📔 കഥ

#📙 നോവൽ - മുറ ചെറുക്കൻ.. 🔻 ഭാഗം _75 ✍️ രചന - Aysha akbar പുറത്ത് നിന്നുള്ള ശബ്ദങ്ങളിലേക്ക് എത്തി നോക്കുക രവിക്ക് ഒരു പതിവായി മാറിയിരുന്നു...... അവനെ കാണുമ്പോൾ മനസ്സിൽ നിറയുന്നൊരു സന്തോഷമുണ്ട്....... അതെന്താണെന്ന് അയാൾക്ക് പോലും അറിയുന്നില്ലായിരുന്നു.... എല്ലാവരും അവനെ കൊഞ്ചിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അവവനെ വാരിയെടുക്കാൻ തോന്നുന്ന മനസ്സിനെയും അയാൾക് പിടി കിട്ടിയുന്നില്ലായിരുന്നു...... ഇത്ര ദിവസം ഒറ്റപ്പെട്ടു നിന്നതിന്റെയാവാം ഒരുപക്ഷെ........ ഇടുങ്ങി പ്പോയ ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും താൻ പുറത്ത് വന്ന് തുടങ്ങുന്നത് അയാളറിഞ്ഞു........ ചെയ്തതെല്ലാം തെറ്റായിരുന്നു വെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് തന്റെ മനസ്സിപ്പോൾ പേറി കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്..... അതിലേറ്റവും വേദനിച്ചത് അവൾ തന്നെയായിരുന്നു... കുഞ്ഞിനെ കൂട്ടി പിടിച്ചിരുന്നു നിഷ്കളങ്കമായി പുഞ്ചിരിക്കുന്ന തന്റെ മകളെ അയാൾ ആദ്യമായി വാത്സല്യത്തോടേ നോക്കി..... അത്രയും സൗകര്യങ്ങൾ ക്കിടയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കാണാത്ത തിളക്കം ഇപ്പോഴുണ്ട്..... സച്ചു വിനോട് അയാൾക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്തൊരു ബഹുമാനം തോന്നിയിരുന്നു....... അന്ന് സച്ചു മുറിയിലേക് വരുമ്പോൾ അയാൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്..... അത് കണ്ടതും സച്ചുവിന്റെ ചുണ്ടിലൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞു...... അയാളിലെ മാറ്റത്തേ അവൻ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു...... അവൻ ഒന്ന് മുരടനക്കിയതും അയാൾ ഒരു ഞെട്ടലോടെ തിരിഞ്ഞു........ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ പതർച്ച വ്യക്തമായി കാണാം.... എന്തിനാ ഈ വാശിയും ദേഷ്യവും ദുരഭിമാനവും..... അയാളുടെ കഴുത്തിലേക്ക് കിഴി വെക്കുമ്പോഴായിരുന്നു അവനത് ചോദിച്ചത്...... കിടന്നിടത് കിടന്നു അയാൾ ഞെട്ടി.. അവളെ നിങ്ങൾ വേദനിപ്പിച്ചത് കൊണ്ടാണ് എനിക്കും ഇങ്ങനെ ചെയ്യേണ്ടി വന്നത്..... മറിച് അവളെ നിങ്ങൾ അല്പമെങ്കിലും സ്നേഹിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ കരുണ കാട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെയൊന്നും സംഭവിക്കുമായിരുന്നില്ല..... സച്ചു അത് പറയുമ്പോൾ കേട്ട് കിടക്കുകയല്ലാതെ അയാൾക്ക് നിവൃത്തി യുണ്ടായിരുന്നില്ല..... പണം കൊടുത്താൽ കിട്ടാത്ത പലതും ഈ ഭൂമിയിലുണ്ട്......... സച്ചു അയാൾക്ക് നേരെ ചാഞ്ഞിരുന്നു അല്പം ശാന്തമായി അത് പറയുമ്പോൾ അയാൾ മുകളിലേക്ക് നോക്കിയങ്ങനെ കിടന്നു..... ഇഷാ..... ഇങ്ങ് വാ..... വാതിൽ പടിയിൽ നിൽക്കുന്ന ഇഷാനിയെ സച്ചു വിളിക്കുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷം രവിയൊന്ന് വിറച്ചു പോയിരുന്നു.. അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കാനുള്ള ധൈര്യം തനിക്കില്ലെന്നതാണ് ശെരി... തന്നോട് ഏറ്റ് മുട്ടി ജയിച്ചവളാണവൾ..... അവൾക്ക് മുമ്പിൽ പരാജിതനാണ് താൻ..... അയാൾ നിർവികാരമായി അങ്ങനെ കിടന്നു...... ഇഷാനി പതിയെ മുറിയിലേക് കടന്നു വന്നു....... അവളുടെ കയ്യിലുള്ള കുഞ്ഞിനെ സച്ചു വാങ്ങി.... ഇത് നിങ്ങളുടെ മകളാണ്..... അവള് പ്രസവിച്ച നിങ്ങളുടെ കൂടി രക്തമാണ് ഇത്..... എത്ര പണം കൊടുത്താലാണ് ഇവരോടൊപ്പമുള്ള സന്തോഷം നിങ്ങൾക്ക് വാങ്ങാൻ കഴിയുക...... സച്ചു അല്പം കനത്തിൽ തന്നെയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ രവി അവർക്കാർക്കും മുഖം കൊടുക്കാതെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നു........ നിങ്ങൾക്ക് മുഖത്ത് നോക്കാനുള്ള പ്രയാസം സത്യമായും ദേഷ്യത്തിൽ നിന്നുള്ളതല്ലെന്ന് എനിക്കുറപ്പാണ്..... മറിച് അത് നിങ്ങളുടെ കുറ്റ ബോധമാണ്..... ഇനിയും നിങ്ങളെ വിട്ട് പോകാൻ മടി കാണിച്ചു നിൽക്കുന്ന ദുരഭിമാനമാണ്...... സച്ചു അതും കൂടി പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അയാൾ ജീവനറ്റ ശരീരം പോലങ്ങനെ കിടന്നു...... സച്ചു കുഞ്ഞിനെ പതിയെ അയാൾക്കരികിലൊന്നിരുത്തി... അവൻ ചിരിച്ചു ശബ്ദമുണ്ടാക്കി കൈ കാലിട്ടടിക്കുമ്പോൾ പതിയെ അത് രവിയുടെ ദേഹത്തോന്നുരസി.... അവന് നേരെ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ അയാൾ സ്വയം അയാളെ പിടിച്ചു നിർത്തി....... കുഞ്ഞിനെ അയാൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും സച്ചു പതിയെ അവനെയെടുത്തു...... അലിഞ്ഞു തീരാൻ മാത്രം അയാളുടെ ഹൃദയം പാകപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്ന് അവന് തോന്നിയത് കൊണ്ട് തന്നെ പിന്നീടൊന്നും പറയാതെ അവനവരെയും കൂട്ടി പുറത്തേക്ക് നടന്നിരുന്നു...... അവർ പോയ വഴിയേ രവിയൊന്ന് തല ചെരിക്കുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്നൊരു തുള്ളി യൂർന്നു കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 രവി കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക് ഗോപി കടന്ന് വന്നതും അറിയാതെ ആ കണ്ണുകൾ തമ്മിലൊന്ന് കോർത്തു..... ഗോപി അത് കണ്ടില്ലെന്ന വണ്ണം കയ്യിലെ കവർ മേശ മേൽ വെച്ചു അതിൽ നിന്നും എന്തൊക്കെയോ പച്ച മരുന്നെടുത്തു ചതച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു..... അത് തനിക്കുള്ള മരുന്നാണെന്ന് ഓർക്കും തോറും രവിക്ക് നിറഞ്ഞൊരു പ്രയാസം തോന്നി..... അത് കഴിഞ്ഞ് ഗോപി പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ കാലിന് അല്പം ചെരിവുള്ളത് കൂടി കണ്ടതും രവിക്ക് നെഞ്ചിലെന്തോ ഒന്ന് നീറി..... അതേ..... അതിനും കാരണ ക്കാരൻ താൻ തന്നെയാണ്..... ഓർക്കും തോറും അയാൾക്ക് ഹൃദയം മുറിയും പോലെ തോന്നിയിരുന്നു.... എങ്ങോട്ട് നോക്കിയാലും താൻ വേദനിപ്പിച്ചവരാണ്..... അവരാണ് തനിക്ക് വേണ്ടി ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുന്നത് ...... ആരുടേയും മുഖത്ത് നോക്കാനുള്ള ധൈര്യമില്ലെന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ രവി ആ മുറിയിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങി ക്കൂടിയിരുന്നു..... എങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ഉമ്മറത്തു വന്നിരിക്കുന്ന ഇഷാനിയിലേക്കും കുഞ്ഞിലേക്കും പാറി വീണു കൊണ്ടേയിരുന്നു..... ഏകദേശം ഭേദമായി ട്ടുണ്ട്..... തനിക്ക് ഇവിടം വിട്ട് പോകാൻ സമയമായി എന്നയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു..... എന്നാൽ മനസ്സ് അതിനോട്ടും തയ്യാറായിരുന്നില്ലെന്നതായിരുന്നു ശെരി..... അവിടെ ചെന്നാലും താൻ തനിച്ചാണ്...... തനിക്കൊരു ആവശ്യം വന്നപ്പോൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കാത്ത സൗഹൃദ ങ്ങളെ കണ്ടായിരുന്നു താൻ അഹങ്കരിച്ചിരുന്നത്.... എല്ലാം മായയാണ്... ആർക്കും ആത്മാർഥത യില്ല...... അതുണ്ടായിരുന്നവരെ താനായി നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു..... ഇപ്പൊ തന്റെ കാലിനടിയിൽ ശൂന്യമാണ്.... ഇവിടെ കയ്യെത്തും ദൂരത്തിൽ ആരൊക്കെയോ ഉണ്ടെന്ന തോന്നലിലെങ്കിലും തനിക്ക് ആശ്വസിക്കാമായിരുന്നു...... തന്റെ രോഗം ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഭേദമാകേണ്ടി യിരുന്നില്ലെന്ന് വരെ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നയാൾ..... കാരണം പ്രപഞ്ച ത്തിൽ ഒറ്റപ്പെടലിനോളം ഒരു മനുഷ്യനെ തളർത്താൻ കഴിയുന്ന മറ്റൊന്നില്ലെന്നതാണ് സത്യം...