​കോളേജിലെ ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. തെച്ചു അയ്മന്റെ മുന്നിൽ വരുന്നത് പരമാവധി ഒഴിവാക്കി. വീട്ടിൽ വെച്ച് അവൾ അവനോട് സംസാരിക്കാൻ പോലും ശ്രമിച്ചില്ല. അവളുടെ ഈ പെട്ടെന്നുള്ള മാറ്റം അയ്മനിൽ ഒരു വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. എപ്പോഴും കലിപ്പിൽ നിന്നിരുന്ന അവൻ, തെച്ചുവിന്റെ ഈ മൗനം ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. ​അന്ന് ശനിയാഴ്ചയായിരുന്നു. കോളേജ് ഇല്ലാത്ത ദിവസം. രാവിലെ മുതൽ പുറത്ത് നല്ല കനത്ത മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയ്മൻ ഹാളിൽ ഇരുന്ന് ലാപ്ടോപ്പിൽ എന്തോ വർക്ക് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് അടുക്കളയിൽ നിന്നും ഉമ്മയുടെ നിലവിളി കേട്ടത്! ​"അയ്മൻ... വേഗം വാടാ!" ​അയ്മൻ ലാപ്ടോപ്പ് മാറ്റിവെച്ച് അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി. അവിടെ ചോര ഒലിക്കുന്ന കെയ്യുമായി തലകറങ്ങി വീഴാൻ പോകുന്ന തെച്ചുവിനെ ഉമ്മ താങ്ങിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. പച്ചക്കറി അരിയുന്നതിനിടയിൽ കത്തി അബദ്ധത്തിൽ അവളുടെ കൈയിൽ ആഴത്തിൽ മുറിഞ്ഞതായിരുന്നു. ​"ദൈവമേ, നല്ല മുറിവുണ്ടല്ലോ! മോനേ, വേഗം അവളെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോ," ഉമ്മ പരിഭ്രമത്തോടെ പറഞ്ഞു. ​അയ്മൻ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല. അവൻ തെച്ചുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവളുടെ മുഖം വിളറിയിരുന്നു, കണ്ണുകളിൽ വേദനയുടെ കണ്ണീർ തിളങ്ങി. അയ്മൻ പതുക്കെ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് കാറിലേക്ക് ഇരുത്തി. ​യാത്രയിലുടനീളം അവൾ വേദനകൊണ്ട് കണ്ണുകൾ അടച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അയ്മൻ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ പിടിച്ച് അവളെ നോക്കി. തന്റെ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ഒരുപാട് വേദനിപ്പിച്ചിട്ടും, ഈ ശാരീരിക വേദന വരുമ്പോൾ അവൾ തന്നെ ഒന്നുറക്കെ വിളിക്കുക പോലും ചെയ്തില്ലല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ആദ്യമായി ഒരു കുറ്റബോധം തോന്നി. ​ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി മുറിവ് കെട്ടി തിരികെ കാറിൽ കയറിയപ്പോഴേക്കും മഴ കൂടുതൽ ശക്തമായിരുന്നു. കാറിന്റെ വിൻഡ്ഷീൽഡിലേക്ക് മഴത്തുള്ളികൾ അടിച്ചുവീണു. ​"ഒരുപാട് വേദനിക്കുന്നുണ്ടോ?" അയ്മൻ പതുക്കെ, വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ആദ്യമായാണ് അവൻ അവളോട് ഇത്രയും മൃദുവായി സംസാരിക്കുന്നത്. ​തെച്ചു അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി. അവളുടെ 'അയ്മു'വിന്റെ പഴയ ശബ്ദം തിരികെ കിട്ടിയതുപോലെ. "ഇല്ല... കുഴപ്പമില്ല," അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. ​പെട്ടെന്ന്, റോഡിന്റെ ഒരു വിജനമായ ഭാഗത്ത് വെച്ച് കാർ പെരുമഴയത്ത് ഓഫായി നിന്നു. അയ്മൻ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ആയില്ല. പുറത്തിറങ്ങി നോക്കാൻ പറ്റാത്ത വിധം കനത്ത മഴയായിരുന്നു പുറത്ത്. ​കാറിനുള്ളിൽ നേരിയ ഇരുട്ട് പടർന്നു. എസി ഓഫായതോടെ വിൻഡോ ഗ്ലാസുകളിൽ മഞ്ഞ് മൂടി. പുറത്തെ തണുപ്പും കാറിനുള്ളിലെ ഈ ഏകാന്തതയും അവർക്കിടയിലെ മൗനത്തെ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കി. ​തണുപ്പ് കാരണം തെച്ചു ചെറുതായി വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട് അയ്മൻ കാറിന്റെ ബാക്ക് സീറ്റിലിരുന്ന തന്റെ ഒരു ജാക്കറ്റ് എടുത്ത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. ​"ഇത് പുതച്ചോ... തണുപ്പ് മാറും," അവൻ പറഞ്ഞു. ​"വേണ്ട സാർ... കുഴപ്പമില്ല," അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. 'സാർ' എന്ന വിളി അയ്മന്റെ നെഞ്ചിൽ എവിടെയോ പോയി തറച്ചു. ​"ഞാൻ തന്നാൽ അത് മേടിക്കണം. അല്ലാതെ വീണ്ടും പനി പിടിച്ച് വാപ്പയോട് പരാതി പറയാൻ നിൽക്കരുത്," ദേഷ്യം അഭിനയിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ആ വാക്കുകളിൽ ഇപ്പോൾ വെറുപ്പില്ലായിരുന്നു, വെറും അനാവശ്യമായ ഒരു വാശി മാത്രമായിരുന്നു. ​തെച്ചു ആ ജാക്കറ്റ് വാങ്ങി പുതച്ചു. അതിൽ അയ്മന്റെ പെർഫ്യൂമിന്റെ മണം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു സുരക്ഷിതത്വം തോന്നി. ​അയ്മൻ അവളെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. കരഞ്ഞു തളർന്ന ആ കണ്ണുകളും, വിളറിയ ആ മുഖവും അവനിൽ എന്തൊക്കെയോ പുതിയ വികാരങ്ങൾ ഉണർത്തി. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. അവളുടെ മുറിവേറ്റ കൈ കയ്യിലെടുത്തു. ​"ഞാൻ... ഞാൻ ഒരുപാട് വേദനിപ്പിച്ചല്ലേ നിന്നേ?" അയ്മൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ദേഷ്യത്തിന്റെ തീപ്പൊരികൾക്ക് പകരം പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ നനവുണ്ടായിരുന്നു. ​തെച്ചു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. ​അയ്മൻ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ കവിളിലെ കണ്ണീർ തുടച്ചുമാറ്റി. ആ സ്പർശനം രണ്ടുപേരിലും ഒരു മിന്നൽ പരത്തി. അയ്മൻ പതുക്കെ അവളുടെ മുഖം തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ​"Sorry തെച്ചു... അറിയാതെ പറ്റിപ്പോയതാ..." അവൻ അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു. ​ആദ്യമായി അവൻ തന്നെ 'തെച്ചു' എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് തന്റെ കാതുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇത്രയും നാൾ കൊതിച്ച ആ നെഞ്ചിന്റെ ചൂടിലേക്ക് അവൾ കൂടുതൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി. പുറത്ത് മഴ പെയ്യുമ്പോൾ, കാറിനുള്ളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു പുതിയ വസന്തം ജനിക്കുകയായിരുന്നു! ​(തുടരും...) #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