📔 കഥ

#📙 നോവൽ - മുറ ചെറുക്കൻ.... 🔻 ഭാഗം _66 ✍️ രചന - Aysha akbar നന്ദ്യാർ വട്ട പ്പൂക്കളെ മറച്ചെണ്ണ വണ്ണം വെള്ള മൂവാണ്ടൻ മാവിൽ നിന്നും തെങ്ങിലേക്കൊരു പന്തൽ വലിച്ച് കെട്ടി....... അതിനുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകിയെന്ന വണ്ണം ഉമ്മറത്തെ കസേരയിൽ ഗോപി കാലു നീട്ടിയിരുന്നു....... സച്ചു......സധ്യക്ക് വേണ്ട പച്ചക്കറി കളെല്ലാം നീയാ ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ കയ്യീന്ന് വാങ്ങി കൊടുത്താൽ മതി... വിഷമില്ലാത്ത നല്ല പച്ചക്കറി കിട്ടും...... തറയിലിരുന്നു ഗോപിയുടെ കാലിൽ മരുന്ന് വെക്കുകയായിരുന്ന സച്ചുവിനോട് ഗോപിയത് പറയുമ്പോൾ സച്ചു ശെരിയെന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്ന് തലയാട്ടി......... അപ്പോഴാണ് മുറ്റത്തൊരു കാറ് വന്ന് നിൽക്കുന്നത്..... അതിൽ നിന്നിറങ്ങിയത് മാളുവും ആദർഷുമായിരുന്നു..... അവളോടി വന്ന് ഇരിക്കുന്ന ഗോപിയുടെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റി പിടിക്കുന്നതോടൊപ്പം സച്ചുവിന്റെ തലയിലൊന്ന് തട്ടി....... വാ മോനെ കയറ്..... ആദർശിനെ ഗോപി സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കുമ്പോൾ അവൻ ചിരിയോടെ അകത്തേക്ക് കയറിയിരുന്നു..... ആ വീടിന്റെ അകത്തളങ്ങളിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു.......... അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെയാണ് എല്ലാവരെയും കൂട്ടി സച്ചു ഡ്രെസ്സെടുക്കാൻ പോയത്...... ചില സമയങ്ങൾക്ക് സന്തോഷത്തിന്റെ ഗന്ധമാണ്......... തനൂജയും ഗായത്രിയും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേശം ഒരുമിച്ച് ആഘോഷിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.... മാളുവും മീനുവും ഇഷാനിയും പറഞ്ഞാലും തീരാത്ത വിശേഷങ്ങളുടെ കെട്ടഴിക്കുക യായിരുന്നു..... സച്ചു ഒരു കൈ താടിക്ക് വെച്ചു കൊണ്ട് ഡ്രൈവ് ചെയ്യൂ കയാണ്...... ഇടക്കെപ്പോഴോ മിററിലൂടെ ബാക്ക് സീറ്റിലേക്കൊരു നോട്ടം പാറി വീണു...... അതറിയാതെയെന്ന വണ്ണം അവളുടെ ശ്രദ്ധ മീനുവിന്റെ കഥ പറച്ചിലിലാണ്..... കനമില്ലാത്ത അവളുടെ മുടിയിഴകൾ തുറന്നിട്ട ഗ്ലാസ്സിലൂടെ വരുന്ന കാറ്റിൽ പാറി കളിക്കുന്നുണ്ട്....... സച്ചു വിന്റെ കണ്ണുകൾ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അവളിലേക്ക് നീണ്ടു പോകാതിരുന്നില്ല....... മുമ്പിലേക്കും മിററിലേക്കും മാറി മാറി വീഴുന്ന അവന്റെ നോട്ടത്തിൽ എപ്പോഴോ അവളുടേ വിടർന്ന കണ്ണുകളും ഒന്ന് കൊരുത്തു........ പെട്ടെന്ന് ഏറെ മനോഹരമായൊരു പുഞ്ചിരി സച്ചുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതും അവനത് മറക്കാനെന്ന വണ്ണം വിരലുകൾ ചുണ്ടുകൾക്ക് മേലൊന്ന് വെ ച്ചു..... അപ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആ ചിരി കത്തി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... ഇഷാനിയുടെ കവിളിണ യൊന്നു ചുവന്നു ...... നാണം കൊണ്ടവളുടെ കൺ പീലികൾ ഒന്നിളകി.... അവനിലേക്ക് നോട്ടം കൊടുക്കാതെ പെട്ടെന്നവൾ പുറത്തേക്ക് മിഴികൾ നട്ടു..... അത്ര മേൽ ആ മിഴികളെ താങ്ങാൻ അവൾക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.... ഇത് വരെയുള്ളതിനേക്കാൾ ശക്തമായ എന്തൊക്കെയോ വികാരങ്ങൾ ആ കണ്ണിൽ തെളിഞ്ഞു കാണുന്നുണ്ട്.... സ്വന്തമാണെന്ന അധികാരമോ സ്വന്തമാക്കാനുള്ള മോഹമോ അങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ.... അവന്റെ നോട്ടങ്ങളും ചലനങ്ങളും തനിക്ക് നൽകുന്ന സന്തോഷം അവൾക്ക് പോലും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു........ തുണിക്കടയിലെത്തിയതും സച്ചു ഒരു കസേരയിലേക്കിരുന്നു...... എല്ലാവരും കൂടി തുണികളെടുക്കുന്ന തിരക്കിലേക്ക് തിരിയുമ്പോൾ സച്ചു ഫോണിൽ നോക്കിയങ്ങനെയിരുന്നു..... കല്യാണ സാരി എടുക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്....... കൂടുതൽ ഒരുക്കങ്ങൾക്കൊന്നും അവൾക്ക് താല്പര്യമില്ലെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു..... എങ്കിലും വിവാഹം കേവലം രണ്ട് പേരുടെ മാത്രം സന്തോഷമല്ലല്ലോ ചുറ്റുമുള്ളവർക്കെല്ലാം അത് ആനന്ദമാണ്..... അത് കൊണ്ടായിരിക്കണം അവരുടെ കൂടി ഇഷ്ടം നോക്കി അവൾ എല്ലാത്തിനും പുഞ്ചിരിയോടെ നിന്ന് കൊടുക്കുന്നുണ്ട്...... പല സാരികളും ചുറ്റി നോക്കിയവർ ട്രയൽ ചെയ്യുന്നുണ്ട്....... ഒരോ സാരി ചുറ്റി ക്കഴിയുമ്പോഴും ഇഷാനി സച്ചുവിനെ യൊന്ന് നോക്കും.... അവനിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഭാവ മാറ്റവുമില്ലെന്ന് കാണുമ്പോൾ അവളിലൊരു നിരാശ പടരും..... അങ്ങനെ ഒരു സ്വർണ നിറത്തിലുള്ള പട്ട് സാറിയവൾ ചുറ്റിയതും അവളിലേക്ക് നോക്കിയ നോട്ടം സച്ചുവിന് പിൻവലിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല...... അത്ര യേറെ മനോഹരിയായിരുന്നവൾ.... ആ നിറത്തിൽ അവൾ വല്ലാതെ തിളങ്ങി.... ഒരു പക്ഷെ ആകാശത്തു ഉദിച്ചു നിൽക്കുന്ന ചന്ദ്രനെക്കാളേറെ...... അവന്റെ കണ്ണുകൾ പ്രണയാർദ്രമായി അവളെ തഴുകിയതും അവളുടെ കണ്ണുകളും വിടർന്നു......... ഇത് മതി...... അവൾ അത് പറയുമ്പോഴും കണ്ണുകൾ അവനിലായിരുന്നു...... നിറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരി അവർ പരസ്പരം കൈ മാറി........ ഇരുട്ടും തോറും ആ വീട്ടിൽ കല്യാണത്തിന്റെ വെട്ടം തെളിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു ...... കൂടുതൽ ആളുകളെയൊന്നും ക്ഷണിക്കാൻ സമയം കിട്ടിയിട്ടില്ലെങ്ങിൽ കൂടി അത്യാവശ്യം ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ളവരും കുടുംബ ക്കാരുമായി ഏറെ പേർ വന്ന് പോകുന്നുണ്ട്... ഇഷാനിയുടെ മനസ്സിലേക്ക് പാതിരാ കാറ്റ് പതിയെ വീശി തുടങ്ങിയിരുന്നു.... അത് നൽകുന്ന കുളിരിൽ അവളൊന്നുലഞ്ഞു........ അവൾ പതിയെ ഉമ്മറത്തേ ആ തിണ്ണയിലൊന്നിരുന്നു..... പതിവിൽ കവിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം ആ മുറ്റത് വെട്ടമുണ്ട്... ചെറു കാറ്റിനു കടന്ന് വരാൻ കഴിയാതെയെന്ന വണ്ണം ആളുകളുടെ തിരക്കാണ്..... അവളുടെ കണ്ണുകൾ പന്തലിനപ്പുറത്തായി നിൽക്കുന്ന നന്ദ്യാർ വട്ട ചെടിയിലേക്ക് നീണ്ടു പോയി.... പക്ഷെ കാണുന്നില്ല...... ആ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു നിരാശ പോലെ..... അപ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് തന്റെ മുടിയിലെന്തോ ഒന്ന് കൊളുത്തിയത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നിയത്...... അവൾ പെട്ടെന്ന് മുടിയിലൊന്ന് തൊട്ടതും ഒരു നന്ദ്യാർ വട്ട പൂവ് ഏറെ സുഗന്ധത്തോടേ അവളുടെ കയ്യിൽ തടഞ്ഞു..... അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു....... അവൾ ഞെട്ടലോടെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതും കയ്യിലൊരു ജഗ്ഗുമായി അകത്തേക്ക് കയറി പോകുന്ന സച്ചു അവൾക്കായെന്ന വണ്ണം പിറകിലേക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയിരുന്നു...... അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ നോട്ടം അവളുടെ ഉള്ളിലാകെയൊരു സുഗന്ധം നിറച്ചിരുന്നു..... അവനവൾക്ക് നേരെ ഇരു കണ്ണുകളും ഒന്ന് ചിമ്മി...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 എടൊ രവി.... താനിത്ര വാക്കിനു സ്ഥിരതയില്ലാത്തവനാണെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിട്ടില്ല .... ഇത്രയും കല്യാണ ഒരുക്കങ്ങളൊക്കെ ചെയ്തിട്ട് ....... മുമ്പിൽ നിന്ന് തന്നെ അപമാനിക്കുന്ന രാജീവിനോട് പറയാൻ രവിക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല...... ഇനി മകൾക്ക് ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിൽ വേണ്ടെന്ന് വെക്കുന്നതിന് പകരം ഞങ്ങളെ കൊണ്ട് കൂടി ഈ കുരങ്ങ് കളിയെല്ലാം കളിപ്പിച്ചത് എന്തിനാണെന്ന് എനിക്കറിയണം....... രാജീവ്‌ ദേഷ്യത്തോടെ അത് പറയുമ്പോഴും നിശബ്ദനായിരിക്കാനെ രവിക്ക് കഴിയുകയായിരുന്നുള്ളു...... ഇനി നീയുമായില്ല യാതൊരു ബന്ധതത്തിനും ഞാനില്ല..... അതിനി ബിസിനെ സ്സായാലും.... രാജീവ് അതും പറഞ്ഞു ചവിട്ടി തുള്ളി കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ രവി അങ്ങനെയിരുന്നു...... അപമാന ഭാരത്താൽ രവി തല കുനിച്ചു..... പിള്ളേരെ ഇറക്കെട്ടെ ഞാൻ.. അവനെയങ് തീർക്കാൻ... മേനോന്നത് ചോദിക്കുമ്പോൾ രവി അയാളെ നോക്കി..... വേണ്ടാ..... അവനെ എനിക്ക് വേണം..... അതിന് ഈ കയ്യൊന്ന് ശെരിയായി കിട്ടണം...... അതിനുള്ള വഴി നീ പറഞ്ഞു താ...... രവിയത് പറയുമ്പോൾ തലച്ചോറിക്കൊരു വേദന ഇടിച്ചു കയറി തുടങ്ങിയിരുന്നു...... അതിനേക്കാൾ വലുതായി ഇപ്പൊ ഒന്നുമില്ലെന്ന ചിന്തയായിരുന്നു..... മാത്രവുമല്ല.......അവൻ ഇറങ്ങാൻ നേരം പറഞ്ഞത് പോലെ ഇതവന് മാത്രമേ ശരിയാക്കാൻ കഴിയു എന്ന ആ രു ഉൾ ഭയവും അയാൾക്കുണ്ടായിരുന്നു... പക്ഷെ മേനോന്റെ മുമ്പിൽ അയാളത് കാണിച്ചില്ലെന്ന് മാത്രം........ ഇപ്പൊ തൽക്കാലം ഞാൻ മെഡിസിൻ തരരാം..... നാളെ നമുക്ക് എക്സ് റേ എടുത്തു നോക്കാം....... മേനോൻ അത് പറയുമ്പോൾ വേദന കൊണ്ട് രവിക്ക് നിൽപ്പുറക്കുന്നില്ലായിരുന്നു.... മേനോൻ പെയിൻ കില്ലറിൽ നിന്ന് ഒന്നെടുത്തു കൊണ്ട് രവിക്ക് നേരെ നീട്ടുമ്പോൾ അയാളാ ഗുളിക യിൽ നിന്ന് ഒരുമിച്ച് മൂന്നെണ്ണമെടുത്തൊരു ധൃതിയോടെ വായിലേക്കിട്ടു ....... അത്ര മേൽ വേദന അയാളെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കിയിരുന്നു.... ആ വേദനക്ക് ആക്കം കൂട്ടാനെന്ന വണ്ണം മനസ്സ് ഗായത്രിയുടെയും ഇഷാനിയുടെയും സച്ചുവിന്റെ യും മുഖവും ആ സന്ദർഭവുമെല്ലാം ഓർമിപ്പിക്കും തോറും രവി ദേഷ്യത്തോടെ അലറി വിളിച്ചു......... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

ഭാഗം 13 കണിമംഗലം പുഴയുടെ തീരത്തുകൂടിയുള്ള ആ വിജനമായ റോഡിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ കറുത്ത ജീപ്പ് ഇരച്ചു പാഞ്ഞു.. പുലർച്ചെ പെയ്ത മഴയുടെ ഈർപ്പം റോഡിലുണ്ട്... വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളുടെ തളർച്ചയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യമുണ്ടായിരുന്നു... പപ്പേട്ടൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് വിനയൻ സാർ രാവിലെ ഈ വഴിയിലൂടെയാണ് ടൗണിലേക്ക് പോകുന്നത്... ദൂരെ നിന്നും വിനയന്റെ സ്കൂട്ടർ വരുന്നത് കണ്ടതും വിഷ്ണു ജീപ്പ് റോഡിന് കുറുകെ നിർത്തി. ബ്രേക്കിട്ട ശബ്ദം കേട്ട് വിനയൻ ഞെട്ടി വണ്ടി നിർത്തി. ഹെൽമറ്റ് ഊരി മാറ്റുമ്പോൾ വിനയന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പതർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷേ അത് പെട്ടെന്ന് തന്നെ മാഞ്ഞു. പകരം മാന്യതയുടേതായ ഒരു പുഞ്ചിരി അവിടെ തെളിഞ്ഞു.... "എന്താ വിഷ്ണു... ഈ നേരത്ത് ഇവിടെ?" വിനയൻ വളരെ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.. വിഷ്ണു ജീപ്പിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. അവന്റെ കൈകൾ മുറുകിയിരുന്നു... "വിനയൻ സാറേ... ഞാൻ അന്ന് പറഞ്ഞത് നിങ്ങൾ മറന്നുപോയോ? ഉണ്ണിമായയുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും വിട്ടുനിൽക്കാൻ ഞാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടതാണ്. എന്നിട്ടും നിങ്ങൾ വീട്ടുകാരുമായി അവളുടെ പടിപ്പുര കടന്നു. ഇതിനൊരു അറുതി വേണ്ടേ?" വിനയൻ പതുക്കെ സ്കൂട്ടറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വിഷ്ണുവിനോട് അടുത്തു നിന്നു. ചുറ്റും ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം വിനയന്റെ മുഖത്തെ ആ പാവം ഭാവം പതുക്കെ മാറി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തരം ക്രൂരമായ തിളക്കം വന്നു.... "വിഷ്ണു... നീ ഈ കോവിലകത്തെ തമ്പ്രാനായിരിക്കാം. പക്ഷേ നിന്റെ ഈ ഭീഷണിയൊന്നും എന്റെ അടുത്ത് നടക്കില്ല" വിനയന്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നതായിരുന്നു, എന്നാൽ അതിലൊരു വല്ലാത്ത പകയുണ്ടായിരുന്നു. "നീ വിചാരിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഉണ്ണിമായയോട് വലിയ പ്രണയമാണെന്നാണോ? അല്ല. എനിക്ക് അവളോടുള്ളത് ഒരു വാശിയാണ്. നിന്നെപ്പോലൊരു തമ്പ്രാൻ മോഹിച്ച പെണ്ണിനെ സ്വന്തമാക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഒരു സുഖമുണ്ടല്ലോ അത് എനിക്ക് വേണം. അവൾ നിന്റെ വിട്ടിലെ ഒരു  പണിക്കാരത്തിയുടെ മകളാണെന്ന് എനിക്കറിയാം അവളോട് എനിക്ക് സ്നേഹമൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ അവളെ കല്യാണം കഴിച്ച് നിന്റെ മുന്നിലൂടെ കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ നിന്റെ മുഖത്തുണ്ടാകുന്ന ആ തോൽവി കാണാനാണ് ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നത്." വിഷ്ണു സ്തബ്ധനായി നിന്നുപോയി. ഈ വിനയനാണോ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ മുന്നിൽ മാന്യനായി അഭിനയിച്ചത്? ഉണ്ണിമായയുടെ ജീവിതം ഇത്തരമൊരു ചതിയന്റെ കയ്യിലാണോ പെടാൻ പോകുന്നത്? "നീ... നീ അവളെ ചതിക്കുകയാണല്ലേ?" വിഷ്ണു വിനയന്റെ കോളറിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. "ചതിയോ? അതൊക്കെ നിന്റെ തോന്നലാണ് വിഷ്ണു" വിനയൻ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു... "നാട്ടുകാരുടെ കണ്ണിൽ ഞാൻ പാവം പ്രൊഫസറാണ്. നീയാകട്ടെ ഗുണ്ടയായ തമ്പ്രാനും. നീ എന്നെ ഉപദ്രവിച്ചാൽ നാട്ടുകാർ നിന്നെ വെറുക്കും. ലക്ഷ്മിയമ്മ ഒരിക്കലും നിനക്ക് ഉണ്ണിമായയെ വിട്ടുതരില്ല. കാരണം അവർക്ക് എന്നെയാണ് വിശ്വാസം. നീ നോക്കിക്കോ അധികം വൈകാതെ അവൾ എന്റെ വീട്ടിലെ അടുക്കളയിൽ എനിക്ക് വേണ്ടി പണിയെടുക്കുന്നുണ്ടാകും. നിനക്ക് നോക്കി നിൽക്കാനേ കഴിയൂ." വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു. അവന് വിനയനെ അടിച്ചു തകർക്കാൻ തോന്നി. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അത് ചെയ്താൽ വിനയൻ പറഞ്ഞതുപോലെ താൻ വില്ലനാകും. അവൻ പതുക്കെ കൈ വിട്ടു... "വിനയൻ... നീ വലിയൊരു കളിയാണ് കളിക്കുന്നത്. ഉണ്ണിമായയുടെ ജീവിതം വെച്ച് കളിക്കാൻ ഞാൻ നിന്നെ അനുവദിക്കില്ല. നിന്റെ ഈ മുഖംമൂടി ഞാൻ വലിച്ചു കീറും" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിനയൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഹെൽമറ്റ് വെച്ച് അവിടെ നിന്നും പോയി. വിഷ്ണു ആ റോഡിൽ തനിച്ച് നിന്നു. തന്റെ പ്രണയിനി ഒരു വലിയ ചതിക്കുഴിയിലേക്ക് വീഴാൻ പോകുകയാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പക്ഷേ ഇത് ലക്ഷ്മിയമ്മയോട് പറഞ്ഞാൽ അവർ വിശ്വസിക്കുമോ?            ***************** ഉണ്ണിമായയുടെ വീടിന്റെ ഉള്ളിൽ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന നിശബ്ദതയായിരുന്നു. ഉണ്ണിമായ ജനാലയ്ക്കൽ തല ചായ്ച്ചു ഇരിക്കുകയാണ്. ലക്ഷ്മിയമ്മ കോവിലകത്ത് പോയിരിക്കുകയാണ്. പുറത്തുനിന്നും വാതിൽ പൂട്ടിയ ആ ശബ്ദം അവളുടെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ജനാലയ്ക്കൽ ഒരു നിഴൽ കണ്ടു. വിഷ്ണുവാണോ എന്ന് അവൾ ആദ്യം കരുതിയെങ്കിലും അത് വിനയൻ സാറായിരുന്നു.. അവൻ ജനാലയുടെ അഴികൾക്കിടയിലൂടെ അവളെ നോക്കി. "ഉണ്ണിമായേ... നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്? ഞാൻ ലക്ഷ്മിയമ്മയോട് സംസാരിക്കാം. നിന്നെ വേഗം എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനാണ് ഞാൻ നോക്കുന്നത്." ഉണ്ണിമായ വിനയൻ സാറിനെ നോക്കി. "സാർ... ദയവുചെയ്ത് എന്നെ ഒഴിവാക്കൂ. എനിക്ക് ഈ വിവാഹത്തിന് താല്പര്യമില്ല. എനിക്ക് സാറിനെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയില്ല." വിനയൻ സാറിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം ആ ക്രൂരത മിന്നിമറഞ്ഞെങ്കിലും അവൻ അത് മറച്ചു വെച്ചു. "സാരമില്ല ഉണ്ണിമായേ... കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ നീ എന്നെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങും. നീ വിഷ്ണുവിനെക്കുറിച്ചാണ് ആലോചിക്കുന്നതെങ്കിൽ അത് മറന്നേക്ക്. അവൻ നിന്നെ വെറുമൊരു കളിപ്പാട്ടമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. നിനക്ക് ഒരു മാന്യമായ ജീവിതം തരാൻ എനിക്കേ കഴിയൂ." വിനയൻ സാർ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭയം തോന്നി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ പണ്ടത്തെ ആ സ്നേഹം അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടില്ല. പകരം എന്തോ ഒരു അപകടം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി... വൈകുന്നേരം കോവിലകത്ത് തിരിച്ചെത്തിയ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ അടുത്ത് രേവതി ചെന്നു... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... കല്യാണം അടുത്ത മാസം തന്നെ നടത്താൻ  അന്നോ വിനയന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞത്....എത്രയും വേഗം നടത്തുന്നതാണ് നല്ലത്. നാട്ടുകാർ പലതും പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്." "അതെ രേവതി കൊച്ചേ... എനിക്കും അത് തന്നെയാണ് ആഗ്രഹം. എന്റെ മകൾ ഒന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു കണ്ടാൽ മതി" ലക്ഷ്മിയമ്മ നെടുവീർപ്പിട്ടു.... രേവതിയുടെ പ്ലാൻ വിജയിക്കുകയായിരുന്നു. വിനയൻ സാറുമായി കൈകോർത്ത് അവൾ ഉണ്ണിമായയെ കോവിലകത്ത് നിന്നും പുറത്താക്കാൻ നീക്കങ്ങൾ നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 വിനയൻ സാർ സ്കൂട്ടറിൽ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിഷ്ണു ആ പുഴയോരത്ത് തനിച്ച് നിന്നു. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ സ്വന്തമാക്കാൻ വരുന്നത് വെറുമൊരു പ്രണയിനിയെ മോഹിച്ചവനല്ല മറിച്ച് തന്നെ തോൽപ്പിക്കാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ച ഒരാളാണെന്ന് വിഷ്ണുവിന് ഉറപ്പായി. വിനയന്റെ ആ പരിഹാസച്ചിരി വിഷ്ണുവിന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... "നീ എന്നെ എത്ര പ്രകോപിപ്പിച്ചാലും വിനയൻ... ഈ കളിയിൽ ജയിക്കുന്നത് ഞാനായിരിക്കും" വിഷ്ണു പല്ലു ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് സ്വയം പറഞ്ഞു.... അവൻ നേരെ പോയത് കോവിലകത്തേക്കാണ്. ഉമ്മറത്ത് രേവതി ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിച്ചു ചിരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടതും അവൾ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു... "എന്താ വിഷ്ണു ഏട്ടാ... ഈ നേരത്ത്? മുഖമൊക്കെ വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നല്ലോ?" രേവതി പതുക്കെ അടുത്തു വന്നു ചോദിച്ചു... "രേവതി... നീ എന്തിനാ ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് കാശ് കൊടുത്തത്?" വിഷ്ണുവിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് രേവതി ഒന്ന് പതറി. "അത്... പാവം ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് കല്യാണത്തിന് കയ്യിൽ കാശുണ്ടാവില്ലല്ലോ എന്ന് കരുതി..." "മതി നിന്റെ ഈ സ്നേഹം എന്തിനാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഉണ്ണിമായ ഈ പടിയിറങ്ങാൻ നീ എത്ര വേണമെങ്കിലും പണം ചിലവാക്കും. പക്ഷേ നീ ഒന്ന് ഓർത്തോ... ആ വിനയൻ നീ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ ഒരാളല്ല. അവൾ ഒരു ചതിക്കുഴിയിലേക്കാണ് വീഴാൻ പോകുന്നത്." വിഷ്ണു ദേഷ്യത്തോടെ മുകളിലെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. രേവതി അവിടെ സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. വിഷ്ണുവിന് വിനയനെ സംശയമുണ്ടെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പക്ഷേ ഉണ്ണിമായ പടിയിറങ്ങിയാൽ മതി എന്ന വാശിയിലായിരുന്നു അവൾ... കോവിലകത്തെ മട്ടുപ്പാവിലിരുന്ന് വിഷ്ണു താഴെ ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഉണ്ണിമായയുടെ വീടിനെ നോക്കി. "വിനയൻ... നിന്റെ കളി അവസാനിക്കാൻ പോകുന്നു. ഉണ്ണിമായയെ ഈ ചതിയിൽ നിന്നും ഞാൻ രക്ഷിക്കും" അവൻ സ്വയം പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 അടച്ചിട്ട മുറിക്കുള്ളിൽ ഉണ്ണിമായയുടെ ശ്വാസം മുട്ടുകയായിരുന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മ പുറത്തുനിന്നും വാതിൽ തുറന്നു അകത്തേക്ക് വന്നു. അവരുടെ കയ്യിൽ വിനയൻ സാർ കൊടുത്ത കുറച്ച് മധുരപലഹാരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു... "മോളെ... വിനയൻ സാർ വന്നിരുന്നു. അദ്ദേഹം നിന്നെക്കുറിച്ച് അത്രയും കരുതലുള്ള ഒരാളാ. നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ മുഖം വീർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്? ഭാഗ്യവതിയാടി നീ..." ലക്ഷ്മിയമ്മ അവളുടെ തലയിൽ തലോടി. "അമ്മേ... എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. വിനയൻ സാറിനെ എനിക്ക് അറിയില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ എനിക്ക് എന്തോ ഒരു അപരിചിതത്വം തോന്നുന്നു" ഉണ്ണിമായ വിതുമ്പി... "അതൊക്കെ നിന്റെ തോന്നലാടി. തമ്പ്രാൻ കുട്ടിയുടെ ആ ഭ്രാന്തൻ പ്രണയം നിന്റെ തലയ്ക്ക് പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അദ്ദേഹം നിന്നെ നശിപ്പിക്കുകയേ ഉള്ളൂ. വിനയൻ സാർ നിനക്ക് തണലാകും." ലക്ഷ്മിയമ്മ മുറി വിട്ടു പോയപ്പോൾ ഉണ്ണിമായ ജനാലയ്ക്കൽ വന്നു നിന്നു. ആകാശത്ത് കറുത്ത കാർമേഘങ്ങൾ വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നു. മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് താഴെ മരക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു നിഴൽ അനങ്ങുന്നത് അവൾ കണ്ടു. അത് വിഷ്ണുവിനെപ്പോലെ തോന്നി! അവൾ പതുക്കെ ജനാലയുടെ അഴികളിലൂടെ നോക്കി. അതേ... മഴയിൽ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന് വിഷ്ണു അവിടെ നിൽക്കുന്നു.. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ ജനാലയിലേക്ക് തന്നെ തറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു വലിയ യാചനയുണ്ടായിരുന്നു... തന്നെ വിട്ടു പോകരുതെന്ന യാചന.... ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. വിഷ്ണു മഴയത്ത് അവിടെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ തോന്നി. പക്ഷേ പുറത്തെ ആ വലിയ പൂട്ട് അവളെ തടഞ്ഞു. വിഷ്ണു തന്റെ കൈമുയർത്തി അവൾക്ക് ഒരു സൂചന നൽകി. ഞാൻ കൂടെയുണ്ട് എന്ന സൂചന.... പെട്ടെന്ന് മുറ്റത്ത് ടോർച്ച് വെളിച്ചം അടിച്ചു. ലക്ഷ്മിയമ്മ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വരികയാണ്. വിഷ്ണു വേഗം ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു. ഉണ്ണിമായ വേഗം കട്ടിലിലേക്ക് വീണു ഉറക്കം അഭിനയിച്ചു. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ മഴയുടെ താളത്തിനൊപ്പം ഉണ്ണിമായയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പും കൂടി. നാളെ വിനയൻ സാറിന്റെ വീട്ടുകാർ വീണ്ടും വരുമെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രണയവും വിനയന്റെ നിഗൂഢതയും ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ വാശിയും ചേർന്ന് ഉണ്ണിമായയുടെ ജീവിതം ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു. തുടരും..... ❣️ ✍️പ്രണയ_തൂലിക......❣️ ഈ ഭാഗം എങ്ങനെ കൊള്ളാമോ വിനയന്റെ ശരിക്കും ഉള്ള character എന്താണ് എന്ന് ഉള്ളത് പതിയെ വരുന്നേ ഉള്ളൂ കേട്ടോ.... അപ്പൊ വില്ലൻ ആരാണ് എന്ന് മനസ്സിലായില്ലേ 😄🙏guyss.....മാന്യതയുടെ മുഖമുടി ഇട്ട വില്ലൻ *വിനയൻ സാർ* 😜ഹിഹി... 😅😆 ഇന്നത്തെ പാർട്ട്‌ ഇട്ടിട്ട് ഉണ്ട് കേട്ടോ നോക്കിട്ട് ബാക്കി ഈവിങ് അല്ലെങ്കിൽ നൈറ്റ്‌ തരാം ഉറപ്പില്ല എന്നാലും നോക്കാം മൈഗ്രൈൻ unde അപ്പൊ കുറെ tme ph നോക്കാൻ പറ്റില്ല വേഗം തലവേദന വരും ഇത് തന്നെ നിങ്ങളെ വിഷമിപ്പിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി രാവിലെ 7മണിക്ക് ഇരുന്നെയാ സ്റ്റോറി type ആക്കി എഴുതാൻ ഇത്ര കഷ്ടപ്പെട്ട് എഴുതുമ്പോൾ അതുപോലെ അഭിപ്രായം കിട്ടണ്ടേ .... അതല്ല അതിന്റെ ഒരു ഇത് അല്ലെ... 🫂😆 #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #💌 പ്രണയം #📙 നോവൽ #😔വേദന

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _9 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❤️ നിനക്ക് കോളേജിൽ പോണ്ടേ കാർത്തിക..? കാശിയുടെ ഗൗരവമുള്ള സ്വരം. അവളൊന്നു മുഖമുയർത്തി നോക്കി. അവനപ്പോൾ അവളുടെ ബാഗ് വലിച്ചെടുക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. പിന്നിലൂടെ ചെന്നിട്ടൊന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചു നിൽക്കാൻ തോന്നിയ ത്വരയെ അടക്കി നിർത്താൻ വേണ്ടിയാണ് അവളവന്റെ നേരെ നിന്നും നോട്ടം മാറ്റിയത്. ഒന്ന് നോക്കിയാ തന്നെ കണ്ണുരുട്ടി പേടിപ്പിക്കുന്നവൻ ഇനിയിപ്പോ ഒന്ന് കെട്ടിപിടിച്ച തന്നെ അടിക്കുമെന്ന് പോലും അവൾക്ക് തോന്നി. ഇനി എന്തോർത്തു നിൽക്കാ നീ. ഇങ്ങോട്ട് പോന്നപ്പോ നിന്റച്ഛൻ പറഞ്ഞത് നീയും കേട്ടില്ലേ.. ഓട്ടോ പിടിച്ചു നിന്നെ കയറ്റി വിടണം ന്ന്. വാ ഇങ്ങോട്ട്.. മനുഷ്യന് പണി ഉണ്ടാക്കാൻ വേണ്ടി ആഴ്ചക്കാഴ്ചക്.. ബാക്കി പറയാൻ വന്നത് അവൻ വിഴുങ്ങി കളഞ്ഞു. അതേയ്.." തിരികെ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയ അവനെ കാർത്തിക പിന്നിൽ നിന്നും പിടിച്ചു നിർത്തി. കരുത്തുള്ള അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ കയ്യിൽ ചേർന്നു. കാശി വെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ അറിയാതെ തന്നെ ആ പിടി അയിഞ്ഞു പോകുകയും ചെയ്തു. "ശെരിക്കും.. ശരിക്കുമെന്നെ ഇഷ്ടമില്ലാഞ്ഞിട്ടോ.. അതൊ അച്ഛനോട്.." "നിന്നോടെനിക്ക് ഇഷ്ടവുമില്ല.. നിന്റെ അച്ഛനെ എനിക്ക് ഭയവുമില്ല. " അവളത് പറഞ്ഞു തീർക്കും മുന്നേ തന്നെ കാശിയുടെ ഉത്തരമെത്തി. "എന്നാൽ പിന്നെ ശിവേട്ടൻ പറഞ്ഞത് പോലെ നിങ്ങൾക്കില്ലാത്ത ആ ഇഷ്ടം തോന്നാനുള്ള വഴി നിങ്ങള് തന്നെ പറഞ്ഞു താ.." വീണ്ടും അവൾക്ക് കുറുമ്പ്. അതോടെ കാശിയുടെ മുഖം കൂടുതൽ വലിഞ്ഞു മുറുകി. "ഞാൻ വല്ലതും പറഞ്ഞാ കൂടിപ്പോകും പെണ്ണേ.. മര്യദക്ക് വന്നിട്ട് ഓട്ടോ പിടിച്ചു പോയിക്കോ.. നിനക്കതാ നല്ലത്.. അവളെ ഒരു ഐഡിയ.." കാശ്ശിയൊരു ചാട്ടം.. കാർത്തിക ഒരടി പിന്നിലേക്ക് മാറി. അവൾക്ക് നല്ലത് പോലെ സങ്കടം തോന്നി. പക്ഷേ സെന്റിമെന്റൽ കൊണ്ടൊന്നും ആ കാട്ട്മാക്കാനേ ഒതുക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.. അതൊക്കെ വളരെ മുന്നേ തന്നെ തോറ്റു മടങ്ങിയ കേസാണ്. കട്ടയ്ക്ക് ഒപ്പം പിടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ വല്ലതും മിണ്ടുന്നുണ്ടല്ലോ എന്നെങ്കിലും കരുതി ആശ്വാസിക്കാം. അല്ലാതെ പിണങ്ങിയിട്ടോ സെന്റിമെന്റൽ കാണിച്ചു മാറി നിന്നിട്ടോ യാതൊരു കാര്യവുന്നില്ല. അതൊരു ഭാഗ്യം എന്നേ കരുതൂ.. കാർത്തിക അവനൊപ്പം പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അപ്പോഴും അവളതിന്റെ അകത്തേക്ക് തന്നെ കൊതിയോടെ നോക്കുന്നുണ്ട്.. അവനും അവന്റെ സാന്നിധ്യവുമുള്ളയിടം ഇതാണ്.. ഇത്‌ വിട്ട് പോകരുതെന്ന് ഹൃദയം പറയുന്നത് പോലൊരു നോട്ടം.. നമ്മുക്ക് കൊറച്ചു നേരമിരുന്നു വർത്താനം പറഞ്ഞിട്ട് പോയാൽ മതിയായിരുന്നു.. ഇനിയിപ്പോ എന്ന് കാണും ന്നാ.. " അവനു പിറകെ.. തൊട്ടു തൊട്ടില്ല എന്നാ മട്ടിൽ ചേർന്നു നടക്കുമ്പോൾ കാശി കേൾക്കാൻ വേണ്ടി അവൾ പറയുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ മൗനവൃതം പോലെ അവനൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. കുറച്ചു മാറി പാർക്ക് ചെയ്തിരുന്ന ഓട്ടോ ആയിരുന്നു അവന്റെ ലക്ഷ്യം. "എനിക്കൊരു പോപ്പ് കോൺ വാങ്ങിച്ചു തരുവോ.. പറയുന്നതിനൊപ്പം അവളവന്റെ കയ്യിൽ കോർത്തു പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കാശി അത് കുടഞ്ഞു മാറ്റി. ആരെങ്കിലും കാണും.." അവൻ ശബ്ദമടക്കി പറഞ്ഞു.. "അഹ്.. അപ്പൊ അതാണോ കാശിയേട്ടന്റെ പ്രശ്നം.. അതങ്ങ് പറഞ്ഞൂടെ.. " അവനിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടി ചേർന്നിട്ട് അവളാ തോളിൽ ചാരി. "നിന്റച്ഛന്റെ ഗുണ്ടയാണെടി പുല്ലേ ഞാൻ.. ആ എന്നേ കേറി പ്രേമിക്കാൻ നിനക്ക് നാണമില്ലേ.. ഏഹ്.." ആളുകൾക്കിടയിൽ നിന്നും മാറിയതും കാശി അവളെ പിടിച്ചു ചുവരിലേക്ക് ചേർത്ത് നിർത്തി കൊണ്ട് പല്ല് കടിച്ചു. അത്രയും അടുത്ത് നിൽക്കെ അവളവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.. കണ്ണ്.. മൂക്.. പിരിച്ചു വെച്ച മീശ.. ഡ്രിം ചെയ്തു മനോഹരമാക്കിയ താടി.. യാതൊരു അനുസരണയുമില്ലാതെ.. അവന്റെ അതേ സ്വഭാവമുള്ള നീണ്ട മുടിയിഴകൾ... തന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ദേഷ്യത്തോടെ വിറക്കുന്ന ആ ചുണ്ടുകൾ..