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 അന്നൊരു മഴയുള്ള ദിവസമായിരുന്നു...... വലിയ വലിയ തുള്ളികൾ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി ഓട്ടിൻ പുറത്തേക്ക് വന്നു വീണു കൊണ്ടിരുന്നു..... രവി എപ്പോഴത്തെയും പോലെ ജനലിലൂടെ മുറ്റത്തേക്കും ഉമ്മറത്തേക്കും നോക്കി യിരുന്നു....... കരിയിലകൾക്കൊപ്പം മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള ചെളി വെള്ളം മുറ്റം കടന്ന് വയലിലേക്ക് ഒലിച്ചു പോകുന്നത് നോക്കിയയാളങ്ങനെ നിന്നു.... എങ്ങും മണ്ണിന്റെ ഗന്ധമുണ്ട്....... അപ്പോഴാണ് ഉമ്മറത്തു നിന്ന് മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങുന്ന ആ പടിയിലേക്ക് മുട്ട് കുത്തി വന്ന കുഞ്ഞിനെ രവി കാണുന്നത്..... അവിടെയെങ്ങും ആരുമില്ല താനും....... അയാളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി....... രണ്ട് സ്റ്റെപ്പുണ്ട് താഴേക്ക്.... ഒന്ന് കൂടി മുന്നോട്ട് വന്നാൽ അവൻ താഴെ വീഴുമെന്നുറപ്പാണ്...... ശബ്ദമുണ്ടാക്കി ആരെയെങ്കിലും വിളിക്കാനാണ് രവിക്ക് ആദ്യം തോന്നിയത്..... കാരണം വരാന്തയുടെ ഈ തലക്കൽ നിന്നും താൻ നടന്നെത്തുമ്പോഴേക്കും അവൻ വീഴുമോയെന്ന പേടിയാണ് ഉള്ളു നിറയെ.... പക്ഷെ മഴയുടെ തിമർപ്പിൽ തന്റെ ശബ്ദം ഒന്നുമല്ലാതായി തീരുകയേ ചെയ്യുമെന്നും അയാൾക്കറിയാമായിരുന്നു...... അയാൾ യാന്ത്രികമായി തന്നെ അവനടുത്തേക്ക് ചുവടുകൾ വെച്ചു....... നടക്കുകയായിരുന്നില്ല പകരം ഓടുകയായിരുന്നു.... മുട്ട് കുത്തി താഴേക്ക് വീഴാൻ നിൽക്കുന്ന അവനെ ഓടി ചെന്നയാൾ വാരിയെടുത്ത് കൊണ്ട് നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തിരുന്നു...... രക്തത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം അവൻ മോണ കാട്ടിയൊന്ന് ചിരിച്ചു...... അയാളുടെ ദേഷ്യവും വാശിയും ദുരഭിമാനവുമെല്ലാം ആ ചിരിയിൽ അലിഞ്ഞു പോയിരുന്നു...... പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയോടൊപ്പം അയാളുടെ മിഴികളും മത്സരിച്ചു പെയ്തു....... കുഞ്ഞിനെ നോക്കി വന്ന മീനുവും ഇഷാനിയും പെട്ടെന്ന് ഈ കാഴ്ച കണ്ടോന്ന് അമ്പരന്നിരുന്നു....... ഇഷാനി സന്തോഷം കൊണ്ടും അത്ഭുതം കൊണ്ടും തറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്..... മീനു വേഗം അകത്തേക്കൊടി എല്ലാവരെയും വിളിച്ചു കൊണ്ട് വന്നു..... അപ്പോഴും രവി ഒന്നുമറിയാതെ കുഞ്ഞിനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്..... മീനുവിനോടൊപ്പം വന്ന എല്ലാവരും ഈ കാഴ്ച കണ്ട് സന്തോഷത്താൽ മതി മറന്നു..... സച്ചു നോക്കിയത് ഇഷാനിയിലേക്കാണ്.... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്ന കണ്ണ് നീരിന് ഈ ജന്മത്തെ മുഴുവൻ സന്തോഷത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു..... ഒരു നിമിഷം രവിയൊന്ന് തിരിഞ്ഞപ്പോഴാണ് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നവരെ കാണുന്നത്...... ആകെ ക്കൂടി ചമ്മി പ്പോയിരുന്നയാൾ..... ഞാൻ..... വീഴാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ.... അയാൾ പാതി ക്ക് വെച്ചു നിർത്തി.... ഇപ്പോഴാണ് നിങ്ങളുടെ അസുഖം മുഴു വനായും മാറിയത്....... അയാൾ പറഞ്ഞതിനെ ഗൗനിക്കാതെയെന്ന വണ്ണം സച്ചു രവിയെ നോക്കിയത് പറയുമ്പോൾ അയാൾ തോറ്റു പോയവന്റെ പോലെ നിന്നു..... പതിയെ കുഞ്ഞിന്റെ കവിളിലൊന് കൂടി അയാൾ ചുണ്ട് വെച്ചു എല്ലാവരിൽ നിന്നും പുറം തിരിഞ്ഞു നിന്നത് തന്റെ തോറ്റ ഭാവത്തെ ആരും കാണാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു..... എന്നാൽ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി തിരുത്തിയ ആ നിമിശമായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും മുമ്പിൽ അയാൾ ജയിച്ചിരുന്നത്...... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

Her First Love 💕 (ഭാഗം - 22) (ജസ) ഇന്നലെ നടന്ന കാര്യങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു, എന്റെ ഭർത്താവിന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെയും നിയന്ത്രണം ഇനി മറ്റൊരാൾക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കില്ല. ഓഫീസിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഞാൻ കുറച്ചുകൂടി ശ്രദ്ധിച്ചു. നല്ലൊരു ഡ്രസ്സ് ധരിച്ച്, മുടി ഭംഗിയായി കെട്ടി സയാൻ സാറിന്റെ തോളോട് ചേർന്ന് ഞാൻ നടന്നു. ഷെറിൻ പുറകിൽ ദേഷ്യത്തോടെ വരുന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓഫീസിൽ എത്തിയ ഉടൻ ഞാൻ സയാൻ സാറിന്റെ കസേരയ്ക്ക് അരികിൽ ചെന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ടൈ ഒന്ന് നേരെയാക്കി കൊടുത്ത്, ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് തൊട്ടു. ഞാൻ: "സയാൻ... ഇന്ന് ഈ മീറ്റിംഗ് നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് കൈകാര്യം ചെയ്യാം. ആ ഫയൽ ഞാൻ എടുത്തിട്ടുണ്ട്." സയാൻ സാർ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരുപാട് സ്നേഹവും അത്ഭുതവുമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ കൈ പിടിച്ചു. (സയാൻ) ജസയുടെ ഈ മാറ്റം എനിക്ക് വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. മാസങ്ങളായി ഞാൻ കൊതിച്ച ആ കരുതൽ അവളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ലഭിക്കുന്നു. ഷെറിൻ തൊട്ടടുത്ത് നിൽക്കുന്നത് പോലും ഞാൻ അപ്പോൾ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. എന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ജസയിലായിരുന്നു. ഞാൻ: "ശരി ജസാ... നമുക്ക് നോക്കാം. നീ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ എനിക്ക് ഏത് പ്രോജക്റ്റും എളുപ്പമാണ്." ഞാൻ ഷെറിനെ തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കാതെ ജസയുടെ തോളിൽ കയ്യിട്ട് ഇരുന്നു. ഷെറിൻ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും, ജസ വളരെ കൂളായി സയാനോട് പ്രണയാതുരമായി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. ഓഫീസിലെ മറ്റുള്ളവർ നോക്കി നിൽക്കെ, ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മാത്രം അവിടെയുണ്ടെന്ന മട്ടിൽ ഞങ്ങൾ പ്രണയത്തിൽ ലയിച്ചു. (ഷെറിൻ) ദേഷ്യം കൊണ്ട് എന്റെ ഉള്ളം കരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പണ്ടൊക്കെ സയാൻ ഇക്കയോട് കാണിച്ച ആ 'കെയറിങ്' ഇപ്പോൾ ജസ എന്നെക്കാൾ നന്നായി ചെയ്യുന്നു. ഞാൻ സയാൻ ഇക്കയ്ക്ക് കോഫി എടുക്കാൻ ചെന്നപ്പോൾ ജസ എന്നെ തടഞ്ഞു. ജസ: "ഷെറിൻ... നീ അവിടെ ഇരിക്കൂ. സയാൻ സാറിന് എന്ത് വേണമെന്ന് എനിക്കറിയാം. അദ്ദേഹം ഇന്ന് എന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നേ കോഫി കുടിക്കൂ." സയാൻ ഇക്ക ജസയെ നോക്കി ചിരിച്ചു. "അതെ ഷെറിൻ, ജസ ഉണ്ടാക്കുന്ന കാപ്പിയാണ് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ ഇഷ്ടം." എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി ഇക്ക അത് പറയുമ്പോൾ, എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ജസയുടെ ആ 'പൊസ്സസീവ്' ആയ നോട്ടം എന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കുന്നു. അവൾ ഇപ്പോൾ ഒരു ഭാര്യയായി എന്റെ മുന്നിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നു. (സയാൻ) ഉച്ചയായപ്പോൾ ജസ എനിക്ക് വേണ്ടി വീട്ടിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി ലഞ്ച് കഴിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഞാൻ: "ഷെറിൻ, നീ ഇന്ന് കാന്റീനിൽ പോയി കഴിച്ചോളൂ. ജസ എനിക്ക് വേണ്ടി ഭക്ഷണം കൊണ്ടു വന്നിട്ടുണ്ട്, ഞങ്ങൾക്ക് കുറച്ച് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്." ഷെറിൻ ഒന്നും പറയാൻ കഴിയാതെ അവിടെ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു പോയി. അവൾ പോകുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് കണ്ട ആ നിരാശ എനിക്ക് വലിയൊരു സംതൃപ്തി നൽകി. ജസയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു. ഞാൻ: "ജസാ... നീ ഇന്ന് വളരെ സ്പെഷ്യൽ ആയിട്ട് പെരുമാറുന്നുണ്ടല്ലോ?" ജസ: (കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തോടെ) "എന്റെ ഭർത്താവിനെ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടാൻ വയ്യ സയാൻ. അത് കൊണ്ട് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ കുറച്ചുകൂടി ചേർത്തുപിടിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു." ജസയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ അവളെ കൂടുതൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഷെറിൻ എന്നൊരു വ്യക്തി എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇല്ലെന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്നത്ര സന്തോഷം ജസ നൽകി. ജസയുടെ ഈ 'പൊസ്സസീവ്നെസ്സ്' എനിക്ക് നൽകുന്നത് ഒരു വലിയ സുരക്ഷിതബോധമാണ്. (തുടരും...) ✍🏻 Whispering words #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

ഇതിയാനാ ഈ ചെക്കനേ വഷളാക്കുന്നത്........ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് കയറി വന്നു കൊണ്ട് ആലിയാമ്മ ദേഷ്യപ്പെട്ടു........ എന്തോന്നാടി കൊച്ചേ ഉറഞ്ഞു തുള്ളുന്നത്. അല്ലെങ്കിലേ ഈ ഊരുതെണ്ടിയുടെ കൊള്ളരുതായ്മകളൊക്കെ നല്ല വെടിപ്പായി അറിയാവുന്നത് നിങ്ങൾക്കല്ലിയോ........ 'ഊരുതെണ്ടി...... മ്മ്മ് ...... ക്യാപ്ഷൻ കൊള്ളാം ആലി കൂട്ടി........!! ഫ്രെഡ്ഡി കൈയ്യിലിരിക്കുന്ന സ്പടികഗ്ലാസിലെ ചുവന്ന ദ്രാവകം ഒന്ന് സിപ്പ് ചെയ്തു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു....... ആലിക്കൊച്ചേ........ എൻ്റെ ചെക്കന് കുറച്ച് അലമ്പനും തെമ്മാടിയുമാ....... പക്ഷേ നേരും നെറിയുമുള്ളവനാ........ അപ്പൻ്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റും കിട്ടിയല്ലോ...... രണ്ടും കണക്കാ ബാൽക്കണിയിലെ കൈവരിയിൽ പിടിച്ച് ആലിയാമ്മ നെടുവീർപ്പെട്ടു......!! മോൻ്റെ ഫോട്ടോ ഒരെണ്ണം എടുത്തു വച്ചേക്ക് കാടാറുമാസം നാടാറുമാസം എന്നാണല്ലോ കണക്ക് ഇനി ഈ തിരുമോന്ത എന്നു കാണാനാകുമോ ഒരു പെൺകൊച്ചുള്ളതാണേൽ പോണ്ടിച്ചേരിയിൽ മെഡിസിന് പഠിക്കുകയാ വേറൊന്ന് ഊരുതെണ്ടലും രണ്ട് മക്കളുണ്ടായിട്ടും ആരുമില്ലാത്തവരെ പോലെ....... ഒടുവിലായപ്പോഴേക്കും ഗദ്ഗദം കൊണ്ട് സംസാരിക്കാനാതെ ചുണ്ടും കടിച്ചു പിടിച്ച് ആലിയാമ്മ താഴേക്കിറങ്ങിപ്പോയി.........!! ടാ ..... മാക്കാനേ അപ്പനെല്ലാത്തിനും കൂടെ നില്ക്കും ഒന്നിനൊഴികെ.ആലിക്കൊച്ചിൻ്റെ കണ്ണു നിറഞ്ഞാൽ അത് അപ്പനെക്കൊണ്ട് സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല കേട്ടോ........ ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ നെഞ്ചുമൊന്ന് കലങ്ങി ..........!! അപ്പാ ....... ഞാൻ താന്തോന്നിയാണോ ഫ്രെഡ്ഡി വിഷാദത്തോടെ അപ്പൻ്റെ കൈ പിടിച്ച് ചോദിച്ചു......... നിന്നെ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാടാ അപ്പനിഷ്ടം നീ പോയി അമ്മയെ ആശ്വസിപ്പിക്ക്......... ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ തോളിൽത്തട്ടിപറഞ്ഞു........!! ദാ.... ലവനാണ് നുമ്മ നായകൻ ഫെഡറിക് ഫ്രാൻസീസ് എന്ന ഫ്രെഡ്ഡി..........!! കക്ഷിയെ അമ്മ ഊരുതെണ്ടി എന്നു വിളിച്ചപ്പോൾ....... ഉത്തരവാദിത്വമില്ലാതെ കള്ളും കുടിച്ചു നടക്കുന്ന ആളാണെന്നു കരുതേണ്ട......... ഫ്രെഡ്ഡി ഒരു ബൈക്ക് റേസിങ് റൈഡറാണ്........ ചെറുപ്പകാലം മുതൽ വെടിയുണ്ട പോലെ ചീറിപ്പായുന്ന ബൈക്കുകളോടുള്ള അടങ്ങാത്ത ക്രേസ്സ്.......... ചെറുപ്പത്തിൽ നാട്ടിലെ പട്ടാളക്കാരനായ വിജയൻ ചേട്ടൻ്റെ അടുത്താണ് ബുള്ളറ്റ് കണ്ടിട്ടുള്ളത്...... ബുള്ളറ്റിലിരുന്ന് അത് റേസ് ചെയ്തു ആ ചേട്ടൻ ഓടിച്ചു വരുമ്പോൾ ....... ഹോ....... ആ കുടുകൂടൂന്നുള്ള സൗണ്ട്...... അടുത്തുകൂടീ അത് പാഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ രോമാഞ്ചത്തോടെ നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട്....... അന്നങ്ങ് മനസ്സിൽ കയറിയതാ ആ പടക്കുതിര....!!. ഇന്ന് ഇന്ത്യയിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ബൈക്ക് റേസറാണ് ഫ്രെഡ്ഡി ലോകത്തെ വിവിധതരം റേസിങ്ങിൽ വാശിയേറിയതാണ് സൂപ്പർ ക്രോസ്സ് ....... അതിൽ വിന്നറാണ് ഫ്രെഡ്ഡി സൂപ്പർ ക്രോസിലെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന വിഭാഗമായ എസ്.എക്‌സ്.വണ്ണിൽ ചാമ്പ്യനാവുകയാണ് അടുത്ത ലക്ഷ്യം. പിന്നെ സൂപ്പർക്രോസിൽ ലോകചാമ്പ്യനാവുകയും. അതിനായി കടുത്ത പരിശ്രമത്തിലാണ് ഫ്രെഡ്ഡി......!! പ്രത്യേകതരം സ്വഭാവക്കാരനാണ് ...... സാഹസീകത ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണ് അതേ പോലെ സ്പീഡും....... വണ്ടിയൊക്കെ വെടിയുണ്ട പാഞ്ഞു പോകുന്ന വേഗത്തിലാണ് ഓടിക്കുന്നത് അതൊക്കെ ട്രാക്കിൽ മാത്രം സാധാ റോഡിൽ ആള് ഡീസൻ്റാ വേഗതയുടെ കാര്യം പറയും പോലെയാ പ്രവർത്തിയും...... ഏതു കാര്യത്തിലും അവന് അവൻ്റേതായ തീരുമാനങ്ങളുണ്ട് ഒന്നിൻ്റെ പേരിലും അതിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കാറുമില്ല. ഒരു പ്രശ്നത്തിൽ ഇടപെട്ടാൽ അതെത്ര ആഴവും പരപ്പും ഉള്ളതാണെങ്കിലും അതിൻ്റെ അവസാനം കാണാതെ തിരികെ വരാറില്ല.....!! അറപ്പുരയ്ക്കൽ തറവാട് നാലേക്കർ ഭൂമിയിൽ ആധുനികത എല്ലാം തികഞ്ഞ സൗധം...... വിശാലമായ ലാൻഡ് സ്കേപ്പിങ് സിറ്റിങ് ഏരിയ..... സ്വിമ്മിങ്ങ് പൂൾ...... ഗാർഡൻ .....ആധുനിക രീതിയിലുള്ള ജിംനേഷ്യം സെറ്റു ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. വെണ്ണക്കൽ തോല്കുമാറുള്ള ഫിനിഷിങ്ങിലാണ് വീടിൻ്റെ പെയിൻ്റിങ്ങ്....... നിരവധി വിദേശ ഇറക്കുമതി കാറുകൾ..... ഫ്രെഡ്ഢിയുടെ ബൈക്കുകൾ വിശാലമായ പോർച്ചിൽ ഇടം പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.... കാരണവരായ വർഗ്ഗീസ് മാപ്പിളയുടെ മക്കളാണ് ഫ്രാൻസിസും ഫിലിപ്പും ഫ്രാൻസിസിനും ആലിയാമ്മയ്ക്കും രണ്ട് മക്കൾ ഫെഡറിക്ക് ഫ്രാൻസിസും ഫിദാ ഫ്രാൻസിസും ഫിലിപ്പിനും ഭാര്യ ലിസിക്കും ഒരു മകൻ റഹാൻMBA കഴിഞ്ഞ് - ബിസ്സിനസ്സ് നോക്കുന്നു. എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചാണ് താമസം അറപ്പുരയ്ക്കൽ ഇന്ത്യയിലൊട്ടാകെ.... ഹോട്ടലുകൾ ജ്യുവലറികൾ'. റിസോർട്ടുകൾ....... കോളേജുകൾ അങ്ങനെ നീളൂന്ന ബിസിനസ്സ് ശൃംഖലയാണ്.