ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mmajE6p?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ.. 49 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 അന്നദാന പ്പന്തലിൽ നിന്ന് അന്നം വിളമ്പാൻ തുടങ്ങുന്നതിന്റെ അറിയിപ്പുകൾ മൈക്കിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തി തുടങ്ങി. അവിടെയും ഇവിടെയും ഒക്കെയായി കൂട്ടം ചേർന്നും, ഒറ്റപ്പെട്ടുo നിന്നവരൊക്കെ അന്നദാനം നടക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് നടന്നു തുടങ്ങി. "നിനക്ക് നേരെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകാൻ വയ്യായിരുന്നോ മോളേ.. അവന്മാരുടെ ധിക്കാരം പോലീസുകാർ തീർത്തു കൊടുത്തേനെയല്ലോ. ഒരു പെണ്ണിന്റെ മുഖത്തടിയ്ക്കാൻ കൈ നീട്ടിയ അവനൊന്നും മേലിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ നേർക്കും കയ്യുയർത്തരുതായിരുന്നു. ശക്തി കുളങ്ങരയിൽ പോലീസ് സ്റ്റേഷനില്ലേ." ആശാലത അവളുടെ കവിളിൽ നിന്നും കയ്യെടുത്തപ്ലോൽ ആവണി ചുരീദാറിന്റെ ഷാൾ കൊണ്ട് വീണ്ടും കവിൾ മൂടി. "ഇത് അങ്ങനെയങ്ങ് വിട്ടു കളയാൻ പറ്റുന്ന കേസ് അല്ലല്ലോ.. ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവനെടുത്തതും പോരാഞ്ഞിട്ടല്ലേ അവർ നിന്റെ കവിളത്ത്‌ അടിച്ചത്.. അതിനുള്ള ശിക്ഷയെങ്കിലും അവർക്ക് കിട്ടണ്ടേ. അത് ഏത് കൊമ്പത്തെ രാജാക്കന്മാർ ആയാലും." അവൾ പറയുന്നത് കേട്ട് ആവണി അൽപ്പ നേരം ആശാലതയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ തിരക്കി, "ചേച്ചിയ്ക്ക് എങ്ങിനെ കഴിയുന്നു ചേച്ചീ ഇപ്പോഴും ആ വിൻസന്റ് എന്ന ആളേ ന്യായീകരിയ്ക്കാൻ... എന്റെ മുഖത്തടിച്ചതിനല്ല ചേച്ചി ആ ജസീന്തയുടെ സഹോദരനെതിരെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ പരാതിപ്പെടാൻ പറയുന്നതെന്ന് എനിയ്ക്കറിയാം. വിൻസന്റിനെ അവർ ഇല്ലാതാക്കിയതിന്റെ പകയാണ് ഇപ്പോഴും ചേച്ചിയ്ക്ക് അവരോടുള്ളത്. അല്ലേ.. സത്യമല്ലേ ഞാൻ പറയുന്നത്." ആവണിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ആശാലതയുടെ മുഖത്തൊരു പരവേശമുണ്ടായി.. "എത്ര തെറ്റ് ചെയ്‌തെന്ന് പറഞ്ഞാലും ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ മറ്റൊരു മനുഷ്യന് അധികാരമുണ്ടോ.. അവകാശമുണ്ടോ.. ഉണ്ടെങ്കിൽ അവന് ആ അധികാരം ആര് കൊടുത്തു എന്നൊന്ന് അറിയണ്ടേ നമുക്ക്.." "വേണം.. അതറിയാനുള്ള അവകാശം ചേച്ചിയുടെ ന്യായമാണ്.. പക്‌ഷേ അതറിയാൻ വേണ്ടി ചേച്ചി ഈ ചോദ്യം ചോദിയ്ക്കേണ്ടത് എന്നോടല്ല. സ്വന്തം കൂടപ്പിറപ്പിനോട് വേണം പോയി ഇങ്ങനൊരു ചോദ്യം ഉന്നയിയ്ക്കാൻ. ചേ ച്ചിയ്ക്ക് അതിനുള്ള കൃത്യമായ മറുപടി അശോകേട്ടൻ തരും.. അശോകേട്ടന്റെ അടുത്തെത്തി ചോദിച്ചു നോക്കണം, സ്വന്തം കൂടപ്പിറപ്പിന്റെ ജീവിതം ശുദ്ധ ആഭാസനായ ഒരുത്തൻ നശിപ്പിച്ചു കളയാൻ പോകുന്നു എന്ന് കാണുമ്പോൾ അശോകേട്ടൻ എന്ത് ചെയ്യുമെന്ന്. ജസീന്തയുടെ സഹോദരൻ ചെയ്തതെന്താണോ ഏതൊരു നട്ടെല്ലുള്ള ആങ്ങളയും അതേ ചെയ്യൂ ആശചേച്ചീ. ഒരുപക്‌ഷേ അശോകേട്ടന്റെ കൈകൊണ്ട് തീരേണ്ടിയിരുന്നവനായിരിയ്ക്കാം ആ വിൻസന്റ് എന്ന ദുഷ്ടൻ.. ദൈവ ഹിതം മാറിപ്പോയത് കൊണ്ട് മറ്റൊരാൾക്ക് അത് ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. ചേച്ചി ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്ക് വിൻസന്റ് ചേച്ചിയെ വിളിച്ചിറക്കി കൊണ്ട് പോയി ഒരു വാടക വീട്ടിൽ താമസിപ്പിച്ചിട്ട് ആർക്കും സംശയമൊന്നും ഉണ്ടാകാതിരിയ്ക്കാൻ വേണ്ടി ചേച്ചിയുടെ കഴുത്തിൽ ഒരു മിന്ന് കെട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ ഉണ്ടാകുമായിരുന്ന അവസ്ഥ.. അവന്റെ പൂതി തീരുവോളം, അതല്ലെങ്കിൽ ചേച്ചിയെക്കാൾ മെച്ചമായ മറ്റൊരിര വന്ന് അവന്റെ വലയിൽ കുടുങ്ങുന്നത് വരെ അവൻ ചേച്ചിയ്ക്ക് മുൻപിൽ തേനും പാലും ഒഴുക്കി നിൽക്കും.. അതുകഴിഞ്ഞാൽ അടുത്ത ഇരയുമായി അവൻ പുതിയൊരു താവളം തേടും. പക്‌ഷേ അതിന് മുൻപേ അവൻ ചേച്ചിയോടുള്ള കടമ പൂർത്തിയാക്കും. അത് പറയാതെ പറ്റില്ല. ശരീരം മാത്രമല്ലല്ലോ അവനെ പോലൊരു തെണ്ടിയ്ക്ക് പെണ്ണിൽ നിന്നും ചൂഷണം ചെയ്യാനുള്ളത്. വേണ്ടത്ര പണം.. സ്വർണ്ണം.. പിന്നെ എവിടെ നിന്നൊക്കെ കടമെടുപ്പിയ്ക്കാൻ പറ്റുവോ അവിടുന്നൊക്കെ എടുത്ത്‌ പെണ്ണിന്റെ ജീവിതം കുട്ടിച്ചോറാക്കാനുള്ള തന്ത്രമൊക്കെ കാലാ കാലങ്ങളായി അവന് വശമുണ്ടായിരിയ്ക്കും. അതിനിടയ്ക്ക് പറ്റിയാൽ ജസീന്തയെ നാലാളറിഞ്ഞു പള്ളിയിൽ വച്ചു മിന്ന് ചാർത്തി കടൽ കടന്നു പോവുകയും ചെയ്യാം.. എങ്ങനൊണ്ട് ആ ചാണക്യ തന്ത്രം.. അവൻ കൊല്ലപ്പെടേണ്ടവൻ തന്നെ ആയിരുന്നു ചേച്ചീ.. ചതി പറ്റിയ പെൺകുട്ടികളെക്കാൾ കൂടുതൽ ഇനിയൊരു നിരപരാധിയും അവന്റെ ചിലന്തി വലയിൽ കുടുങ്ങി പോകാതിരിയ്ക്കാൻ അവനീ ഭൂമിയിൽ നിന്നേ ഇല്ലാതാകണമായിരുന്നു.. തന്ത്ര പൂർവ്വം അവനുള്ള ശിക്ഷ ജസീന്തയുടെ സഹോദരന്മാർ നടപ്പാക്കി. അവരുടെ സഹോദരിയ്ക്ക് വേണ്ടി.. അവന്റെ കെണിയിൽ പെട്ട് പോയേക്കാമായിരുന്ന ചേച്ചിയ്ക്കും, മറ്റു പെൺകുട്ടികൾക്കും വേണ്ടി.. പോട്ടെ.. അവനെപ്പോലൊരു ചെകുത്താൻ ഈ ഭൂമിയ്ക്ക് തന്നെ ഭാരമാണ്. " ആവണിയുടെ മുഖത്ത്‌ അവനോടുള്ള സർവ ദേഷ്യത്തിന്റെയും കാളിമ കാണാമായിരുന്നു. ആശാലത ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അവൾ ആശയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ തൊട്ടു. ആശാലത താൻ നിൽക്കുന്നത് എവിടെയാണെന്ന് മനസിലാകാതെ ഞെട്ടി പ്പകച്ചിട്ടേന്നോണം കൂട്ടുകാരിയെ നോക്കി. "എനിയ്ക്ക് ഇത്രയേ പറയാനുള്ളൂ ചേച്ചിയോട്. ഇനി എന്തെങ്കിലും ഞാൻ പറഞ്ഞു പോയാൽ തന്നെ അതൊരു അധികപ്പറ്റായി പോകും ചേച്ചീ. ചേച്ചിയുടെ ജീവിതം വന്ന് ചേച്ചിയ്ക്ക് മുൻപിൽ വഴിയറിയാതെ ഉഴറി നിൽക്കുകയാണ്. ചേച്ചി വേണം അതിനെ കൈപിടിച്ച് തന്റെ കൂടെ ചേർത്ത്‌ നിർത്താൻ.. കൈപിടിച്ച് ചേർത്ത് നിർത്തുക മാത്രമല്ല ഒരിയ്ക്കലും നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു പോകാതെ ആ ജീവിതത്തെ ചേച്ചിയ്ക്ക് സ്നേഹത്തിന്റെ ചങ്ങല പൂട്ടിട്ട് എന്നെന്നേക്കുമായി പൂട്ടി നിർത്താനും പറ്റും. ചേച്ചിയ്ക്ക് ഒറ്റയാൾക്ക് മാത്രം.." ആവണി പറഞ്ഞു നിർത്തി. തുളുമ്പി തൂവാൻ പോമിഴിയിണകൾ ആശാലത പുറംകൈ കൊണ്ട് തുടച്ചു. ഒന്നോ രണ്ടോ അല്ല നിരവധി തവണ.. "ചേച്ചീ.. കരയല്ലേ.. ആൾക്കാരൊക്കെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കുന്നു.. ചേച്ചി കരയുകയല്ല വേണ്ടത്. ചേച്ചിയ്ക്ക് സന്തോഷിയ്ക്കാം. ഒരു ചതിക്കുഴിയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടതോർത്ത്‌.. ഒരു നരാധാമന്റെ ക്രൂരതയ്ക്ക് വശംവദയായി ചേച്ചി, ചേച്ചിയുടെ ജീവിതം നഷ്ടപ്പെടുത്തി കളഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത്‌... കഴിഞ്ഞതെല്ലാം വിട്ടേക്ക് ചേച്ചീ.. അങ്ങിനൊന്ന് നടന്നിട്ടേയില്ല.. വിൻസന്റ് എന്നൊരു വ്യക്തി ചേച്ചിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നിട്ടേയില്ല... ദിവസവും നൂറു കണക്കിന് ആക്സിഡന്റുകൾ നടക്കുന്ന കൂട്ടത്തിൽ ഏതോ ഒരു വിൻസന്റ്, എവിടെയോ മരണപ്പെട്ടു പോയിരിയ്ക്കുന്നു.. അതോർത്ത്‌ ചേച്ചിയുടെ മനസ് ഉഴറേണ്ട ആവശ്യമില്ല.. ആദ്യം ചേച്ചി മനസ്സിൽ,എനിയ്ക്കൊരു ജീവിതമുണ്ടെന്ന്, ഒരു കുടുംബം എന്നെ കാത്തിരുപ്പുണ്ടെന്ന് മനസിലാക്കുക. അവരാകണം ചേച്ചിയുടെ ലോകം... അവർക്ക് വേണ്ടിയാകണം ചേച്ചിയുടെ ജീവിതം.. അല്ലാതെ എവിടെയോ കിടന്ന ഒരു ചെറ്റയ്ക്ക് വേണ്ടി..." ആവണി