📔 കഥ

ഇരുവർ ഭാഗം 5 പിന്നീടുള്ള രണ്ടു മൂന്നു ദിവസങ്ങൾ സന്തോഷകരമായി തന്നെ കടന്നുപോയി. കുറഞ്ഞ ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ ബദ്രിനാഥും,അച്ഛനും അമ്മയും തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായത് പോലെ ലയനക്ക് തോന്നി. വീട് വിട്ടുപോന്നതിനുള്ള ദുഃഖമൊന്നും ലയനയെ തെല്ലും അലട്ടിയില്ല. തന്റെ വീട്ടിലുള്ള അതേ സ്വാതന്ത്ര്യവും സന്തോഷവും തനിക്ക് ഇവിടെ നിന്നും കിട്ടുന്നുണ്ട്. അത് തന്റെ ഭാഗ്യം തന്നെയാണ്.... നാളെ വീട്ടിലേക്ക് ചെല്ലണമെന്ന് വിളിച്ചറിയിച്ചിട്ടുണ്ട് രാവിലെ തന്നെ പോകണം. നാളെ ഒരു ദിവസം അവിടെ നിന്നിട്ട്, മറ്റന്നാൾ തിരികെ ഇങ്ങോട്ട് പോരണമെന്നാണ് വിചാരിക്കുന്നത്. അതുകഴിഞ്ഞിട്ട് രണ്ടാൾക്കും ജോലിക്ക് പോയി തുടങ്ങണം. വിവാഹം പ്രമാണിച്ച് ഒരാഴ്ചത്തെ ലീവ് എടുത്തിരിക്കുന്നതാണ്. ഒരോ നിമിഷവും തന്നെ പ്രണയത്തിലാഴ്ത്തുന്ന ബദ്രിയോട് അവൾക്ക് ഏറെ സ്നേഹമാണ്. അയാൾക്കും അങ്ങനെ തന്നെ. അല്ലെങ്കിലും ആദ്യമായി തന്നെ പൂർണമായി അറിയുന്ന പങ്കാളിയെ ഏതു മനുഷ്യർക്കാണ് സ്നേഹിക്കാതിരിക്കാനാവുക. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ബദ്രിയും ലയനയും കൂടി ലയനയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. മഹേഷും, കാർത്തികയും അവർ വരുന്നതും കാത്ത് സിറ്റൗട്ടിൽ നിൽക്കുകയാണ്. മഹിമ ജോലിക്ക് പോകാനായി റെഡിയായി കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു... ലയനയും ബദ്രിയും കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി.. ആഹ്... മക്കളെ കയറിവാ.... മഹേഷ് പറഞ്ഞു, അവർ അകത്തേക്ക് കയറി. ഹാളിലിരുന്ന് വിശേഷങ്ങൾ പരസ്പരം പങ്കു വയ്ക്കുന്ന അവരുടെ അരികിലേക്ക് മഹിമ വന്നു. ബദ്രിനാഥ് അവളെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളും തിരികെ ഒരു പുഞ്ചിരി അയാൾക്ക് നൽകി. മഹിമ ലയനയെ നോക്കുകയായിരുന്നു. രണ്ടുമൂന്നു ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ അവൾക്ക് വല്ലാത്ത മാറ്റം സംഭവിച്ചത് പോലെ, മഹിമക്ക് തോന്നി. മുഖത്തൊക്കെ ഒരു തരം തുടിപ്പും മിനുപ്പും. സ്നേഹിക്കപ്പെടുമ്പോൾ പെണ്ണിന് ഇത്രയേറെ മാറ്റം സംഭവിക്കുമോ എന്നവൾക്കത്ഭുതം തോന്നി. ഭക്ഷണം എടുത്ത് വച്ചിട്ടുണ്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ മറക്കരുത് കേട്ടോ. കാർത്തിക മഹിമയോട് പറഞ്ഞു. ശരി. മഹിമ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി, അമ്മ എടുത്തുവച്ചിരിക്കുന്ന ലഞ്ച് ബോക്സ് ബാഗിലേക്ക് വച്ചു. ഞാൻ ഇറങ്ങുകയാണ്... മഹിമ പറഞ്ഞു.. ലയന അവളെ നോക്കിയത് പോലുമില്ല. അവൾ അതിവേഗം പുറത്തേക്കിറങ്ങി. സ്കൂട്ടിയിൽ കയറി. അവർ വന്നപ്പോൾ തൊട്ട് വല്ലാത്തൊരു ശ്വാസംമുട്ടൽ അനുഭവപ്പെടുന്നത് പോലെ. എത്രയും വേഗം തനിക്ക് ഓഫീസിൽ പോയാൽ മതി. മഹിമ ഓർത്തു. അവരുടെ മുൻപിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ താനൊരു തെറ്റുകാരി ആണെന്നുള്ള തോന്നൽ ഉണ്ടാകുന്നു. അല്ലെങ്കിലും താനാണ് അങ്ങനെയൊരു ചതി ചെയ്തതെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചിരിക്കുകയല്ലേ, എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും സത്യം ആരും വിശ്വസിക്കുന്നതുമില്ല. ഇനിയൊരു പക്ഷേ അത് സത്യമായിരുന്നോ എന്ന് തനിക്കൊരു സംശയമുണ്ട്. ഒരുപക്ഷേ ആ പെൺകുട്ടിയെ ബദ്രിനാഥ്‌ ചതിച്ചതാണെങ്കിലോ...?? ലയന തന്നെയൊന്ന് നോക്കിയതുപോലുമില്ലല്ലോ. മഹിമ സങ്കടത്തോടെ ഓർത്തു. നീ എന്താ മോളെ, മഹിമയോട് മിണ്ടാത്തത്?? കാർത്തിക ലയനയോട് ചോദിച്ചു. മിണ്ടണമെന്ന് വിചാരിച്ചാ അമ്മേ വന്നത്, പക്ഷേ അവളെ കണ്ടപ്പോൾ എന്തോ മിണ്ടാൻ തോന്നിയില്ല. അന്ന് എല്ലാവരുടെയും മുമ്പിൽവെച്ച് എന്റെ ബദ്രിയെ നാണംകെടുത്തിയില്ലേ, എനിക്കത് ആലോചിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ദേഷ്യം തോന്നുകയാണ്. കഴിഞ്ഞതൊക്കെ കഴിഞ്ഞു മക്കളെ ഇനി അതൊന്നും മനസ്സിൽ വച്ചുകൊണ്ടിരിക്കണ്ട. ഉം... കാർത്തിക അവർക്ക് കഴിക്കാൻ കൊടുത്തു. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ ലയന വായതോരാതെ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലെ വിശേഷങ്ങളോരോന്നായി പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. മകൾ ഏറെ സന്തോഷവതിയാണ് എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ മഹേഷിനും കാർത്തികക്കും ഒരുപാട് സന്തോഷം തോന്നി. എക്കാലവും ഇതുപോലെ സന്തോഷമായിരിക്കട്ടെ..... അവർ വരുന്നത് പ്രമാണിച്ച് ചിക്കനും മീനും ഒക്കെരാവിലേ തന്നെ മഹേഷ്‌ വാങ്ങി വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഉച്ചക്കത്തേക്ക് വേണ്ടി, അത് വൃത്തിയാക്കി കറിയാക്കാനുള്ള തിരക്കിലാണ് കാർത്തിക. അടുക്കളയിലായിരുന്ന അമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് ലയന വന്നു. ഞാൻ കൂടണോ അമ്മേ?? നീ ആ ഉള്ളിയെടുത്ത് തൊലിയൊന്നു കളഞ്ഞു വച്ചേ...കാർത്തിക പറഞ്ഞു ലയന ഉള്ളിയുടെ തോല് കളയാൻ തുടങ്ങി. എന്നാലും അമ്മേ...ഈ മഹിമക്ക് ശരിക്കും എന്താ പറ്റിയത്?? എനിക്കെന്തു മാത്രം സങ്കടമായി എന്ന് അമ്മക്കറിയാമോ. ഇവൾ ഇങ്ങനെ തുടങ്ങിയാൽ നമ്മളെന്ത് ചെയ്യും അമ്മേ...?? അങ്ങനെയൊരബദ്ധം അവൾക്ക് പറ്റിപ്പോയി, എന്നുവച്ച് ഇനി അത് പറഞ്ഞ് അവളെ വേദനിപ്പിക്കാൻ നിൽക്കണ്ട. അവൾക്ക് നിന്നോടുള്ള സ്നേഹക്കൂടുതൽ കൊണ്ടല്ലേ അങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്തത്. ബദ്രിനാഥന്റെ വീട്ടുകാർ പാവം ആയതുകൊണ്ട് മാത്രം എന്നെ അതൊന്നും പറഞ്ഞു വേദനിപ്പിച്ചില്ല. വേറെ വല്ലവരും ആയിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ ജീവിതാവസാനം വരെ ഞാൻ കുത്തുവാക്കുകൾ കേൾക്കേണ്ടിവന്നേനെ.. ബദ്രിനാഥ് ആളെങ്ങനെ, പാവം തന്നെയല്ലേ?? അതെന്ത് ചോദ്യമാ അമ്മേ... ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ളതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും നല്ല മനുഷ്യനാണ് എന്റെ ഭർത്താവ്. അദ്ദേഹത്തെ പങ്കാളിയായി കിട്ടിയത് തന്നെ എന്റെ മഹാഭാഗ്യം. അവിടത്തെ അച്ഛനും അമ്മയും ആണെങ്കിലും വളരെ പാവങ്ങളാണ്. എന്നോട് നല്ല സ്നേഹമാണ്. നീയും അങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കണം അവനോട് സ്നേഹവും ബഹുമാനവും എപ്പോഴും ഉണ്ടാകണം. ഉം.... പിന്നെ മോളെ മഹിമ വരുമ്പോൾ നീ പിണക്കം കാണിക്കേണ്ട കേട്ടോ. ഇല്ലമ്മേ ഞാനവളോട് മിണ്ടിക്കോളാം... അങ്ങനെ തന്നെ വേണം. നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും പിരിയരുത്. ഇല്ലമ്മേ.... ബദ്രിനാഥ് ധാരാളം സംസാരിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിലാണ്, അതുകൊണ്ടുതന്നെ അയാളോട് പെട്ടെന്ന് ഒരു അടുപ്പവും,ഇഷ്ടവുമൊക്കെ തോന്നും.. മഹിമ അന്ന് വൈകുന്നേരം ഓഫീസിൽ നിന്നും താമസിച്ചാണ് ഇറങ്ങിയത്. വീട്ടിൽ അവരുള്ളതുകൊണ്ട്, അവരെ ഫേസ് ചെയ്യാൻ ഒരുതരം ബുദ്ധിമുട്ട് അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. പോരും വഴി ലയനക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടമുള്ള നാരങ്ങ മിഠായി വാങ്ങി ഇരട്ടകൾ ആണെങ്കിലും ഇഷ്ടങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ രണ്ടാളും രണ്ട് തരത്തിലാണ്. തനിക്ക് നാരങ്ങ മിഠായി തീരെ ഇഷ്ടമില്ല. നാരങ്ങ മിട്ടായി എന്നല്ല ഒരു മിഠായിയും ഇഷ്ടമല്ല. മധുരത്തിനോട് പൊതുവേ പ്രിയം കുറവാണ്, ചായ കുടിക്കുന്നത് പോലും മധുരമിട്ടല്ല... എന്നാൽ ലയന നേരെ തിരിച്ചാണ്. അവൾക്ക് മധുരം നല്ല ഇഷ്ടമാണ്. വെറുതെ അടുക്കളയിൽ പോയി പഞ്ചസാര വാരി വായിൽ ഇടുന്നവളാണ് അവൾ. ചുവപ്പും ഓറഞ്ചും കളറുള്ള നാരങ്ങാ മിഠായി പത്തെണ്ണം വാങ്ങിച്ചിരുന്നു അവൾ വരുമ്പോൾ എല്ലാവരും പൂമുഖത്ത് ഇരിപ്പുണ്ട് വീട്ടിൽ വരുന്നവരോട് ഇഷ്ടക്കേട് കാണിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ എന്നുള്ളത് കൊണ്ട് മാത്രം അവൾ ബദ്രിനാഥിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. അയാളും ഒരു ചിരി അവൾക്ക് സമ്മാനിച്ചു. അവൾ അകത്തേക്ക് പോയി. ബാഗ് ടേബിളിൽ വച്ചിട്ട് അവൾ കുളിക്കാനായി കയറി. കുളിച്ചു വസ്ത്രം മാറ്റി ഇറങ്ങി വന്നപ്പോൾ ലയന മുറിയിൽ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. നിന്റെ പിണക്കം മാറിയോ ??മഹിമ ചോദിച്ചു. മുഴുവനും മാറിയിട്ടൊന്നുമില്ല, എങ്കിലും സാരമില്ല.ലയന മെല്ലെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. നീ എനിക്ക് വേണ്ടി മേടിച്ചതാണല്ലേ നാരങ്ങ മിഠായി?? ലയന ചോദിച്ചു. അല്ലല്ലോ... ഓഹ് പിന്നെ, ഞാനല്ലാതെ വേറെ ഇവിടെ ആരാന്ന് അറിഞ്ഞില്ല നാരങ്ങാ മിഠായി തിന്നുന്നത്.. എനിക്കറിയാം നീ എന്നെ കരുതി വാങ്ങിച്ചു കൊണ്ട് വന്നതാണെന്ന്.. നിന്നോട് ആരു പറഞ്ഞു എന്റെ ബാഗ് തുറക്കാൻ ??മഹിമ ചോദിച്ചു. നിന്റെ ബാഗ് തുറക്കാൻ ഞാൻ ഇനി ആരുടെയാ അനുവാദം മേടിക്കേണ്ടത്.?? ലയന ഒരു നാരങ്ങ മിഠായി എടുത്തു വായിൽ ഇട്ടു... വാ....നിനക്ക് ചായ തരാം, ലയന മഹിമയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. അവർ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.. നിന്റെ ജീവിതമൊക്കെ എങ്ങനെ പോകുന്നു?? മഹിമ ചോദിച്ചു എന്റെ പൊന്നുമോളെ നിന്റെ വാക്കും കേട്ട് ഞാനിപ്പോൾ വിവാഹം കഴിക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ എന്ത് നഷ്ടമായി പോയേനെയെന്നറിയാമോ, എന്നെ അത്രക്കും ജീവനാ ബദ്രിക്ക്, ബദ്രിക്ക് മാത്രമല്ല, അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും എന്നെ എന്തിഷ്ടമാണെന്നറിയാമോ? അങ്ങനെയൊരു വീട്ടിലേക്ക് കയറി ചെല്ലാൻ കഴിഞ്ഞതാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമെന്ന് എനിക്കിപ്പോൾ തോന്നുന്നു. സന്തോഷകരമായ ജീവിതത്തെ കുറിച്ചുള്ള വർണ്ണനകൾ ലയന സഹോദരിയുടെ മുൻപിൽ തുറന്നിട്ടു. മഹിമ കൗതുകത്തോടെ ഓരോന്നും കേൾക്കുകയായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിലും ലയന സന്തോഷമായിരിക്കുന്നതാണ് തനിക്കെപ്പോഴും ഇഷ്ടം. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ അവർ തിരികെ പോകാൻ ഇറങ്ങി. നാളെ മുതൽ ജോലിക്ക് കയറണം അതുകൊണ്ടാ ഇപ്പോൾ പോകുന്നത്. ലയന വിഷമത്തോടെ മഹിമയോട് പറഞ്ഞു ശരി പോയിട്ട് വാ... അവർ വീട്ടിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. ഹൊ... നിങ്ങൾ അങ്ങ് പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഈ വീടങ്ങ് തീർത്തും ഉറങ്ങിയത് പോലെയായിരുന്നു.. ബദ്രിയുടെ അമ്മ ജാനകി പറഞ്ഞു. അത് ശരിയാ...സഹദേവനും പറഞ്ഞു. മക്കള് വാ... അമ്മ ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കി വച്ചിട്ട് നിങ്ങൾ വരാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇതുവരെ കഴിച്ചില്ലേ?? ലയന ചോദിച്ചു. ഇല്ല. അതെന്തിനാ ഞങ്ങളെ നോക്കിയിരുന്നത് കഴിക്കാൻ മേലായിരുന്നോ...എന്നാൽ വരൂ കഴിക്കാം. അയ്യോ... എന്റെ വയറ്റിൽ ഇടമില്ല. ബദ്രി പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ പറയല്ലേ ബദ്രി, അച്ഛനും അമ്മയും നമ്മൾ വരാൻ വേണ്ടി നോക്കിയിരുന്നതല്ലേ, ഒരിത്തിരിയെങ്കിലും നമുക്ക് കഴിക്കാം.ലയന പറഞ്ഞു. അവർ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ് കഴിച്ചു. 💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐 പിറ്റേന്ന് ലയന രാവിലെ ഓഫീസിലേക്ക് പുറപ്പെടാനായി ഇറങ്ങി. മോൾ എപ്പോഴാ വരിക ?? ജാനകി ചോദിച്ചു. അഞ്ചുമണി കഴിയും അമ്മേ.. മോളെ, ഞാനും അച്ഛനും കൂടെ വൈകുന്നേരം ഒന്ന് പുറത്ത് പോകും കേട്ടോ. വീടിന്റെ താക്കോൽ ദാ ഈ ചെടിച്ചട്ടിയുടെ കീഴിൽ വച്ചേക്കാം. ശരി അമ്മേ... അവൾ സ്കൂട്ടറിൽ കയറി. മോളെ ലഞ്ച് എടുത്തോ.?? ആം എടുത്തമ്മേ.... അവൾ സ്കൂട്ടർ റോഡിലേക്കിറക്കി. ഒരാഴ്ച്ച ലീവ് കഴിഞ്ഞ് ഓഫീസിൽ പോകുന്നതാണ്. ഇന്ന് കൂട്ടുകാർ കളിയാക്കും അതുറപ്പാണ്. അവൾ ചിരിയോടെ ഓഫിസിലേക്ക് കയറി ചെന്നു. ഓഹ്...പുതുപ്പെണ്ണുവന്നോ....?? അവൾ ചെന്നതും അവർ വട്ടം കൂടി. 💐💐💐💐💐 വൈകുന്നേരം ഓഫിസിൽ നിന്നും പോരും വഴി എല്ലാവർക്കും ഓരോ പഫ്സും വാങ്ങിക്കൊണ്ടാണ് ലയന വന്നത്. സ്കൂട്ടർ പോർച്ചിൽ ഒതുക്കി ഇട്ടിട്ട്, അവൾ താക്കോൽ എടുത്ത് വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തു കയറി വാതിൽ അകത്തുനിന്നും അടച്ചു. കല്യാണം നടന്ന വീടാണ്.ആഭരണങ്ങൾ ഒക്കെയിരുപ്പുണ്ട്. വാതിൽ അടച്ചിട്ടേക്കാം അവർ വരുമ്പോൾ തുറന്നാൽ മതിയല്ലോ. അവൾ മുറിയിൽ ചെന്ന് വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റി കുളിച്ച്, അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്ന് ചായ തിളപ്പിച്ച്‌ ഒരു ഗ്ലാസിലേക്ക് എടുത്തു. അപ്പോഴേക്കും പുറത്ത് കാർ വന്ന് നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ വാതിൽ തുറന്നു. ബദ്രിയും അച്ഛനും അമ്മയും സിറ്റ്ഔട്ടിൽ നിൽക്കുകയാണ്... അവർ അകത്തേക്ക് കയറിയതും അവരുടെ മുഖം മാറി. 💚💚💚💚💚 തുടരും. #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ്.. 💐💐 🔻 പാർട്ട് _109 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ.. 💥 മിയാ.. പരിസരം പോലും മറന്നു കൊണ്ടുറക്കെ വിളിച്ചിട്ടാണ് കാർത്തു അവൾകരികിലേക്ക് ഓടി പാഞ്ഞു ചെന്നത്. മിയ അവൾക്കായി കൈ വിടർത്തി പിടിച്ചു കൊണ്ടൊരു ചിരിയോടെ നിന്ന് കൊടുത്തു..രണ്ടും കൂടി ഇറുകെ പുണർന്നു. അന്നത്തെയാ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവർ പിന്നെ ആദ്യമായി കാണുകയാണ്. ഇപ്രാവശ്യം മിയയുടെ വീട്ടുകാർക്കായിരുന്നു പ്രശ്നം. അതും അത്യാവശ്യം വലിയ പ്രശ്നം. കാർത്തുവിന്റെ തിരോധാനത്തെ തുടർന്ന് അശോകന്റെ സംശയങ്ങൾ മിയക്ക് നേരെയും നീണ്ടിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ മിയ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് മാറിയെങ്കിലും.. അവൾക്കെന്തെക്കെയോ അറിയാമെന്നുള്ള ധാരണയിൽ ഉറച്ചു കൊണ്ട് അശോകൻ മിയയെ കാണാൻ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നതോടെ കാര്യങ്ങൾ പ്രതികൂലമാവുകയാണ് ചെയ്തത്. അതും കാർത്തുവീനോടുള്ള ദേഷ്യം കൊണ്ട് മിയയെയും അവളുടെ വീട്ടുകാരെയും പോലും അതിഷേപിച്ച പോലുള്ള ഒരു സംസാരം.. കാർത്തു പോയതിനെ കുറിച്ചൊന്നും തനിക്കറിയില്ലെന്നുള്ള വാദത്തിൽ തന്നെ മിയ ഉറച്ചു നിന്നതോടെ അശോകന് പിന്നെ അത് വിശ്വസിക്കുകയെ നിവൃത്തിയൊള്ളു. അങ്ങനെ അല്ലെന്ന് തെളിയിക്കാൻ വേണ്ടുന്ന തെളിവുകളൊന്നും തന്നെ അശോകന്റെ കയ്യിലപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ അതോടെ മിയയുടെ വീട്ടുകാർക്ക് അതൊരു മോശമായി തോന്നി. മനഃപൂർവം അവരെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു എന്നത് പോലായി അവരാ കാര്യങ്ങളെ ഗ്രഹിച്ചത്. സ്വന്തം മകൾ ഒളിച്ചോടി പോയതിനെ മിയയുടെ തലയിൽ കെട്ടി വെക്കാൻ നോക്കിയ അശോകന്റെ നിലപാടിനോടുള്ള അസംതൃപ്തിയിൽ അവളുടെ വീട്ടുകാർ കടുത്ത ചില തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്തപ്പോൾ പെട്ടു പോയത് അവളാണ്. ഇനി കാർത്തികയോട് യാതൊരു വിധ അടുപ്പവും വേണ്ടന്ന് അവർ കർശനമായി പറയുമ്പോൾ അത് എതിർക്കാനും അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കാനും കഴിയാതെ അവളതിനുള്ളിൽ കുരുങ്ങി പോയി. വീട്ടുകാരെയും തെറ്റ് പറയാൻ പറ്റില്ല. അത്രയും രൂക്ഷമായിട്ടാണ് അശോകൻ അങ്ങോട്ട്‌ വന്നതും അവരോട് സംസാരിച്ചതും. എന്തിന്റെ പേരിലായാലും അവളതിനെ ന്യായിക്കരിക്കാനും നിന്നില്ല. പക്ഷേ അത് പോലെ തന്നെയാണ് കാർത്തുവും ആയിട്ടുള്ള ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ്. വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കമുണ്ട് എന്നുള്ള അവകാശവാദതിനപ്പുറം അവരുടെ ഇടയിലെ ആത്മ ബന്ധം.. അതൊരിക്കലും... ആർക്ക് വേണ്ടിയും അറുത്തു മാറ്റാനും കഴിയില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവരെ ഒന്ന് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു തിരുത്തും മുന്നേ പ്രശ്നം പിന്നെയും വലുതാക്കാൻ വയ്യാത്തത് കൊണ്ടാണ് മിയ കാർത്തുവിനെ കാണാനും ഫോൺ വിളിക്കാൻ കൂടിയും ശ്രമിക്കാതിരുന്നത്. "നിന്റെ ഹിറ്റ്ലർ ഡാഡിക്ക് എന്നോടിപ്പോഴും ദേഷ്യം ഉണ്ടാവോ ഡീ.." മിയ മറ്റാരും കേൾക്കാതെ ആ ഇറുകെ പുണർന്നു നിൽക്കുന്നതിനിടെ തന്നെ ചോദിച്ചു. "ഇല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.. ഇനിയിപ്പോ എല്ലാം നിന്റെ ഭാഗ്യം പോലിരിക്കും.." കാർത്തുവിന്റെ ചിരിക്കപ്പോൾ കള്ളത്തരം. "ഹോ.. എന്റെ കർത്താവെ..ഇത്രേം തിളക്കത്തിൽ നിന്നെയൊന്നു ചിരിച്ചു കണ്ടല്ലോ.. എനിക്കിനി ചത്താലും വേണ്ടില്ല..." മിയ ചിരിയോടെ തന്നെയാണ് പറയുന്നത്. "പിന്നെ.. നിന്നെ ഞാനിപ്പോ ചാവാൻ വിടുന്നുണ്ട്.." കാർത്തു അവളുടെ കവിളിൽ നുള്ളി. "ഇനിയെങ്കിലും ഞങ്ങളെ കൂടി കുറച്ചു മൈന്റ് ചെയ്യാ ട്ടാ.." അവരതേ നിൽപ്പിൽ തന്നെ ചിരിച്ചും കളിച്ചും സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് കാശി അൽപ്പമുറക്കെ തന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് രണ്ടാളും അവരുടെ കാര്യം ഓർത്തത് തന്നെ.. "ആരൊക്കെയാ ഗസ്റ്റ്‌.. അല്ല.. നിന്റെ കെട്ട്യോന്റെ കൈ ക്കെന്ത് പറ്റി..." ശിവയുടെ കുടുംബത്തെയൊക്കെ മിയ അപ്പോഴാണ് കണ്ടത്. അതിനിടയിൽ തന്നെ കാശിയുടെ തലയിലെ കെട്ടും കയ്യിലെ കെട്ടും. അവൾ കാർത്തുവിനെ ചുഴിഞ്ഞു നോക്കി. "സത്യം പറയെടി.. നീയാ ചെക്കനെ എടുത്തിട്ട് പെരുമാറിയോ?" കാർത്തുവിന് ചിരി വന്നു. "അതൊക്കെ വല്ല്യ കഥയാ.. ഞാൻ സൗകര്യം പോലെ പറഞ്ഞു തരുന്നുണ്ട്..." കാർത്തു ഉറപ്പ് കൊടുത്തതും മിയ അവർക്കടുത്തേക്ക് ചെന്നു. മിയയുടെ ആശങ്കകളെ അസ്ഥാനത്താക്കി വളരെ നന്നായി തന്നെ അശോകനും തുളസിയും അവളെ സ്വീകരിച്ചു.. സത്കരിച്ചു. "അന്നത്തെയാ ടെൻഷനിൽ പറ്റി പോയതാണ് മോളെ.. അത് കഴിഞ്ഞു മോളുടെ വീട് വരെയും വരണമെന്നും അന്ന് നടന്നതിനോക്കെ ഒരു ക്ഷമ പറയണമെന്നുമൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിന് പറ്റിയൊരു സാഹചര്യത്തിലൊന്നും ആയിരുന്നില്ല പിന്നെ.. എന്തായാലും ഞാൻ ഒരൂസം വരുന്നുണ്ട്.." ആത്മാർത്ഥമായിട്ട് തന്നെയാണ് അശോകൻ പറയുന്നതെന്ന് അയാളുടെ മുഖം കണ്ടാലേ അറിയാം. അപ്പോൾ മാത്രമാണ് കാർത്തുവിന് ഒരാശ്വാസം തോന്നിയത്. അവൾക്ക് മാത്രമല്ല.. കാശിക്കും. അവൾ തനിക്കൊരു ഹെല്പ് ചെയ്തു.. തന്റെ ജീവനും ജീവിതവും തിരിച്ചു കിട്ടാൻ പാകത്തിന് ഒരു സഹായം.. അവൾ സഹായിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ.. അവനത് ഓർക്കാൻ കൂടിയപ്പോൾ പ്രയാസമാണ്. പക്ഷേ അതിന്റെ പേരിൽ അവൾക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ടോ സങ്കടമോ ഉണ്ടാവരുത് എന്ന് തന്നെയാണ് അവനും. അത് കൊണ്ട് തന്നെ യാതൊരു മുൻപരിചയവും ഇല്ലാത്ത പോലാണ് അവൻ അവളോട് മിണ്ടിയതൊക്കെ. അവന്റെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലായത് കൊണ്ട് തന്നെ മിയയും അവനൊപ്പം അതിന് സഹകരിച്ചു നിന്ന് കൊടുത്തു.. അവരുടെ ആ അഭിനയങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ കാർത്തുവിനു ചിരി വരുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും കാശി കരുതിയത് പോലെ തന്നെ.. മിയയുടെ നന്മ കരുതി തന്റെ അച്ഛന് ഇനിയും മിയയോട് ഒരു നീരസമൊന്നും തോന്നാത്തിരിക്കാൻ വേണ്ടി അവളും ഒന്നും അറിഞ്ഞതായി ഭാവിച്ചില്ല. കാർത്തുവിന്റെ കൂട്ടുകാരി മിയയുടെ ഹെല്പ്പിനെ കുറിച്ച് കാശി പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ ശിവക്കും ആളെ പിടി കിട്ടി. ആദ്യമായയിട്ടമാണ് അവൻ അവളെ കാണുന്നത്. അവളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ആ പരിചയമില്ലായ്മ അവനൊരു ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ കാശിയുടെ ഫ്രണ്ട്.. അതും കാർത്തു പറഞ്ഞു കൊടുത്തു അറിവിൽ അവർ തമ്മിലുള്ള കൂട്ട് വളരെ നന്നായി അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ ആ പരിഗണന വെച്ചിട്ട് തന്നെയാണ് മിയ അവനോട് മിണ്ടുന്നതെല്ലാം. അറിയാത്തവരോട് പോലും അങ്ങോട്ട് ഇടിച്ചു കയറി സൗഹൃദമുണ്ടാക്കാൻ മിടുക്കിയായ മിയ എത്ര പെട്ടന്നാണ് അമ്മുവുമായി കൂട്ടായത്. ശിവയുടെ അമ്മയെ വരെയും അവൾ സംസാരിച്ചു കയ്യിലെടുത്തു. ആശ്ചര്യത്തോടെയാണ് ശിവ അവളെ നോക്കുന്നത്.. വേഗം തിരിച്ചു പോകാൻ വന്നവർ പിന്നെ അന്നവിടെ നിന്നും പോകാനിറങ്ങുന്നത് ഉച്ചക്ക് ശേഷമാണ്.. "ഭവ്യയെ രാജനങ്കിൾ അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയിട്ടുണ്ട് ശിവ.. എനിക്കൊന്ന് പോയ്‌ കാണണം എന്നുണ്ട്.. നീ ഫ്രീ ആകുമ്പോ ഒന്നിറങ്.." അവർ പോകാനിറങ്ങിയിട്ടാണ് കാശിയത് പറഞ്ഞത്. വിവരങ്ങളെല്ലാം ഗായത്രി അപ്പപ്പോൾ അവനെ അറിയിക്കുന്നുണ്ട്. പോലീസ് പിന്നെയും അവളെ തേടി ചെന്നതും ചോദ്യം ചെയ്തതും ഭവ്യ കേസിൽ തന്നെ ഉറച്ചു നിൽക്കാൻ തീരുമാനം എടുത്തതുമെല്ലാം ഗായത്രിയും പിന്നെ കാശിയും കൂടെയുണ്ടന്നുള്ള ധൈര്യത്തിൽ തന്നെയാണ്.. "എങ്കിൽ നമ്മുക്കിങ്ങനെ തന്നെ അങ്ങ് പോയാലോ.. എനിക്കും ആ കുട്ടിയെ ഒന്ന് കാണണം ന്നുണ്ട്." ശിവയുടെ അമ്മ കൂടി അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അത് വേണമോ എന്നായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിൽ. ഈ കാര്യത്തിൽ അവൻ പറയുന്നതാണ് തീരുമാനം എന്നാ പോലെയാണ് കാശിയുടെ നിൽപ്പ്. എങ്കിൽ നമ്മുക്ക് എല്ലാർക്കും കൂടി പോയാലോ.. " കാർത്തു കൂടി ചോദിച്ചു. മിയ പിറ്റേന്നാണ് തിരിച്ചു പോകുന്നത്. എങ്കിൽ അവൾ കൂടി പോരട്ടെ എന്ന് അമ്മുവും പറഞ്ഞതോടെ ശിവ കാശ്ശിയെ നോക്കി അങ്ങനെ ചെയ്യാം എന്ന് പറഞ്ഞു. എങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സിനൊരു തൃപ്തി പോരായിരുന്നു. കാശിക്കത് മനസ്സിലായി. എത്രയൊക്കെ വേണ്ടന്ന് വെച്ചാലും അന്നാ ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ വെച്ച് അവൻ അനുഭവിച്ചത്.. അത്‌ അത്രയും പെട്ടന്നൊന്നും ശിവക്ക് മറന്നു കളയാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവനും ഉറപ്പായിരുന്നു. അറിഞ്ഞു കൊണ്ടല്ലങ്കിൽ കൂടിയും അതിനൊരു കാരണകാരനായി എന്നോർക്കുമ്പോൾ കാശിക്കും കടുത്ത മനസ്താപമുണ്ട്. താനായിട്ട് തന്നെ അതിനൊരു പരിഹാരം കാണുമെന്നും അവനുറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞതാണ്. എന്തായാലും വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ അവർ പോകാനിറങ്ങി.. എല്ലാർക്കും കൂടി പോകേണ്ടതല്ലേ.. അവിടെയുള്ള വല്ല്യ കാർ എടുത്തിട്ട് പോകാൻ അശോകൻ പറഞ്ഞെങ്കിലും അത് തന്നെ മതിയെന്ന് ശിവ പറഞ്ഞപ്പോൾ കാശിയും അത് അംഗീകരിച്ചു. "രണ്ടാളും ഓസ്‌ക്കാറിനോരു അപേക്ഷ കൊടുത്തിട്ടേക്കൂ കേട്ടോ.. എന്തൊരു ഒടുക്കത്തെ അഭിനയമായിരുന്നു.." വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയതേ കാർത്തു കാശിയെയും മിയയെയും കളിയാക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അല്ലാതെ പിന്നെ.. നിന്റെ അച്ഛനോരു പൊടിക്ക് അടങ്ങിയെന്ന് കരുതി.. അങ്ങേര് ഇപ്പോഴും ഹിറ്റ്‌ലർ തന്നെയാടി.. അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് കയറി തല വെച്ച് കൊടുക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് വട്ടൊന്നുമില്ല.. അല്ലേ കാശ്യേട്ട.." മിയ കാശിയെ കൂട്ടി കൊണ്ടാണ് കാർത്തുവിനുള്ള മറുപടി കൊടുത്തത്.. "പിന്നല്ല... കാശി ചിരിയോടെ തന്നെ അത് സമ്മതിച്ചു കൊടുത്തു.. അപ്പോൾ പിന്നെ അതെന്തായിരുന്നു എന്നറിയണം ശിവയുടെ അമ്മയ്ക്കും അമ്മുന്നും. ഒടുവിൽ കാർത്തു തന്നെ കാര്യം വിശദീകരിച്ചു പറഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോൾ ഇതൊക്കെ എന്ത് എന്നൊരു ഭാവത്തിലാണ് മിയയുടെ ഇരിപ്പ്.. കള്ളത്തരം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആ മുഖം.. ശിവ ഇടയ്ക്കിടെ മിററിൽ കൂടി അവളെ നോക്കുന്നുണ്ട്.. നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കെ തന്നെ അവന് വല്ലാത്തൊരു കൗതുകം തോന്നി തുടങ്ങി.. ആ ചിരിച്ചു കൊണ്ടുള്ള സംസാരം.. കുറുമ്പോളിപ്പിച്ചു പിടിച്ച നോട്ടങ്ങൾ. അതിനേക്കാൾ... പ്രിയപ്പെട്ടവർക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ കളഞ്ഞും കൂടെ നിൽക്കാനുള്ള അവളുടെ മനസ്സ്.. "എന്നാലും എന്റെ മോളെ.. അശോകനെ പോലെ ഒരാളോട്.. അതും ആ വീട്ടിൽ നിന്നു കൊണ്ട്.. സമ്മതിച്ചു തന്നിരിക്കുന്നു നിന്നെ ഞാൻ.. എവിടുന്ന് കിട്ടി ഇത്രയും ധൈര്യം.അതും അശോകൻ അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാ.. എനിക്ക് ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ കൈയ്യും കാലും വിറക്കുന്നു.." സുജാത ആ വിറയൽ അപ്പോഴും അനുഭവിക്കുന്നത് പോലൊരു മുഖഭാവത്തിൽ പറയുമ്പോൾ മിയ അവരെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചിരിച്ചു.. 'അതിപ്പോ.. അങ്ങനൊക്കെ ചോദിച്ചാ എന്താ പറയാ.. ഒന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ടായിരുന്നു..കാശിനാഥന് കാർത്തു ഇല്ലാതെയും ജീവിക്കാൻ കഴിയും..പക്ഷേ എനിക്കറിയാവുന്ന കാർത്തുവിന് കാശി നാഥൻ ഇല്ലാതെ.. ആ ആളോട് ചേരാതെ ഒരു നിമിഷം പോലും ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല.. ഞാൻ കാണുന്നതല്ലേ അവളുടെ ഉള്ള് പിടയുന്നത്.. എനിക്കറിയാവുന്നതല്ലേ അവൾക്ക് കാശ്യേട്ടനോടുള്ള സ്നേഹം.. അതൊന്നു സെറ്റാവാൻ.. മഹേഷിനെ പോലൊരു ക്രിമിനൽ ഇവളേ കൊല്ലാതിരിക്കാൻ അത്രയെങ്കിലും ചെയ്യണ്ടേ ഞാൻ.. ഇവള്. ഇവളെന്റെ കൂട്ടുകാരി അല്ലേ..വേറൊന്നും ഓർത്തില്ലമ്മേ ഞാൻ.." അത്രമേൽ സ്നേഹത്തോടെ.. തന്റെ അമ്മയുടെ തോളിൽ ചാരി ഇരിക്കുന്നവളെ കാണുമ്പോൾ ശിവയുടെ ഉള്ളിലും വല്ലാത്തൊരു നിർവൃതി നിറയുന്നുണ്ട്. അവനന്നോളം അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത വിധമൊരു കുളിര്.. വീണ്ടും അവരെന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്.. ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.. പക്ഷേ ശിവയുടെ കണ്ണുകൾ ഒട്ടും അനുസരണയില്ലാത്ത വിധം മിയയെ തേടി പോകുന്നു.. ഇടയിൽ എപ്പഴോ അവളുമാ നോട്ടത്തിൽ കുരുങ്ങി.. നേർത്തൊരു ചിരിയോടെ അവൾതന്നെ നോട്ടം പിന്മാറ്റിയെങ്കിലും പിന്നെ ശിവയെ പോലെ തന്നെ.. അവളുടെ കണ്ണുകൾക്കും ഒട്ടും അനുസരണ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... തുടരും.. ന്നാലും ഒരാള് വരുന്നു ന്ന് കേട്ടപ്പോ ന്തൊക്കെയാണ് നിങ്ങള് ചിന്തിച്ചു കൂട്ടിയത്.. അയ്യേ.. മോശം.. മോശം.. മോ..... ശം 😁 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _43 ✍️ രചന - Aysha akbar താൻ ആ വീട്ടിലേക്ക് വന്ന സമയമെല്ലാം പുറത്ത് മൈഥിലി ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അലയുകയായിരുന്നു..... ചങ്കുറപ്പുള്ള ഒരാളും അവളുടെ കൂടെ നിൽക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നതാണ് ശെരി....... എന്നാൽ നീണ്ട അവളുടെ പരിശ്രമങ്ങൾക്ക് നടുവിലാണ് നീ കളക്ടറായി ചാർജെ‌ടുക്കുന്നതും ആരെയും ഭയക്കാതെ എല്ലാം മുമ്പിൽ നിന്ന് ചെയ്യുന്നതും .... നിന്റെ മനസ്സിൽ വൈശാലിയുടെ മാത്രം കണ്ണു നീരായിരുന്നെങ്കിൽ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഞങ്ങളെല്ലാവരുമായിരുന്നു....... ജമീലക്ക യുടെ കണ്ണുകൾ എന്തിനോ നിറഞ്ഞു..... തന്റെ നിയോഗമായിരുന്നു അവരെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതെന്നാണ് താൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്.... എന്നാൽ അങ്ങനെയല്ല.... എല്ലാം ചെയ്തത് അവളായിരുന്നു.... അവളെ സഹായിക്കുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു തന്റെ നിയോഗം..... അഭിക്ക് മനസ്സ് വല്ലാതെ വിങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി....... അവള് നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് ഞങ്ങളോട് നീ കാണിച്ച കരുണ ന്ന് കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു.. എല്ലാവരും ഭയന്നു മാറി നിന്നപ്പോൾ മുന്നിട്ട് വന്ന ആ ചങ്കൂറ്റത്തെ യായിരുന്നു..... അതിനവളെ തെറ്റ് പറയാൻ കഴിയില്ല.... കാരണം..... അത്രത്തോളം അവളതിന് വേണ്ടി കഷ്ട പ്പെട്ടിരുന്നല്ലോ..... ജമീലക്ക അതും കൂടി പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അഭിക്കാകെ ക്കൂടി വല്ലാതായി പ്പോയിരുന്നു.... അവനാ കസേരയിലേക്കിരുന്നു..... തല സ്വയം താങ്ങാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം അവൻ കൈ കൊണ്ട് താങ്ങി പ്പിടിച്ചു..... നിഷ്കളങ്കത നിറഞ്ഞ ആ തവിട്ട് നിറ മിഴികൾ അവന്റെയുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു.... അവളുടെ മിഴികളിലെ തിളക്കം തന്റെ തോന്നലായിരുന്നില്ല അതവരുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ വെളിച്ചമാണെന്ന് ഒരു നിമിഷം തോന്നി പ്പോയവന്.... അവളെന്ന പെണ്ണിനോട് അതിരറ്റ ഒരാരാധന മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നപ്പോൾ........ അവൾ അടിക്കടി ഇവിടെയും വരാറുണ്ട്...... ഞങ്ങളെ കാണാറുണ്ട്.... ജമീലക്ക അതും കൂടി പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും അഭി ശെരിക്കും ഞെട്ടിയിരുന്നു..... താൻ പോലുമറിയാതെ അവൾ തന്റെ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നു.... കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കാതിരുന്നത് താനായിരുന്നു.... അതിനെങ്ങനെ.... ചുറ്റുമുള്ളവരെ കാണാനോ മനസ്സിലാക്കാനോ കഴിയാത്ത വിധം മനസ്സ് ഇടുങ്ങി പ്പോയിരുന്നില്ലേ.... ശെരിയാണ്........ നിന്നോടുള്ള ഇഷ്ടത്തെ കുറിച് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ തന്നെയാണ് അവളോടെല്ലാം തുറന്ന് പറഞ്ഞത്..... നീ ഇവിടെ നിന്ന് പോകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ആ ട്രെയിനിൽ അവൾ കയറിയതും നീല സാരിയുടുത്തതും എല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞത് പ്രകാരമായിരുന്നു .... കാരണം...... നീയവളെ ശ്രദ്ധിക്കുക മാത്രമേ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നുള്ളു..... അവളെ ഇഷ്ടപ്പെടാത്തിരിക്കാൻ ഒരു സാധ്യത യുമില്ലായിരുന്നു..... അവളെ നീ ശ്രദ്ധിക്കാൻ ഞാൻ നോക്കിയിട്ട് ഈ ഒരോറ്റ വഴിയേ യുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ..... നീ പോകുന്നിടത്തെല്ലാം അവളുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി നിന്റെ മുമ്പിൽ വരാൻ അവൾ മടിച്ചിരുന്നു..... നിന്നേ സംബന്ധിച്ച് നീ വലിയ ഐ ഏ എസ്സ്കാരനായിരിക്കാം..... പക്ഷെ അവൾക്ക് മുമ്പിൽ നീ വെറുമൊരു ഐ ഏ എസ് കാരനാണ്...... സ്വത്തോ പണമോ കുടുംബ മഹിമയോ ഒന്നുമില്ലാത്ത വെറുമൊരു ഐ ഏ എസ്സ്കാരൻ ...... എന്നിട്ടും അവൾ നിന്നേ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു എന്ന ഒറ്റ കാരണത്തിൽ നിന്നായിരുന്നു.... അവൾക്ക് നിന്നോടിടപഴകാൻ ഒരവസരം ഞാനായി ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തത് തന്നെയാണ്....... ഒറ്റക്കിങ്ങനെ നടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോ സഹിച്ചില്ല..... വൈശാലിയെ ഓർത്തു ഒറ്റപ്പെടുന്നത് അവൾക്കിഷ്ടപ്പെടുമെന്നും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല..... ജമീലക്ക അതും കൂടി പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറിയിരുന്നു.... ആ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് നനഞ്ഞു..... അഭി കണ്ണുകൾ ഇറുക്കെ ചിമ്മി അങ്ങനെയിരിക്കുക യാണ്‌..... സാറേ..... വിറക്കുന്ന ജമീലക്കയുടെ വിളിയിലേക്ക് അഭി തലയൊന്നുയർത്തി..... അവന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു...... ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി പ്രയത്നിച്ച ഞങ്ങളുടെ കണ്ണ് നീര് കണ്ട രണ്ട് പേർ ഒരുമിക്കണമെന്നത് എന്റെ സ്വാർത്ഥത യായി ക്കൂട്ടി ക്കോളു...... മൈഥിലി യെ പറ്റി ഒന്നും പറയരുത്...... അത്രയേറെ വലിയവളാണവൾ.... വൈശാലി എങ്ങനെയായിരുന്നുവോ അങ്ങനെ തന്നെയാണ് എനിക്കവളും ... നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരും ഒരുമിച്ചാൽ ഈ സമൂഹത്തിനു വേണ്ടി ഒത്തിരി ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് ഞാനിപ്പോഴും വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്...... പക്ഷെ ഒരാളുടെ മനസ്സിലെ ഇഷ്ടം പിടിച്ചു വാങ്ങാൻ കഴിയില്ലല്ലോ..... അവളിനി സാറിന്റെ മുമ്പിൽ വരില്ല.... ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം അവളോട്........ അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ജമീലക്ക അവിടെ നിന്നും നടക്കുമ്പോൾ അഭി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അങ്ങനെ നിന്നു പോയി...... അവളെ കുറിച്ചുള്ള ചിത്രം ഏറെ വിശാലമാകും തോറും താനെന്നത് വളരേ നിസ്സാരമായ ഒന്നായി മാറുകയാണ്..... അവൾ വെറുമൊരു പെണ്ണല്ല....... അവളോളം കരുണയുള്ളൊരു പെണ്ണിനെ ഇന്നോളം ഞാൻ കണ്ടിട്ടുമില്ല...... അവനാകെ ക്കൂടി പിടി വിട്ട് പോകുന്നൊരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു..... അവൾക്ക് മുമ്പിൽ ഒന്നുമല്ലാതിരുന്ന തന്നേ അവൾ പ്രണയിച്ചു തുടങ്ങി യെങ്കിൽ കേവലം ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആകർഷണമായി കണക്കാക്കിയ വിഡ്ഢി താനായിരുന്നു.... അവളുടെ സ്വപ്നം നിറവേറ്റാൻ കൂട്ട് നിന്നവനോടുള്ള ഒരു ബഹുമാനം മാത്രമായിരുന്നത്...... അത്രയും ഒരു പക്ഷെ അവളാ കാര്യത്തിന് വേണ്ടി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നിരിക്കാം.... കഷ്ട പ്പെട്ടിരുന്നിരിക്കാം..... താൻ ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾക്കെല്ലാം ചൂട്ട് പിടിച്ചു മുമ്പിൽ നടക്കാൻ അവളുണ്ടായിരിന്നു.... പക്ഷെ താനറിഞ്ഞില്ലെന്ന് മാത്രം...... തന്റെ വീട്ടിലും അവൾ അവൾക്കായി നിന്നതാവാം..... തന്റെ വീട്ടുകാരോടും മറച്ചു വെക്കാമായിരുന്ന സത്യം അവളായി തന്നേ പറഞ്ഞതോർത്തു ഇപ്പോളേറെ അവളോടൊരു സ്നേഹം തോന്നുന്നുണ്ട്...... തന്റെ മുമ്പിൽ താൻ കണ്ട നിഷ്കളങ്ക യായ ആ പെണ്ണിനോട് അതിരറ്റ ആരാധന തോന്നുന്നുണ്ടിപ്പോൾ തനിക്കും.... കാരണം അവരുടെ വിമോചനം തന്റെയും ആഗ്രഹമായിരുന്നു.... അതിന് വഴി കാണിച്ചത് അവളാണെങ്കിൽ അവളോട് തനിക്കും പേരറിയാത്തൊരു വികാരം തോന്നുന്നുണ്ട്.... ഒരു പക്ഷെ അവൾക്ക് തന്നോട് തോന്നിയത് പോലെ........ 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരും എവിടെയായിരുന്നു ഇന്നലേ........ പ്രകാശ് അത് ചോദിക്കുമ്പോഴും മനീശിന്റെ പിറകിലായി വന്ന മൈഥിലി യുടെ കയ്യിലൊന്ന് പിടിച്ചിരുന്നു.... ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കാണുന്നതിന്റെ സന്തോഷവും സങ്കടവുമെല്ലാം അയാളിൽ തങ്ങി നിന്നിരുന്നു..... ഞങ്ങൾ എസ്റ്റേറ്റ് വരെ പോയിരിക്കുവായിരുന്നു.... സൂപ്പർ മാർക്കറ്റിൽ നിന്ന് പോകാനിറങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഇവളെ കണ്ടത്..... അപ്പൊ വിട്ടാൽ പിന്നെ പെങ്ങളെ കിട്ടിയില്ലെങ്കിലോ എന്ന് പേടിച്ചു കൈയ്യോടെ കൂടെ കൊണ്ട് പോയതാ ..... മനീഷ് അതും പറഞ്ഞു മൈഥിലി യെ നോക്കുമ്പോൾ മൈഥിലി യുടെ മുഖമാകെ മങ്ങി യിരിപ്പായിരുന്നു.... എപ്പോഴും ചിരിച്ചു കാണുന്ന ആ മുഖത്തെ നോവ് പ്രകാശിന്റെ യുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു വേദന തീർത്തിരുന്നു..... അവളൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല തന്നെയൊന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാത്ത വിധം ശ്രദ്ധ മറ്റെവിടെയോ ആണെന്ന് തോന്നി പ്പോയി അയാൾക്ക്.... അഭിമന്യു വന്നിരുന്നു ഇവിടെ..... പെട്ടെന്ന് പ്രകാശത് പറഞ്ഞതും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കം വന്നു..... അവൾ ഏറെ പ്രതീക്ഷയോടെ പ്രകാശിനെ നോക്കി..... അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം എന്നത്തേതിലും പകരമായി അയാളുടെ മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിച്ചു.... ഇനി താൻ പറയുന്നത് അവളുടെ ഹൃദയത്തെ കീറി മുറിക്കുമായിരിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ടയായിരുന്നത്.... പക്ഷെ പറയാതിതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ..... എന്നേ... എന്നേ ചോദിച്ചാണോ വന്നത്.... എന്താ പറഞ്ഞത്.... അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഏറെ ആവേശം കലർന്നിരുന്നു..... അത്....... മൈഥിലി യെ ചോദിച്ചു അവനിനിയിങ്ങോട്ട് വരില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു..... പ്രകാശ് ഏറെ വേദനയോടെ അത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അവനൊരിക്കലും അവളിലേക്ക് ചേരില്ലെന്ന പൂർണ ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു.... അവളവനെ മനസ്സിൽ നിന്ന് എങ്ങനെയെങ്കിലും പറിച്ചു കളയട്ടെ എന്ന് തന്നേ അയാൾ വിചാരിച്ചു..... അത് കേട്ടതും ഒരു നിമിഷം വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ മറ്റെന്തൊക്കെയോ ഭാവം കലർന്നു.... ഒരു നിമിഷം പിടക്കുന്ന ആ കൃഷ്ണ മണികൾ പോലും നിശ്ചലമായത് പോലെ...... പ്രകാശിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്ന ആ പിടി അവൾ പോലുമറിയാതെ അയഞ്ഞു.... കൂടെ കൂട്ടാമെന്ന് വാക്ക് പറയാൻ അവന് തോന്നിയ തന്നോടുള്ള ആ ഇഷ്ടം താനാരാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ നീങ്ങി പ്പോയോ.... അവൾക്കൂറക്കെ കരയാൻ തോന്നി..... പക്ഷെ തന്നേ സ്നേഹിക്കുന്ന മുഖങ്ങളാണ് ചുറ്റും.... അവർക്ക് വേണ്ടി യെങ്കിലും കരയാൻ പാടില്ല...... ഞാൻ.... ഞാൻ തോറ്റു പോയി പപ്പാ.....പപ്പാ തന്ന സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ തോറ്റു പോയി..... ഒരു ചിരിയുടെ അകമ്പടിയോടെ അത് പറയുന്നവനെ പ്രകാശ് ഉറ്റ് നോക്കി.... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉരുണ്ട് കൂടിയ കണ്ണ് നീര് അയാളുടെ നെഞ്ചിനെ വല്ലാതെ മുറി വേൽപ്പിച്ചു.... എന്താ... ലോകത്ത് അവൻ മാത്രമേയുള്ളു ആണായിട്ട്.... പോകാൻ പറ....നിനക്കവനെക്കാൾ നല്ല പയ്യനെ ഏട്ടൻ കണ്ട് പിടിച്ചു തരും..... അവളുടെ കണ്ണ് നീര് കണ്ടെന്ന വണ്ണം മനീഷതും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുന്നു..... താങ്ങാനൊരു തോള് കിട്ടിയെന്ന വണ്ണം അവളാ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി പൊട്ടി കരഞ്ഞു പോയിരുന്നു...... ശെരിയാണ്.....അവനെക്കാൾ യോഗ്യനെ തനിക്ക് വേണ്ടി കണ്ട് പിടിക്കാൻ ഇവർക്ക് കഴിയും....... പക്ഷെ അതവനാവില്ലല്ലോ.... തന്റെ ഹൃദയം അവന് നൽകിയ ആ സ്ഥാനമാവില്ലല്ലോ..... ഒരു പൊട്ടി കരച്ചിലോടെ അവൾ അവനിൽ നിന്നടർന്നു മാറുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ നിറച്ചു നിൽക്കുന്ന പപ്പയെയും ഏട്ടനെയുമാണ് കാണുന്നത്... അവൾക്കേറെ വേദന തോന്നി.... തന്റെ ഒരു കാര്യത്തിനും ഇന്നേ വരെ എതിര് പറയാത്തവരാണ്.... അവരുടെ കണ്ണ് നിറക്കുന്ന ഒന്നും താനും ഇത് വരെ ചെയ്തിട്ടില്ല.... പക്ഷേ..... ഇന്ന് താൻ കാരണം എല്ലാവരും വേദനിക്കുന്നുണ്ട്.... പപ്പ പറഞ്ഞത് പോലെ നമുക്ക് മറ്റൊരാളെ നോക്കാം..... അതിലും കിടിലനൊരു ഐ ഏ എസ്സുകാരനോ ഐ പി എസ്സുകാരനോ അങ്ങനെ പപ്പക്കിഷ്ടമുള്ള ആരായാലും എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ..... ഇതും പറഞ് ഞാനിനി ആരെയും വേദനിപ്പിക്കില്ല..... ഇതിവിടെ തീർന്നു..... പതിഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അതും പറഞ്ഞവൾ മുറിയിലേക് നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം അലമുറയിട്ട് കരയുന്നത് അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അവനെ മറക്കാൻ ഈ ജന്മം കഴിയില്ലെങ്കിൽ കൂടി ഒരു പരിധിയിൽ കൂടുതൽ നമ്മുടെ സന്തോങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ വേദനിപ്പിക്കരുത്.... ഇനിയുള്ള കാലം പ്രണയമെന്നോർത്ത് ചേർത്ത് പിടിക്കാൻ അവന്റെ കൂടെയുള്ള കുറച്ചു നല്ല നിമിഷങ്ങളുണ്ട് .... അത് മതിയായിരുന്നുവൾക്ക്...... മനീഷേ.... എത്രയും പെട്ടെന്ന് അവനെക്കാൻ യോഗ്യനായ ഒരുവൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടണം...... പറ്റുമെങ്കിൽ നാളെ തന്നേ..... പ്രകാശ് അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മുറിയിലേക് നടക്കുമ്പോൾ ദേഷ്യം കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും അയാളുടെ നെഞ്ച് വിങ്ങി യിരുന്നു...... അഭിയുടെ മുഖം ഓർക്കും തോറും മനീഷിന് കലി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ MY DOCTOR ❤️44 " ബേബി ഗേൾ..... Cool down... ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാണ്.... ഒട്ടും പ്രൈവസി ഇല്ലാത്തൊരിടത്തു നിന്ന് നീ ഒട്ടും comfortable ആവാതിരിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ ഞാൻ ഒരു ചുംബനത്തിന് മുതിരുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ.. " അവളുടെ വിറക്കുന്നു കണ്ണുകളും ചുണ്ടുകളും നോക്കി വാത്സല്യത്തോടെ ഏഥൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് അഞ്ജുവിന് ശ്വാസം നേരെ വീണത്. " ഞാൻ ഓർത്തു..... " " ഈ കുഞ്ഞി തല തൽക്കാലത്തിന് ഒന്നും ഓർക്കണ്ട...... "  ഏഥൻ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു വണ്ടിയെടുത്തു. അഞ്ജു ആദ്യത്തെക്കാൾ   മുറുകെ ഏഥനെ പുണർന്നിരുന്നു. ഹോസ്റ്റലിൽ ഇറക്കി വിടുമ്പോൾ ഏഥന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്ത നിരാശ നിഴലിച്ചിരുന്നു. " പോട്ടെ.... " അവളുടെ വിരൽ തുമ്പിൽ പിടിച്ചു പരിഭവത്തോടെ ഏഥൻ ചോദിച്ചു. " എന്റെ പൊന്ന് ഡോക്ടറെ..... ഇത് ടീനെജർ ബോയ്സിനെക്കാളും കഷ്ട്ടമാണല്ലോ.... " അവനെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു അഞ്ചു പറഞ്ഞു. " എന്ത് ചെയ്യാനാ ബേബി ഗേൾ, നീ എന്റെ central nervous system മൊത്തം വ്യാപിച്ചങ്ങനെ കിടക്കുകയല്ലേ.... " അഞ്ചു നാണത്തിൽ കലർന്നൊരു പുഞ്ചിരി തൂകി. അവൻ പറയുന്ന ഓരോ വാക്കുകൾക്കും അവളിലെ പെണ്ണിനെ ആനന്ദത്തിൽ എത്തിക്കാനുള്ള കഴിവുണ്ടല്ലോ.. " പോട്ടെ....  നാളെ കുറച്ചു ബിസി ഡേ ആണ്.. കുറച്ചു ഓപ്പറേഷൻസ് ഒക്കെ ഉണ്ട്.... ഞാൻ ഒട്ടും അവൈലബിൾ ആയിരിക്കില്ല....." " ഹ്മ്മ്....എന്നാൽ പൊക്കോ. പോയി കുളിച്ചു നല്ല കുട്ടിയായി കിടന്നുറങ്.....എത്തിയിട്ട് വിളിക്കാനും  മറക്കരുത് .... " " ഹ്മ്മ്..... " അതിനൊന്ന് മൂളി. അവളുടെ വിരൽ തുമ്പിൽ ചെറിയൊരു ചുംബനം കൂടെ കൊടുത്തു ഏഥൻ ബൈക്ക് ഓടിച്ചു പോയി. അവൻ കണ്ണകലത്തിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞപ്പോൾ അഞ്ജു ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് കയറി പോയി. ******************** ഒരു ദിവസത്തെ യാത്ര കഴിഞ്ഞു ഏകദേശം   രാവിലെ പത്തുമണി കഴിഞ്ഞുകാണും അജു വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ. കുളിച്ചു സെറ്റ് ആയി ഭക്ഷണവും കഴിച്ചു ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ കയറി കിടന്നതാണ്. ഉച്ചയായിട്ടും അതേ കിടപ്പ്. നിർമല ആ കിടപ്പ് കണ്ട്  പതുക്കെ അവനടുത്തെത്തി ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ടു അതിലേക്കിരുന്നു. " അജു..... വന്നപ്പോൾ തുടങ്ങിയ കിടപ്പണിത്..... എന്താ ഇതിന്റെ അർത്ഥം. " നിർമലയുടെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ഒരു പകപ്പോടെ അജു തിണ്ണയിൽ എണീറ്റിരുന്നു. അവന്റെ ഭാവം നിർമലയെ കൂടുതൽ ആശയകുഴപ്പത്തിലാക്കി. " ആളെ ടെൻഷൻ ആകാതെ പറ മോനേ...." " അമ്മേ..... അഞ്ജുവിനെ മഹേഷേട്ടന് കിട്ടുമെന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല....... " " എന്ത്..... എന്താ നീ പറഞ്ഞത്.... അവിടുന്ന് വന്നപ്പോൾ തൊട്ട് ഞാൻ ചോദിക്കുന്നതിൽ നിന്നൊക്കെ നീ ഒഴിഞ്ഞു മാറുന്നത് കണ്ടപ്പോഴേ ഞാൻ ഊഹിച്ചതാ എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ടെന്ന്..... എന്താ ഉണ്ടായത്. നീ കാര്യം പറയ്യ്.... " വല്ലാത്ത ആദിയോടെ നിർമല പറഞ്ഞു. അവിടെ നടന്നതൊക്കെ അജു വള്ളിപുള്ളി വിടാതെ അവരെ പറഞ്ഞു കേൾപ്പിച്ചു. " അമ്മേ.... അവളുടെ കാമുകനെന്ന് പരായൈന്നവനും അവന്റെ  അപ്പനെന്ന് പറയുന്നവനും ചില്ലറക്കാരല്ല എന്നാണെന്റെ ഊഹം. അവരുടെ രണ്ടിന്റെയും നോട്ടം മതി നമ്മൾ വിറച്ചു പോവാൻ. അവളുടെ ജീവിതം കൊണ്ടവൾ എന്തോ ചെയ്തോട്ടെ. പക്ഷെ എനിക്ക് മഹിമയെ നഷ്ടപ്പെടരുത്...." അജു പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ നിസ്സഹായാവസ്ഥയിൽ നിർമല അവനെ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. " നമ്മൾ ഇനി എന്ത് ചെയ്യും? " " ഞാനൊരു വഴി കണ്ടിട്ടുണ്ട്... അതല്ലാതെ ഇനി വേറെയൊരു മാർഗ്ഗം നമുക്ക് മുന്നിൽ ഇല്ല.... ഇന്ന് മഹിമ ഇങ്ങോട്ട് വരും. ഞാൻ വീടുപണി നടക്കുന്നത് പോയെന്നു നോക്കി വരട്ടെ.... അപ്പോൾ അവളെയും കൂട്ടി വരാം....  