ഇതൊക്കെ കുടുംബം ഒന്നാകെയാണ് മാനേജ് ചെയ്യുന്നത്....... നമ്മുടെ ചെക്കന് ഈ ബിസിനസ്സൊന്നും പിടിക്കുകേല...... യേശുദേവൻ്റെ കരുണ ചൊരിയുന്ന രൂപത്തിന് മുന്നിൽ കണ്ണടച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന ആലിയാമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് ഫ്രെഡ്ഡി വന്നു നിന്നു. കണ്ണുതുറന്ന ആലി കാണുന്നത് തന്നെ നോക്കി നില്ക്കുന്ന മകനേയാണ്. ഫ്രെഡ്ഡി അമ്മയെ ചേർത്തു പിടിച്ചു ആലിക്കുട്ടി.......... ഫ്രെഡ്ഡി കുറുമ്പോടെ വിളിച്ചു. ഹോ.....നാറ്റം ഏതാണ്ടൊക്കെ വലിച്ചു കേറ്റിയിട്ട് അമ്മയെ പുന്നാരിക്കാൻ വന്നേക്കുന്നു........ ആലിയാമ്മ മൂക്കു ചുളിച്ചോണ്ട് അവൻ്റെ കൈയ്യും തട്ടിമാറ്റി നടന്നു. ശ്ശെടാ പറച്ചിലു കേട്ടാൽ ഏതു നേരവും ആൽക്കഹോൾ ഫാക്ടറിയുമായാ നടപ്പെന്നു തോന്നുന്നല്ലോ....... എൻ്റെ ആലിക്കുട്ടി അപ്പൻ്റെ കൂടെ വല്ലപ്പോഴും കാണുമ്പോൾ ഒന്നു പിടിക്കും ....... അല്ലേലും ആലിക്കുട്ടിക്ക് കുറച്ച് അസൂയ ഉണ്ട് എൻ്റേം അപ്പൻ്റേം കെമസ്ട്രി കണ്ടിട്ട്....... അതു പോലൊരു അപ്പനേ ആർക്കേലും കിട്ടുമോ ദാ...... അമ്മേടേ ഈ കൊച്ചു തെമ്മാടിടേ ഭാഗ്യമാ എൻ്റെ അപ്പൻ..... ഭാഗ്യം..... എന്തു ഭാഗ്യമാടാ നിൻ്റെ കുരുത്തക്കേടിന് കൂട്ടുനിൽക്കുന്നതു കൊണ്ടാണോ അപ്പനും മോനും കണക്കാ അവൻ്റെയൊരു കെമസ്ട്രി..... എഞ്ചിനിയറിങ് കഴിഞ്ഞ ചെറുക്കൻ പറഞ്ഞുടനെ റേസിങിന് വിട്ടേക്കുന്നു അങ്ങേർക്ക് പണ്ടേ വിവരമില്ല ആലിയാമ്മാ അവനെ ചിറി കോട്ടി കാണിച്ചു....... ആലി കൊച്ചിന് ഇപ്പോ എന്തോ വേണം...... ഈ പിണക്കം മാറാൻ ഞാനെന്തു ചെയ്യണം ഓ.....പിന്നെ ഞാനെന്തു പറഞ്ഞാലും കേൾക്കുന്നൊരു മോൻ....... അതെന്തൊരു വർത്തമാനമാ ആലിക്കുട്ടി ഈ ഫ്രെഡ്ഡി ആരെങ്കിലും പറയുന്നത് അനുസരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഈ ആലിക്കുട്ടിയുടെ വാക്കുകൾക്കു മാത്രമാണ്. അവൻ അവരെ ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു...... എന്നാ നീ ടെസ്സയുടെ കാര്യത്തിൽ എന്തു തീരുമാനിച്ചു...... ദാണ്ട് കിടക്കണു..... ചട്ടീം കലോം ആലിക്കുട്ടിയെ സ്നേഹിക്കാൻ വന്നാലുടനെ എടുത്തിടും എനിക്ക് കെട്ടാൻ തോന്നുമ്പോൾ അങ്ങോട്ടുപറയാം ഇതുവരെ കുസൃതിയോടെ സംസാരിച്ചവൻ അരിശത്തോടെ അവൻ്റെ റൂമിലേക്ക് പോയി...... ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ പോക്കു നോക്കി വേദനയോടെ ആലിയാമ്മ താടിക്ക് കൈയ്യും കൊടുത്തിരുന്നു. അമ്മയും മോനും പിന്നെയും പിണങ്ങിയോ...? ശുണ്ഡി പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആലി കൊച്ചിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ഫ്രാൻസിസ് ഇരുന്നു....... കെട്ടിൻ്റെ കാര്യം പറയുമ്പോൾ അവനു തുള്ളലാ ആലിക്കൊച്ച് സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഇനി ആരെങ്കിലും ആ ചങ്കിനകത്തു ഉണ്ടോ.....? ആലിക്കൊച്ച് ഒരു ഞെട്ടലോടെ ഫ്രാൻസിസിനെ നോക്കി..... എവിടുന്ന്........ അവൻ്റെ ഇഷ്ടവും ആവേശവും പാഷനും സന്തോഷവുമെല്ലാം അവൻ പൊടി പാറിക്കൊണ്ട് താണ്ടുന്ന ദൂരത്തായാണ്.......വേഗതയേയാണ്. ബൈക്ക് റേസ് ചെയ്ത് നില്ക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും അവന് ലഹരിയാണ്. ഒരു പെണ്ണിനോടും തോന്നാത്ത ലഹരി അതൊക്കെ മറികടന്ന് അവനൊരു പെണ്ണിനെ ചങ്കിൽ കയറ്റിയാൽ കർത്താവു വിചാരിച്ചാലും അവിടുന്നവൻ ഇറക്കി കളയില്ല. നീ വിഷമിക്കേണ്ട ചെക്കനു കുറച്ചു സമയം കൊടുക്ക്........ പിന്നെ ആ ടെസ്സയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞോണ്ട് അങ്ങോട്ട് ചെല്ലേണ്ട . എനിക്കേ ആ കൊച്ചിനെ പിടിക്കുന്നില്ല മുഖത്താകെ ചുണ്ണാമ്പും തേച്ച് അര നിക്കറും നമ്മളെയൊക്കെ കാണുമ്പോൾ ആ കൊച്ചിനൊരു പുശ്ചമാ എൻ്റെ ചെക്കന് എന്നതായാലും ആ കൊച്ച് വേണ്ട...... ഫ്രാൻസിസ് തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. ഫ്രെഡ്ഡിതൻ്റെ മുറിയിൽ ചുവരിലൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളിലും ഷീൽഡുകളിലും കൈവിരലുകളോടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആദ്യമായി 19 വയസ്സിൽ നാട്ടിലെ ചെറിയൊരു ട്രാക്കിൽ യമഹമുടെ ബൈക്കുമായി മത്സരത്തിനിറങ്ങിയതു മുതൽ ഈയടുത്ത കാലത്ത് സൂപ്പർ ക്രോസ്സിൽ വിന്നറായി കപ്പുയർത്തി നില്ക്കുന്ന പിക്ചേഴ്സ് വരെയുണ്ട് ......... മത്സരങ്ങൾക്കു ലഭിച്ച ഷീൽഡുകളും പതക്കങ്ങളും കപ്പുകളും കൊണ്ട് ചുവരിന് ഒരു ഭാഗം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഈ ഇരുപത്തിയേഴു വയസ്സിലും പത്തു വയസ്സുകാരൻ്റെ ആകാംക്ഷയോടെ ഫ്രെഡ്ഡി അതെല്ലാം തൊട്ടു നോക്കി കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ചേട്ടായി....... ഫ്രെഡ്ഡി.തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതും റഹാൻ......... ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ അപ്പൻ ഫ്രാൻസിസിൻ്റെ അനിയൻ ഫിലിപ്പിൻ്റെ മകൻ........ ഇരുപത്തിനാലു വയസ്സുള്ള ചുറുചുറുക്കുള്ള ചെറുപ്പക്കാരൻ...... കുസൃതിയും കുറുമ്പും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ....... ടെസ്സ അടിപൊളിയല്ലേ..... ചേട്ടായി ഒന്നു നോക്കിയാലോ........ ആണോ ....... അത്രയ്ക്ക് അടിപൊളിയാണോ ഫിലിപ്പിനു വേണ്ടി ഒന്നു നോക്കിയാലോ ഫ്രെഡ്ഡി അരിശത്തോടെ പറഞ്ഞു. സന്തോഷമായി ചേട്ടായി .....അപ്പനു വിളി കേൾക്കെണ്ട വല്ല ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നോ എനിക്ക്....... റഹാൻ തല ചൊറിഞ്ഞോണ്ട് ആത്മഗതിച്ചു. ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരുത്തിയും ഇല്ല. അങ്ങനെയൊരാളും വേണ്ട എൻ്റെ മനസ്സിൽ അങ്ങ് സൗദി അറേബ്യയുടെ മണലാരണ്യങ്ങളിൽ പൊടി പാറിക്കൊണ്ട് ....... ഞാൻ താണ്ടുന്ന എൻ്റെ സ്വപ്നം ഇന്ത്യൻ പതാകയുമേന്തി നില്ക്കുന്ന നിമിഷം ഞാനാ സ്വപ്നത്തിൽ എത്താൻ കാതങ്ങളോളം സഞ്ചരിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു...... എൻ്റെ മനസ്സിനെയും ശരീരത്തേയും കഠിനമായ പരിശീലനത്തിലൂടെ....... ട്രാക്കിൻ്റെ വരുതിയിലെത്തിക്കണം. നിതാന്ത പരിശ്രമങ്ങൾ ........ വീട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത പരിശീലനങ്ങൾ ........ മരണത്തെപ്പോലും മുഖാമുഖം കാണുന്ന നിമിഷങ്ങൾ...... !! ഇതിനിടയൽ കൂടെ ഒരു പെണ്ണ്...... ബെല്ലും ബ്രേക്കുമില്ലാത്ത ഒരു പോക്കാ എൻ്റേത്...... കൂടെ ഒരാളുണ്ടായാൽ....... അതൊന്നും ശരിയാകില്ല...... അതൊന്നും എൻ്റെ ചിന്തയിൽ കൂടി ഇല്ല.......!! അമ്മയെ എന്നെ കാണുന്നില്ലെന്ന് പരാതിയാണ് .... ഇനി ഒരാളുടെ കൂടീ പരാതി താങ്ങാൻ വയ്യ..... റൈഡർ സന്യാസിയാകാനുള്ള പുറപ്പാടാണ്....... അല്ലേ റഹാൻ ചിരിച്ചോണ്ട് ചോദിച്ചു. സന്യാസി കൊള്ളാല്ലോടാ...... ചെക്കാ ഫ്രെഡ്ഡി അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.....!! റഹാൻ ഫ്രെഡ്ഡിയെ ഒന്നു നോക്കി...... ജിമ്മിലും ട്രാക്കിലെയും കഠിന പരിശ്രമത്തിലൂടെ ഉരുക്കിയെടുത്ത ഫിറ്റ് ബോഡി ...... ഏതൊരു പെണ്ണും കൊതിച്ചു പോകുന്ന ആകാര സൗഷ്ടവം....... കുസൃതി കണ്ണുകൾ..... എങ്കിലും ഗൗരവമായ ഭാവം....!! എൻ്റമ്മോ...... റഹാൻ സ്വന്തം ശരീരത്തിലേക്ക് നോക്കി അയ്യേ ..... ചളുക്കാ പുളുക്കാനുള്ള ബോഡി....... എന്തൊരു ദാരിദ്രൃം..... സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ നോക്കി നെടുവീർപ്പെട്ടു.......!! എന്തോന്നാടെ ഈ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നെ ഫ്രെഡ്ഡി അവനെയൊന്നു കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി...... പറഞ്ഞിട്ട് എന്തു കാര്യം ....... ആനയ്ക്ക് അതിൻ്റ വലിപ്പം അറിയില്ലല്ലോ...... റഹാൻ കുറുമ്പോടെ പറഞ്ഞു........ ചേട്ടായിക്ക് ആരോടും പ്രണയം തോന്നിയിട്ടില്ലെ ..... പെട്ടെന്ന് റഹാൻ ചോദിച്ചു. പ്രണയം...... അല്ലേ..... ഫ്രെഡ്ഡി ഒന്നു ചിരിച്ചു. ഉണ്ടല്ലോ...... ചിലതിനോടെല്ലാം പ്രണയമാണ്....... ഡിസംബർ മാസത്തിലെ മഞ്ഞുമൂടിയ പ്രഭാതത്തോട്....... രാത്രിയിൽ പെയ്യുന്ന മഴയോട്....... ഇരമ്പിയാർക്കുന്ന കടലിനോട്....... പച്ചപരവതാനി വിരിച്ച വയലിനോട്...... നീഗൂഢവും നിശബ്ദമുമായി വൃക്ഷങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന വനങ്ങളോട് കാട്ടരുവികളോട് തലയുയർത്തിത്തി നില്ക്കുന്ന കൊടുമുടികളോട്..... അതിലേറെ പ്രണയം ചീറിപ്പായുന്ന റേസിങ് മ്പൈക്കുകളോട് വേഗത്തിനോട് സാഹസികതയോട് ചിറിപ്പായുന്ന ബൈക്കുകൾ ഞെരിച്ചമർത്തുന്ന റേസിങ് ട്രാക്കുകളോട് ഓരോ മത്സരങ്ങളോടും പ്രണയമാണ് അവസാനിക്കാത്ത പ്രണയം ആ..... ബെസ്റ്റ് ..... ആരോട് എന്താ ചോദിച്ചത്........ ആകെ........ ഗ്യാസ് പോയ അവസ്ഥയിൽ റഹാൻ കിളികളെയെല്ലാം തിരിച്ചുവിളിക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ നിന്നു.......!! ടാ..... പൊട്ടാ..... എന്തോന്നാ മിഴിച്ചു നില്ക്കുന്നെ.......?? എന്നതാ...... ഇവിടെ നടന്നത് ....... ഞാനെന്താ ഇവിടെ........ റഹാൻ സ്വന്തം തലയ്ക്കു തട്ടി...... വന്ന കിളികളെയെല്ലാം വേഗം കൂട്ടീലാക്കി.....!! എനിക്ക് നിങ്ങളൊക്കെയില്ലേ അതുമതി...... റഹാനെ ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഫ്രെഡ്ഡി പറഞ്ഞു.....!! ടാ കൊച്ചനേ...... ആലിക്കൊച്ച് മുടിഞ്ഞ അരിശത്തിലാ എനിക്കാണേൽ നാളെ വെളുപ്പിനെ പോകണം ...... നീ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഹെൽപ്പെടാ..... അതിൻ്റെ കണ്ണുനീരു കണ്ടോണ്ട് പോകാൻ മനസ്സ് വരില്ലെടാ...... ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ ശബ്ദമൊന്നിടറി........ ചേട്ടായി വിഷമിക്കേണ്ട നമ്മുക്ക് ശരിയാക്കാമെന്നേ......!! ഡിന്നറിനായി വർഗ്ഗീസ് മാപ്പിളയും...... മക്കളായ ഫ്രാൻസിസും ഫിലിപ്പും എത്തി...... അവനെന്തിയേ ഇവിടുത്തെ പോക്കിരി...... കുഞ്ഞുമോനേ ....... വാടാ ചെക്കാ കഴിക്കുന്ന സമയമായിട്ടും അവിടെ എന്തെടുക്കുകയാ വർഗ്ഗീസ് മാപ്പിള ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ റൂമിലേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു. ഞാനിവിടുണ്ടേ........ ഫ്രെഡ്ഡി റെഹാനുമായി അങ്ങോട്ടെത്തി കഴിക്കാനിരുന്നു. ലിസിമ്മാ പോരട്ടെ എൻ്റെ സ്പെഷ്യൽ ....... ഈ ചെക്കനെ കൊണ്ടു തോറ്റു ആലി ചേട്ടത്തി...... ലിസി ചിരിച്ചോണ്ട് .... ഫ്രെഡ്ഡിക്കുള്ള ചപ്പാത്തിയും വെജിറ്റബിൾ കറിയും ഹാഫ് ബോയിൽഡ് മുട്ടയും എടുത്തിട്ടു വന്നു......!! അതും ആസ്വദിച്ച് കഴിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു..... അപ്പാപ്പാ ...... കുഞ്ഞു മോൻ നാളെ നാടുവിടുകയാ കേട്ടോ...... അതു കേട്ടതും എല്ലാവരും നിശബ്ദരായി....... ഫ്രെഡ്ഡി നോക്കിയപ്പോൾ അപ്പനും റഹാനു മൊഴികെയുള്ള മുഖങ്ങളിലെല്ലാം സങ്കടം...... അപ്പനെ ഉറ്റുനോക്കിയപ്പോൾ...... ഫ്രാൻസിസ് അവനെ കണ്ണടച്ചു കാണിച്ചു....... എങ്ങോട്ടാ കുഞ്ഞുമോനേ ഇത്തവണ...... എളേപ്പൻ ഫ്രാൻസിസ് ചോദിച്ചു. കുറച്ചു ദൂരെ....... വനാതിർത്തിയോട് ചേർന്നുള്ള കൊച്ചുഗ്രാമം...... കളരികൾക്കും ആയോധന കലകൾക്കും പേരുകേട്ട കാളിപുരം....!! അവിടെ ആയോധന കലകൾക്ക് അഗ്രഗണ്യനായ ഗുരുവുണ്ട് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അടുത്തു കുറച്ചു കാലം വിദ്യകളൊക്കെ അഭ്യസിക്കണം...... അടുത്ത വർഷം സൗദി അറേബ്യയിൽ നടക്കുന്ന സൂപ്പർ ക്രോസ്സിൽ വിജയിക്കാൻ അത് വളരെ ഉപകരിക്കും...... കോച്ചിൻ്റെ നിർദ്ധേശമാണ്........!! ആലിയാമ്മ മുഖം വീർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടതും റഹാൻ ചിരിച്ചു. ആലിമ്മാ........ ചേട്ടായി പോയിട്ടു വരട്ടെ....... വേറെ രാജ്യത്തെങ്ങുമല്ലല്ലോ നമ്മുടെ കൊച്ചു കേരളത്തിൽ തന്നെയല്ലേ ....... ആലിമ്മ നോക്കിക്കോ ഏതേലും ഉശിരുള്ള പെങ്കൊച്ച് ഈ കൊല കൊമ്പനെ...... വാരിക്കുഴിയില് വീഴ്ത്തും........ അതു കേട്ടും ആലിയാമ്മയുടെ മുഖത്തൊരു തെളിച്ചം വന്നു. എന്നാലൊരു മുഖം റഹാനെ അരിഞ്ഞ് അച്ചാറിടാൻ പാകത്തിൽ ചുവന്നിരുന്നു........!! ആലിമ്മ നോക്കിക്കോ ഏതേലും ഉശിരുള്ള പെങ്കൊച്ച് ഈ കൊല കൊമ്പനെ...... വാരിക്കുഴിയില് വീഴ്ത്തും........ അതു കേട്ടും ആലിയാമ്മയുടെ മുഖത്തൊരു തെളിച്ചം വന്നു. എന്നാലൊരു മുഖം റഹാനെ അരിഞ്ഞ് അച്ചാറിടാൻ പാകത്തിൽ ചുവന്നിരുന്നു.......!! റഹാൻ ഫ്രെഡ്ഡിയെ നോക്കിയതും ...... ചെക്കനവിടെ മസിലൊക്കെ വിറപ്പിച്ച് ഇങ്ങനെ ചപ്പാത്തിയിൽ ബലം പിടിക്കുകയാ ..... റഹാൻ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് ഒറ്റോട്ടം സ്റ്റെയർ കയറി മുകളിലോട്ട്.....!! ടാ..... കൈ കഴുകീട്ട് പോടാ ഫിലിപ്പ് പറഞ്ഞതും ഇനിയവിടെ നിന്നാൽ ഒരിക്കലും കഴുകാൻ കൈയ്യുണ്ടാവില്ല അപ്പാ..... പറഞ്ഞതും റൂമിലേക്കോടി വാതിലടച്ചിരുന്നു അവൻ...... അവൻ്റെ പരാക്രമം കണ്ട് എല്ലാവരും ചിരിച്ചു. അത്താഴമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഫ്രെഡ്ഡി കിടക്കാനായി പോയി.....!! പുലർച്ചെ 4.30 ആയി........ അറപ്പുരയ്ക്കൽ മാളിക നിയോൺ ബൾബിൻ്റെ പ്രകാശത്തിൽ കുളിച്ചു നിന്നു ....... ഫ്രെഡ്ഡി ....... തൻ്റെ ലഗേജുമായി താഴേക്ക് ഇറങ്ങി....... അവൻ താഴേക്കിറങ്ങുന്നതും നോക്കി ആലിയാമ്മയും ഫ്രാൻസിനും ലിവിങ് ഏരിയയിൽ കാത്തു നിന്നു...... അപ്പാ....... ന്നാ പിന്നെ ...... വിണ്ടും പാക്കലാം ആലിക്കുട്ടി....... Love u ഫ്രെഡ്ഡി അവരെ ചേർത്തു പിടിച്ച് നെറ്റിയിൽ മുത്തി...... ടാ...... കള്ള തിരുമാലി പോയേച്ചും വെക്കം വന്നേക്കണം....... അതു പിന്നെ അങ്ങനല്ലിയോ....... എൻ്റെ ആലിക്കുട്ടി ഫ്രെഡ്ഢിയെ കാണാനാഗ്രഹിക്കുമ്പോഴേ നമ്മളരികിൽ ഉണ്ടാകില്ലേ...... ഫ്രെഡ്ഡി കുസൃതിയോടെ തൻ്റെ ജിപ്സിയിൽ കയറി ഓടിച്ചു പോയി........ ഫ്രാൻസിസ്....... കണ്ണു തുടയ്ക്കുന്നതു കണ്ടതും ആലി കൊച്ചിനും നൊന്തു....... എന്നതാ അച്ചായാ ഇത് ........ ആലികൊച്ച് വേദനയോടെ ചോദിച്ചു........ എൻ്റെ തെമ്മാടിയെ കണ്ടു കൊതി തീർന്നില്ല......" നിങ്ങൾക്കല്ലായിരുന്നോ എനക്കേട് മോൻ ലോകം കീഴടക്കിയേച്ചും വരട്ടേന്നും പറഞ്ഞ് ആ ചെറുക്കനെല്ലാത്തിനും പിരി കേറ്റി വിട്ടേച്ച് ഇപ്പോ ഇരുന്നു മോങ്ങുന്നു.....!! പോട്ടെടി അവൻ അവൻ്റെ സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം സാക്ഷാത്കരിച്ചിട്ടു വരട്ടെ......." അറപ്പുരയ്ക്കലിൻ്റെ വിശാലമായ കോർട്ടിയാഡിൽ നിന്ന് മെയിൻ ഗേറ്റ് വഴി....... റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോഴും ഫ്രെഡ്ഡിയുടെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.......!! ഒറ്റയ്ക്കൂള്ള യാത്ര...... അങ്ങനെ വേണമെന്നൊരു തോന്നൽ അതു കൊണ്ടാണ് ഉറ്റ സുഹൃത്തായ ആൽവിനെപ്പോലും ഒപ്പം കൂട്ടാത്തത്. കോച്ച് അജയഘോഷ് പറഞ്ഞു തന്നൊരു വിവരണം മാത്രമേയുള്ളു ആ നാടിനേക്കുറിച്ച്........ വനാതിർത്തിയോടു ചേർന്നുള്ള ഒരു ഗ്രാമം പരിഷ്കൃത ലോകം എത്തി നോക്കാത്തൊരിടം...... പ്രത്യേക ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ടാനങ്ങളും അനുവർത്തികുന്ന ഒരു ഊര്...... മന്ദാകിനിപ്പുഴയും ഊരിലെ കാളിയുടെ ക്ഷേത്രം...... ആയോധനകലകളിൽ അഗ്രഗണ്യനായ യദു ശർമ്മൻ...... ഇത്രയുമേ അജയഘോഷിൽ നിന്നു കിട്ടിയ വിവരങ്ങൾ.....!! "മ്മ്മ്.... ബാക്കിയൊക്കെ അവിടെ ചെന്നിട്ട് അറിയാം..." ജിപ്സി കുറേ ദൂരം താണ്ടി..... സൂര്യൻ കത്തിക്കയറുന്നു. ഉച്ച സമയം ആയിരിക്കുന്നു. നാളെ വൈകുന്നേരത്തോടെ കാളിപുരത്ത് എത്തുകയുള്ളു. വിശപ്പു തോന്നിയപ്പോൾ വണ്ടിയൊന്ന് ഒതുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഫ്രെഡ്ഡി ചുറ്റുമൊന്നു നോക്കി..... ആൾത്തിരക്ക് കുറഞ്ഞൊരു കവലയിലാണവൻ...... വണ്ടി സൈഡാക്കി..... അതിൽ നിന്നിറങ്ങി ഒന്നു മൂരി നിവർത്തി.... റോഡരികിൽ പൊതു ടാപ്പ് കണ്ടതും അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു.മുഖത്ത് വെള്ളം വീണപ്പോൾ ഒരാശ്വാസം...... ആലിക്കുട്ടി എന്തൊക്കെയോ പൊതിഞ്ഞു കെട്ടിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ജിപ്സിയുടെ ബാക്കിൽ കുറേ സാമഗ്രികൾ കണ്ടതും... ഇതൊക്കെ എപ്പോ? വനാതിർത്തിയിലുള്ള ഗ്രാമത്തിലേക്കാണെന്നു പറഞ്ഞതു കൊണ്ടാവും പെട്ടെന്ന് കേടുവരാത്ത ഭക്ഷ്യസാധനങ്ങൾ, പൊടി വകകൾ ഉണക്കി വച്ച ഐറ്റമസ്. മിൽക്ക് പ്രൊഡക്ട്സ്.അങ്ങനെ പോകുന്നു..... വാഴയിലയിൽ പൊതിഞ്ഞ ചോറെടുത്ത് ജിപ്സിയിലിരുന്ന് കഴിച്ചു..... ചെമ്പാവരിച്ചോറും കുറച്ച് തൈരും ചമ്മത്തിയും ഉണക്കമീനും...... ഹെൽത്ത് കോൺഷ്യസ് കാരണം എല്ലാം ലളിതമായിട്ടാണ്...... ഫ്രെഡ്ഡിക്ക് ഫാസ്റ്റ്ഫുഡിനേക്കാളും വീട്ടിലെ ഭക്ഷണമാണ് ഇഷ്ടം....!! വീണ്ടും യാത്രയാരംഭിച്ചു. തനിച്ചുള്ള ഇത്രയും ലോങ്ങ് യാത്രയൊക്കെ വേറെ ആർക്കാണേലും ബോറായേനെ..... ഫ്രെഡ്ഡിക്ക് ഇതൊന്നും വിഷയമല്ല ഡ്രൈവിങ് എപ്പോഴും ലഹരിയാണ്. രാത്രിയായപ്പോൾ ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഒരു ലോഡ്ജിൽ താമസിച്ചു രാവിലെ വീണ്ടും യാത്ര തുടങ്ങി നഗരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് അവൻ്റെ ജിപ്സി ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചെറിയ അരുവികളും പാറക്കൂട്ടങ്ങളും പിന്നെ വലിയ മലനിരകൾ ദൂരെയായി കൊടുംകാട്...... ദുർഘടം പിടിച്ച മൺറോഡിലൂടെ വണ്ടി പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു.ചെറിയൊരു അരുവിയെ കീറി മുറിച്ച് വണ്ടി ചെന്നത് നിന്നത് കാളിപുരം എന്നെഴുതിയ മഞ്ഞ ബോർഡിനടുത്താണ് ദൂരെയായി ജനസഞ്ചാരം ഉള്ളതായി ഫ്രെഡ്ഡിക്ക് തോന്നി...... അങ്ങോട്ടേക്ക് വണ്ടി നിർത്തി...... മൂന്നാല് ചെറിയ കടകൾ..... പക്ഷേ കുറച്ചു.... താഴെയായി ചന്തയാണെന്നു തോന്നുന്നു. അവിടെ തിരക്കുണ്ട്...... കവലയുടെ ഒത്ത നടുക്കായി പടർന്നു പന്തലിച്ച അരയാൽ നില്‌കൂന്നു. ചുറ്റും തറ കെട്ടിയിട്ടിട്ടുണ്ട്. അതിൽ രണ്ട് വൃദ്ധർ ഇരിക്കുന്നു. കുറേ കൂടിലുകൾ അടുത്തടുത്തായി കാണാം...... ഫ്രെഡ്ഡി പതിയെ ആ ചെറിയ കടയിലേക്ക് നീങ്ങി. പലചരക്ക് കടയാണ്.കടയിൽ വന്ന സ്ത്രികൾക്ക് എന്തൊക്കെയോ എടുത്ത് കൊടുക്കുകയാണ്. ""അതേ ചേട്ടാ.... ഞാൻ കുറച്ച് ദൂരേന്നാണേ.... ഈ കളരിഗുരുക്കൾ യദുശർമ്മ......?? "ഓ...... അയ്യാവേ തിരക്കിയാണോ മൺറോഡ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അയാൾ പറഞ്ഞു......ദാ......ഈ വഴി പോയി ഒരു വളവ് അകലെ കാളീക്ഷേത്രമുണ്ട് അതിന് പുറകിലാണ് കളരിത്തറ......" ഫ്രെഡ്ഢി കടക്കാരനോട് നന്ദി പറഞ്ഞ് അവിടേക്ക് തിരിച്ചു. ചുറ്റും കാടാൽ തീർത്തൊരു ഗ്രാമം പ്രകൃതി രമണിയതയിൽ പൂത്തുലഞ്ഞു നില്ക്കൊന്നിരിടം കാട്ടുപൂക്കളിൻ്റെ സൗരഭ്യം..... മന്ദാകിനിപ്പുഴ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞൊഴുകുന്നു...... ഏകദേശം നാനൂറ് കുടുംബങ്ങളോളം ഇവിടെ താമസിക്കുന്നു. അധികം പരിഷ്കാരങ്ങളൊന്നും കടന്നു കൂടിയിട്ടില്ല. വളവു തിരിഞ്ഞതും ത്രിശൂലവും ഒറ്റക്കൽ സ്തൂപവും കണ്ടു...... കരങ്കല്ലിൽ തീർത്ത ചെറിയൊരു ക്ഷേത്രം ഒറ്റക്കല്ലിൽ തീർത്ത കാളി വിഗ്രഹം.....!! ഫ്രെഡ്ഡി ജീപ്പ് പടുകൂറ്റൻ വേപ്പിൻ മരത്തിന് മുന്നിൽ നിർത്തി. ഇറങ്ങി പതിയെ നടന്നു. മൺ റോഡിലൂടെ കാളവണ്ടി പോകുന്നു. നിറയെ പച്ചക്കറിയുമായി...... അവിടമാകെ കാപ്പിപ്പൂവിൻ്റെ മണം നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു...... മൺ റോഡിനപ്പുറം കാപ്പിത്തോട്ടമാണ്...... വെൺമ നിറഞ്ഞ പൂക്കളാൽ പൂത്തുലഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു. കാളി ക്ഷേത്രത്തിനു ചുറ്റും ഇരുളു മൂടീയതു പോലേ നിഗൂഡതകൾ നിറഞ്ഞിടമായി തോന്നി. അകത്തുനിന്നും ജപമന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചത്തിൽ കേൾക്കാം "ഓം കാളീം മേഘസമപ്രഭാം ത്രിനയനാംവേതാളകണ്ഠസ്ഥിതാംഖഡ്ഗം ഖേട കപാല ദാരിക ശിരഃ കൃത്വാകരാഗ്രേഷു ച ഭൂതപ്രേതപിശാചമാതൃസവിതാംമുണ്ഡസ്രജാലംകൃതാം വന്ദേ ദുഷ്ടമസൂരികാദിവിപദാം സംഹാരിണീമീശ്വരീം" ക്ഷേത്രത്തിന് അരികിലായി കൂറ്റൻ വൃക്ഷങ്ങളാലും.....വള്ളിപ്പടർപ്പുകളാലും നിറഞ്ഞ കാവ്...... അതിൽ മാനംമുട്ടെ വളർന്നൊരു വൃക്ഷത്തിൽ ചുവന്ന പട്ടു ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു........ രക്തവർണ്ണമാർന്ന കുങ്കുമവും മഞ്ഞൾപ്പൊടിയും..... മരത്തിനു ചുറ്റും കൂടി കിടക്കുന്നു. റോഡരികിൽ നിന്ന് ഇതൊക്കെ വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന കാവി പുതച്ചൊരാൾ കാറ്റു പോലവൻ്റെയടുത്തെത്തി..... 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://share.aksharathalukal.in/s/52663/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ

കരിന്തണ്ടൻ അവസാന ഭാഗം #📔 കഥ #👌 വൈറൽ വീഡിയോസ് #പ്രേതകഥ #😔 ഇമോഷണൽ സ്റ്റാറ്റസ് 😍 #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

സർപ്പക്കാവ് #📔 കഥ #പ്രേതകഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #👌 വൈറൽ വീഡിയോസ്

#📔 കഥ #📋 കവിതകള്‍ #❤️ പ്രണയ കവിതകൾ

#😥 വിരഹം കവിതകൾ #❤️ പ്രണയ കവിതകൾ #📋 കവിതകള്‍ #📔 കഥ

അന്ന് വൈകുന്നേരം കോവിലകത്തെ പണികളെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ലക്ഷ്മിയമ്മയും ഉണ്ണിമായയും മടങ്ങാൻ ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കുന്നതിനിടയിൽ ലക്ഷ്മിയമ്മ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ അരികിലെത്തി.... "തമ്പുരാട്ടീ... നാളെ വിനയൻ സാറും കുടുംബവും ഞങ്ങളുടെ കുടിലിലേക്ക് വരുന്നുണ്ട്. ഉണ്ണിമായയെ കാണാനാണ്. തമ്പുരാട്ടിയുടെ അനുഗ്രഹം വേണം" ലക്ഷ്മിയമ്മ കൈകൾ കൂപ്പി വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി പുഞ്ചിരിച്ചു. "അതിനെന്താ ലക്ഷ്മീ നല്ല കാര്യമാണല്ലോ. ഉണ്ണിമോൾക്ക് നല്ലൊരു ജീവിതം കിട്ടട്ടെ. നാണിയമ്മേ... നീയും നാളെ ലക്ഷ്മിയുടെ കൂടെ പോണം. അവിടെ എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണമെങ്കിൽ നീ കൂടെ നിൽക്കുന്നത് അവർക്ക് ഒരു ധൈര്യമായിരിക്കും." നാണിയമ്മ സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചു. ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് അത് വലിയൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് രേവതി അങ്ങോട്ട് വന്നത്. പണിക്കാരത്തിയുടെ വീട്ടിൽ പോയി അവിടുത്തെ ചടങ്ങുകളിൽ പങ്കെടുക്കുന്നത് തനിക്ക് അന്തസ്സുകേടാണെന്ന് രേവതിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. എങ്കിലും ഉണ്ണിമായ ആ പടിയിറങ്ങണം എന്നത് അവളുടെ ആവശ്യമാണ്.... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... നാളെ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരുന്നില്ല. പക്ഷേ ചടങ്ങുകൾക്കൊന്നും ഒരു കുറവ് വരുത്തരുത്. ദാ ഇത് കയ്യിൽ വെച്ചോ" രേവതി തന്റെ ബാഗിൽ നിന്നും കുറച്ച് പണം എടുത്ത് ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. "വിഷ്ണു ഏട്ടൻ അറിയണ്ട ഇതുകൊണ്ട് ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് നല്ലൊരു സാരിയും പലഹാരങ്ങളുമൊക്കെ വാങ്ങിക്കോ." ലക്ഷ്മിയമ്മ ആ പണം വാങ്ങുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "വലിയ ഉപകാരം രേവതി കൊച്ചേ... അത്രയും സന്തോഷം." അവർ കോവിലകത്തെ പടിയിറങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴാണ് വിനയൻ സാറിന്റെ ഫോൺ വരുന്നത്. "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ഞങ്ങൾ നാളെ രാവിലെ പത്തു മണിയോടെ എത്തും. എല്ലാവരും വരുന്നുണ്ട്. ഉണ്ണിമായയോട് തയ്യാറായിരിക്കാൻ പറയണേ" വിനയൻ സാറിന്റെ ആവേശഭരിതമായ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കുളിർമഴ പെയ്തതുപോലെ തോന്നി.... അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ. ഉണ്ണിമായയുടെ കൊച്ചു വീട് വൃത്തിയായി ഒരുക്കിയിരുന്നു. നാണിയമ്മ നേരത്തെ തന്നെ എത്തി ലക്ഷ്മിയമ്മയെ സഹായിക്കാൻ കൂടി. ഉണ്ണിമായ രേവതി കൊടുത്ത പുതിയ സാരിയുടുത്ത് മുറിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു പിടച്ചിലായിരുന്നു. വിനയൻ സാർ വരുന്നു എന്ന സന്തോഷത്തേക്കാൾ ഉപരി വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ ഇത് അറിഞ്ഞാലുള്ള അവസ്ഥയായിരുന്നു അവളെ ഭയപ്പെടുത്തിയത്.... പെട്ടെന്നാണ് ജനാലയ്ക്കൽ ഒരു നിഴൽ കണ്ടത്. അവൾ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. അവിടെ വിഷ്ണു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ആരും കാണാതെ ഇടവഴിയിലൂടെ അവൻ വന്നതാണ്...വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ പണ്ടത്തെ ആ അധികാരമായിരുന്നില്ല മറിച്ച് ഒരു വലിയ സങ്കടമായിരുന്നു നിഴലിച്ചിരുന്നത്.... "തമ്പ്രാൻ... ഇവിടെ..." അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി വിറച്ചു കൊണ്ടു ചോദിച്ചു... വിഷ്ണു പതുക്കെ ആരും കാണാതെ മുറിക്കുളിൽ കടന്നു. അവൻ അവളുടെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ അവളുടെ തോളിൽ സ്പർശിച്ചു. "ഉണ്ണിമായേ... നീ ശരിക്കും മറ്റൊരാളുടേതാകാൻ പോവുകയാണോ? ഈ വിഷ്ണുവിനെ നിനക്ക് അത്ര വേഗം മറക്കാൻ പറ്റുമോ?" അവന്റെ സ്വരത്തിലെ ഇടർച്ച കേട്ടപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ ഹൃദയം തകർന്നുപോയി. വിഷ്ണു പരുക്കനാണെങ്കിലും തന്നെ എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് ആ നിമിഷം മനസ്സിലായി. "തമ്പ്രാൻ... എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ല. എന്റെ അമ്മയുടെ സന്തോഷം..." അവൾ വിതുമ്പി... "എനിക്കറിയാം... നിന്റെ അമ്മയുടെ സന്തോഷമാണ് നിനക്ക് വലുതെന്ന്" വിഷ്ണു അവളുടെ മുഖം തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ എനിക്ക് നീ വേണം ഉണ്ണിമായേ... നീയില്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ല. ഈ കോവിലകത്തെ അധികാരവും പണവുമൊന്നും നിനക്ക് പകരമാവില്ല. നീ അന്ന് ആ ലൈബ്രറിയിൽ പുസ്തകം അടുക്കി വെക്കുമ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ നോക്കി നിന്നത് വെറുതെയല്ല. എന്റെ ശ്വാസമാണ് നീ." വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് വീണു. അത് കണ്ടതും ഉണ്ണിമായ തകർന്നുപോയി. അധികാരമുള്ള ആ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ തന്റെ മുന്നിൽ വിങ്ങുന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കാനായില്ല. "എന്നെ മറന്നേക്ക് തമ്പ്രാൻ... നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരുപാട് ദൂരമുണ്ട്" അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ദൂരമുണ്ടായിരിക്കാം... പക്ഷേ നീ വേറൊരാളുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. നിനക്ക് എന്നെ പേടിയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. ആ പേടിയാണ് നമ്മുടെ ഇടയിലെ മതിൽ. പക്ഷേ സ്നേഹം കൊണ്ട് ആ മതിലുകൾ ഞാൻ തകർക്കും" വിഷ്ണു ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ആരും കാണാതെ അവിടെ നിന്നും തിരികെ നടന്നു... അല്പസമയത്തിനകം വിനയൻ സാറും മാതാപിതാക്കളും വീട്ടിലെത്തി. നാണിയമ്മയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും ചേർന്ന് അവരെ സ്വീകരിച്ചു. ഉമ്മറത്ത് വലിയ ചർച്ചകൾ നടന്നു. ഉണ്ണിമായ ചായയുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ വിനയൻ സാർ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നാൽ ആ പുഞ്ചിരിക്ക് മറുപടി നൽകാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.... വിനയൻ സാറിന്റെ അമ്മ ഉണ്ണിമായയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് സ്വർണ്ണവള അണിയിച്ചു. അത് കണ്ട ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദാശ്രുക്കൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. എല്ലാവരും സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. പക്ഷേ ഉണ്ണിമായയുടെ മനസ്സ് അപ്പോഴും ആ ജനാലയ്ക്കൽ കണ്ട വിഷ്ണുവിന്റെ നീറുന്ന മുഖത്തായിരുന്നു... വിഷ്ണുവിന്റെ ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ അമ്മയുടെ സന്തോഷത്തിന് മുന്നിൽ ആ സ്നേഹം ഒരു പാപമായി അവൾക്ക് തോന്നി. ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കോവിലകത്തെ മട്ടുപ്പാവിലിരുന്ന് വിഷ്ണു താഴെ നടന്നുപോകുന്ന വിനയൻ സാറിന്റെ വണ്ടിയെ നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ കത്തുന്ന സിഗരറ്റ് പാതിയിലധികം അണഞ്ഞുപോയിരുന്നു... "ഉണ്ണിമായേ... നിന്നെ ഞാൻ ആർക്കും വിട്ടു കൊടുക്കില്ല" അവൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു. വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രണയം ഇപ്പോൾ ഒരു വലിയ ദുരന്തത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയാണോ അതോ പുതിയൊരു വിപ്ലവത്തിലേക്കാണോ എന്ന് കാലം കരുതിവെച്ചിരുന്നു....                 ************ വിനയൻ സാറും കുടുംബവും പടിയിറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ ആ ചെറിയ വീട് പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദമായി. ഉമ്മറത്ത് ബാക്കിവെച്ച ചായഗ്ലാസുകൾക്കും ഉപ്പേരി പാത്രങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ ലക്ഷ്മിയമ്മ ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്നപോലെ ഇരുന്നു..... അവരുടെ കയ്യിൽ വിനയന്റെ അമ്മ കൊടുത്ത ആ സ്വർണ്ണവള തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പണിക്കാരത്തിയുടെ മകൾക്ക് കിട്ടാവുന്നതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും വലിയ അംഗീകാരമായി ലക്ഷ്മിയമ്മ അതിനെ കണ്ടു.... "മോളെ ഉണ്ണിമായേ... നീ കണ്ടോ?" ലക്ഷ്മിയമ്മ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "അവർക്ക് നിന്നെ അത്രയ്ക്കും ഇഷ്ടമായി. ആ തറവാട്ടിലെ മരുമകളായി നീ കയറിച്ചെല്ലുമ്പോൾ എന്റെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും തീരുമടാ." മുറിക്കുള്ളിൽ കട്ടിലിൽ തളർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു ഉണ്ണിമായ. അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ സന്തോഷത്തിന് പകരം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഭാരമായാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്. അവളുടെ ഇടതുകൈത്തണ്ടയിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ വിരലുകൾ അമർന്ന പാട് അപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ സ്പർശനം നൽകിയ വേദനയേക്കാൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ നീറുന്നത് അവൻ അവസാനമായി നോക്കിയ ആ നോട്ടമായിരുന്നു. തമ്പ്രാൻ കുട്ടിയുടെ കണ്ണിൽ കണ്ട ആ കണ്ണീർത്തുള്ളി... അത് തന്റെ ജീവിതം മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു... "അമ്മേ... എനിക്ക് കുറച്ചു നേരം ഉറങ്ങണം" അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.... പുറത്ത് സന്ധ്യ മയങ്ങുകയായിരുന്നു. കണിമംഗലം കോവിലകത്തിന് മുകളിൽ ചുവന്ന ആകാശം പതുക്കെ കറുപ്പിലേക്ക് മാറുന്നു. കോവിലകത്തെ മട്ടുപ്പാവിലെ ജനാലയ്ക്കൽ വിഷ്ണു അപ്പോഴും നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്നു. അവൻ താഴെ ഉണ്ണിമായയുടെ വീടിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു പകുതി കത്തിത്തീർന്ന സിഗരറ്റ് ഇരിപ്പുണ്ട്... പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ ഒരു കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടു. വിഷ്ണു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല വന്നത് രേവതിയാണെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു.... "വിഷ്ണു ഏട്ടാ... നിങ്ങൾ എന്തിനാ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നിൽക്കുന്നത്?" രേവതിയുടെ സ്വരത്തിൽ ഒരു വിജയച്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. "താഴെ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ വീട്ടിൽ ചടങ്ങുകളൊക്കെ ഭംഗിയായി കഴിഞ്ഞു. ഉണ്ണിമായയുടെ വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഇനി എങ്കിലും വിഷ്ണു ഏട്ടൻ ഒന്ന് സമാധാനപ്പെട്." വിഷ്ണു പതുക്കെ മുഖം തിരിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ രൗദ്രഭാവം കണ്ട് രേവതി ഒന്ന് ഭയന്നു പിന്നോട്ട് മാറി. "വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചു എന്ന് കരുതി അവൾ എന്റേതല്ലാതാകില്ല രേവതി. ഈ പടിപ്പുര കടന്ന് അവൾ പോകില്ല എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് നടന്നിരിക്കും." "വിഷ്ണു ഏട്ടാ... ഇത് വെറും വാശിയാണ്" രേവതി ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഒരു പണിക്കാരത്തിയുടെ മകൾക്ക് വേണ്ടി നിങ്ങൾ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ തരംതാഴുന്നത്? നാട്ടുകാർ അറിഞ്ഞാൽ കോവിലകത്തെ അന്തസ്സ് എവിടെ പോകും?" "അന്തസ്സോ?" വിഷ്ണു പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. "സ്നേഹിക്കുന്നവളോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നതാണോ അന്തസ്സ് അതോ അന്തസ്സിന് വേണ്ടി പ്രണയത്തെ കൊല്ലുന്നതാണോ? നിനക്ക് അത് മനസ്സിലാകില്ല രേവതി. കാരണം നിന്റെ ഉള്ളിൽ പക മാത്രമേയുള്ളൂ." വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകൾ രേവതിയെ വല്ലാതെ കുത്തിനോവിച്ചു. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയി. പക്ഷേ വിഷ്ണുവിന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു പ്ലാൻ തയ്യാറാകുകയായിരുന്നു. വിനയൻ സാർ അവളെ സ്വന്തമാക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ താൻ വെറുതെ ഇരിക്കില്ലെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു... രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ ഉണ്ണിമായ തന്റെ ഡയറി തുറന്നു. അവൾക്ക് വിഷ്ണുവിനോടുള്ള ദേഷ്യമാണോ അതോ സഹതാപമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വിനയൻ സാർ തനിക്ക് സുരക്ഷിതമായ ഒരു ജീവിതം തരുമായിരിക്കും പക്ഷേ വിഷ്ണു നൽകുന്നത് തന്റെ ആത്മാവിനെ തൊടുന്ന സ്നേഹമാണെന്ന് അവൾക്ക് എപ്പോഴൊക്കെയോ തോന്നിപ്പോകുന്നു... പെട്ടെന്നാണ് മുറ്റത്ത് ഒരു കല്ല് വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. ഉണ്ണിമായ ഞെട്ടി ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഇരുട്ടിൽ പ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു. ആ ഉയരവും നിൽക്കുന്ന രീതിയും കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് മനസ്സിലായി... അത് വിഷ്ണു തമ്പ്രാനാണ്. അമ്മ ഉറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തിറങ്ങി. അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു... "തമ്പ്രാൻ... എന്തിനാ ഈ നേരത്ത് ഇവിടെ വന്നത്?" അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു. വിഷ്ണു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു പതുക്കെ വലിച്ചു. അവളുടെ വിരലുകൾക്കിടയിലേക്ക് അവൻ എന്തോ ഒന്ന് വെച്ചു കൊടുത്തു. ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണ മോതിരം. "ഇത് നിനക്കുള്ളതാണ്. ആ വിനയൻ തന്ന വളയേക്കാൾ നിനക്ക് ചേരുന്നത് ഇതാണ്" വിഷ്ണുവിന്റെ സ്വരം വല്ലാതെ ആർദ്രമായിരുന്നു. "നിന്റെ കല്യാണം ആരുടെ കൂടെ നടന്നാലും നിന്റെ മനസ്സിൽ എന്നും ഈ വിഷ്ണു മാത്രമേ ഉണ്ടാവൂ. നീ ആ മോതിരം കളയരുത്." ഉണ്ണിമായ സ്തബ്ധയായി നിന്നുപോയി. വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രണയം അവളെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു ഒപ്പം വല്ലാതെ ഭ്രമിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വിഷ്ണു ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു മറഞ്ഞു. കയ്യിലിരിക്കുന്ന ആ മോതിരം ഒരു കനൽ പോലെ അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു... ഈ രഹസ്യം അമ്മ അറിഞ്ഞാൽ... രേവതി അറിഞ്ഞാൽ... അവളുടെ ലോകം തകരും... അവൾ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് അറിയാതെ വിഷ്ണു പോകുന്നതും നോക്കി അവിടെ തന്നെ നിന്നു... എന്നാൽ ഇതൊക്കെ കണ്ട് ഒരാൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു...... അത് ആരായിരിക്കും...? പറയുമോ നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം.....  റിവ്യൂ ഇടാമോ.....? ഇനി ഉണ്ണിമായയുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്തൊക്കെ സംഭവിക്കും...? ഉണ്ണിമായക്ക് വിഷ്ണുവിനെ കിട്ടുമോ അതോ വിനയൻ സാർ തന്നെ kettumo....? കാത്തിരിക്കൂ...... തുടരും....... ❤️ ✍️പ്രണയ_തൂലിക....... ❣️ ഇനി 2,3 day സ്റ്റോറി ഇല്ലാട്ടോ 🙁നിങ്ങൾ ആരു ഒരു നല്ല റിവ്യൂ ഇടുന്നില്ലല്ലോ....ഉണ്ണിമായേയെ കുറിച്ചോ വിഷ്ണുവിനെ കുറിച്ചോ എന്തെകിലും ഒന്ന് പറയു സ്റ്റോറിയെ കുറിച് നിങ്ങളെ അഭിപ്രായം എന്താണ് നമ്മുക്ക് ആരെ കൊണ്ട് കല്യാണം കഴിപ്പിക്കണം പറയും frnds 😄 പാവം ഉണ്ണിമായ അല്ലെ 🫣😄 #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #😔വേദന #💞 പ്രണയകഥകൾ

കരിന്തണ്ടൻ part 3 #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #☠️😈 പ്രേതകഥകൾ 😲🤯 #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📔 കഥ #👌 വൈറൽ വീഡിയോസ്

#📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💌 പ്രണയം #😞 വിരഹം