 🫣 ഞാൻ നല്ലൂട്ടിയായി ഡെയിലി പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുമ്പോ..നിങ്ങളൊരുമാതിരി വികൃതി പിള്ളേരെ സ്വഭാവം കാണിക്കരുത്. ഒന്നങ്ങോട്ട് ആഞ്ഞു റിവ്യൂ എഴുതി ഇട്ടേക്.. ഇല്ലേൽ ഇനിക്കും ലേശം വികൃതി കൂടും കേട്ടോ.. പിന്നെ അറിഞ്ഞില്ല.. പറഞ്ഞില്ല എന്നൊന്നും പറഞ്ഞേക്കരുത് 😆 സ്നേഹത്തോടെ jif #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