കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ

#പ്രേതകഥ 😱😱 #പ്രേതകഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

തിരുവനന്തപുരം കാര്യാവട്ടം ക്യാമ്പസ്സ് #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📔 കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #പ്രേതകഥ #പ്രേതകഥ 😱😱

#movie #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #cinema

കതിരണിഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങൾ ഭാഗം 12 രാവിലെ കരിമ്പനക്കാവ് ഗ്രാമം പതിവുപോലെ ഉണർന്നു. പാടങ്ങൾക്ക് മുകളിലൂടെ മഞ്ഞ് മെല്ലെ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷികളുടെ ശബ്ദവും കാറ്റിൽ ആടുന്ന നെൽക്കതിരുകളും ഗ്രാമത്തിന്റെ പ്രഭാതത്തെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കി. ലോകേഷ് പതിവുപോലെ തോട്ടത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി. പച്ചക്കറി ചെടികൾക്കിടയിലൂടെ നടന്ന് ഓരോ ചെടിയും പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. ചില ഇലകളിൽ കീടബാധയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഉടനെ പ്രകൃതിദത്തമായ ഒരു ലായനി തയ്യാറാക്കി തളിക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് കേശവൻ വിളിച്ചത്. "മോനേ...".. "എന്താ അച്ഛാ" "രമേശൻ രാവിലെ വിളിച്ചിരുന്നു..".. "എന്തിന്"... "നീ പറഞ്ഞതുപോലെ തൈകൾ നട്ടു. പക്ഷേ കുറച്ച് സംശയങ്ങളുണ്ടത്രേ.".. "എല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്തത് ആണല്ലോ…”... ഏതായാലും ഞാൻ ഉച്ച കഴിഞ്ഞു ഒന്ന് പോയി നോക്കാം."... ===== ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് ലോകേഷ് രമേശന്റെ വീട്ടിലെത്തി. മുറ്റത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ മീനാക്ഷി ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കുകയായിരുന്നു…. "അച്ഛൻ തോട്ടത്തിലുണ്ട്."... അവനെ കണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു… ലോകേഷ് തോട്ടത്തിലേക്ക് നടന്നു. അവൻ ചുറ്റും നോക്കി…. രമേശ്‌ അവനെ കൈ ഉയർത്തി കാണിച്ചു… അയാൾ നിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് അവൻ ചെന്നു… “എന്ത് പറ്റി…”... അവൻ അയാളോട് തിരക്കി… “കണ്ടില്ലേ മോനേ ഈ തൈകൾ എല്ലാം വാടി നിൽക്കുന്നത്… വളം ഒക്കെ ഇട്ടത് കൂടുതൽ ആയതിന്റെ ആണോ…”... ലോകേഷ് ആ പറമ്പിലെ മണ്ണ് പരിശോധിച്ചു.. "വെള്ളം ഒഴിച്ചത് കുറച്ച് കൂടുതലായിപ്പോയി." അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് രമേശൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു… "അതെങ്ങനെ മോന് മനസ്സിലായി"... "മണ്ണ് നല്ലത് പോലെ നനഞ്ഞിട്ടുണ്ട്… ഒത്തിരി നനവ് നിന്നാൽ തൈ ചെടികൾ എല്ലാം നശിച്ചു പോകും… കുറച്ച് കൂടി വളർന്ന ചെടികൾക്ക് വെള്ളം ഒരുപാട് ആയാലും പ്രശ്നം ഇല്ല… പക്ഷേ തൈ ചെടികൾക്ക് ഒരു പരിധിയിൽ കൂടുതൽ വെള്ളവും വളവും ഇട്ടാൽ അവ ഉണങ്ങി പോകും….”.... പിന്നീട് അവൻ ഓരോ തൈയും എങ്ങനെ പരിപാലിക്കണമെന്ന് ക്ഷമയോടെ അയാൾക്ക് കാണിച്ചുകൊടുത്തു…. ഈ സമയം മീനാക്ഷിയും അവിടേക്ക് വന്നിരുന്നു.. "ഇത്രയും ക്ഷമയോടെ ഇതൊക്കെ എല്ലാവരെയും പഠിപ്പിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്”... മീനാക്ഷി പതിയെ രമേശിനോട് ചോദിച്ചു…. "അറിവ് പങ്കുവെച്ചാൽ മാത്രമേ അതിന് വിലയുള്ളൂ എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ആളുകളുണ്ട് മോളേ." അയാൾ രമേശൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു…. പറമ്പിൽ നിന്നും രമേശ്‌ ലോകേഷിനോടൊപ്പം വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു… രമേശിന്റെ ഭാര്യ ദേവകി അവർക്കായി ചായ കൊണ്ടുവന്നു… "മോന് കൃഷിയോട് ഭയങ്കര താല്പര്യമാണല്ലേ… ഇവിടെ മോന്റെ കാര്യം പറയാനേ ഇവർക്ക് നേരം ഉള്ളൂ…"... ദേവകി ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു…. "വളരെ ഇഷ്ടമാണ് ."ലോകേഷ് പുഞ്ചിരിച്ചു. "പഠനം തുടരണമെന്ന് ഒരിക്കലും തോന്നിയില്ലേ" ദേവകി വീണ്ടും ചോദിച്ചു…. "തോന്നിയിട്ടുണ്ട്."... മീനാക്ഷി ആകാംക്ഷയോടെ അവനെ നോക്കി. "പിന്നെ എന്ത് കൊണ്ട് തുടർന്നില്ല ".. മീനാക്ഷി ചോദിച്ചു…. "എല്ലാവർക്കും ജീവിതം ഒരേ വഴിയിലൂടെയല്ലല്ലോ പോകുന്നത്. എനിക്ക് അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കൂടെ നിൽക്കേണ്ട സമയമായിരുന്നു.".. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പരാതിയോ വിഷമമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ മറുപടി മീനാക്ഷിയുടെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു. --- "ഞായറാഴ്ച ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ ചെറിയൊരു സദ്യയുണ്ട്. നിങ്ങൾ മൂന്നുപേരും വരണം." വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങും മുമ്പ് രമേശൻ പറഞ്ഞു… "അതൊന്നും വേണ്ട..." ലോകേഷ് പറഞ്ഞു. "വേണം. നിർബന്ധമായും വരണം…"... ദേവകി പറഞ്ഞു. ലോകേഷ് ചിരിച്ചു. "അച്ഛനോടും അമ്മയോടും ചോദിച്ചിട്ട് പറയാം.".. “കേശവൻ ചേട്ടനോട് ഞാനും ഒന്ന് പറഞ്ഞേക്കാം…”... രമേശ്‌ പറഞ്ഞു…. --- വീട്ടിലെത്തിയ ശേഷം ക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ കമല സന്തോഷിച്ചു… "പോകാം.. രമേശൻ നല്ല മനുഷ്യനാണ്.”...കേശവനും സമ്മതിച്ചു. ===== വൈദേഹിക്ക് പുതിയ കമ്പനിയിൽ ജോലി ലഭിച്ചു… വലിയ കമ്പനി ഒരു കമ്പനി ആയിരുന്നു അത്… കൂടുതൽ ശമ്പളവും ഉണ്ടായിരുന്നു.. "നീ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ എല്ലാം നടക്കുകയാണ്." അവൾ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചപ്പോൾ ശങ്കരൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഇനി കുറച്ച് വർഷം ജോലി ചെയ്തിട്ട് വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാം." വൈദേഹി ചിരിച്ചു. ലീല ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല… മകളുടെ സന്തോഷമാണ് അവർക്കും പ്രധാനം. === ഞായറാഴ്ച ലോകേഷ് അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കൂട്ടി രമേശന്റെ വീട്ടിലെത്തി കമലയെയും കേശവനെയും രമേശനും ദേവകിയും വളരെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു…. ഭക്ഷണത്തിന് മുമ്പ് എല്ലാവരും മുറ്റത്ത് ഇരുന്ന് സംസാരിച്ചു. "ലോകേഷേ നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം എന്താണ് " സംസാരത്തിനിടയിൽ രമേശൻ ചോദിച്ചു. "അച്ഛനും അമ്മയും ഒരിക്കലും ആരുടെയും മുന്നിൽ കൈ നീട്ടേണ്ട അവസ്ഥ വരരുത്." ലോകേഷ് ആലോചിക്കാതെ മറുപടി പറഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി. കേശവൻ ലോകേഷിന്റെ കൈ തന്റെ കയ്യോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു . കമല നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. മീനാക്ഷി ലോകേഷിനെ നോക്കി. അവൾ ആദ്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു… ഈ മനുഷ്യന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചല്ല. സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെക്കുറിച്ചാണ്. ആ നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സിൽ ലോകേഷിനോടുള്ള ബഹുമാനം കുറച്ചുകൂടി ആഴത്തിലായി…. തുടരും… ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #📔 കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ

ഒരു യക്ഷിക്കഴ #AI creations #എന്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ

കതിരണിഞ്ഞ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഭാഗം 11 പുരസ്കാരദിനം കഴിഞ്ഞ് ഒരാഴ്ചയായി. കരിമ്പനക്കാവ് ഗ്രാമത്തിലെ ജീവിതം വീണ്ടും പതിവ് താളത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. എന്നാൽ ലോകേഷിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു ചെറിയ മാറ്റം സംഭവിച്ചിരുന്നു.. ഇപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിലെ പല യുവാക്കളും കൃഷിയെക്കുറിച്ച് സംശയങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ അവന്റെ വീട്ടിലെത്തും.. ലോകേഷ് ഒരിക്കലും തന്നെ ഒരു വിദഗ്ധനായി അവതരിപ്പിച്ചില്ല… "എനിക്കറിയാവുന്നത് ഞാൻ പറയാം. അറിയാത്തത് നമുക്ക് ചോദിച്ച് മനസ്സിലാക്കാം.".. അതാണ് അവന്റെ പതിവ് മറുപടി. --- "മോനേ... ഇന്ന് ചെറുകുളത്തിനപ്പുറത്തുള്ള രമേശന്റെ തോട്ടത്തിലേക്ക് ഒന്ന് പോകണം." ഒരു ദിവസം രാവിലെ കേശവൻ പറഞ്ഞു. "എന്താ അച്ഛാ കാര്യം"... "കഴിഞ്ഞ ദിവസം ചന്തയിൽ വെച്ച് കണ്ടപ്പോൾ കുറച്ച് പച്ചക്കറി തൈകൾ വേണമെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു.".. "ശരി അച്ഛാ." ലോകേഷ് നഴ്സറിയിൽ വളർത്തിയിരുന്ന തൈകൾ സൂക്ഷിച്ച് ഒരു കൊട്ടയിലാക്കി സൈക്കിളിൽ യാത്ര തിരിച്ചു… ==== രമേശന്റെ വീട് കരിമ്പനക്കാവിൽ നിന്ന് മൂന്ന് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള ചെറിയ ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു. വീട്ടുമുറ്റത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ലോകേഷ് ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി… ഓടിട്ട ഒരു പഴയ വീട്. മുന്നിൽ തുളസിത്തറ. വശത്ത് മാവും പ്ലാവും… പിന്നിൽ ചെറിയൊരു കൃഷിത്തോട്ടം. "ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ" അവൻ വിളിച്ചു.. അകത്തുനിന്ന് രമേശൻ ഇറങ്ങിവന്നു. "അയ്യോ മോനായിരുന്നോ ... വാ മോനേ." "ഞാൻ തൈകൾ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്."... അവൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു… "വളരെ നന്നായി.".. രണ്ടുപേരും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അകത്തുനിന്ന് മീനാക്ഷി ചായയുമായി വന്നത്…. "ഈ കുട്ടിയെ ഞാൻ എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ..." അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ലോകേഷ് ആലോചിച്ചു. അവൻ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു അവളും ലോകേഷിനെ നോക്കി ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.. അവൾ ചായ ലോകേഷിന് നേരെ നീട്ടി.. അവൻ അത് വാങ്ങി.. "ഇത് എന്റെ മകൾ മീനാക്ഷി. ഞങ്ങൾ മോൻ അവാർഡ് വാങ്ങിയതിന്റെ അന്ന് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു… ലോകേഷ് വിനയത്തോടെ തലകുലുക്കി. "നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും."രമേശൻ ചിരിച്ചു. "ഞാൻ കുട്ടിയെ കണ്ടത് പോലെ ഓർക്കുന്നു.. പക്ഷേ എവിടെവെച്ചാണ് എന്ന് എവിടെയാണെന്ന് ഓർമ്മയില്ല."... "പഞ്ചായത്ത് ഹാളിൽ." മീനാക്ഷി പറഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് ലോകേഷിന് താൻ ഒരു അമ്മയെ സഹായിച്ചത് നോക്കി ഒരു പെൺകുട്ടി നിന്നിരുന്നത് ഓർമ്മ വന്നത്… "ഓ... ശരിയാണ്. "... ലോകേഷ് പറഞ്ഞു… ലോകേഷ് രമേശനൊപ്പം അയാളുടെ തോട്ടത്തിലേക്ക് നടന്നു… ==== തൈകൾ എങ്ങനെ നടണം എത്ര അകലം വേണം എപ്പോൾ വെള്ളം കൊടുക്കണം എന്നെല്ലാം ലോകേഷ് വിശദമായി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.. രമേശൻ അവൻ പറയുന്നത് എല്ലാം ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. "ഇത്ര ചെറിയ പ്രായത്തിൽ ഇത്രയൊക്കെ പഠിച്ചല്ലോ."... അയാൾ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി… "ഞാൻ ഇപ്പോഴും പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്." ലോകേഷ് ചിരിച്ചു. അത് കേട്ട് രമേശൻ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു… ==== ഇതെല്ലാം വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ നിന്ന് മീനാക്ഷി ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു… ലോകേഷ് സംസാരിക്കുന്ന രീതിയിൽ ഒരു അഹങ്കാരവുമില്ല… സ്വയം പുകഴ്ത്തുന്നില്ല. അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ ലളിതമായി പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നു. "ഇങ്ങനെയും ആളുകൾ ഉണ്ടോ" അവൾ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു. ====== തിരിച്ചുപോകാൻ നേരം രമേശൻ ഒരു കവറിൽ പണം നീട്ടി…. "തൈകളുടെ വില." "വേണ്ട." ലോകേഷ് അത് നിരസിച്ചു… "അതെന്താ വേണ്ടാത്തത്…" "ആദ്യമായി നട്ടുപിടിപ്പിക്കുകയല്ലേ. വിളവെടുത്തിട്ട് ഒരിക്കൽ പച്ചക്കറി തന്നാൽ മതി.".... രമേശൻ നിർബന്ധിച്ചെങ്കിലും ലോകേഷ് വാങ്ങിയില്ല…. "നീ നിന്റെ അച്ഛനെപ്പോലെയാണ്." രമേശ്‌ പറഞ്ഞു….. ==== ലോകേഷ് തിരിച്ചു പോകാൻ നേരം മീനാക്ഷി വീടിന്റെ പടിയിൽ നിന്നിരുന്നു… "പോകട്ടെ."... "ശരി." അവൾ ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി…. പക്ഷേ ആ ചെറിയ പരിചയത്തിൽ പോലും പരസ്പരം ഒരു നല്ല മനുഷ്യനെ തിരിച്ചറിയാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. --- "തൈകൾ കൊടുത്തോ" വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ കമല ചോദിച്ചു. "കൊടുത്തു."... "രമേശൻ ആൾ എങ്ങനെയുണ്ട്" കേശവൻ ചോദിച്ചു… "വളരെ നല്ല മനുഷ്യനാണ്." "അവൻ എന്റെ പഴയ സുഹൃത്താണ്." കേശവൻ ചിരിച്ചു. "അതെ അച്ഛാ. വളരെ സ്നേഹത്തോടെയാണ് അദ്ദേഹം എന്നോട് പെരുമാറിയത്."... --- "അച്ഛാ... ലോകേഷേട്ടൻ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണോ" മീനാക്ഷി ചോദിച്ചു… "എങ്ങനെയാണെന്ന് "... "വളരെ ലളിതമായി എല്ലാവരോടും നല്ല സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുന്നു…." രമേശൻ ചിരിച്ചു…. "അവന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. നല്ല സംസ്കാരത്തിലാണ് ആ കുട്ടി വളർന്നത്… ഞാൻ വാങ്ങിയ തൈകൾക്ക് പണം പോലും അവൻ വാങ്ങിയില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ആളുകൾ അവനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്."... അച്ഛൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടതോടെ മീനാക്ഷിക്ക് ലോകേഷിനോട് ബഹുമാനം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു… ഒരു നല്ല മനുഷ്യനോടുള്ള ആദ്യ ബഹുമാനം. ====== ഇതേ സമയം വൈദേഹി മറ്റൊരു വലിയ കമ്പനിയിലെ അഭിമുഖത്തിന് തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങളിലായിരുന്നു… തുടരും... ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #📔 കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ

കതിരണിഞ്ഞ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഭാഗം 10 അന്ന് കരിമ്പനക്കാവ് പഞ്ചായത്ത് ഹാളിൽ പതിവിലുമധികം തിരക്കായിരുന്നു. പഞ്ചായത്ത് പരിധിയിലെ കർഷകരും കുടുംബാംഗങ്ങളും വിദ്യാർത്ഥികളും നാട്ടുകാരും എല്ലാം ഹാളിലേക്ക് എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വേദി ലളിതമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. വാഴത്തണ്ടും തെങ്ങിൻകുരുത്തോലയും ചേർന്ന അലങ്കാരം ആ പരിപാടിക്ക് ഗ്രാമത്തിന്റെ തനിമ നൽകി. “ഇന്ന് എല്ലാവരും നിന്നെ നോക്കുന്ന ദിവസമാണ്." കേശവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. ലോകേഷ് കമലയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് മുണ്ടും ഷർട്ടും വാങ്ങി റെഡിയാകാൻ ആയി മുറിയിലേക്ക് പോയി… അവൻ ഇറങ്ങി വന്നപ്പോൾ കമല അവനെ ആകെ ഒന്ന് നോക്കി… അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു… "എന്താ അമ്മേ" "ഒന്നുമില്ല.".. "പറയൂ അമ്മേ.. അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ എന്തിനാ നിറഞ്ഞത്.." "എന്റെ മകൻ ഒരുപാട് വളർന്നു…. എപ്പോഴും ആ കുഞ്ഞു ലോകേഷ് ആയിരുന്നാൽ മതിയായിരുന്നു…..”.... അവർ കണ്ണ് തുടച്ചു.. ലോകേഷ് അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ചു. "ഇന്നും ഞാൻ അമ്മയുടെ ആ കുഞ്ഞു ലോകേഷ് തന്നെയാണ്..”.... ==== മൂവരും ഒരുമിച്ച് പഞ്ചായത്ത് ഹാളിലെത്തി. അവനെ കണ്ട പലരും വന്ന് കൈകൊടുത്തു…. "ലോകേഷേ... അഭിനന്ദനങ്ങൾ."... ലോകേഷ് പതിവുപോലെ വിനയത്തോടെ ചിരിച്ചു. ===== പരിപാടി തുടങ്ങി. കൃഷിവകുപ്പിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥർ കർഷകരെ ആദരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. യുവകർഷകരുടെ പട്ടിക വായിച്ചു. "ഈ വർഷത്തെ മികച്ച യുവകർഷകനുള്ള പ്രത്യേക അംഗീകാരം കരിമ്പനക്കാവ് ഗ്രാമത്തിലെ ലോകേഷിനാണ് ." അവസാനം അവതാരകൻ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ട് ഹാളിലാകെ കൈയടി മുഴങ്ങി. കേശവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. കമല കൈകൂപ്പി ദൈവത്തിനു മനസ്സിൽ നന്ദി പറഞ്ഞു. ലോകേഷ് പതുക്കെ വേദിയിലേക്ക് നടന്നു. പുരസ്കാരം ഏറ്റുവാങ്ങുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം തിരഞ്ഞത് അച്ഛനെയും അമ്മയെയുമായിരുന്നു…. അവർ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ നിമിഷം അവന് ഒരു വലിയ വിജയം പോലെ തോന്നി. --- പരിപാടിക്ക് ശേഷം പലരും അവനോട് സംസാരിക്കാൻ വന്നു. "മോന്റെ തോട്ടം കാണാൻ വരുന്നുണ്ട്… ഞങ്ങളുടെ മകനെയും ഒന്ന് പഠിപ്പിക്കണം. നല്ല രീതിയിലാണ് നീ ചെയ്യുന്നത്."... എല്ലാവരോടും ഒരേ സ്നേഹത്തോടെയാണ് ലോകേഷ് സംസാരിച്ചത്. ===== അതിനിടയിലാണ് പഞ്ചായത്ത് ഹാളിന്റെ പുറത്തുവച്ച് ഒരു ചെറിയ സംഭവം നടന്നത്. ഹാളിന്റെ പടിയിൽ ഒരു വയോധിക സ്ത്രീ കാൽതെറ്റി വീഴാൻ പോയി. അവരുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പച്ചക്കറികളുടെ സഞ്ചി നിലത്തുവീണു. ആളുകൾ നോക്കിനിന്നെങ്കിലും ലോകേഷ് ഓടിച്ചെന്നു. "അമ്മേ ... പതുക്കെ."... അവൻ അവരെ പിടിച്ചുയർത്തി. ചിതറിക്കിടന്ന പച്ചക്കറികൾ പെറുക്കി സഞ്ചിയിലാക്കി.. "വീടെവിടെയാ" "കിഴക്കേ തെരുവിലാ മോനേ… "ഞാൻ കൊണ്ടാക്കാം."... "വേണ്ട മോനേ ഞാൻ ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ച് പൊയ്ക്കോളാം… "വെയിലല്ലേ... വരൂ ഞാൻ ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ച് തരാം…." അവൻ സഞ്ചി എടുത്ത് അവരോടൊപ്പം നടന്നു… അവർക്ക് ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ച് അവിടേക്ക് ഉള്ള ഓട്ടോ ചാർജും അവൻ കൊടുത്തു…. --- ഈ കാഴ്ച പഞ്ചായത്ത് ഹാളിന്റെ വരാന്തയിൽ നിന്ന് ഒരാൾ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു…. അവളുടെ പേര് മീനാക്ഷി എന്നായിരുന്നു.. അവൾ തന്റെ അച്ഛൻ രാജന് ഒപ്പം ആണ് പരിപാടിക്ക് വന്നത്… അയാളും അവന്റെ ഈ പ്രവൃത്തി ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. രാജൻ അടുത്ത ഗ്രാമത്തിലെ കർഷകനായിരുന്നു… ലോകേഷ് വേദിയിൽ സമ്മാനം വാങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ ആ യുവാവിലേക്കു പോയിരുന്നു… പക്ഷേ ഇപ്പോൾ… ആദരം ലഭിച്ച ഉടനെ ആളുകളുടെ പ്രശംസയിൽ മതിമറന്നു നിൽക്കാതെ ഒരു വയോധികയെ സഹായിക്കുന്ന ലോകേഷിനെ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് കൂടുതൽ ഇഷ്ടമായി… "അച്ഛാ..." മീനാക്ഷി പതുക്കെ അയാളെ തോണ്ടി വിളിച്ചു…. "എന്താ മോളേ".. "ആ ചേട്ടനല്ലേ പുരസ്കാരം വാങ്ങിയത്"... "അതെ."... "ആ ചേട്ടൻ ഒരു സാധാരണക്കാരനെപ്പോലെയാണല്ലോ. അവാർഡ് വാങ്ങിയതിന്റെ ഒരു അഹങ്കാരം പോലും അദ്ദേഹത്തിന് ഇല്ലല്ലോ…" മീനാക്ഷി പറഞ്ഞത് കേട്ട് രമേശൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. "സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരാണ് പലപ്പോഴും അസാധാരണ ജീവിതം ജീവിക്കുന്നത്."... മീനാക്ഷി വീണ്ടും ലോകേഷിനെ നോക്കി… ==== വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയ ശേഷം കമല പുരസ്കാരം പൂജാമുറിയിൽ വച്ചു… "ഇത് ഇവിടെ ഇരിക്കട്ടെ."... ലോകേഷ് ചിരിച്ചു. "അമ്മേ... ഇത് ഒരു ചെറിയ അംഗീകാരം മാത്രമല്ലേ."... "അല്ല മോനേ... ഇത് നിന്റെ അധ്വാനത്തിന് കിട്ടിയ ആദ്യ ബഹുമതിയാണ്." കേശവൻ പറഞ്ഞു. ==== അതേസമയം മീനാക്ഷിയും രമേശനും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി…. "ഇന്നത്തെ പരിപാടിയിൽ എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് ആരെയാണെന്ന് അറിയാമോ" വഴിമധ്യേ രമേശൻ പറഞ്ഞു. "ആ ചേട്ടനെ അല്ലേ…" "അതെ."... "അയാൾക്ക് അവാർഡ് കിട്ടിയത് കൊണ്ടല്ലേ…”... "അതും ഒരു കാരണം ആണ്.. പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ അവനെ എല്ലാവരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തനാക്കുന്ന ഒരു കാരണം കൂടി ഉണ്ട്…" "അതെന്താ അച്ഛാ…”.... മീനാക്ഷി മനസ്സിലാകാത്തത് പോലെ അയാളെ നോക്കി… "മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ ഉള്ള ഒരു മനസ്സ്… ആ വൃദ്ധയെ അവൻ സഹായിച്ചത് മോളും കണ്ടതല്ലേ… . അത് അഭിനയമല്ല... അവന്റെ സ്വഭാവമാണ്."... മീനാക്ഷി ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അറിയാതെ തന്നെ ലോകേഷിന്റെ പുഞ്ചിരി അവളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു… ==== ഓഫീസിലെ ജോലി കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിയ വൈദേഹി തന്റെ ഫോൺ തുറന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ബന്ധു അവൾക്ക് ഒരു ചിത്രം അയച്ചു കൊടുത്തിരുന്നു… ലോകേഷ് യുവ കർഷകനുള്ള അവാർഡ് വാങ്ങുന്ന ചിത്രം ആയിരുന്നു അത്… അവൾ കുറച്ചുനേരം ആ ചിത്രം നോക്കി… പിന്നെ ഫോൺ ഓഫ്‌ ചെയ്തു വെച്ചു… എന്നാൽ ആദ്യമായി അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ ചോദ്യം ഉയർന്നു. "ഞാൻ അറിയുന്ന ലോകേഷ് പഠിപ്പും വിവരവും ഇല്ലാത്ത ആൾ അല്ലേ…... പക്ഷേ ഇത്…. തുടരും... ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📔 കഥ

കതിരണിഞ്ഞ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഭാഗം 9 വീടിന്റെ മുന്നിൽ നിർത്തിയിരുന്ന ബൈക്കിന്റെ എൻജിൻ ഓഫ് ചെയ്തപ്പോൾ രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദത വീണ്ടും മടങ്ങിയെത്തി. ബൈക്കിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ മധ്യവയസ്കൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ലോകേഷിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു… "ഞാൻ കൃഷി സഹകരണ സംഘത്തിൽ നിന്നാണ്. മാത്യു തരകൻ എന്നാണ് എന്റെ പേര് ".. അയാൾ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി…. കേശവനും കമലയും അതിശയത്തോടെ അയാളെ നോക്കി. "ഇത്ര രാത്രി... എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ സർ " കേശവൻ ചോദിച്ചു…. "അല്ല. ഒരു നല്ല കാര്യം പറയാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ വന്നത്."... ലോകേഷിന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. “സർ ഇരുന്നാട്ടെ….”... കേശവൻ ഒരു കസേര അയാൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് നീക്കി…. "അടുത്ത ആഴ്ച നമ്മുടെ പഞ്ചായത്തിൽ മികച്ച യുവകർഷകന് അവർഡ് നൽകുന്ന പരിപാടിയുണ്ട്." അയാൾ ഇരുന്ന ശേഷം പറഞ്ഞു. ലോകേഷ് മിണ്ടാതെ കേട്ടു നിന്നു… "ഗ്രാമത്തിലെ പലരും നിങ്ങളുടെ പേര് നിർദ്ദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്." "എന്റെ പേരോ"... "അതെ. കൃഷിയിലെ പുതിയ രീതികളും മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുന്ന സ്വഭാവവും കണ്ടാണ് അവർ നിങ്ങളുടെ പേര് പറഞ്ഞത്…”.. "കർഷക സമിതിയിൽ എന്റെ പേര് ഉൾപെടുത്തിയിട്ടുണ്ട് എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു.. പക്ഷേ ഇത്… അവാർഡിന് ഒക്കെ പരിഗണിക്കുക എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോൾ.. എന്നേക്കാൾ പരിചയസമ്പന്നരായ ഒരുപാട് കർഷകരും ഉണ്ടല്ലോ… അവരെ കൂടെ പരിഗണിക്കണം…." ലോകേഷ് പറഞ്ഞു… "ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്.. തനിക്ക് കിട്ടേണ്ടത് മറ്റുള്ളവർക്ക് കൂടി കിട്ടണം എന്ന തന്റെ മനസ്സ്.. ആ മനസ്സിന്റെ വലിപ്പം കൂടി നോക്കിയാണ് താങ്കളുടെ പേര് ഉൾപെടുത്തിയത്…" അയാൾ ചിരിച്ചു. ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ കേശവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ==== അയാൾ പോയതിനുശേഷം കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. ആദ്യം മൗനം ഭേദിച്ചത് കമലയായിരുന്നു. "മോനേ... നിന്റെ അച്ഛന്റെ ജീവിതത്തിൽ കിട്ടാത്ത ഒരു അംഗീകാരം നിനക്ക് കിട്ടാൻ പോകുകയാണ്."... "അങ്ങനെ പറയരുത് കമലേ ." കേശവൻ പറഞ്ഞു. "എന്തുകൊണ്ട്" കമല സംശയത്തോടെ അയാളെ നോക്കി… "എന്റെ അംഗീകാരം ഇതാ എന്റെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്."... അയാൾ ലോകേഷിനെ നോക്കി. "ഇവൻ നല്ല മനുഷ്യനായി വളർന്നതിലും വലിയ പുരസ്കാരം വേറെ എന്തുണ്ട്"... ലോകേഷ് അച്ഛന്റെ കൈ പിടിച്ചു. "ഇതൊന്നും നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹമില്ലാതെ സാധിക്കില്ലായിരുന്നു.".... ==== അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ വാർത്ത ഗ്രാമമാകെ പടർന്നു. "ലോകേഷിന്റെ പേര് പഞ്ചായത്തിൽ എത്തിയത്രേ.. അവന് പുരസ്കാരം എന്തോ കിട്ടുമെന്ന്….".... ചായക്കടയിൽ എല്ലാവരും അതുതന്നെയായിരുന്നു സംസാരിച്ചത്. "അവന് അത് കിട്ടാൻ അർഹതയുണ്ട്.. അധ്വാനിക്കുന്ന പയ്യനല്ലേ. ആരെങ്കിലും സഹായം ചോദിച്ചാൽ ആദ്യം ഓടിയെത്തുന്നത് അവനാണ്."... ഇതെല്ലാം കേട്ട് ചായക്കടയുടെ ഒരു മൂലയിൽ ഇരുന്ന ഒരാൾക്ക് അസ്വസ്ഥത തോന്നി…. "ഈയൊരു കാര്യത്തിന് അവനെ ഇത്രയും പുകഴ്ത്താനുണ്ടോ"... "നല്ലത് ചെയ്താൽ ആളുകൾ പറയാതിരിക്കുമോ" മറ്റൊരാൾ ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞു. ലോകേഷ് അപ്പോഴേക്കും ചായക്കടയിൽ എത്തിയിരുന്നു… തന്റെ കാര്യം ആണ് അവിടെ ചർച്ചാ വിഷയം എന്ന് അവന് മനസ്സിലായി… അവനെ കണ്ടതോടെ അവരെല്ലാം സംസാരം മറ്റൊരു വിഷയത്തിലേക്ക് മാറി. അവൻ പതിവുപോലെ എല്ലാവരോടും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിച്ചു… ആരും തന്നെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിരുന്നതായി അവൻ നടിച്ചില്ല. === വൈകുന്നേരം ലോകേഷ് വയലിൽ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ ഗോപാലൻ മാഷ് വന്നു. "അഭിനന്ദനങ്ങൾ മോനേ."... "മാഷേ ... ഇനിയും ഒന്നും തീരുമാനമായിട്ടില്ല.".. "അത് തീരുമാനമാകുമോ ഇല്ലയോ എന്നത് അവിടെ നിൽക്കട്ടെ .. പക്ഷേ ആളുകളുടെ മനസ്സിൽ നീ ഇതിനകം ജയിച്ചുകഴിഞ്ഞു." ലോകേഷ് മണ്ണ് തട്ടി എഴുന്നേറ്റു. "മാഷേ ... എനിക്ക് ഒരു പേടിയുണ്ട്." "എന്താ" "ഈ പ്രശംസകൾ എന്നെ മാറ്റരുത്.".. മാഷ് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു….. "നീ ഒരിക്കലും മാറില്ല ലോകേഷേ… കാരണം നീ കേശവന്റെ മകൻ ആണ്….."... ==== വൈദേഹിയുടെ ഓഫീസിൽ പുതിയൊരു പ്രോജക്ട് തുടങ്ങി… എല്ലാവരും വൈകിയും ജോലി ചെയ്യേണ്ട അവസ്ഥ. അവൾക്ക് ക്ഷീണം തോന്നിത്തുടങ്ങി. ഒരു രാത്രി ജോലി കഴിഞ്ഞ് അവൾ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മടങ്ങി… അവിടെ ചെന്ന് ഫ്രഷ് ആയി ഒരു ചായയും ഇട്ട് ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് പകർന്ന് അവൾ ജനാലക്ക് അരികിൽ വന്ന് നിന്നു. ജനാലയിലൂടെ ദൂരെയുള്ള പച്ചപ്പിലേക്ക് അവൾ നോക്കി… അറിയാതെ അവൾക്ക് തന്റെ ഗ്രാമം ഓർമ്മ വന്നു. അമ്മയുണ്ടാക്കുന്ന ഭക്ഷണം. വീട്ടുമുറ്റം. ഓണകാലം. പാടങ്ങൾ. പിന്നെ… ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ലോകേഷിന്റെ മുഖവും മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. അവൾ അസ്വസ്ഥതയോടെ തല വെട്ടിച്ചു…. "എന്തിനാണ് ഞാൻ ഇതൊക്കെ ഓർക്കുന്നത്"... ===== രണ്ടുദിവസത്തിന് ശേഷം ശങ്കരൻ നഗരത്തിലേക്ക് മകളെ കാണാൻ വന്നു. "ഗ്രാമത്തിൽ ലോകേഷിന് ഒരു ആദരവ് കിട്ടാൻ പോകുന്നുണ്ടത്രേ." സംസാരത്തിനിടയിൽ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "എന്തിന്" വൈദേഹി വെറുതെ ചോദിച്ചു. "നല്ല കർഷകനെന്ന നിലയിൽ അവനെ കർഷക സമിതിയിൽ എടുത്തിട്ടുണ്ട്…" "ഓ...