ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mamjzwW?d=n&ui=v64j8rk&e1=cകുങ്കുമപ്പാടം. 8. 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 തുറന്ന് കിടക്കുന്ന വാതിലിന്റെ ഇരു കട്ടിള പ്പടികളിലും ഇരു കയ്യും വീശിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് നിന്ന് സലിൽ മുറ്റത്ത്‌ കൂടി നിൽക്കുന്നവരെ നോക്കി. എന്നും താൻ കാണുന്ന പരിചിതമുഖങ്ങളിൽ ഒന്നിൽ പോലും തന്നോടുള്ള പരിചയ ഭാവം കാണാനില്ല. "ഇവരൊക്കെ ആരാ അമ്മേ.. ഇവരെന്തിനാ എന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്ത്‌ വന്നു നിൽക്കുന്നത്.." സനൽ അമ്മയെ നോക്കി തിരക്കി. "നീ തന്നെ ചോദിയ്ക്കേടാ മോനേ.. ഈ നിൽക്കുന്നവന്മാർക്കെല്ലാം നിന്റെ കെട്ടിയോടെ സുഖ വിവരം അറിയണം പോലും അവനൊക്കെ കല്യാണം കഴിച്ചിട്ട് അച്ചിമാരെ പെട്ടിയ്ക്കകത്ത്‌ പൂട്ടി വച്ചേച്ചുമാ നാട്ടുകാരന്റെ ഭാര്യയെ തപ്പി ഇറങ്ങിയേക്കുന്നത്. നാണമില്ലാത്ത വർഗം.." പറഞ്ഞതിനൊപ്പം തന്നെ സുഭാഷിണി മുറ്റത്തേയ്ക്ക് കാറി തുപ്പി. "ഏതവനാടാ എന്റെ പെണ്ണുമ്പുള്ളേടെ സുഖവിവരം തപ്പി നടക്കുന്നത്.. അറിയേണ്ടവർ ഇങ്ങ് മുമ്പോട്ട് വാടാ.. എവിടെങ്കിലും പെണ്ണുള്ള വീടുണ്ടെങ്കിൽ അത് തപ്പി ഇറങ്ങിയ്ക്കോളും കുറെ ഞരമ്പന്മാർ. നിന്റെയൊക്കെ ഞരമ്പ് രോഗം ഞാൻ തീർത്തു തരാമെടാ.. ആർക്കാടാ എന്റെ ഭാര്യേ കാണാഞ്ഞിട്ട് ഇരിക്കപ്പൊറുതി കിട്ടാത്തത്. നായിന്റെ മക്കളേ.." സനൽ മുറ്റത്ത്‌ നിൽക്കുന്നവരെ വെല്ലുവിളിയ്ക്കും മട്ടിൽ സിറ്റൗട്ടിൽ, അമ്മയ്ക്കും ബീനയ്ക്കും ഇടയിലായി നിന്നു. "സനലേ.." രവീന്ദ്രൻ അവർക്കിടയിൽ നിന്ന് മുമ്പോട്ട് വന്നു. "വെറുതേ നീ ഞങ്ങൾ നാട്ടുകാരേ തെറി വിളിയ്ക്കരുത്.. ഞങ്ങൾക്ക് നിന്റെ വായിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വരുന്ന തെറി കേൾക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. നിന്റെ വായിലെ ചീഞ്ഞ തെറി നീ ആനിൽക്കുന്ന നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് കൊടുത്താൽ മതി. അല്ലെങ്കിൽ നീ ഇന്നുച്ചയ്ക്ക് ഇവിടേയ്ക്ക് കൊണ്ട് വന്ന അവൾക്ക് കൊടുക്ക്‌.." രവീന്ദ്രൻ ബീനയ്ക്ക് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി. "ബ്ഭ പട്ടീ.. നീയെന്റെ വീട്ടിൽ വരുന്നവരെ തെറി പറയുവോടാതെണ്ടീ....." രവീന്ദ്രൻ ബീനയെ പറഞ്ഞത് സനലിനു അശേഷം പിടിച്ചില്ല. അവിടെ അത്രയും പേർ കൂടിയിട്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ സനൽ ഇറങ്ങി ചെന്ന് രവീന്ദ്രനെ തല്ലിയേനെ. "നീയൊക്കെ എന്റെ വീട്ടു മുറ്റത്ത്‌ വന്നു നിന്നാൽ ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ടോണം. ഞാൻ ചിലപ്പോ നിന്നെയൊക്കെ തല്ലിയെന്നോ, ചീത്ത വിളിച്ചെന്നോ ഒക്കെയിരിയ്ക്കും. അത് കേൾക്കാനും, കൊള്ളാനും പറ്റാത്ത ഒറ്റയെണ്ണം എന്റെ വീട്ടു മുറ്റത്തേയ്ക്ക് കാൽ കുത്തി പോകരുത്.." സനