അപരിചിത പാർട്ട് 3 സ്വന്തം വീടിനുള്ളിലെ അന്യർ അപകടത്തിന് ശേഷം ദേവപ്രിയയുടെ അച്ഛന്റെ ആരോഗ്യനില ഓരോ ദിവസവും മോശമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എത്ര ചികിത്സിച്ചിട്ടും അദ്ദേഹത്തിന് പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ വരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കാൻ പോലും മറ്റൊരാളുടെ സഹായം വേണമായിരുന്നു. വാടകവീട്ടിൽ താമസിക്കാനും ചികിത്സ തുടരാനും അവരുടെ കൈയിൽ പണമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ മറ്റൊരു വഴിയും ഇല്ലാതെ അവർ അച്ഛന്റെ തറവാട്ടിലേക്ക് താമസം മാറ്റി. സ്വന്തം വീടല്ലേ... അവിടെ ആരെങ്കിലും ഒന്ന് സഹായിക്കും... അമ്മയുടെ അവസാന പ്രതീക്ഷ അതായിരുന്നു. പക്ഷേ... ആ പ്രതീക്ഷ അധികം വൈകാതെ തകർന്നുവീണു. ആ വീട്ടിൽ അവർക്ക് ലഭിച്ചത് സ്നേഹമല്ല... പരിഹാസവും അവഗണനയും കുത്തുവാക്കുകളും മാത്രമായിരുന്നു. ഇനി ഇവരുടെ ചെലവും നമ്മൾ നോക്കണോ? ഒന്നും സമ്പാദിക്കാതെ കിടന്നാൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാകും. കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിക്കാൻ മാത്രം അറിയാം... വളർത്താൻ അറിയില്ല." ഓരോ ദിവസവും പുതിയ പുതിയ വാക്കുകൾ. ആ വാക്കുകൾ അച്ഛന്റെ നെഞ്ചിൽ കുത്തിയിറങ്ങുമ്പോൾ, ഒന്നും ചെയ്യാനാകാതെ അദ്ദേഹം നിശ്ശബ്ദനായി കിടക്കും. അമ്മ പലപ്പോഴും ഒളിഞ്ഞിരുന്ന് കരയും. ദേവപ്രിയയ്ക്ക് അന്നൊന്നും അതിന്റെ അർത്ഥം മുഴുവൻ മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ... അവളുടെ കുടുംബത്തെ എല്ലാവരും വെറുക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മാത്രം ആ കുഞ്ഞുമനസ്സിന് മനസ്സിലായിരുന്നു. ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകണമെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും ജോലി ചെയ്യണമെന്ന തീരുമാനത്തിലേക്ക് അമ്മ എത്തി. അടുത്ത ദിവസം മുതൽ അവൾ ജോലിക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങി. രാവിലെ ദേവപ്രിയയുടെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മവെച്ച് അവൾ പറയും... മോളെ... നല്ല കുട്ടിയായി ഇരിക്കണം. അവർ പറഞ്ഞത് കേൾക്കണം. അമ്മ വൈകിട്ട് വരാം.. അമ്മ പോയാൽ ആ വീട്ടിലെ യഥാർത്ഥ മുഖം പുറത്തുവരും. ദേവപ്രിയയെ സ്കൂളിൽ അയക്കേണ്ട പ്രായമായിരുന്നു. പക്ഷേ പുസ്തകത്തിന് പകരം അവളുടെ കയ്യിൽ ചൂലും... പാത്രവും... അലക്കാനുള്ള തുണികളുമായിരുന്നു. ഏഴ് വയസ്സുള്ള ആ കുഞ്ഞിനെക്കൊണ്ട് വീട്ടിലെ എല്ലാ ജോലികളും ചെയ്യിപ്പിച്ചു. ചെറിയൊരു തെറ്റ് സംഭവിച്ചാൽ പോലും ശകാരവും അടിയും പതിവായിരുന്നു. പല ദിവസങ്ങളിലും വയറു നിറയെ ഭക്ഷണം പോലും കിട്ടിയിരുന്നില്ല. വിശപ്പുകൊണ്ട് അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഒരു ഉരുള ചോറ് എടുത്താൽ പോലും... കള്ളിയാണോ നീ? എന്ന് പറഞ്ഞ് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ അപമാനിക്കും. അമ്മ വൈകുന്നേരം വന്നപ്പോൾ... ഇന്ന് സ്കൂളിൽ പോയോ മോളേ.. എന്ന് ചോദിച്ചാൽ... കണ്ണുനീർ ഒളിപ്പിച്ച് ദേവപ്രിയ പറയും... പോയി അമ്മേ... കാരണം... അമ്മയെക്കൂടി കരയിപ്പിക്കാൻ ആ കുഞ്ഞിന് മനസ്സില്ലായിരുന്നു. ആ ചെറിയ പ്രായത്തിൽ തന്നെ... വേദന ഒളിപ്പിച്ച് ചിരിക്കാൻ അവൾ പഠിച്ചുതുടങ്ങി... #￰കല.... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #story #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് തുടരും... – ലച്ചു ✍️