അതാണോ ഇത്ര വലിയ കാര്യം… അവൾ പുച്ഛത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു…. പക്ഷേ ശങ്കരൻ പറഞ്ഞ ഒരു വാക്ക് അവളുടെ മനസ്സിൽ തങ്ങി… "മനുഷ്യൻ സമ്പാദിക്കുന്നത് പണം മാത്രമല്ല മോളേ... ആളുകളുടെ വിശ്വാസവും സമ്പാദിക്കണം." ===== പരിപാടിയുടെ ദിവസം അടുത്തെത്തി. കമല ലോകേഷിനായി അലക്കി വച്ചിരുന്ന വെളുത്ത മുണ്ടും ഇളം നീല ഷർട്ടും എടുത്തുവച്ചു… "ഇത് ഇട്ടാൽ മതി."... ലോകേഷ് ചിരിച്ചു. "അമ്മേ... ഇത്രയും ഒരുക്കമൊന്നും വേണ്ട ഞാൻ പെണ്ണ് കാണാൻ ഒന്നും അല്ലല്ലോ പോകുന്നത്…" “പെണ്ണ് കാണാൻ പോകുമ്പോഴേ നല്ലത് പോലെ ഒരുങ്ങാവൂ എന്ന് എവിടെയെങ്കിലും എഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ടോ…”... കമല ഗൗരവത്തോടെ ചോദിച്ചു… “എന്റെ അമ്മേ ഞാൻ ഒരു തമാശ പറഞ്ഞത് അല്ലേ..”.... അവൻ കമലയുടെ കവിളിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചു…. “ദേ ചെക്കാ കളിക്കല്ലേ…”.... കമല അവന്റെ കൈ തട്ടി മാറ്റി…. "എന്റെ മകൻ ആദ്യമായി വേദിയിൽ കയറുകയല്ലേ. അത് കൊണ്ട് ഇന്ന് അവൾ പറയുന്നത് പോലെ കേൾക്കണം ... കേശവൻ തമാശയായി പറഞ്ഞു. "അവനെക്കാൾ ടെൻഷൻ നിനക്കാണ്." കേശവൻ കമലയെ നോക്കി… അത് കേട്ട് എല്ലാവരും ചിരിച്ചു… ആ ചിരി ആ വീടിനെ വീണ്ടും പഴയ സന്തോഷത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു…. തുടരും... ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ

കതിരണിഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങൾ ഭാഗം 8 മഴക്കാലം അവസാനിച്ച് തുലാവർഷത്തിന്റെ തണുപ്പ് ഗ്രാമത്തെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. പാടങ്ങളിൽ നെല്ല് വിളഞ്ഞ് സ്വർണ്ണനിറമായി കിടന്നു. കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ കതിരുകൾ ഒരേ താളത്തിൽ ചാഞ്ചാടുന്നത് കാണാൻ തന്നെ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയായിരുന്നു. കേശവന്റെ ആരോഗ്യനില പതിയെ മെച്ചപ്പെട്ടെങ്കിലും പഴയതുപോലെ പാടത്ത് ഇറങ്ങാൻ ഡോക്ടർ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് എല്ലാ ഉത്തരവാദിത്വവും ലോകേഷിന്റെ ചുമലിലായിരുന്നു. എന്നാൽ അവൻ അതിനെ ഒരു ഭാരമായി കണ്ടില്ല. "മോനേ... ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ മറക്കരുത്." ഒരു ദിവസം രാവിലെ കമല ഭക്ഷണപ്പൊതി കെട്ടിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ പറഞ്ഞു. "അമ്മേ... ഞാൻ ചെറിയ കുട്ടിയൊന്നുമല്ല." "എനിക്ക് നീ എപ്പോഴും ചെറിയ കുട്ടിയാ.. അത് കൊണ്ടാ പറഞ്ഞത് മൊത്തം കഴിച്ചോണം..." "ശരി... കഴിച്ചോളാം…." അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പൊതിയെടുത്തു. === അന്ന് പാടത്ത് ജോലി ചെയ്യുന്നതിനിടെയാണ് അയൽവാസിയായ കുഞ്ഞിരാമൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തിയത്. "ലോകേഷേ... ഒന്ന് വേഗം വാ."... "എന്താ ചേട്ടാ.".... "എന്റെ വയലിലേക്ക് വെള്ളം കയറുന്നില്ല. എന്തോ തടസ്സമുണ്ട്."... ലോകേഷ് ഉടൻ തന്നെ അയാൾക്കൊപ്പം പോയി. ചെറിയ ചാലിൽ വീണുകിടന്ന മരക്കൊമ്പും ചെളിയും കാരണം വെള്ളം മുന്നോട്ട് പോകുന്നില്ലെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി… അവൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ വെള്ളത്തിലിറങ്ങി… അരമണിക്കൂറോളം കഷ്ടപ്പെട്ട് ചാൽ വൃത്തിയാക്കി. വെള്ളം വീണ്ടും ഒഴുകിത്തുടങ്ങി. കുഞ്ഞിരാമന്റെ മുഖത്ത് ആശ്വാസം. "നിന്നോട് എങ്ങനെ നന്ദി പറയണം മോനേ".. "നന്ദി പറയാൻ എന്തിരിക്കുന്നു ചേട്ടാ.. ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ വയലിലാണ് ഇത് സംഭവിച്ചത് എങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ നാളെ എന്റെ വയലിലും ഇതുപോലെ സംഭവിക്കാം…." അത് കേട്ട് കുഞ്ഞിരാമൻ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി…. "നീ എപ്പോഴും നന്നായിരിക്കട്ടെ…”... ====== ആ സംഭവം ഗ്രാമത്തിൽ വേഗം പരന്നു. "ലോകേഷ് സ്വന്തം പണി നിർത്തിവെച്ചിട്ടാണ് കുഞ്ഞിരാമന്റെ വയൽ രക്ഷിച്ചത്." ഗ്രാമക്കാർക്ക് അവനോടുള്ള ബഹുമാനം കൂടിത്തുടങ്ങി. ======= വൈകുന്നേരം ഗോപാലൻ മാഷ് കേശവനെ കാണാൻ വീട്ടിലെത്തി…. "കേശവാ..." "വാ മാഷേ ." "നിന്റെ മകൻ ഇന്ന് ചെയ്തത് എന്താണെന്ന് നീ അറിഞ്ഞോ…”... "എന്താ ചെയ്തത്" കേശവൻ മനസ്സിലാകാത്തത് പോലെ മാഷിനെ നോക്കി… മാഷ് എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു… "അവനെ ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെയാ വളർത്തിയത്." മാഷ് പറഞ്ഞത് കേട്ടതിനു മറുപടി പറയുമ്പോൾ കേശവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അഭിമാനം നിറഞ്ഞിരുന്നു…. ==== രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിലെ ക്ഷേത്രത്തിൽ വാർഷിക ശുചീകരണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ തുടങ്ങി. എല്ലാവരും ചേർന്ന് ക്ഷേത്രവും പരിസരവും വൃത്തിയാക്കുകയായിരുന്നു. ലോകേഷും രാവിലെ തന്നെ എത്തി. ആരും പറയാതെ തന്നെ കിണർ വൃത്തിയാക്കാൻ ഇറങ്ങി… പിന്നെ ചുമരുകൾ കഴുകി. മുറ്റം വൃത്തിയാക്കി. "ഈ പയ്യൻ രാവിലെ മുതൽ ഒരു നിമിഷം പോലും വിശ്രമിച്ചിട്ടില്ല." ഉച്ചയോടെ എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരുന്നപ്പോൾ ക്ഷേത്രം നോക്കുന്ന മുതിർന്നയാൾ പറഞ്ഞു. "വെറുതെ ഇരിക്കുന്നത് ഇവന് ഇഷ്ടമല്ല…" ഗോപാലൻ മാഷ് പറഞ്ഞു… "പണിയെടുക്കുന്നത് മാത്രമല്ല... മറ്റുള്ളവരുടെ പണി സ്വന്തം പണിയാക്കാനും അവന് അറിയാം." മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു… ലോകേഷ് അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് എഴുനേറ്റു പോയി…. ====== വൈദേഹിക്ക് ഒടുവിൽ ഒരു സ്വകാര്യ കമ്പനിയിൽ ജോലി ലഭിച്ചു… മോശമല്ലാത്ത ഒരു ശമ്പളത്തിൽ ആണ് അവൾക്ക് ജോലി ലഭിച്ചത്.. ശങ്കരനും ലീലയും സന്തോഷിച്ചു. "ഇനി നിന്റെ ജീവിതം നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളപോലെ പടുത്തുയർത്താം." വൈദേവി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ശങ്കരൻ പറഞ്ഞു…. "അതെ അച്ഛാ.. എന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ എല്ലാം നടക്കുന്നു…." വൈദേഹി ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ നഗരത്തിലെ ജീവിതം അവൾ വിചാരിച്ചതുപോലെ എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. രാവിലെ മുതൽ വൈകുന്നേരം വരെ ജോലി. തിരക്കും, ജോലിയിലെ മത്സരവും എല്ലാം കൂടി അവൾക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി…. ഗ്രാമത്തിന്റെ ശാന്തത അവൾക്ക് അറിയാതെ തന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ ഓർമ്മ വരാൻ തുടങ്ങി. ===== ഒരു ഞായറാഴ്ച അവൾ വീട്ടിലെത്തി. വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ വഴിയിലൂടെ ലോകേഷ് നടന്നു പോകുന്നത് കണ്ടു… അവന്റെ തോളിൽ ഒരു വലിയ ചാക്ക്… അതിൽ പച്ചക്കറികളായിരുന്നു. വഴിയിൽ കണ്ട ഒരു വയോധിക സ്ത്രീയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് അവൻ ഭാരമുള്ള പൊതിയും വാങ്ങി. "ഞാൻ കൊണ്ടുതരാം അമ്മൂമ്മേ." അത് കണ്ടുകൊണ്ട് വൈദേഹി കുറച്ചുനേരം നിന്നു. പിന്നെ അകത്തേക്ക് കയറി…. ==== "ലോകേഷിനെ പഞ്ചായത്തിലെ കർഷകസമിതിയിലേക്ക് തെരഞ്ഞെടുത്തുവെന്ന് കേട്ടു." ശങ്കരൻ പറഞ്ഞു.. "അത് നല്ല കാര്യമല്ലേ." ലീല സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. വൈദേഹി മിണ്ടാതെ വെള്ളം കുടിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യമുണ്ടായി. "ഇത്രയും ആളുകൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് ലോകേഷിനെ ഇങ്ങനെ ബഹുമാനിക്കുന്നത്… അതൊക്കെ ഗ്രാമത്തിലെ കാര്യങ്ങൾ..ഞാൻ എന്തിനാ അതൊക്കെ ആലോചിക്കുന്നത്.. ." ഉടൻ തന്നെ അവൾ ആ ചിന്ത മാറ്റി. ===== ആ രാത്രി ലോകേഷ് മുറ്റത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കേശവൻ പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്ത് വന്നു. "മോനേ..." "എന്താ അച്ഛാ " "ഗ്രാമക്കാർ നിന്നെ ഒരുപാട് വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങി.".. ലോകേഷ് ചിരിച്ചു… "അത് അവർക്ക് എന്നോടുള്ള സ്നേഹമാണ് എന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്…." "അതെ."... കേശവൻ പറഞ്ഞു… "വിശ്വാസം നേടാൻ വർഷങ്ങൾ വേണം അച്ഛാ... നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ ഒരു നിമിഷം മതി."... കേശവൻ മകനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ഇത്ര ചെറിയ പ്രായത്തിൽ ഇവൻ ഇത്രയും പക്വനായി ചിന്തിക്കാൻ എങ്ങനെ പഠിച്ചു എന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു. അപ്പോഴാണ് വീടിന്റെ മുൻവശത്ത് ഒരു ബൈക്ക് വന്ന് നിന്നത്. ബൈക്കിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ആൾ ലോകേഷിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു. "ലോകേഷ് ആരാണ്" "ഞാനാണ്." "നിങ്ങളെ കാണാൻ ഞാൻ വന്നതിനു ഒരു പ്രധാന കാരണമുണ്ട് ."... ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്ത് ഗൗരവം നിറഞ്ഞിരുന്നു. ലോകേഷും കേശവനും പരസ്പരം നോക്കി. തുടരും... ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ

#🌃 ഗുഡ് നൈറ്റ് #🌃ശുഭരാത്രി സ്റ്റാറ്റസ് #👌 വൈറൽ വീഡിയോസ് #👻👹ഹൊറർ സ്റ്റോറീസ്👹👻 #🤔 ചിരിയും ചിന്തയും