ഒന്ന് നിർത്തി ഒരു ദീർഘ ശ്വാസം വിട്ട ശേഷം തുടർന്നു. "ഉറക്കത്തിലെപ്പോഴോ കണ്ടുപോയൊരു കിനാവ് പോലെ, സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നുണർന്നപ്പോൾ അതൊക്കെ ഒരു മായക്കാഴ്ച ആയിപ്പോയെന്ന് കണ്ട് ചേച്ചിയ്ക്ക് ജീവിച്ചു തുടങ്ങാം... പുതിയൊരു ജീവിതമെന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം ആ ജീവിതo സന്തോഷം പകരാൻപോകുന്നത് ചേച്ചിയ്ക്ക് മാത്രം ആയിരിയ്ക്കില്ല. ചേച്ചിയ്ക്ക് ഒപ്പം നിൽക്കുന്നവർക്ക്.. ചേച്ചിയുടെ വീട്ടുകാർക്ക്.. ചേച്ചിയെ സ്നേഹിക്കുന്ന മറ്റുള്ളവർക്ക്, പിന്നെ ചേച്ചി ജീവിയ്ക്കുന്ന വീട് എവിടോ അവിടെ എല്ലാം കൂടിയാകും." ആശാലത എല്ലാം കേൾക്കുന്നെങ്കിലും ഇരു കയ്യും മാറിൽ പിണച്ച് കെട്ടി ദൂരെ എവിടേയ്‌ക്കോ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. ജീവിതം കൈമോശം വന്നു കഴിഞ്ഞെന്ന സത്യം ഇപ്പോഴാണ് അവൾക്ക് മനസിലാകുന്നത്. കയ്യെത്താ ദൂരത്തോ, കണ്ണെത്താ ദൂരത്തോ ഒന്നും അല്ല, അതിനുമൊക്കെ അപ്പുറം തന്റെ മനസ് ചെന്നെത്താത്ത ത്ര ദൂരെയുള്ള ഒരു പേരറിയാ ദിക്കിലേക്കാണ് തന്റെ ജീവിതം കൈവിട്ട് പോയിരിടിക്കുന്നത്.. ഇനിയത് തിരിച്ചെടുക്കാൻ പറ്റില്ല.. ആഗ്രഹിയ്ക്കാനേ പറ്റൂ.. ആഗ്രഹിയ്ക്കാൻ മാത്രം. ആശാലതയെ അവിടെ ഇരുത്തിയ ശേഷം ആവണി അന്നദാന പന്തലിലേക്ക് പോയി ഒരു പാത്രത്തിൽ ആഹാരംവാങ്ങി തിരികെ വന്നു. കുത്തരി ചോറും, പരിപ്പും സാമ്പാറും, പുളിശ്ശേരിയും മൂന്ന് കൂട്ടം തൂക്കും രണ്ട് പായസങ്ങളും, പഴവും. ഗ്ലാസിൽ കുടിയ്ക്കാൻ കൊണ്ട് വന്ന വെള്ളം എടുത്ത്‌ കൈകഴുകാൻ ആശാലതയോട് അവൾ നിർദേശിച്ചെങ്കിലും ആശാലത വഴങ്ങിയില്ല. "നീ കഴിച്ചോ ആവണീ.. ചോറല്ല, ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും എന്റെ തൊണ്ടയ്ക്ക് കീഴേയ്ക്ക് ഇറങ്ങില്ല." ആശാലത പറഞ്ഞു. ആവണി പിന്നെ അവളെ നിർബന്ധിയ്ക്കാൻ നിന്നില്ല. ആവണി ആദ്യത്തെ ഉരുളയുരുട്ടി ആശാലതയുടെ വായ്ക്ക് നേരെ കൊണ്ട് ചെല്ലുമ്പോൾ അവൾ നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. "ഉത്സവത്തിന് ആറാട്ട് പിറ്റേന്ന് നടക്കുന്ന സദ്യയ്ക്ക് നമ്മൾ മൂന്ന് മണിയ്ക്കൂർ വരെ ഇവിടെ വരി നിന്നിട്ടുണ്ട്. ഓർമ്മയുണ്ടോ.." ആവണി തിരക്കി. ആശാലത ആ ചോറുരുളയ്ക്കായി അവൾക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി. "കൈ കഴുകാൻ പറഞ്ഞിട്ട് കഴുകിയില്ലല്ലോ..." ആവണി ആ ചോറുരുള അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് വച്ചു കൊടുക്കാതെ വായിലേക്ക് വച്ചു. ഒന്നോ രണ്ടോ നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് ആശാലത അത് വായിൽ നിന്ന് ഇറക്കിയത്. അതിന് ശേഷം ഒന്നോ രണ്ടോ ഉരുളകൂടി അവൾ ആവണിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങിച്ചു തിന്നു. "നിനക്ക് നൊന്തായിരുന്നോ മോളേ.." ആവണിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി ആശാലത ചോദിച്ചു. ആവണി അവൾ എന്താണ് ചോദിയ്ക്കുന്നതെന്ന് മനസിലാകാതെ മുഖമുയർത്തി നോക്കി. "നിന്നെ അവൻ തല്ലിയപ്പോൾ.. എനിയ്ക്ക് വേണ്ടി പോയതല്ലേ നീ..." "ഓ.. അതോ.. അത് കഴിഞ്ഞില്ലേ ചേച്ചീ.. ഒരു പക്‌ഷേ ഞാൻ എവിടെ നിന്നാ വരുന്നതെന്ന് അവരോട് സത്യം പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ അവരെന്നെ തല്ലാനൊന്നും നിൽക്കില്ലായിരുന്നല്ലോ. അത് എന്റെ ഭാഗത്തെ പിഴവ് കേട്." അവർ കഴിച്ചു തീർത്ത ശേഷം പാത്രം കഴുകി തിരികെ ഏൽപ്പിച്ച ശേഷം ആശാലതയുടെ ആക്ടിവയ്ക്ക് അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "നിന്നെ ഞാൻ വീട്ടിൽ വിട്ടേക്കാം.കയറിയ്‌ക്കോ." ആശാലത പറഞ്ഞു. "വേണ്ട ചേച്ചീ. എന്നെ രണ്ടാലും മൂട് വിട്ടാൽ മതി. ഞാൻ അവിടെ നിന്ന് ഓട്ടോ വിളിച്ചുപൊയ്ക്കൊള്ളാം." അങ്ങിനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും ആശാലത അവളെ കുര ശ്രീകൃഷ്ണ സ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിന് സമാന്തരമായി പോകുന്ന പാതയുടെ തുടക്കത്തിൽ വരെ കൊണ്ട് വിടുകയുണ്ടായി. അവിടെ നിന്ന് യാത്ര പറഞ്ഞു ആവണി വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയേ നടന്ന് പോയി. രണ്ട് മണിയോടടുപ്പിച്ചു ആശാലത വീട്ടിൽ എത്തിച്ചേർന്നപ്പോൾ ആദ്യം നോക്കിയത് രതീഷിന്റെ കാർ പാർക്ക് ചെയ്യുന്ന ഇടത്തേയ്ക്കാണ്‌. അവിടെ കാർ കാണാനില്ലായിരുന്നു. രുഗ്മിണി വന്ന് അവളോട് പ്രസാദം ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് ആശാലത അക്കാര്യം ഓർക്കുന്നത്. തങ്ങൾ ഇരുന്ന ഇടത്ത്‌ കവറോട് അതെല്ലാം വച്ച ശേഷം പോരാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അതെടുക്കാൻ മറന്നു പോയി. "പോട്ടെ. സാരമില്ല. പ്രസാദമല്ലേ. ആരെങ്കിലും എടുത്ത്‌ ചവറ്റു കുട്ടയിൽ കളയാതിരുന്നാൽ മതിയായിരുന്നു." "ഇനി ഞാൻ വഴിപാട് ചെയ്തോളാം അമ്മേ. വീട്ടിലാവുമ്പോ ഞാൻ മിക്കപ്പോഴും പോകാറുള്ളതാണ് അവിടെ.." ആശാലത മുകൾ നിലയിലേക്കുള്ള പടവുകൾ കയറുന്നതിനിടെ പറയുന്നത് കേട്ട് രുഗ്മിണി അവളെ നോക്കി. ആശാലത ഈ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം എന്താണ്... രതീഷ് പോകുന്നതോടെ അവളും തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുമെന്നല്ലേ... ഇനി അവർ രണ്ട് പേരും ഒരു തീരുമാനത്തിൽ എത്തി പെട്ടിട്ടുള്ള പിന്മാറ്റമാണോ അന്യോന്യം രണ്ട് പേരുടെയും ജീവിതത്തിൽ നിന്ന്. രുഗ്മിണിയ്ക്ക് എത്ര ചിന്തിച്ചിട്ടും രണ്ടുപേരുടെയും മനസിന്റെ നിഗൂഢത എന്തെന്ന് മനസിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആശാലത റൂമിലേക്ക് കയറി വന്ന് ബെഡിലേക്ക് ഇരുന്നു. അവൾ ഡ്രസിങ് ടേബിളിന് സമീപത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവിടെ രതീഷ് നിൽപ്പുണ്ടെന്ന് തോന്നി. അവിടെ നിന്ന് രതീഷേട്ടൻ നടന്നു വാതിലിന് അടുത്തേയ്ക്ക് ചെല്ലുന്നു. പുറത്തേയ്ക്ക് കാൽ വയ്ക്കുമ്പോൾ വാതിലടച്ചേക്കൂ എന്ന് മാത്രം പറയുന്നു. പിന്നെ പാസേജിലൂടെ അകന്നകന്നു പോകുന്ന കാലൊച്ചകൾ.. ഒന്നല്ല, രണ്ടല്ല, നിരവധി രാത്രികളിൽ.. താനീ വീട്ടിൽ വന്ന അന്ന് മുതലുള്ള രാത്രികളിൽ രതീഷേട്ടന് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ട അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം ബെഡ് റൂമിൽ നിന്നും ഓരോ രാത്രിയും അദ്ദേഹം കുടിയൊഴുപ്പിയ്ക്കപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു. പ്രതിഷേധങ്ങളില്ല.. ചെറുത്ത്‌ നിൽപ്പില്ല.. ഉച്ചത്തിലുള്ള സംസാരമോ ആക്രോശങ്ങളോ ഇല്ല. അതിങ്ങനെ ഓരോ രാത്രിയും അനുസ്യൂതം തുടർന്ന് കൊണ്ടിരുന്നതാണ്. എല്ലാം ഈ ഒരൊറ്റ രാത്രിയോടെ തീരുകയാണ്‌. താനീ റൂമിൽ നിന്ന് കുടിയൊഴിപ്പിച്ച ആ വ്യക്തി ഇന്നത്തെ ഒറ്റ രാത്രിയോടെ തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നേ പറിച്ചെറിഞ്ഞു കളയുകയാണ്. എതിർപ്പിന്റെ ഒരു ചെറു കണിക പോലുമില്ലാതെ താൻ അത് അനുസരിച്ചേ മതിയാകൂ.. ആശാലത ബെഡിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് ചെന്നു വാർഡ്രോബ് തുറന്നു നോക്കി. എല്ലാം തന്റെ ഉടയാടകളാണ്. ഇതെല്ലാം തിരികെ ആവണീശ്വരത്തേയ്ക്ക് കൊണ്ട് പോകേണ്ടതാണ്. ഒന്നോ രണ്ടോ ട്രാവൽ ബാഗുകൾ എടുത്ത്‌ വച്ച് ആശാലത തന്റെ തുണിത്തരങ്ങളെല്ലാം മടക്കി അതിനുള്ളിൽ ഒന്നൊന്നായി അടുക്കി വച്ച് തുടങ്ങി. (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹 #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