കടിച്ചു പിടിച്ചിരിക്കുന്ന പല്ലുകൾ.. മനസ്സൊരു കാറ്റാടി പോലെ ചുറ്റി തിരിയാൻ തുടങ്ങിയത് കൊണ്ടാണ് കാർത്തിക വേഗം നോട്ടം മാറ്റിയത്. ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിൽപ്പാണെന്ന് പോലും ഓർക്കാതെ താനവനെ കയറി ഉമ്മിച്ചു പോകുമോ എന്നൊരു ഭയമായിരുന്നു അവൾക്കുള്ളിൽ. ഇത്രയും അരികെ.. ഇങ്ങനെ കിട്ടുന്നതൊക്കെ വളരെ അപൂർവമാണ്. തന്റെ സ്വഭാവം ശെരിക്കും അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് എപ്പോഴും അവനായിട്ട് കൊണ്ട് നടക്കുന്നൊരു അകലമുണ്ട്. അവന്റെ പേരിട്ട തന്റെ തലയിണയിൽ ഒതുങ്ങി പോയിരുന്ന ആ സ്നേഹപ്രകടനം ഇന്നൊരു പക്ഷേ ഇനിയും അവനെ നോക്കി കൊണ്ട് നിന്നാൽ അവനിലേക്ക് നേരിട്ട് പതിക്കും എന്നുള്ള ഭയം. "പറയുന്നത് മനസിലാക്ക് കാർത്തിക നീ.. അല്ലെങ്കിൽ നീ വേദനിക്കും. നിന്റച്ഛനെ അറിയില്ല നിനക്ക്.. നിനക്കറിയാവുന്ന അച്ഛന്റെ നേരെ ഓപ്പോസിറ്റ് സ്വഭാവമുള്ള ഒരു അശോകേട്ടനുണ്ട്.. ഇതിൽ കൂടുതൽ എനിക്ക് നിന്നോട് പറയാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ടാ.." അത് വരെയുമുള്ള കലിപ്പ് മാറി അവൻ ശാന്തനാവാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.. കലിപ്പ് കൊണ്ടൊന്നും അവളെ തടയാൻ കഴിയില്ലെന്ന് എത്രയോ പ്രാവശ്യം അവനു മനസ്സിലായതാണ്.. അച്ഛനെ വിട്ടേക്ക്. എന്നിട്ട് ഇനി മുതൽ എന്റെ കൂടെ കൂടിക്കോ.. അവർക്കാർക്കും അറിയാത്ത നമ്മളുടെ ഒരു ലോകം ഉണ്ടാക്കാം നമ്മുക്ക്. എന്നിട്ടെവിടെ എന്റെ രാജാവിനെപ്പോലെ നോക്കി കൊള്ളാം ഞാൻ.. എന്റെ കൂടെ വാ.. " അതേ ശാന്തതയോടെ തന്നെ അവളും പറയുമ്പോൾ കാശിയൊന്നു ശ്വാസമെടുത്തു.. "എനിക്ക് എന്ത് കണ്ടിട്ടാടി നിന്റെ ഈ തുള്ളൽ.. അതിനു മാത്രം എന്ത് തേങ്ങയാ.. വീണ്ടുമവന്റെ സ്വരമുയർന്നു.. സ്വന്തം കുടുംബം പോലും വേണ്ടന്ന് വെച്ചു പോയവന് നിന്റെ ഉള്ളിലുള്ളത് പോലൊരു മഹിമയുമില്ല..കാശി നാഥൻ മഹാ പെഴയാ കാർത്തിക.. രക്ഷപ്പെട്ടു പോ.. നിനക്കതാ നല്ലത്.. എനിക്ക് പോലും പിടിക്കാത്ത കുറെ പരട്ട സ്വഭാവങ്ങള് മാത്രമാണ് എനിക്ക് സ്വന്തമായുള്ളത്.. നിനക്ക് കഴിയില്ല. വെറുതെ ജീവിതം കളയല്ലേ.. നിന്നെ കൊണ്ട് പറ്റില്ല.. വാ വിട്ടു പറയുന്നതെന്തും വാങ്ങിച്ചു തരുന്ന നിന്റച്ഛനുള്ള അഹങ്കാരം കൊണ്ടാണ് നിന്റെയീ തിളപ്പ്.. പക്ഷേ അത്രയൊന്നും കാശി ഇല്ല.. ആർക്കും.. ആർക്കും വേണ്ടാത്തവനാ.. എങ്ങും എത്താതെ പോയവനാ..വിട്ടേക്ക്.. വിട്ടേക്ക്.. പ്ലീസ്.." അവനവളുടെ നേരെ കൈ കൂപ്പി.. ആ മുഖം ഉല പോലെ ചുവന്നു. അത് കാണെ.. ആ ഹൃദയമപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന വേദന ഓർക്കേ.. കാർത്തികയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.. "ആരും.. ആരും വേണ്ട.. ഞാൻ മതി.. ഞാൻ മാത്രം മതി.. ന്റെ ജീവനെ പോലെ നോക്കി കൊള്ളാം ഞാൻ.. എനിക്കത്രേം.. അത്രേം ഇഷ്ടമായിട്ടാ.. എനിക്ക്.. എനിക്ക് വിട്ടു കളയാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ട കാശിയേട്ടാ.. ഇത്രേം അകറ്റി നിർത്തിയിട്ടും.. വെറുപ്പോടെ ആട്ടി വിട്ടിട്ടും വിട്ടിട്ട് പോകാത്തത് എനിക്കിഷ്ടമുള്ളത് കൊണ്ട് തന്നെയാ..! കാശ്ശിയോട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ അവളവനെ കെട്ടിപിടിച്ചു. ഒരു നിമിഷത്തെ ഞെട്ടലിന് ശേഷം.. അവളെ അകറ്റി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലുമവന്റെ നെഞ്ചിൽ അട്ടയെ പോലെ അവൾ പറ്റി പിടിച്ചു.. കാർത്തിക.. വിട്.. ആളുകൾ നോക്കുന്നു.. വിടെടി.. ആ ദേഹം തന്നിലേക്ക് ചേർന്നു നിൽക്കുന്നതിന്റെ വിറയലൊതുക്കി കൊണ്ടവൻ പതിയെ പറഞ്ഞു. "വിടാം.. എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞാ വിടാം.. കരച്ചിലൊക്കെ വിട്ടു ഇപ്പോൾ കള്ളത്തരമണാ മുഖം നിറയെ.. കാണാതെ തന്നെ കാശിക്കതറിയാം. "ഇങ്ങനെ തന്നെ നിൽക് നീ.. നിനക്ക് അറിയില്ലെങ്കിക്കും നിന്റെ അച്ഛനെ അറിയുന്ന ആരെങ്കിലും എല്ലായിടത്തും കാണും. അവര് കാണട്ടെ. കണ്ടിട്ട് ചെന്നു പറയട്ടെ.. അപ്പോൾ നിനക്ക് സമാധാനമാകുമെങ്കിൽ.. അത് നടക്കട്ടെ.." അവനും വാശി പോലെ പറയുമ്പോൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചു കൊണ്ടവൾ അകന്നു മാറി.. അവളെ നോക്കിയൊന്ന് കണ്ണുരുട്ടി കാണിച്ചിട്ട് കാശി വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു. "എന്ത് കണ്ടിട്ടാ ഇഷ്ടമെന്ന് ചോദിച്ചില്ലേ..ഞാനത് പറഞ്ഞു തരട്ടെ.." വീണ്ടും അവനൊപ്പം തന്നെ ഓടി കൂടി കാർത്തു ചോദിച്ചു. വേണ്ട.. യാതൊരു അയവുമില്ലാത്ത സ്വരം. നല്ല വേഗത്തിൽ നടക്കുന്ന അവനൊപ്പമെത്താൻ അവൾ വല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്. "എനിക്ക് പറയണം.." അവൾ വീണ്ടും അവനെ പിടിച്ചു നിർത്തി.. കണ്ണടച്ച് പിടിച്ചു പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടവൻ ദേഷ്യമൊതുക്കി. "പറഞ്ഞു തൊലക്കങ്ങോട്ട്" "ധൈര്യം.. ദേഷ്യം.. വാശി ചങ്കുറപ്പുള്ള ഈ സ്വഭാവം.. നോട്ടം.. ചിരി.. മുടി താടി.. എല്ലാം.. എല്ലാം എനിക്കിഷ്ടമാണ്.." അവളുടെ സ്വരം ആർദ്രമായിരുന്നു "പക്ഷേ.. പക്ഷേ ന്റെ കാശിനാഥന് അറിയാത്ത ഒരു ക്വാലിറ്റി കൂടിയുണ്ട് ഇയാൾക്ക്.. ഇഷ്ടം പറഞ്ഞു വന്ന എന്നോട് ഇത് വരെയും.. ഒരു പരിധി വിട്ട് നിങ്ങൾ പെരുമാറിയിട്ടില്ല..എത്രയൊക്കെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചാലും എനിക്ക് നേരെ കൈ ഉയർത്തിയിട്ടില്ല.. എനിക്കറിയാം കാശിയേട്ടാ.. അതെന്റെ അച്ഛനോടുള്ള പേടിയോ ബഹുമാനമോ ഒന്നുമല്ല.. ഒരു പെണ്ണിന് നിങ്ങൾ കൊടുക്കുന്ന റെസ്‌പെക്ട് തന്നെയാണ്.. മിക്കവാറും ആണുങ്ങൾക്ക് ഇല്ലാത്ത ക്വാലിറ്റി.." തീർന്നോ.." ചിരിയോടെ പറയുന്നവളോട് കാശി ഭാവമാറ്റമൊന്നും ഇല്ലാതെ തീർന്നെങ്കിൽ നടക്ക് എന്നൊരു ചിന്തയോടെ ചോദിച്ചു. ഇല്ല.. തീർന്നില്ല.. ഒന്നൂടെയുണ്ട്.. അതും പറഞ്ഞു തരാം.. അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ കൊറച്ചു കൂടി അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.. പക്ഷേ കാശിയുടെ നോട്ടം കണ്ടതും ആ ശ്രമം പെട്ടന്ന് തന്നെ വേണ്ടന്ന് വെച്ചു. "എന്റച്ചന്റെ ഒറ്റ മോളാണ് ഞാൻ.. അച്ഛന്റെ സകല സ്വത്തിനും അവകാശി. നിങ്ങളോ...എന്റച്ഛന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപെട്ട ആളും. എന്നേ കെട്ടിയാൽ അതൊക്കെ നിങ്ങൾക്ക് സ്വന്തമാവും. പക്ഷേ.. പക്ഷേ നിങ്ങൾക്കതിനോട് മോഹമില്ല കാശ്യേട്ട.. എന്നോട് ഇഷ്ടം പറഞ്ഞിട്ട് വരുന്നവരുടെ കണ്ണിലൊക്കെ ഞാൻ കാണുന്നോരു ആർത്തിയുണ്ട്.. നിങ്ങൾക്ക് അതില്ല.. എന്റെ പേരിലുള്ള സ്വത്തുക്കൾ നിങ്ങളെ മോഹിപ്പിക്കുന്നില്ല." നിന്നെയും ഞാൻ മോഹിക്കുന്നില്ല.. " "അത് ഞാൻ മാറ്റി പറയിപ്പിക്കും.." ഇനിയുണ്ടോ.." ഇനിം ഉണ്ട്. ഇന്നാ ഈ ബാഗും പിടിച്ചു കൊണ്ട് അതും പറഞ്ഞു ഇവിരുന്നോ.. ഞാൻ പോണ്.. എനിക്കാകെ ഇവിടെ കിട്ടുന്നത് അര മണിക്കൂറാണ് . ഇപ്പൊ തന്നെ പത്തു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞു.. ഞാൻ പോണ്.. " അവന്റെ തോളിലുള്ള അവളുടെ ബാഗ് ഊരി കാശി കാർത്തികയുടെ തോളിലേക്ക് ഇട്ട് കൊടുത്തു കൊണ്ട് തിരിച്ചു നടന്നു. "യ്യോ. ഇനി ഉള്ളത് ന്നാ പിന്നെ പറയാം.. നമ്മുക്കൊപ്പോ പോയേക്കാം.. വാ.." കാർത്തിക അവനൊപ്പം തിരിഞ്ഞോടി എത്തി.. ഞാനില്ല. ഒറ്റയ്ക്ക് പോയിക്കോ.." കാശി വാശിയിലാണ്. "അങ്ങനെ പറയല്ലേ.. ഞാൻ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു കൊടുക്കും കേട്ടോ.. കാശ്യേട്ടൻ എന്നേ ഒറ്റയ്ക്ക് വിട്ടു ന്ന്. മ്മ്.. പറഞ്ഞോ.." അവളത് പറയില്ലെന്ന് അവനു നന്നായി അറിയാമല്ലോ.. "ആ ഓട്ടോ സ്റ്റാൻഡിൽ കുറെ വായി നോക്കികൾ ഉണ്ട് കാശ്യേട്ടാ.. എന്നേ കാണുമ്പോൾ അവർ ഓരോന്നു പറയും.. പിന്നെ വഴക്കാവും.. കാശ്യേട്ടൻ തന്നെ വരേണ്ടി വരും അത് തീർക്കാൻ.അത് കൊണ്ടല്ലേ.." അവസാന അടവ്.. അത് ഏറ്റു. കാശി അവിടെ നിന്നു. വാ അടച്ചു പൂട്ടി എനിക്കൊപ്പം വരാൻ പറ്റുവോ.." അവൻ ഗൗരവത്തോടെ ചോദിക്കുമ്പോൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചു കൊണ്ടവൾ അതെ എന്ന് തലയാട്ടി അവനൊപ്പം നടന്നു.. പോകും വഴി തന്നെ അവനാ ബാഗ് കൂടി എടുത്തു. ഓട്ടോ സ്റ്റാന്റ് എത്തും വരെയും അവനെ നോക്കി.. ആ കാൽപാദങ്ങളെ പിൻപറ്റി കാർത്തികയവന്റെ കൂടെ നടന്നു.. കൊതിയോടെ. "കയറിക്കോ... ബാഗ് ആദ്യം വെച്ചു കൊടുത്തു കൊണ്ടവൻ പറയുമ്പോൾ വിട്ട് പോകാനുള്ള മടിയോടെ അവളാ കമ്പിയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടവനെ നോക്കി.. "ഫോൺ വിളിച്ചാൽ എടുക്കണം.." പിന്നെയൊന്നും പറയാതെ.. ഒരു നോട്ടം പോലും പകരം നൽകാതെ തിരിഞ്ഞു പോകുന്നവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു. 