വരുമ്പോൾ അമ്മയിവിടെ ഉണ്ടാവരുത്.... ഞാൻ പറയുന്നതമ്മക്ക് മനസിലാവുന്നുണ്ടോ.. " കൗശാലക്കാരന്റെ കണ്ണുകളോടെ അജു അവരെ നോക്കി. അവന്റെ ഉദ്ദേശം എന്താണെന്ന് മനസിലായതും നിർമല ഒരു ചിരിയോടെ തലയാട്ടി.... ഇനി അതല്ലാതെ മറ്റൊരു മാർഗ്ഗം ഇല്ലെന്നവർക്ക് തോന്നി തുടങ്ങിയിരുന്നു. " എന്നാൽ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പോവട്ടെ... " തിണ്ണയിൽ നിന്നെണീറ്റു അജു പറഞ്ഞു. നിർമലയും കസേരയിൽ നിന്നെണീറ്റു. " നീ പോയി വാ.... ഞാൻ അപ്പോഴേക്കും അമ്പലത്തിൽ ഒന്ന് പോയ്‌ വരാം.... " നിർമല പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഒരു ചിരിയോടെ അജു അകത്തേക്ക് പോയി. ഒരു കാവി മുണ്ടും ടീഷർട്ടും എടുത്തിട്ട് പുറത്തിറങ്ങി ബൈക്കിൽ കയറി അത് ഓടിച്ചു പോയി. മാമയുടെ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് തുറന്നു കിടക്കുന്നത് കണ്ടെങ്കിലും അജു നേരെ  പോയത് അവന്റെ വീടിനടുത്തേക്കാണ്.. മുഴുവൻ പൊളിച്ചു വേസ്റ്റ് മൊത്തം നീക്കി നിർത്തിയ സ്ഥലത്ത് തറപണിക്കുള്ള കാര്യങ്ങളൊക്കെ ചെയ്ത് വെച്ചിട്ടുണ്ട്. പഴയ വീടിന്റെ ഒരു നിഴൽപ്പോലുമില്ലാതെ അവിടം വളരെ വിത്യസ്തമായി പോയിരുന്നു. പണിക്കാർ ബാക്കി പണികൾ തുടരുകയാണ്.  കുറച്ചു നേരം ഓരോന്ന് നോക്കി നിന്നു അജു ബൈക്ക് അവിടെ തന്നെ വച്ച് വിശ്വമാമന്റെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. ഉമ്മറത്തു തന്നെ ഫോൺ നോക്കി മഹേഷിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടതും അജുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി. കാര്യങ്ങളൊക്കെ താൻ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെ നടന്നാൽ ഇയ്യാൾ ഉണ്ടാക്കാൻ പോകുന്നത് എത്ര വലിയ ഭൂകമ്പം ആയിരിക്കുമെന്ന് അവൻ വെറുതെയെങ്കിലും ചിന്തിച്ചു. "മഹേഷേട്ടാ......." അജുവിന്റെ വിളി കേട്ടാണ് മഹേഷ്‌ മൊബൈലിൽ നിന്ന് തലയുയർത്തുന്നത്. " ഹാ.... നീ എത്തിയോ.... എന്താണ് നിന്റെ പുന്നാര പെങ്ങളുടെ വിശേഷങ്ങൾ.... കണ്ടോ നീയവളുടെ കാമുകനെ. " ഒരു പുച്ഛം കലർന്ന സംസാരമായിരുന്നു മഹേഷിന്റെ വായിൽ നിന്നും വന്നത്. " ഏയ്.... അത് അവളുടെ കാമുകൻ ഒന്നും അല്ല മഹേഷേട്ടാ..... ആ ചെക്കൻ ഡിഗ്രി ഫസ്റ്റ് ഇയർ ആണ് പഠിക്കുന്നത്. അവളെക്കാൾ 4 വയസിനു ചെറുതാണവൻ. അവൻ അവളുടെ ഫ്രണ്ട് കളിക്കുന്നതാണ്..... " അജു പറയുന്നത് കേട്ട് മഹേഷ്‌ പുരികം ചുളിച്ചവനെ ഒന്ന് നോക്കി. അവന്റെ മനസ്സിൽ അന്ന് നടന്ന സംഭവങ്ങൾ പെട്ടന്ന് വന്നു പോയി. " ഇനിയിപ്പോ അവനവളുടെ കാമുകനാണെങ്കിലും സാരമില്ല അജു... അഞ്ജുവീനെ അവനെന്നല്ല ലോകത്ത് മറ്റൊരുത്തനും ഞാൻ വിട്ട് കൊടുക്കാൻ പോണില്ല.... അത് നീ നിന്റെ പെങ്ങളെ ഒന്ന് ഓർമിപ്പിച്ചേക്ക്....." അജു ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അവൻ പറയുന്നത് കേട്ടിരുന്നു. " അജുവേട്ടൻ എപ്പോ വന്നു.... " കോലുന്നനെയുള്ള മഹിമയുടെ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ അജു എണീറ്റു. അവളെ കണ്ടപ്പോൾ എന്ത് കൊണ്ടോ അവന്റെ മനസൊന്നു തണുത്തു. " ഇപ്പൊ വന്നേ ഒള്ളെടി.... മാമനും അമ്മായിയും എവിടെ.... " " അച്ഛൻ ഇവിടില്ല പുറത്ത് പോയതാ.... അമ്മ അകത്തുണ്ട്. അജുവേട്ടൻ അകത്തേക്ക് വാ....." മഹിമ വിളിച്ചപ്പോൾ മഹേഷിനെ ഒന്ന് നോക്കി അജു അവൾക്കൊപ്പം അകത്തേക്ക് നടന്നു. ലയയോടും കുറച്ചു നേരം സംസാരിച്ചിരുന്നു. ആദ്യത്തെ അത്ര തെളിച്ചമില്ലാത്ത ലയയുടെ മുഖം അജു ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞു മഹിമയെയും കൊണ്ട് അജു അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ നിർമല പറഞ്ഞത് പോലെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. " അജുവേട്ട..... അമ്മായി ഇല്ലേ ഇവിടെ? " ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങി ചുറ്റും നോക്കി മഹിമ ചോദിച്ചു. " ഇല്ല... അമ്പലത്തിൽ പോയി കാണും. " അതും പറഞ്ഞു മുറ്റത്തുള്ള ചെടിച്ചട്ടിയിൽ നിന്നും താക്കോലെടുത്തു വാതിൽ തുറന്നു. " അത് നന്നായി.... കുറച്ചു പ്രൈവസി കിട്ടുമല്ലോ... " അവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അജു അവളെയൊന്ന് ഉറ്റു നോക്കി. " അല്ല... ഞാൻ വെറുതെ.... " പറഞ്ഞത് അബദ്ധമായോ എന്ന തോന്നലിൽ മഹിമ വിക്കി. അജു  അതിനൊന്ന് മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു.എന്നിട്ട് അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു അകത്തു കയറി. അകത്തു കടന്നതും അജു വാതിൽ ചേർത്തടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു. താടിയിൽ ഉഴിഞ്ഞു മഹിമക്കടുത്തേക്ക് ചെന്നു. " എന്താണ് ഉദ്ദേശം? " അവൻ നടക്കുന്നതിനൊപ്പം പുറകിലേക്ക് ചുവടുവച്ചു മഹിമ ചോദിച്ചു. " ദുരുദ്ദേശം...... " അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ പിടിച്ചു അടുത്തേക്ക് വലിച്ചു അജു പതുക്കെ പറഞ്ഞു. മഹിമ നാണത്തിൽ തല കുനിച്ചവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർന്ന് നിന്നു. അജു ഒരു വിജയചിരിയോടെ അവളെ മുറുകെ പുണർന്നു. **************** മെർലിന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും സങ്കടത്തോടെ ഇറങ്ങി വരുന്ന മാർട്ടിനെ കണ്ടു ക്ലാര സോഫയിൽ നിന്നെണീറ്റു. സാരി തല കയ്യിൽ ചുറ്റിയും അഴിച്ചും നിൽക്കുന്ന ക്ലാരയെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവൾക്കെന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന് മാർട്ടിനു തോന്നി... " എന്നാടി ? "  മാർട്ടിൻ വന്നവളുടെ തോളിൽ കയ്യിട്ട് ചേർത്തു പിടിച്ചു. " ഇച്ചായാ..... എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാൻ  ഉണ്ടായിരുന്നു.... " " പറ കൊച്ചേ... എനിക്ക് പോണം... " " ഇച്ചായ.... എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഉള്ളു.... നമ്മടെ മോൻ അവനെ പേടിച് നാടുവിട്ടതാണെന്നു നിങ്ങൾ മറന്നിട്ടില്ലല്ലോ. വീണ്ടും നിങ്ങൾ അവനെതിരെയാണ് നിൽക്കാൻ പോകുന്നത്.... കുഞ്ഞാവയുടെ ഭ്രാന്തിനൊത്തു തുള്ളുമ്പോൾ എന്നെ നിങ്ങൾ മറക്കരുത്. എനിക്ക് നല്ല പേടി തോന്നുന്നുണ്ട്. എന്തോ മോശം സംഭവിക്കാൻ പോകുന്ന പോലെ... അവനത്ര നിസ്സാരക്കാരനാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല...... നിങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ ഈ ക്ലാര പിന്നെ ജീവനോടെ കാണില്ല...... " പറഞ്ഞു തീർന്നപ്പോഴേക്കും ക്ലാരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. " എന്നാടി നിനക്ക്..... നീ എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അവസ്ഥ കണ്ടതല്ലേ.... അവളെ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടൊരാളും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കണ്ട.... ഇന്നലെ അവരെ എനിക്ക് കിട്ടിയില്ല. കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്നവനും അവളും ജീവനോടെ കാണില്ലായിരുന്നു. ഇന്ന് എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചാലും അവരെ ഞാൻ പൊക്കും..... നാളത്തെ പുലരി അവരെ ഞാൻ കാണിക്കില്ല..... എന്റെ കൊച്ചിന് വേണ്ടി ഇതെങ്കിലും ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പിന്നെ എന്നാത്തിനടി അവളുടെ ആങ്ങളായാണെന്ന് പറഞ്ഞു നടക്കുന്നത്..... "  ഇത്രയും പറഞ്ഞു ക്ലാരയെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ മാർട്ടിൻ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി.  പോർച്ചിൽ നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന കാറിൽ ചാരി തോമസും വേറെ രണ്ടു പേരും ഉണ്ടായിരുന്നു. " വണ്ടിയെടുക്കെടാ.... " തോമസിനെ നോക്കി ഉറക്കെ പറഞ്ഞു മാർട്ടിൻ വണ്ടിയിൽ കയറിയിരുന്നു. അത് ഗേറ്റ് കടന്നു പോകുന്നത് ക്ലാര നിസ്സഹായതയോടെ നോക്കി നിന്നു. മനസിലപ്പോഴും എന്തൊക്കെയോ അരുതാത്തത് സംഭവിക്കാൻ പോകുനെന്ന തോന്നൽ ശക്തമായിരുന്നു. " കർത്താവെ.... അങ്ങേരെ കാത്തേക്കണേ...... " കഴുത്തിൽ തൂങ്ങിയാടുന്ന മിന്നിൽ പിടിച്ചു കണ്ണുകളടച്ചവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു പോയി. " എങ്ങോട്ടേക്കാ ഇച്ചായ...? " തോമസിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് മാർട്ടിൻ ഒന്ന് നിവർന്നിരുന്നു. " എന്നത്തേയും പോലെ രാത്രിക്ക് വേണ്ടി കാക്കണ്ട. നീ നേരെ കോളേജിലോട്ട് വിട്. നമ്മൾ കണ്ടിടത്തോളം അവനും അവളും ഒരുമിച്ചാണ് പോകുന്നത്. ബാക്കി എന്ത് വേണമെന്ന് ഞാൻ പറയാം...... " തോമസിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു വഷളൻ ചിരി വിരിഞ്ഞു.  കാത്തുകാത്തിരുന്നോരുതി കയ്യിൽ വരാൻ പോകുന്നതിന്റെ എല്ലാ തെളിച്ചവും അയാളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. തുടരും......

#😎 Motivation Status #💭 Quote for life #🕉 മഹാഭാരതം #📔 കഥ

ജുവിയേലിന്റെ കഥ part -1 #🙂 ശുഭദിനം #💝 ആശംസകള്‍ #🌞 ഗുഡ് മോണിംഗ് #😇 ശുഭചിന്ത #📔 കഥ

മണ്ണാർശാല ശ്രീ നാഗരാജാ ക്ഷേത്രം #മണ്ണാറാശാല നാഗരാജാവ് #നാഗദൈവങ്ങൾ🙏നാഗരാജാവ് #🙏നാഗരാജാവ് #കാവൽ നാഗം. #📔 കഥ

#🙂 ശുഭദിനം #🌞 ഗുഡ് മോണിംഗ് #💝 ആശംസകള്‍ #😇 ശുഭചിന്ത #📔 കഥ

⚖️ Beyond the law ⚖️ Part 3 അന്നത്തെ വൈകുന്നേരം... നഗരത്തിലെ പ്രശസ്തമായ ഫൈവ് സ്റ്റാർ ഹോട്ടൽ "The Grand Meridian"-ൽ രാജ്യത്തെ പ്രമുഖ ബിസിനസുകാരുടെ വാർഷിക ബിസിനസ് മീറ്റ് നടക്കുകയായിരുന്നു. വലിയ കോൺഫറൻസ് ഹാൾ. മിന്നുന്ന ലൈറ്റുകൾ. ആഡംബര അലങ്കാരങ്ങൾ. മീഡിയ, വ്യവസായ പ്രമുഖർ, നിക്ഷേപകർ... ഹാൾ മുഴുവൻ നിറഞ്ഞിരുന്നു. വാഹിതാക്ഷൻ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയതും അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പല പ്രമുഖരും അദ്ദേഹത്തെ സ്വീകരിക്കാൻ മുന്നോട്ടുവന്നു. "Mr. വാഹിതാക്ഷൻ... Welcome." "Good evening." "Congratulations on your new project." ഓരോരുത്തരോടും പുഞ്ചിരിയോടെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം അകത്തേക്ക് നടന്നു. ദേവികയും ആകാംഷയും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ആകാംഷ ഇത്തരമൊരു വലിയ ബിസിനസ് മീറ്റിൽ പങ്കെടുക്കുന്നത്. ചുറ്റുമുള്ള കാഴ്ചകൾ അവൾ കൗതുകത്തോടെ നോക്കി. "അച്ഛാ..." "ഹും?" "ഇത്രയും ആളുകൾ... എല്ലാവരും ബിസിനസുകാരാണോ?" വാഹിതാക്ഷൻ ചിരിച്ചു. "അതെ... പക്ഷേ ഇവരിൽ എല്ലാവരും സുഹൃത്തുക്കളല്ല. ബിസിനസിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈ കൊടുക്കുന്നവരിൽ പലരും അടുത്ത നിമിഷം എതിരാളികളാകാം." ആകാംഷ തലകുലുക്കി. "വാഹിതാക്ഷൻ..." പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ഗംഭീര ശബ്ദം കേട്ടു. തിരിഞ്ഞുനോക്കിയതും വാഹിതാക്ഷൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. "സൂര്യനാഥ്!" രണ്ടുപേരും കൈകോർത്തു. സൂര്യനാഥ് വർമ്മ. രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ഇൻഫ്രാസ്ട്രക്ചർ കമ്പനികളിലൊന്നായ സൂര്യനാഥ് ഇൻഡസ്ട്രിസിന്റെ ചെയർമാൻ. വർഷങ്ങളായുള്ള സൗഹൃദമായിരുന്നു ഇരുകുടുംബങ്ങളും തമ്മിൽ. "സുഖമാണോ?" "നന്നായി പോകുന്നു." സൂര്യനാഥ് ദേവികയെയും ആകാംഷയെയും നോക്കി. "ഇതാണോ ആകാംഷ ?" "അതെ." വാഹിതാക്ഷൻ അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു. "എന്റെ മകൾ." ആകാംഷ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന് കൈകൊടുത്തു. "Nice to meet you, Uncle." "God bless you, mole." "വിശ്വാസ് എവിടെയാ?" വാഹിതാക്ഷൻ ചോദിച്ചു. സൂര്യനാഥ് ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "ബിസിനസ് മീറ്റാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ആദ്യം വരാൻ മടിച്ച ആളാ. ഇപ്പോൾ ആണേൽ എല്ലാം നോക്കി നടക്കുന്നുണ്ട്." അതും പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം ഹാളിന്റെ മറുവശത്തേക്ക് നോക്കി. "വിശ്വാസ്..." അദ്ദേഹം വിളിച്ചു. ─── കറുത്ത സ്യൂട്ട് ധരിച്ച ഒരു യുവാവ് പതിയെ അവരിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. ഉയരം. ശാന്തമായ മുഖം. ആത്മവിശ്വാസമുള്ള നടത്തം. കണ്ണുകളിൽ ഗൗരവം. അവനായിരുന്നു... വിശ്വാസ് സൂര്യനാഥ്. അവൻ അടുത്തെത്തിയതും ആദ്യം വാഹിതാക്ഷന് നേരെ കൈ നീട്ടി. "Good evening, Uncle." "Good evening, Vishwas." അടുത്ത നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആകാംഷയിലേക്ക് നീങ്ങി. ഒരു നിമിഷം... അവൻ സംസാരിക്കാനേ മറന്നു. വെളുത്ത സാരിയിൽ ലളിതമായി നിന്നിരുന്ന ആകാംഷയെ നോക്കി അവൻ അറിയാതെ തന്നെ പുഞ്ചിരിച്ചു. സൂര്യനാഥ് അത് ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. "ഇതാണ് എന്റെ മകൾ ആകാംഷ." വാഹിതാക്ഷൻ പറഞ്ഞു. വിശ്വാസ് അവൾക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി. "Hi... Vishwas." ആകാംഷയും കൈകൊടുത്തു. "ആകാംഷ Nice meeting you." "Same here." അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ ആ ചെറിയ നിമിഷം തന്നെ വിശ്വാസിന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ മാറ്റം വരുത്തിയിരുന്നു. സംസാരം തുടരുന്നതിനിടെ ആകാംഷ ജ്യൂസ് എടുക്കാൻ പോയി. അവൾ പോയതും സൂര്യനാഥ് മകനെ നോക്കി. "എന്താ?" വിശ്വാസ് പെട്ടെന്ന് നോട്ടം മാറ്റി. "ഒന്നുമില്ല." "എനിക്ക് നിന്നെ നന്നായി അറിയാം." സൂര്യനാഥ് ചിരിച്ചു. "ആദ്യമായിട്ടാണ് ഒരാളെ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്." വിശ്വാസ് ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല പക്ഷേ..." അവൻ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. "അവൾക്ക് നല്ല ആത്മവിശ്വാസമുണ്ട്. കാണാൻ സുന്ദരിയാണെന്നതിലുപരി... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ധൈര്യമുണ്ട്." സൂര്യനാഥ് ഒന്നും പറയാതെ മകന്റെ മുഖം നോക്കി. ─── അതേസമയം... ആകാംഷ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. നഗരത്തിന്റെ രാത്രിക്കാഴ്ച ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് വിശ്വാസ് അവിടേക്ക് വന്നത്. "ഇവിടെ ഒറ്റക്ക് നിൽക്കുകയാണോ?" അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. "ഹാളിൽ നല്ല ബഹളമാണ്. അതുകൊണ്ട് കുറച്ച് നേരം ഇവിടെ നിൽക്കാം എന്ന് കരുതി." വിശ്വാസ് ചിരിച്ചു. "എനിക്കും അതുപോലുള്ള സ്ഥലങ്ങളാണ് ഇഷ്ടം." രണ്ടുപേരും കുറച്ച് നിമിഷം നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു. "അങ്കിൾ പറഞ്ഞു... നിങ്ങൾ Law പഠിക്കുകയാണെന്ന്." വിശ്വാസ് ചോദിച്ചു. "അതെ. ക്രിമിനൽ ലോ." "Interesting." "എന്തുകൊണ്ട് Criminal Law?" ആകാംഷ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. "ഒരു കുറ്റവാളിയെ ശിക്ഷിക്കുന്നത് കോടതിയാണ് പക്ഷേ... ഒരാളെ കുറ്റവാളിയാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്നത് ഒരു അഭിഭാഷകന്റെ കഴിവുമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ്." വിശ്വാസ് അവളുടെ മറുപടി കേട്ട് ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "വ്യത്യസ്തയാണ്..." അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ─── ഹാളിനുള്ളിൽ നിന്നിരുന്ന വാഹിതാക്ഷനും ദേവികയും ദൂരെ നിന്ന് ഇരുവരെയും നോക്കുകയായിരുന്നു. ദേവിക പുഞ്ചിരിച്ചു. "രണ്ടുപേരും നന്നായി സംസാരിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ." വാഹിതാക്ഷൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "എനിക്കറിയില്ല ഭാവിയിൽ എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന്... പക്ഷേ... എന്റെ മകളുടെ ജീവിതപങ്കാളിയാകാൻ ഒരാളുണ്ടെങ്കിൽ... അത് വിശ്വാസ് ആയിരിക്കണമെന്നാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം." ദേവിക അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ വാക്കുകൾ കേൾക്കാതെ... ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നിരുന്ന ആകാംഷയും വിശ്വാസും അവരുടെ ജീവിതം ഒരുദിവസം പരസ്പരം മാറ്റിമറിയുമെന്ന് അറിയാതെ, ആദ്യമായി സുഹൃത്തുക്കളായി സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. _______________ ബിസിനസ് മീറ്റിന്റെ ഔപചാരിക പരിപാടികൾ അവസാനിച്ചതിന് ശേഷം അതിഥികൾ ചെറിയ ചെറിയ ഗ്രൂപ്പുകളായി നിന്ന് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. ഹോട്ടലിന്റെ VIP ലോഞ്ചിൽ... വാഹിതാക്ഷൻ , ദേവിക, സൂര്യനാഥ്, ഭാര്യ മീര, വിശ്വാസ് എന്നിവർ ഒരുമിച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ആകാംഷ അതേസമയം അനന്യ അമ്മായിയോടൊപ്പം ഹാളിന്റെ മറുവശത്തേക്ക് പോയിരുന്നു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ സാധാരണ ബിസിനസ് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ച ശേഷം വാഹിതാക്ഷൻ ശാന്തമായി സൂര്യനാഥിനെ നോക്കി. "സൂര്യാ... ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്." സൂര്യനാഥ് ചിരിച്ചു. "ഇത്ര സീരിയസായി പറയുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ പേടിയാകുന്നല്ലോ." "കാര്യം സീരിയസാണ്." അത് കേട്ടതും എല്ലാവരും വാഹിതാക്ഷനിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു. അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം വിശ്വാസിനെ നോക്കി പിന്നെ പതിയെ പറഞ്ഞു. "നമ്മുടെ സൗഹൃദത്തിന് വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കമുണ്ട്. നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളും പരസ്പരം നന്നായി അറിയാം." സൂര്യനാഥ് ഒന്നും പറയാതെ കേട്ടിരുന്നു. "എന്റെ ഒരു ആഗ്രഹമാണ്..." വാഹിതാക്ഷൻ തുടർന്നു. "ആകാംഷയെ... നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലെ മരുമകളായി കാണണം എന്ന്." ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അവിടെ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു. ദേവിക ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ ഭർത്താവിനെ നോക്കി. മീരയുടെ മുഖത്തും സന്തോഷം തെളിഞ്ഞു. സൂര്യനാഥ് വിശ്വാസിനെ നോക്കി. "വിശ്വാസ്... നിന്റെ അഭിപ്രായം?" വിശ്വാസ് ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു. അവൻ ആകാംഷ സംസാരിച്ച ഓരോ വാക്കും ഓർത്തു. അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസം... ധൈര്യം... ചിന്തകൾ... അവന് അവളെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. പക്ഷേ... അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "അച്ഛാ... ഒരു വിവാഹം രണ്ട് കുടുംബങ്ങളുടെ തീരുമാനമല്ല. രണ്ട് ആളുകളുടെ തീരുമാനമാണ്." എല്ലാവരും അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചു. "ആകാംഷക്കും ഈ ബന്ധം ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ മാത്രമേ ഞാൻ ഇതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കൂ. അവൾക്ക് താൽപര്യമില്ലെങ്കിൽ... ഈ വിഷയം ഇവിടെ തന്നെ അവസാനിക്കണം." സൂര്യനാഥിന്റെ മുഖത്ത് അഭിമാനം നിറഞ്ഞു. വാഹിതാക്ഷനും പുഞ്ചിരിച്ചു. "അതുതന്നെയാണ് എനിക്കും വേണ്ടത്. നിർബന്ധിച്ച് ഒരു തീരുമാനവും എനിക്ക് വേണ്ട." ─── കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞ്... ആകാംഷ തിരിച്ചെത്തി. "മോളേ..." വാഹിതാക്ഷൻ അവളെ വിളിച്ചു. "ഒരു മിനിറ്റ് ഇരിക്കൂ." അവൾ അച്ഛന്റെ അടുത്തിരുന്നു. "എന്താ അച്ഛാ?" വാഹിതാക്ഷൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. "ഞാൻ ഒരു കാര്യം ആലോചിച്ചിരുന്നു." "എന്ത്?" "വിശ്വാസിനെക്കുറിച്ചാണ്." ആകാംഷ ആശ്ചര്യത്തോടെ അച്ഛനെ നോക്കി. "എന്താ?" ദേവിക ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "നിനക്ക് വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് എന്താണ് അഭിപ്രായം?" ആകാംഷ ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞു. "ഇപ്പോൾ അതിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നില്ല. എന്റെ പഠനം ആദ്യം." വാഹിതാക്ഷൻ ശാന്തമായി തലകുലുക്കി. "അതെ... അതെനിക്കറിയാം പക്ഷേ... വിശ്വാസിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചു." ആകാംഷയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയ അത്ഭുതം. "അച്ഛാ... ഇത്ര പെട്ടെന്നോ?" വാഹിതാക്ഷൻ ചിരിച്ചു. "ആരും നിന്നെ നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല. ഞാൻ ഒരു അച്ഛനെന്ന നിലയിൽ എന്റെ ആഗ്രഹം പറഞ്ഞു ബാക്കി തീരുമാനം നിന്റേതാണ്." ആകാംഷ കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു. അവൾ വിശ്വാസിനെ നോക്കി. അവനും ശാന്തമായി അവളെ നോക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ യാതൊരു സമ്മർദ്ദവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചു. "നിങ്ങൾ എന്താണ് പറഞ്ഞത്?" വിശ്വാസ് തന്നെ മറുപടി പറഞ്ഞു. "ഞാൻ പറഞ്ഞത്... നിനക്ക് ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ മാത്രം അല്ലെങ്കിൽ ഈ വിഷയം ഇവിടെ അവസാനിക്കും." ആകാംഷ അവനെ കുറച്ച് നിമിഷം നോക്കി നിന്നു പിന്നെ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "സത്യം പറഞ്ഞാൽ... വിവാഹത്തിന് ഞാൻ ഇപ്പോൾ തയ്യാറല്ല എനിക്ക് പഠിക്കണം. ഒരു നല്ല ക്രിമിനൽ ലോയർ ആകണം അതിന് ശേഷം മാത്രമേ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കൂ." എല്ലാവരും അവളുടെ മറുപടിക്കായി കാത്തുനിന്നു. അവൾ തുടർന്നു. "പക്ഷേ..." ആ ഒരു വാക്കിൽ എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ അവളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. "വിശ്വാസിനെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല എന്നല്ല." വിശ്വാസ് അവളെ നോക്കി. "ഞങ്ങൾക്ക് പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാൻ സമയം വേണം സുഹൃത്തുക്കളായി തുടങ്ങാം. പരസ്പരം അറിയാം. അതിനുശേഷം... നമുക്ക് ശരിക്കും ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് തോന്നിയാൽ... അപ്പോൾ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാം." ഒരു നിമിഷം എല്ലാവരും മൗനമായി. പിന്നെ സൂര്യനാഥ് ചിരിച്ചു. "ഇതാണ് ഏറ്റവും നല്ല തീരുമാനം." മീരയും സമ്മതിച്ച് തലകുലുക്കി. ദേവിക മകളെ അഭിമാനത്തോടെ നോക്കി. വാഹിതാക്ഷൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഇതിലും നല്ല മറുപടി എനിക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാനാവില്ല." വിശ്വാസ് ആകാംഷക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി. "അപ്പോൾ... ഫ്രണ്ട്‌സ് ?" ആകാംഷ ഒരു നിമിഷം അവന്റെ കൈയിലേക്ക് നോക്കി. പിന്നെ പുഞ്ചിരിയോടെ കൈകൊടുത്തു. "ഫ്രണ്ട്‌സ്." ആ കൈകോർക്കൽ ഒരു സാധാരണ സൗഹൃദത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നില്ല... വിധി അവർക്കായി എഴുതി വെച്ച ഒരു പുതിയ അധ്യായത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു. ________ കോളേജ് ക്യാമ്പസ്... വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ചിരിയും സംസാരവും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഇടനാഴികളിലൂടെ ഓടിനടക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾ, കാന്റീനിലെ തിരക്ക്, ലൈബ്രറിയിലേക്ക് പുസ്തകങ്ങളുമായി പോകുന്നവർ... ആ ക്യാമ്പസിന് എപ്പോഴും ഒരു പ്രത്യേക ജീവനുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ എല്ലാവർക്കും പരിചിതമായ ഒരു പേരുണ്ടായിരുന്നു. ആകാംഷ വാഹിതാക്ഷൻ. നിയമവിദ്യാർത്ഥിനി. പഠനത്തിൽ മിടുക്കി. ഡിബേറ്റുകളിൽ എപ്പോഴും ഒന്നാം സ്ഥാനം. ആരുടെയും മുന്നിൽ തലകുനിക്കാത്ത സ്വഭാവം. ആത്മവിശ്വാസം തന്നെയായിരുന്നു അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി. കോളേജിൽ പലർക്കും അവളെ പേടിയായിരുന്നു. കാരണം... തെറ്റ് കണ്ടാൽ അത് ആരായാലും തുറന്ന് പറയുന്നവളായിരുന്നു അവൾ. "ആകാംഷ..." പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം. തിരിഞ്ഞുനോക്കിയ ആകാംഷ പുഞ്ചിരിച്ചു. വെളുത്ത കോട്ടും കഴുത്തിൽ സ്റ്റെതസ്കോപ്പും തൂക്കി ഒരാൾ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി. ഡോ. ആരോഹി നായർ... മെഡിക്കൽ വിദ്യാർത്ഥിനി. ഫോറൻസിക് മെഡിസിൻ എന്ന മേഖലയോടായിരുന്നു അവൾക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ താൽപര്യം. ചെറുപ്പം മുതൽ മൃതദേഹങ്ങളെയും ക്രൈം ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷനെയും കുറിച്ച് പഠിക്കാനായിരുന്നു അവളുടെ ആഗ്രഹം. മറ്റുള്ളവർ ഭയപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ പോലും അവൾ ശാന്തമായി ചിന്തിക്കുമായിരുന്നു. "ഇന്നും ലൈബ്രറിയിലായിരുന്നോ?" ആകാംഷ ചോദിച്ചു. "ഹും..." ആരോഹി ചിരിച്ചു. "മനുഷ്യരുടെ ശരീരം കള്ളം പറയില്ല. അതുകൊണ്ട് കുറച്ച് വായിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു." ആകാംഷ ചിരിച്ചു. "നിന്നെപ്പോലൊരു ആളെ ഞാൻ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല." "എന്തേ?" "എല്ലാവരും ജീവനുള്ളവരെ ചികിത്സിക്കാനാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. നീ മരിച്ചവരോടാണ് കൂടുതൽ സമയം ചെലവഴിക്കുന്നത്." ആരോഹി തോളുയർത്തി. "മരിച്ചവർ സംസാരിക്കില്ല പക്ഷേ... അവരുടെ ശരീരം സത്യം പറഞ്ഞുതരും." ആകാംഷ കുറച്ച് നിമിഷം അവളെ നോക്കി നിന്നു. "അതുകൊണ്ടാണ് നിന്നെ എനിക്ക് ഇഷ്ടം." ─── "ഹലോ..." പിന്നിൽ നിന്ന് ക്യാമറയുടെ ക്ലിക്ക് ശബ്ദം. രണ്ടുപേരും തിരിഞ്ഞു. ക്യാമറ കൈയിൽ പിടിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു മറ്റൊരാൾ. സാൻവി കിഷോർ. മാസ് കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ വിദ്യാർത്ഥിനി. കോളേജിലെ എല്ലാ വാർത്തകളും ആദ്യം അറിയുന്ന പെൺകുട്ടി. ഏത് വിഷയത്തെക്കുറിച്ചും ഭയമില്ലാതെ സംസാരിക്കും. സത്യം കണ്ടെത്താൻ എത്ര ദൂരം വേണമെങ്കിലും പോകും. "നിങ്ങളുടെ കാൻഡിഡ് ഫോട്ടോ എടുത്തു." അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ക്യാമറ കാണിച്ചു. "Delete ചെയ്യ്." ആകാംഷ പറഞ്ഞു. "ഇല്ല. ഇത് എന്റെ Future Documentary-ലേക്ക് വേണം." ആരോഹി ചിരിച്ചു. "ഇവൾ ഒരിക്കലും മാറില്ല." ─── മൂവരും ഒരുമിച്ച് കാന്റീനിലേക്ക് നടന്നു. കോളേജിൽ... 'ത്രിമൂർത്തികൾ' എന്നായിരുന്നു അവരുടെ പേര്. ആകാംഷ... ആരോഹി... സാൻവി... ഈ മൂന്ന് പേരും ഒരുമിച്ചില്ലാത്ത ഒരു ദിവസവും കോളേജിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. "ആകാംഷ..." സാൻവി ബർഗർ കഴിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "നീ ശരിക്കും Criminal Lawyer ആകുമോ?" "അതെ." അവൾ മടിയില്ലാതെ മറുപടി പറഞ്ഞു. "എന്തുകൊണ്ട്?" "കാരണം..." ആകാംഷ കുറച്ച് നിമിഷം ആലോചിച്ചു. "ഒരു കേസ് ജയിക്കാനല്ല. നിയമത്തെ മനസ്സിലാക്കാനാണ്." ആരോഹി ഉടനെ ചോദിച്ചു. "പക്ഷേ നിനക്ക് ഒരിക്കൽ യഥാർത്ഥ കുറ്റവാളിയെ പ്രതിഭാഗത്ത് നിന്ന് വാദിക്കേണ്ടി വന്നാൽ?" ആകാംഷ പുഞ്ചിരിച്ചു. "അപ്പോൾ... അവനെതിരെ തെളിവുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ കോടതി ശിക്ഷിക്കും ഇല്ലെങ്കിൽ... നിയമം പറയുന്നത് പോലെ നടക്കും." സാൻവി അവളെ നോക്കി. "നീ വികാരങ്ങളെക്കാൾ നിയമത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ആളാണ്." "അതെ." ആകാംഷ മറുപടി പറഞ്ഞു. "നിയമം വികാരമല്ല." "അപ്പോൾ ഞാൻ..." ആരോഹി പറഞ്ഞു. "ഫോറൻസിക് സ്പെഷ്യലിസ്റ്റ് ആവും. ഒരു മൃതദേഹത്തിനും കള്ളം പറയാൻ കഴിയാത്ത രീതിയിൽ റിപ്പോർട്ട് എഴുതും." "ഞാനും..." സാൻവി ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. "രാജ്യത്തെ നമ്പർ വൺ ഇൻവെസ്റ്റിഗേറ്റീവ് ജേർണലിസ്റ്റ് ആവും..അധികാരമുള്ളവരെ പേടിക്കില്ല..സത്യം എന്താണോ അത് ജനങ്ങളോട് പറയും." ആകാംഷ ചിരിച്ചു. "അപ്പോൾ... നമ്മൾ മൂന്നുപേരും ഒരേ കേസിൽ ഒരുമിച്ച് കാണുമല്ലോ." "ഒരാൾ Lawyer." "ഒരാൾ Forensic Doctor." "ഒരാൾ Journalist." മൂവരും ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചു. ─── വൈകുന്നേരം... കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അവർ. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ തുടങ്ങി. "ഒരു Promise ചെയ്യാമോ?" സാൻവി ചോദിച്ചു. "എന്ത് Promise?" ആരോഹി ചോദിച്ചു. സാൻവി കൈ നീട്ടി. "എന്ത് സംഭവിച്ചാലും... ജീവിതം എവിടേക്ക് കൊണ്ടുപോയാലും... നമ്മുടെ Friendship ഒരിക്കലും അവസാനിക്കരുത്." ആരോഹി ഉടൻ കൈ വെച്ചു. "Done." ആകാംഷയും അവരുടെ കൈകൾക്ക് മുകളിൽ സ്വന്തം കൈ ചേർത്തു. "ജീവിതം എത്ര മാറിയാലും... നമ്മൾ ഒരിക്കലും പരസ്പരം വിട്ടുപോകരുത്." "Promise." മൂവരും ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു. ആ നിമിഷം... ആ വാഗ്ദാനം അവർക്ക് ഒരു സാധാരണ സൗഹൃദ വാക്ക് മാത്രമായിരുന്നു. പക്ഷേ... വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം... അതേ വാഗ്ദാനമാണ് അവരെ ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനായി ഒന്നിപ്പിക്കുകയെന്നും... നിയമം പോലും കണ്ടെത്താൻ കഴിയാത്ത ഒരു രഹസ്യ സംഘത്തിന്റെ അടിത്തറയാകുമെന്നും... അവർ അന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. തുടരും... #💌 പ്രണയം #നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

#❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💖 സ്നേഹാശംസകൾ #🖋 എൻ്റെ കവിതകൾ🧾 #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📔 കഥ