'എനിക്ക് വേറെ പണിയുണ്ട്. എനിക്കും വേറെ പണി ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടല്ല വിളിക്കുന്നത്. വല്ലാണ്ട് കാണാൻ തോന്നുമ്പോ ഈ സ്വരമെങ്കിലും കേട്ടു കൊണ്ടെന്റെ മനസ്സിനെ അടക്കി നിർത്താനാണ്.. അവൾക്കും ദേഷ്യം വന്നു. "എന്നേ വിളിക്കണ്ട.. ഞാൻ എടുക്കില്ല.. കാശി ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. "ഞാൻ വിളിക്കും.. എന്റെ ഫോണിൽ നിന്നും വിളിച്ചിട്ട് എടുത്തില്ലേ.. ആ ഹോസ്റ്റലിലെയും കോളേജിലെയും കുട്ടികളുടെ മൊത്തമുള്ള ഫോണിൽ നിന്നും ഞാൻ മാറി മാറി വിളിക്കും.. അവളും ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. "നിനക്ക് ഭ്രാന്താണ്.. അവനവളുടെ കൈ കുടഞ്ഞു മാറ്റി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അതേ.. നിങ്ങളോടുള്ള ഭ്രാന്ത്.. നിന്നെ സ്വന്തമായി കിട്ടും വരെയും മാറാത്ത ഭ്രാന്ത്." അവനെത്ര ദേഷ്യം കാണിച്ചിട്ടും അവളുടെ വാക്കിലെ ആർദ്രത.. തോറ്റത് പോലെ കാശി പിന്തിരിഞ്ഞു നടന്നു.. ആ പോക്ക് നോക്കി ഒന്ന് രണ്ടു നിമിഷം നിന്നിട്ട് കാർത്തികയും ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറി.. അത് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ വെറുതെയോന്ന് പുറത്തേക്ക് തലയിട്ട് അവൾ നോക്കിയ നിമിഷം തന്നെയാണ് കാശിയും തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്.. തുടരും.. ഇനിയിപ്പോ ഈ നോട്ടത്തിൽ കയറി പിടിക്കേണ്ട.. എന്റെ ചെക്കന് ഓളെ ഇഷ്ടമല്ല ന്ന് പറഞ്ഞ.. ഇഷ്ടല്ല.. അത്ര തന്നെ 😎 പിന്നെ.. ഇത്രേം വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള ഇവളെന്താ ഇങ്ങനെ എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ.. ഉണ്ടാവും.. എനിക്കറിയാം.നിങ്ങളെ എനിക്കറിയാലോ.. വിദ്യാഭ്യാസവും പെരുമാറ്റവും തമ്മിൽ പലപ്പോഴും ചന്തയിൽ നിന്നും കണ്ട പരിചയം പോലുമില്ല പിള്ളേരെ. അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ.. റാങ്ക് മേടിച്ച ഗ്രീഷ്മ ജൂസ് കൊടുക്കില്ലല്ലോ.. ഏത്.. ആ.. അത് തന്നെ.. വോകെ.. റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ടു പോണേ. ഞാനിന്ന് പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്നില്ല എന്നൊക്കെ കരുതി ഇരുന്നതാ.. അതിനും പറ്റുന്നില്ല.. നിങ്ങളൊക്കെ ആരൊക്കെയോ ആയി പോയില്ലേ.. ആ കാത്തിരിപ്പ് കാണാതെ പോകുന്നതെങ്ങനെ.. 😬 ലൈക്കും റിവ്യുവും ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഇതിവിടെ കൊണ്ട് വന്നിടണോ ന്നാ 🥴 സ്നേഹത്തോടെ.. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം jif❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6aKPQnjM?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമന്ത്രകോടി :പാർട്ട്‌ -37💚🌺 പിന്നെ മഹിയേട്ടൻ..... ഏട്ടൻ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടാണോ.... അവളിതൊക്കെ...... നന്ദൻ ചോദിച്ചു?. മെറിന്റെ ഈ കളികളൊന്നും പുള്ളിക്കറിയില്ല എന്നാണ് എന്റൊരു നിഗമനം. ഹ്മ്മ്...... മെറിനെ എന്തായാലും ഉടനെ അറെസ്റ്റ്‌ ചെയ്യും കൂടെ അവളുടെ കൂട്ടാളികളെയും കഴിഞ്ഞ ദിവസം നിന്റെ സ്കൂളിൽ ബോധം കെട്ട് വീണ കുട്ടി അടക്കം പല കേസുകളും റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട് .... വിശദമായ ചോദ്യം ചെയ്യലിന് ശേഷം മറ്റ് കാര്യങ്ങളിലേക്കും. ഹ്മ്മ്..... നന്ദനൊന്ന് മൂളി ശേഷം കുറച്ച് നേരം കൂടി സംസാരിച്ച് ഇരുവരും പിരിഞ്ഞു. 🌼🌼 സഞ്ചുവിനെ കണ്ടതിന് ശേഷം നന്ദൻ നേരെ പോയത് ട്യൂഷൻ സെന്ററിലേക്കാണ്........ അവിടെ വച്ച് അമ്മയേയും ഭാമയേയും നന്ദൻ കണ്ടിരുന്നു...... എല്ലാ ക്ലാസ്സിലും അവൻ കയറി കുട്ടികളെ നിരീക്ഷിച്ചെങ്കിലും പ്രത്യക്ഷത്തിൽ ഒരു മാറ്റവും കുട്ടികളിൽ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിന് ശേഷം അവൻ നേരെ ചെന്നത് അമ്മയിരിക്കുന്ന പ്രിൻസിപ്പാളിന്റെ റൂമിലാണ്. നന്ദന്റെ ക്ലാസുകൾ ഒക്കെ വൈകിട്ടാണ് ഉണ്ടാകാറ് അവനെ ഈ നേരത്ത് അവിടെ കണ്ടതും ദേവകിയമ്മ കാര്യം തിരക്കി.... ഭാമ കൂടി വന്നിട്ട് പറയാമെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൻ അമ്മക്ക് മുന്നിലുള്ള ചെയറിലേക്കിരുന്നു. കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞതും ഭാമയുമെത്തി...... നന്ദന് തങ്ങളോട് എന്തോ പറയുവാനുണ്ടെന്ന് ഇരുവർക്കും മനസ്സിലായി....... എന്നാൽ സഞ്ചു പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ എങ്ങനെ അവതരിപ്പിക്കുമെന്ന ആശങ്കയി ലായിരുന്നു അവൻ. ഭാമയോട് പിന്നും പറയാം പക്ഷേ അമ്മയോട്........... അമ്മയോട് എങ്ങനെയാണ് പറയേണ്ടത്...... അവൻ ചിന്താകുഴപ്പത്തിലായി..... എന്താ നന്ദാ എന്തുപറ്റി..... അമ്മ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി...... നന്ദേട്ടാ...... സഞ്ജുവേട്ടനെ കാണാൻ പോയതല്ലേ...... എന്താ പറഞ്ഞേ...... ഭാമ ചോദിച്ചു.... അവളോട്‌ രാവിലെ പറഞ്ഞിട്ട് തന്നെയാണ് പോയത് സഞ്ജുവിനെ കാണാൻ പോവുകയാണെന്ന്..... നന്ദൻ മുഖമുയർത്തി അവളെ നോക്കി ശേഷം അമ്മയേയും. അവനെ കാണാൻ തന്നെയാണ് ഞാൻ പോയത്. സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെ...... അവന്റെയാ പക്ഷേ.... യിൽ ഇരുവരും പരസ്പരം നോക്കി...... ശേഷം അവനേയും..... എന്താ നന്ദേട്ടാ.... സഞ്ജുവേട്ടൻ എന്താ പറഞ്ഞേ..... ഭാമേ..... അമ്മേ..... ഞാൻ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കണം..... എനിക്കിത് എങ്ങനെ നിങ്ങളോട് തുടങ്ങണം എന്നുപോലും അറിയില്ല. പറയുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെന്നും വരില്ല..... അവൻ പറയുന്നത് കേട്ടതും ഇരുവരും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി ശേഷം സഞ്ജുവിനെ കണ്ടതും അവൻ ഏൽപ്പിച്ച ഫയലും അതിൽ അവൻ കണ്ട മെറിന്റെ ഫോട്ടോയും അവൻ പറഞ്ഞയാ കഥയും ഒരു മാറ്റവും കൂടാതെ ഇരുവരോടുമായി പറഞ്ഞു...... എല്ലാം കേട്ട് കഴിഞ്ഞതും ഭാമയും അമ്മയും ഒരു ഞെട്ടലോടെ അവനെ നോക്കി..... അവർക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല...... ഇത്ര നാൾ തങ്ങളുടെ കൂടെ ജീവിച്ചവൾ..... ഇന്ന് രാവിലെ കൂടി കണ്ടവൾ...... ഇത്രയും വലിയൊരു തെറ്റ് ചെയ്തുകൊണ്ട് തങ്ങളുടെ കൂടെ കഴിയുന്നതെന്ന് ചിന്തിച്ചതും അവർക്ക് രണ്ടു പേർക്കും തല പെരുത്തു. മോനേ.... നന്ദാ..... അവൾ...... അമ്മ ഭയത്തോടെ അവനെ വിളിച്ചു. ചതിക്കുകയായിരുന്നമ്മേ..... നമ്മളേയും കുടുംബത്തേയും..... മഹിയേട്ടന് ഇതൊക്കെ അറിയുമോ എന്നറിയില്ല.... അക്കാര്യത്തിൽ സഞ്ചുവിനും ഡൗട് ആണ്.... അമ്മ ഒരുനിമിഷം കണ്ണിൽ നിന്നാ വട്ട കണ്ണടയൂരി നെറ്റിയിൽ കൈഊന്നി...... ഭാമയും അനക്കമറ്റ് നിൽക്കുകയാണ്..... ഒട്ടും പ്രധീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു വാർത്തയായിരുന്നല്ലോ..... ഇതുവരെ തങ്ങളോട് അടുത്തിട്ടില്ലെങ്കിലും മൂത്ത മകന്റെ ഭാര്യയാണ് അവന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഉദരത്തിൽ ചുമക്കുന്നവളാണ് എന്നൊരു പരിഗണന ദേവകിയമ്മ അവൾക്ക് നൽകിയിരുന്നു.... അതുപോലെ തന്നെ ഭാമയും അവൾക്കൊരു പരിഗണന നൽകിയിരുന്നു..... പക്ഷെ.... ഇപ്പോ ഈ നിമിഷം..... അവളെക്കുറിച്ച് ഭയവും ആകുലതയും ചതിച്ചല്ലോ എന്ന ദേഷ്യവും ഇരുവരുടെ ഉള്ളിലും സ്ഥാനം പിടിച്ചു. 🌼🌼🌼🌼🌼🌼 അന്ന് രാത്രി വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ മെറിൻ വയറും താങ്ങി ഹാളിലിരുന്ന് ഏതോ ഫോൺ കോളിലാണ്.... കയറി വന്നതും ഭാമയും അമ്മയും അത് കണ്ടിരുന്നു..... ഇംഗ്ലീഷും ഹിന്ദിയും കൂടികലർത്തി ഏതോ ഒരു ഭാഷയിലാണ് അവളുടെ സംസാരം. അമ്മയും ഭാമയും വരുന്നത് കണ്ടതും അവരെ നോക്കി വേണം വേണ്ടാതെ ഒന്ന് ചിരിച്ച് അവൾ ഫോണും കൊണ്ട് മുകളിലേക്കുള്ള സ്റ്റെപ്പുകൾ കയറി... അമ്മയും ഭാമയും ഇന്നവളുടെ ചിരിക്ക് മറു ചിരി ചിരിച്ചില്ല. കല്ലിച്ച മുഖഭാവത്തോട് കൂടി തന്നെ ഇരുവരും അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക്‌ നടന്നു. ഭാമേ...... മ്മ്മ്..... എന്താമ്മേ..... ഇതുപോലെ വലിയ വലിയ കുറ്റങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ഇവളെ പ്പോലെ ഒരുത്തിയെ വിശ്വസിച്ചാണ് നമ്മൾ വീട് ഏൽപ്പിച്ചിട്ട് പോയതെന്നോർത്ത് ഇപ്പോൾ പേടി തോന്നുവാ എനിക്ക്. ഇത്രയും നാൾ എത്ര നന്നായാണ് അവൾ നമ്മളെ പറ്റിച്ചത്. മഹി.... അവനും അറിഞ്ഞുകൊണ്ടാണോ ഇതൊക്കെ എന്ന് മാത്രം അറിഞ്ഞാൽ മതിയിനി..... ആ നിമിഷം അവരുടെ ശബ്ദമൊന്നുവിറച്ചു... ഭാമ അമ്മയുടെ സങ്കടം അറിഞ്ഞെന്നപോൽ അവരെ തന്നോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. 🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼 പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ നന്ദന്റെ ഫോണിലേക്ക് സഞ്ജുവിന്റെ മെസ്സേജ് വന്നു..... മഹി രാവിലെ തന്നെ ജോലിക്ക് പോയിരുന്നു. പല്ലവി രണ്ട് ദിവസമായി അച്ഛന്റെ അരികിലേക്കും പോയിരുന്നു. അതിനാൽ അവിടെ ഭാമയും ദേവകിയമ്മയും നന്ദനും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഇന്ന് വർക്കിംഗ്‌ ഡേ ആയിട്ടും അവരാരും ജോലിക്ക് പോകാത്തത് മെറിനും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. അവൾക്ക് ഉച്ചക്കൊന്ന് പുറത്ത് പോകണ മായിരുന്നു. ഇവരൊക്കെ വീട്ടിൽ ഉള്ള സ്ഥിതിക്ക് അത്‌ മാറ്റി വയ്ക്കണോ എന്ന് പോലും അവൾ ആലോചിച്ചു. ആ ചിന്തയിൽ അങ്ങനെ മുകളിലെ ബാൽക്കണിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു മുറ്റത്തൊരു പോലീസ് ജീപ്പ് വന്ന് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടത്. സഞ്ചു ഇടക്കൊക്കെ വന്ന് പോകുന്നതിനാൽ അവൾക്കത് കണ്ട് പ്രതേകിച്ച് മാറ്റമൊന്നും തോന്നിയില്ല. എന്നാൽ അവന്റെ ജീപ്പിന് പുറകേ തന്നെ മറ്റൊന്നു കൂടി വന്നു നിന്നതും അവളുടെ നെറ്റിയൊന്ന് ചുരുങ്ങി...... അവൾ വയറ് താങ്ങിയൊന്ന് എഴുന്നേറ്റു. ശേഷം കാര്യമെന്താണെന്നറിയാൻ പതിയെ കോണിപ്പടികളിറങ്ങി താഴേക്ക് ചെന്നു...... ഹാളിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ അവിടെ അമ്മയും നന്ദനും ഭാമയും എല്ലാവരും നിൽപ്പുണ്ട്..... ആരുടെ മുഖഭാവങ്ങളും മനസ്സിലാകുന്നില്ല. അവരെല്ലാം ഉമ്മറത്തേക്കിറങ്ങിയതും മെറിനും അവർക്കൊപ്പം ഉമ്മറത്തേക്കിറങ്ങി....... ആ നിമിഷമാണ് പടി കയറി വരുന്ന സഞ്ചുവിനെ കാണുന്നത്..... ഫുൾ യൂണിഫോമിലാണ്.... കൂടാതെ രണ്ട് വനിതാ പോലീസ് ഉൾപ്പെടെ മൂന്നു പേർ അവന്റെ പിന്നിലുമുണ്ട്..... സഞ്ജുവിന്റെ മുഖത്ത് തീർത്തും ഗൗരവം മാത്രം. അവൻ ആദ്യം നന്ദന് മുന്നിലേക്ക് വന്നു നിന്നു കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവിടെ നിന്ന് അമ്മയേയും ഭാമയേയും കടന്ന് കടന്ന് മെറിന് മുന്നിലേക്ക് വന്ന് നിന്നു..... അത്‌ കണ്ടതും മെറിൻ ഞെട്ടി..... മുഖം വിളറിവെളുത്തു..... ഭയം കൊണ്ടവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി..... മെറിൻ """You're under arrest"""" തുടരും. 💚🌺 കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ

ആകാശത്ത് മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചു കളിക്കുന്ന നിലാവിന് പോലും അപ്പോൾ ഒരു വല്ലാത്ത വിളർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. പ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ വിരലുകൾ ഉണ്ണിമായയുടെ ഉള്ളംകൈയ്യിൽ അമർന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.... അവൻ കൊടുത്ത ആ സ്വർണ്ണമോതിരം അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു അഗ്നിപളളം പോലെ എരിഞ്ഞു... "തമ്പ്രാൻ... പോകൂ... ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ എല്ലാം തീരും. എന്റെ അമ്മ..." ഉണ്ണിമായയുടെ സ്വരം ഇടറി... "നിന്റെ അമ്മ കാണുന്നത് വിനയന്റെ കൂടെയുള്ള നിന്റെ ജീവിതമാണ്. പക്ഷേ നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കാണുന്നത് എനിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പാണ് ഉണ്ണിമായേ" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ലഹരിയുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒരല്പം കൂടി അടുത്തു... "നീ ഈ മോതിരം ഊരി മാറ്റരുത്. ഇത് നിന്റെ വിരലിൽ ഉള്ളിടത്തോളം കാലം നീ എന്റേതാണ്." വിഷ്ണുവിന്റെ ആത്മവിശ്വാസത്തിന് മുന്നിൽ മറുപടി പറയാൻ കഴിയാതെ അവൾ തളർന്നു നിന്നു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ കൈവിട്ട് ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി. അവൻ മറയുന്നത് വരെ അവൾ അവിടെത്തന്നെ ശിലപോലെ നിന്നുപോയി... പെട്ടെന്നാണ് പുറകിൽ ഒരു തേങ്ങൽ കേട്ടത്... ഉണ്ണിമായ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു... പടിപ്പുരയുടെ മറവിൽ തൂണിൽ ചാരി നിൽക്കുന്ന ആ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ ചോര വറ്റിപ്പോയി... "അമ്മേ...!" ലക്ഷ്മിയമ്മയായിരുന്നു അത്. അവരുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒഴുകുന്ന കണ്ണുനീർ ആ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ വെള്ളിനൂലുകൾ പോലെ തിളങ്ങി.... ഒരു നിമിഷം ഉണ്ണിമായയുടെ ലോകം നിശ്ചലമായി. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യം...താൻ ഒളിച്ചുവെക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച ആ രഹസ്യം...അമ്മയുടെ മുന്നിൽ അനാവൃതമായിരിക്കുന്നു... "നീ... നീ എന്താ ഈ കാണിച്ചത് മോളെ?" ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി. അവർ വേച്ചു വേച്ച് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "കോവിലകത്തെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഈ രാത്രിയിൽ നിന്റെ അടുത്ത് എന്തിനാ വന്നത്? ആ കയ്യിൽ ഇരിക്കുന്നത് എന്താ?" ഉണ്ണിമായ തന്റെ കൈകൾ പുറകിലേക്ക് ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ലക്ഷ്മിയമ്മ അവളുടെ കൈ ബലമായി പിടിച്ചു വലിച്ചു. വിഷ്ണു കൊടുത്ത ആ സ്വർണ്ണമോതിരം നിലാവെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങി... "ദൈവമേ...!" ലക്ഷ്മിയമ്മ നിലവിളിച്ചു പോയി. "ആ വിനയൻ സാറിന്റെ അമ്മ നിന്റെ കയ്യിൽ വളയിട്ടു തന്നിട്ട് മണിക്കൂറുകൾ പോലും ആയില്ല. അതിനുള്ളിൽ നീ ഈ ചതി ചെയ്തോ? ആ തമ്പ്രാൻ കുട്ടിക്ക് നമ്മൾ ആരാണെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ? നമ്മൾ അവരുടെ കാലിലെ മണ്ണാണ് മോളെ. അവൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുകയല്ല നിന്നെ നശിപ്പിക്കുകയാണ്." "അമ്മേ... ഞാൻ... ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ല. അദ്ദേഹം വന്നതാണ്...." ഉണ്ണിമായ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അമ്മയുടെ കാലിൽ വീണു.. "വന്നതാണല്ലേ? വന്നപ്പോൾ നീ എന്തിനാ പുറത്തിറങ്ങിയത്? നീ എന്തിനാ ഈ മോതിരം വാങ്ങിയത്?" ലക്ഷ്മിയമ്മ ആ മോതിരം അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ബലമായി ഊരിയെടുത്തു ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു. "ഇനി ഈ വീട്ടിൽ നീ ഉണ്ടാവില്ല. നാളെ നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ തന്നെ നിന്നെ ഞാൻ വിനയൻ സാറിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് അയക്കും. അവിടെ ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാല് പിടിച്ചു മാപ്പ് പറയണം." ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ദേഷ്യം ഒരു കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ ആ വീടിനെ ഉലച്ചു. അവർ ഉണ്ണിമായയെ വലിച്ചിഴച്ച് അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി കതകടച്ചു. ആ രാത്രി ആരും ഉറങ്ങിയില്ല. ഉണ്ണിമായ മുറിക്കുള്ളിൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. ലക്ഷ്മിയമ്മ ഉമ്മറത്ത് ഇരുന്നു വിതുമ്പി. തന്റെ മകളുടെ ഭാവി ഇരുട്ടിലാകുമോ എന്ന പേടി ആ അമ്മയെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടി.... മറുവശത്ത് കോവിലകത്ത് എത്തിയ വിഷ്ണുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വല്ലാത്ത സമാധാനമായിരുന്നു. ഉണ്ണിമായയുടെ കയ്യിൽ തന്റെ അടയാളം പതിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു എന്നവൻ വിശ്വസിച്ചു. പക്ഷേ പടിപ്പുരയിൽ വെച്ച് ലക്ഷ്മിയമ്മ എല്ലാം കണ്ടു എന്ന സത്യം അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.... പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കോവിലകത്ത് ലക്ഷ്മിയമ്മ ജോലിക്കെത്തിയില്ല. പകരം എത്തിയത് നാണിയമ്മയാണ്... "തമ്പുരാട്ടീ... ലക്ഷ്മിക്ക് വയ്യത്രേ. ഉണ്ണിമായയെയും കൂട്ടി അവൾ എങ്ങോട്ടോ പോയിട്ടുണ്ട്" നാണിയമ്മ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയോട് പറഞ്ഞു... ഇതുകേട്ട വിഷ്ണുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അപായമണി മുഴങ്ങി. അവൻ വേഗം തന്റെ ജീപ്പെടുത്ത് ഉണ്ണിമായയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞു. പക്ഷേ അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവന്റെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിയാക്കി. വീട് പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു! ലക്ഷ്മിയമ്മ ഉണ്ണിമായയെയും കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടാണ് പോയത്? വിഷ്ണുവിന്റെ ജീപ്പ് ചെന്നുനിന്നത് വിനയൻ സാറിന്റെ വീടിന് മുന്നിലായിരുന്നു. അവിടെ ഉമ്മറത്ത് ലക്ഷ്മിയമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വിനയൻ സാറിന്റെ അച്ഛനോട് എന്തോ സംസാരിക്കുന്നത് അവൻ ദൂരെ നിന്ന് കണ്ടു. വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകൾ ജീപ്പിന്റെ സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുകി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പകയുടെ ചുവപ്പ് പടർന്നു... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് വലിയൊരു തെറ്റാണ്. എന്റെ ഉണ്ണിമായയെ എന്റേതല്ലാതാക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല" അവൻ പല്ലു ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് സ്വയം മന്ത്രിച്ചു... വിനയൻ സാറിന്റെ വീട്ടിൽ പോയി കാര്യങ്ങൾ ഏകദേശം സംസാരിച്ചു വന്നതിനുശേഷം അവർ എടുത്ത തീരുമാനം കടുപ്പമേറിയതായിരുന്നു... തന്റെ മകളെ ആ തമ്പ്രാൻ കുട്ടിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കണമെങ്കിൽ അവളെ ഈ ലോകത്തുനിന്ന് തന്നെ മറച്ചു പിടിക്കണമെന്ന് ആ അമ്മ ഉറപ്പിച്ചു.. രാവിലെ പത്തു മണിയായിട്ടും ഉണ്ണിമായയുടെ വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്നില്ല. മുറിക്കുള്ളിൽ ഇരുട്ടത്ത് കട്ടിലിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ഉണ്ണിമായ. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞു വീർത്തിരുന്നു. അമ്മ എറിഞ്ഞുകളഞ്ഞ ആ സ്വർണ്ണമോതിരം തന്റെ വിരലിൽ തന്ന ആ തണുത്ത അനുഭൂതി അവൾ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നു.... "അമ്മേ... എന്നെ ഒന്ന് കോളേജിൽ പോകാൻ വിടൂ. ഇന്ന് എനിക്ക് പ്രധാനപ്പെട്ട ക്ലാസ്സുണ്ട്" അവൾ വാതിക്കൽ മുട്ടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... പുറത്ത് ഉമ്മറത്തിരുന്ന് മുറ്റം തൂക്കുകയായിരുന്ന ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കൈകൾ ഒന്നു വിറച്ചു. പക്ഷേ അവർ മനസ്സ് കടുപ്പിച്ചു. "ഇനി നീ കോളേജിലും പോകണ്ട കോവിലകത്തും പോകണ്ട. ആ വിനയൻ സാറിന്റെ കൈ പിടിച്ചു ഈ പടിയിറങ്ങുന്നത് വരെ നീ ഈ വീടിനുള്ളിൽ ഇരുന്നാൽ മതി. നിനക്ക് പഠിക്കാനുള്ളതൊക്കെ ഞാൻ ഇവിടെ എത്തിച്ചു തരാം." ലക്ഷ്മിയമ്മ എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് ഉണ്ണിമായയുടെ മുറിയുടെ പുറത്തുനിന്ന് പൂട്ടുന്ന ആ ശബ്ദം അവൾക്ക് തന്റെ വിധി കുറിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. ജനാലകൾ പോലും പുറത്തുനിന്ന് ആണിയടിച്ചു ഉറപ്പിച്ചതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. വെളിച്ചം കടക്കാത്ത ആ കൊച്ചു മുറിയിൽ അവൾ വെറും ഒരു തടവുകാരിയായി മാറി.... അല്പസമയം കഴിഞ്ഞ് ലക്ഷ്മിയമ്മ കോവിലകത്തേക്ക് നടന്നു. മകളെ വീട്ടിൽ പൂട്ടിയിട്ടതിന്റെ ഭാരം ആ മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു. കോവിലകത്തെ പടിക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ ജീപ്പ് അവിടെ നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ഉള്ളൊന്നു പിടഞ്ഞു. അവനെ കാണാൻ അവർക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു.... ജീപ്പിന് അരികിൽ വിഷ്ണു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ദൂരത്തുനിന്നുതന്നെ ലക്ഷ്മിയമ്മ വരുന്നത് കണ്ടു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഉണ്ണിമായയെ തിരഞ്ഞു. പക്ഷേ കൂടെ അവളില്ല എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത മ്ലാനത പടർന്നു... ലക്ഷ്മിയമ്മ പതുക്കെ തല താഴ്ത്തി അവനെ നോക്കാതെ നടന്നു നീങ്ങി. വിഷ്ണുവിന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു "ലക്ഷ്മിയമ്മേ..." ലക്ഷ്മിയമ്മ കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു വേഗത്തിൽ നടന്നു. വിഷ്ണു വിട്ടില്ല അവൻ അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് ഒരടി വെച്ചു നിന്നു. "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ഞാൻ ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലേ? അവൾ എവിടെ? ഇന്ന് കോളേജിലുംപോകുന്നതും കണ്ടില്ല ഇവിടെയും വന്നില്ലല്ലോ?" ലക്ഷ്മിയമ്മ വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയില്ല. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ സങ്കടമായിരുന്നു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഞങ്ങളെ ഒന്ന് സമാധാനമായി ജീവിക്കാൻ വിടണം. പാവപ്പെട്ടവരാണ് ഞങ്ങൾ. അങ്ങയെപ്പോലെയുള്ള വലിയ തമ്പുരാക്കന്മാരുടെ തമാശകൾക്ക് ബലിയാടാകാൻ എന്റെ മകളെ ഞാൻ വിട്ടു കൊടുക്കില്ല. അവൾ ഇനി ഇങ്ങോട്ട് വരില്ല. അങ്ങേയ്ക്ക് വേണ്ട പണികൾ ഞാൻ ചെയ്തോളാം." വിഷ്ണുവിന് ആ വാക്കുകൾ ഒരു ചാട്ടുളി പോലെ തറച്ചു. "തമാശയോ? ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ഞാൻ അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നത് തമാശയ്ക്കല്ല." "അങ്ങയുടെ സ്നേഹം ഞങ്ങൾക്ക് ആപത്താണ് മോനെ. ദയവുചെയ്ത് അവളെ മറന്നേക്ക്" ലക്ഷ്മിയമ്മ അവനെ കടന്നു അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി. വിഷ്ണു അവിടെ തറഞ്ഞു നിന്നുപോയി. ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ആ മാറ്റം അവൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. അവൾ എവിടെയായിരിക്കും? വീട്ടിൽ പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയാണോ? അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കാട്ടുതീ പടർന്നു. വിനയൻ സാറിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ അവൻ ജീപ്പ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തെങ്കിലും ഉണ്ണിമായയുടെ വാക്ക് അവൻ ഓർത്തു... 'സാർ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയല്ല... എല്ലാം തകർക്കും.' അവൻ ജീപ്പ് നിർത്തി.... അന്ന് വൈകുന്നേരം വിനയൻ സാർ ലക്ഷ്മിയമ്മയെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ഉണ്ണിമായ ഇന്ന് കോളേജിൽ വന്നില്ലല്ലോ? എന്തെങ്കിലും വിശേഷമുണ്ടോ?" ലക്ഷ്മിയമ്മ ശബ്ദം താഴ്ത്തി മറുപടി നൽകി "സാർ... അവൾക്ക് ചെറിയൊരു സുഖമില്ല. കുറച്ചു ദിവസം അവൾ വരില്ല. സാർ വിഷമിക്കണ്ട കല്യാണാലോചനകളുമായി സാറിന് മുന്നോട്ട് പോകാം. അവൾ എന്റെ കൂടെ സുരക്ഷിതയായി ഇവിടെയുണ്ട്." വിനയൻ സാറിന് എന്തോ ഒരു പന്തികേട് തോന്നി. എങ്കിലും അദ്ദേഹം കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല. പക്ഷേ കോവിലകത്തെ മട്ടുപ്പാവിലിരുന്ന് വിഷ്ണു താഴെ ഉണ്ണിമായയുടെ വീട്ടിലെ അണഞ്ഞ വിളക്കുകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. സിഗരറ്റിന്റെ പുക ആകാശത്തേക്ക് പടരുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു നിശ്ചയദാർഢ്യം മിന്നിമറഞ്ഞു.... "നിങ്ങൾ എത്ര കാലം അവളെ പൂട്ടിയിടും ലക്ഷ്മിയമ്മേ? പൂട്ടിയിട്ടാൽ തീരുന്നതാണോ ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹം? നിന്റെ ഈ വാശിക്ക് മുന്നിൽ വിഷ്ണുദേവ് തോറ്റു കൊടുക്കില്ല" അവൻ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.... രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അടച്ചിട്ട മുറിക്കുള്ളിലിരുന്ന് ഉണ്ണിമായ തന്റെ കയ്യിലെ ആ മോതിരം ഊരിയെറിഞ്ഞ ആ സ്ഥലം ഓർത്ത് കരയുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് കാറ്റിൽ ആടുന്ന പ്ലാവിന്റെ ഇലകൾ വിഷ്ണുവിന്റെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. കണിമംഗലം കോവിലകത്തെ അധികാരം ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രണയപ്പോരാട്ടമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു... ❣️...... തുടരും......❣️ ✍️പ്രണയ_തൂലിക....... ❤️ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ സോറി രാവിലെ തരാം പറഞ്ഞിരുന്നു കുറച്ചു bc ആയിപോയി 🫤 ഇനി ഡെയിലി ഓരോ ഭാഗം തരാൻ ശ്രമിക്കാം... ഈ ഭാഗം വായിച്ചു അഭിപ്രായം പറയും നിങ്ങൾ ഓരോ അഭിപ്രായം എനിക്കു വളരെ സന്തോഷം തരുന്നുണ്ട്... വേഗം വേഗം post ചെയ്യാൻ ഒരു ഉത്സാഹം 😂 അപ്പോൾ അഭിപ്രായം പോന്നോട്ടെ ഇനി പറഞ്ഞു എന്ന് വച്ചു എഴുതാൻ വിട്ട് പോകല്ലേ....... സ്നേഹം മാത്രം....❤️

#📙 നോവൽ - മുറ ചെറുക്കൻ..... 🔻 ഭാഗം _65 ✍️ രചന - Aysha akbar മുത്തശ്ശിയടക്കം ആ വീട്ടിലുള്ളവർ പോലും അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഞെട്ടിയിരുന്നു.... സത്യ മാണോ എന്ന തരത്തിൽ എല്ലാവരും അവരെ നോക്കി.... ഒരു വേള അവൻ വെറുതെ പറയുകയാണെന്ന് പോലും കരുതി പ്പോയിരുന്നെല്ലാവരും..... ഇഷാനി യുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക വികാരം പരന്നു....... തെളിഞ്ഞ മുഖത്തോടെ അവൾ അവനെയൊന്ന് നോക്കി....... അവന്റെ കയ്യിന്റെ ചൂടിൽ അവനിലേക്ക് ചേർന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ള സന്ദർഭമെന്തെന്ന് പോലും അവൾ മറന്ന് പോയിരുന്നു..... ഇന്നലെ തന്നെയും കൂട്ടി രജിസ്റ്റർ ഓഫീസിൽ പോയി സൈൻ ചെയ്തപ്പോൾ അത് വെറുമൊരു ഒപ്പായാണ് തോന്നിയത്... പപ്പാ തന്നെ കൂട്ടി കൊണ്ട് പോകുന്നതിന് മുന്നോടി യായുള്ള അവന്റെ മുൻ കരുതലാണെന്നേ തോന്നിയുള്ളു..... പക്ഷെ ഇന്നിങ്ങനെ ചേർന്നു നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ആ ഒപ്പിന്റെ വില മനസ്സിലാകുന്നത്...... അതേ...... താനവന്റെ ഭാര്യ യാണ്‌...... അവന്റെ പാതിയായി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു...... സച്ചു വിന്റെ ശ്രദ്ധ രവിയിലും അനിൽ സാറിലുമൊക്കെയായി തറഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോഴും ഇഷാനിയുടെ മനസ്സ് സന്തോഷം കൊണ്ട് പിടി വിട്ടൊരപ്പൂപ്പൻ താടി പോലെ പാറി നടന്നു....... രവി ആകെ ക്കൂടി ഞെട്ടി വിറങ്ങലിച്ചു പോയിരുന്നു..... ഇങ്ങനെയൊരു നീക്കം അവരിൽ നിന്ന് താൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടില്ലെന്നതാണ് ശെരി........ തന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ അവളുടെ വിവാഹം നടത്താൻ മാത്രം ധൈര്യം ഗായത്രിക്കുണ്ടാകുമെന്ന് താൻ കരുതിയിട്ടില്ല.... അല്ലെങ്കിലും ഗായത്രി മാറി പ്പോയി എന്നതാണല്ലോ തനിക്ക് കിട്ടിയ ഏറ്റവും വലിയ അടി..... അതറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഇതിനു മുന്പേ ഇഷാനിയെ കൂട്ടി കൊണ്ട് പോകാനുള്ള തന്ത്രങ്ങൾ താൻ മെനയുമായിരുന്നു..... താൻ വരുന്നതും കാത്തു തന്റെ കാലു പിടിച്ചു കരയാൻ കാത്തു നിൽക്കുന്ന ഗായത്രിയെ പ്രതീക്ഷിച്ചു വന്നതാണ് തെറ്റ് പറ്റിയത്..... മാത്രവുമല്ല..... അവനെ താൻ കുറച്ചു കണ്ടു.... പോരായിരുന്നോ...... പോയ ബുദ്ധി ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി..... അല്ലെങ്കിലൊരു പക്ഷെ ഇവർ പറയുന്നത് കള്ളമാകുമോയെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി....... ഇല്ലാ...... അതൊരിക്കലും നടക്കില്ല......പച്ച കള്ളമാണ് പറയുന്നത്....... രവി ദേഷ്യത്തോടെ അലറുമ്പോൾ സച്ചു ഇഷാനിയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന പിടിയൊന്ന് വിട്ട് കൊണ്ട് അകത്തു പോയി തന്റെ കയ്യിലുള്ള തെളിവുകൾ എടുത്ത് വന്ന് അനിലിന് നേരേ നീട്ടി....... ശെരിയാണ് സർ...... ദേ ഗോട്ട് മാരീഡ്....... അനിൽ അതൊന്നു നോക്കിയ ശേഷം രവിയെ നോക്കി യത് പറയുമ്പോൾ രവി ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറക്കുകയായിരുന്നു ..... എന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ ഇത് നടക്കില്ല...... രവി വീണ്ടും ശൗര്യത്തോടെ അത് പറയുമ്പോൾ സച്ചു പുച്ഛത്തോടെ യൊന്നു ചിരിച്ചു..... നടന്നു കഴിഞ്ഞു സാർ........ പ്രായ പൂർത്തിയായ ഞങ്ങൾ രണ്ട് പേർ സ്വന്തം ഇഷ്ട പ്രകാരം വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിനു മറ്റൊരാളുടെ സമ്മതത്തിന്റെ ആവശ്യവുമില്ല.... സച്ചു നിറഞ്ഞ പുച്ഛത്തോടെ അത് പറയുമ്പോൾ ഇനിയെന്ത് ചെയ്യണമെന്ന ചിന്തയോടെ നിൽക്കുന്ന മേനോനെ നോക്കി രവി തന്റെ ദേഷ്യം പങ്കു വെച്ചു..... നിങ്ങൾ കേസ് ഫയൽ ചെയ്യൂ...... കോടതി മുഖേന കാര്യങ്ങൾ നോക്കാം.... അല്ലാതെ എനിക്കിനി ഇതിലൊന്നും ചെയ്യാന്നില്ല... അപ്പൊ ഒക്കെ..... അനിൽ രവിക്ക് നേരേ നിന്ന് കൊണ്ടത് പറഞ്ഞു അവിടെ നിന്ന് പോകുമ്പോൾ രവി ആ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ അങ്ങനെ യിരിക്കുകയാണ്....... കഴുത്തിന്റെയും കയ്യിന്റെയും വേദന കൂടി ക്കൂടി വരുന്നത് അയാളറിഞ്ഞു..... ഇത് വരെയുള്ളത് പോലെയല്ല..... വല്ലാത്തൊരു വേദന പിടി മുറുക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു പക്ഷെ ശ്വാസം പോലും എടുക്കാൻ കഴിയാതെയെന്ന വണ്ണം...... അയാളുടെ മുഖം ഒന്ന് കൂടി ചുളിഞ്ഞു വന്നു.... ഇതല്ല ഇതിനേക്കാൾ നെറി കെട്ട കളി താൻ കളിക്കുമെന്ന് ഇവളുടെ ദേഹത്തു കണ്ട മുറി പ്പാടുകളിൽ നിന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു..... അത്ര ദയയില്ലാത്ത ഒരു മനുഷ്യന് ഏതറ്റം വരെയും പോകാമല്ലോ...... അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഓടുന്ന പട്ടിക്ക് ഒരു മുഴം മുന്പേ എറിഞ്ഞത്...... സച്ചു രവിക്ക് നേരേ തിരിഞ്ഞു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ അയാൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് കസേരയുടെ കാലിൽ പിടുത്തം മുറുക്കി........ എന്ത് നോക്കി നിൽക്കുവാഡോ...... പോകാം........ രവി ദേഷ്യത്തോടെ മേനോന് നേരേ അലറുമ്പോൾ മേനോൻ പെട്ടെന്ന് വന്ന് രവിയെ പിടിച്ചു...... എല്ലാവരും ഒരു നിമിഷം രവിയെ നോക്കി..... രവിയും ചുറ്റുമോന്ന് നോക്കി...... ഗായത്രിയെ നോക്കി അയാൾ പല്ലുകൾ ഞെരിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിർവികാരത തളം കെട്ടി നിന്നിരുന്നു....... ഇതോടെ എല്ലാം തീർന്നെന്ന് നീ കരുതേണ്ടടാ....... മേനോൻ പതിയെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു നടക്കുന്നതിനിടക്ക് രവി സച്ചുവിന് നേരെ ദേഷ്യത്തോടെ അത് പറയുമ്പോൾ സച്ചു വൊന്ന് ചിരിച്ചു... അതാണെനിക്കും പറയാനുള്ളത്..... ഇതോടെ നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധമെല്ലാം തീർന്നെന്ന് കരുതരുത്..... പുതിയ ബന്ധം തുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളൂ.... എന്താണെന്നറിയുമോ..... സച്ചു ഗൗരവത്തിൽ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി ചാലിച്ചു കൊണ്ടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ രവി ചുവന്ന കണ്ണുകൾ ചുരുക്കി അവനെ നോക്കി.... മരുമോനെന്ന ബന്ധമല്ല.... ഞാൻ തനിക്ക് തന്ന സമ്മാനത്തിന്റെ കടം...... തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കയ്യിലേക്കും കഴുത്തിലേക്കും നോക്കി സച്ചുവത് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ കൂർത്തിരുന്നു...... ഈ യൊരു സമ്മാനത്തിന് പകരമായി താനിനിയും എന്നേ തേടി വന്നേ മതിയാവൂ...... വന്നിരിക്കും...... സച്ചു ചിരിയോടെ അതും പറഞ് കൊണ്ട് കൈ രണ്ടും മാറോടു പിണച്ചു കെട്ടി രവിയെ നോക്കുമ്പോൾ രവി പുച്ഛത്തോടെ അവിടെ നിന്നിറങ്ങി..... എന്തിനാണ് വരുന്നതെന്ന് നിനക്ക് ഞാൻ കാണിച്ചു തരാമെടാ..... മുറ്റത്ത് നിന്ന് അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് നീട്ടി തുപ്പി അയാൾ കാറിൽ കയറി പോകുമ്പോഴും സച്ചു അതേ ചിരിയോടെ അയാളെ നോക്കി നിന്നു..... ഇഷാനി വേഗം വന്ന് പിറകിൽ അവന്റെ തോളിലൊന്ന് ചാരി നിന്നതും അവൻ തലയൊന്ന് ചെരിച്ചവളെ നോക്കി....... പേടിച്ചോ..... വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ നോക്കി അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളില്ലെന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്ന് തലയാട്ടി...... അവൻ അവളുടെ കൈ വിരലുകൾ പതിയെ തന്റെ കൈ കുമ്പിളിലേക്ക് മടക്കി പ്പിടിച്ചു..... അവന്റെ ചൂട് വിരലുകളിലെന്ന പോലെ ഹൃദയത്തിലേക്കും ഒന്ന് പടർന്നു... സച്ചു എല്ലാവരെയും ഒന്ന് നോക്കി...... എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകളിൽ ഒരേ ആശ്വാസം തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്നത് അവനറിഞ്ഞു... എന്നാൽ ഗായത്രിയിൽ മാത്രം എന്തോ ഒരു ഉൾ ഭയം ബാക്കിയുണ്ട്..... അതൊരു പക്ഷെ രവി പിള്ളയെന്ന വ്യക്തിയെ കുറിച് വ്യക്തമായ ബോധമുള്ളത് കൊണ്ടായിരിക്കാം....... അപ്പച്ചി എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്..... അയാൾ ഇനിയും വരുമെന്നാണോ.... സച്ചു ഗായത്രിയെ നോക്കിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവർ അതേയെന്ന തരത്തിൽ തലയാട്ടി..... അയാൾ ഇത് കൊണ്ട് അടങ്ങിയിരിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല സച്ചു..... നിങ്ങൾക്ക് സ്വസ്ഥമായി ജീവിക്കണ്ടേ....... കൊല്ലാനും മടിക്കില്ല അയാൾ..... ഗായത്രി വേവലാതിയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ ഏല്ലാവരിലും ഒരു ഭയം നിറഞ്ഞു....... അപ്പച്ചി പേടിക്കുന്നത് ശെരിയാണ്..... അയാളിനിയും വരിക തന്നെ ചെയ്യും..... പക്ഷെ അത് അപ്പച്ചി പേടിക്കുന്നത് പോലെ പകരം വീട്ടലിനല്ല.... സച്ചു ചിരിയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ എല്ലാവരും സംശയത്തോടെ അവനെ നോക്കി....... അയാളുടെ ശരീരത്തിൽ ഞാനിട്ട ആ ലോക്ക് അഴിക്കാൻ ഞാൻ തന്നെ വേണം..... ലോകത്തെവിടെ പോയാലും അയാളുടെ അവസ്ഥക്ക് മാറ്റമുണ്ടാകില്ല...... രവി പിള്ളക്ക് പൂർണ ആരോഗ്യം വീണ്ടു കിട്ടണമെങ്കിൽ ഈ ഞാൻ വിചാരിക്കണം...... അതിവിടെ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ അയാൾക്കറിയില്ല..... ഇനിയറിഞ്ഞോളും..... സച്ചു ഗൗരവം കയ്യടക്കി കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ നോട്ടം ദൂരേക്കെങ്ങോ നീണ്ടു പോയിരുന്നു..... ഇത്തവണ ഗായത്രിയുടെ കണ്ണുകൾ അല്പമൊന്നു തെളിഞ്ഞു..... അപ്പോഴും അതിൽ ബാക്കി നിൽക്കുന്ന നിസ്സംഗത ഇഷാനിയെ നോവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...... എനിക്ക് വേണ്ടി മമ്മ..... അവളതും പറഞ്ഞൊന്ന് വിതുമ്പുമ്പോൾ ഗായത്രി അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു..... നിനക്ക് വേണ്ടി ഇതെങ്കിലും ഞാൻ ചെയ്യണം ഇഷാനി...... പിന്നേ ........ ഇതിന് കാരണം നീയല്ല.... ഞാൻ തന്നെയാ..... ഇത്രത്തോളം അയാളുടെ എല്ലാ കൊള്ളരുതായ്മക്കും കൂട്ട് നിന്നത് കൊണ്ടാണിതൊക്കെ..... മുന്പേ പ്രതി കരിക്കണമായിരുന്നു..... പ്രതികരിക്കാൻ വൈകി പോയി... ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഞാൻ ഞാനായിട്ട് തീരാനും കാരണം നീയാണ് കുട്ടി...... ഗായത്രി അതും പറഞ്ഞേറേ വാത്സല്യത്തോടെ അവളുടെ മുടിയിൽ ഒന്ന് തലോടുമ്പോൾ അതിൽ കറ കലരാത്ത അമ്മയെ കണ്ടിരുന്നു...... അവളാ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു..... ഗായത്രി അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ പതിയെ തലോടി.... അല്ലാ അതൊക്കെ പോട്ടെ...... കല്യാണമൊക്കെ എപ്പോ സംഭവിച്ചു...... കാർന്നോമ്മാര് മുഹൂർത്തം കുറിപ്പിച്ചു ഇവിടെയിരിക്കുന്നതിനിടക്ക് ഇതെന്താ പ്പോ കൂത്ത്.... മുത്തശ്ശി സച്ചു വിനെ ചൂഴ്ന്നു നോക്കി കൊണ്ടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ സച്ചു വൊന്ന് ചിരിച്ചു...... അതിനു മുത്തശ്ശി എന്നേ കുറ്റം പറയല്ലേ......ആ ബുദ്ധി ഒന്നാം സാക്ഷിയുടേതാണ്..... ദേ കിടക്കുന്നു.......... നിലത്തു തിണ്ണയിൽ ചാരിയിരിക്കുന്ന ഗോപിയെ നോക്കി സച്ചുവത് പറയുമ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ അമ്പര പ്പോടെ ഗോപിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.... ഓഹോ.... അപ്പൊ അച്ഛനും മോനും കൂടി കളിച്ചതാണല്ലെ...... മുത്തശ്ശി അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ഗോപിയൊരു ചമ്മിയ ചിരി ചിരിച്ചു....... എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകളിൽ ഒരു പോലെ ചിരി പടർന്നു..... എങ്കി ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലെ വിവാഹം നാളെയാണ്..... എല്ലാവരും അതിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ നോക്കിക്കോളൂ...... ഈ കാലും വെച്ചു കൊണ്ട് ഒന്നാം സാക്ഷിക്ക് കൂടുതലൊന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല എന്തായാലും..... മുത്തശ്ശി ഗോപി യേ കളിയാക്കി കൊണ്ടത് പറഞ്ഞതും എല്ലാവരിലും ചിരി നിറഞ്ഞു കണ്ടിരുന്നു...... കണ്ണുകളിൽ ആനന്ദം തുളുമ്പി..... സച്ചു ഇഷാനിയെ നോക്കി..... അവളുടെ വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ ഒരായിരം കൃഷ്ണ കിരീട പ്പൂക്കൾ ഒന്നിച്ചു പൂത്തു നിൽക്കുന്നത് അവന് കാണാമായിരുന്നു........ (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #കഥ

#🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #🖋 എൻ്റെ കവിതകൾ🧾 #കഥ #എന്റെ വരികൾ #💭 Inspirational Quotes

#📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

#📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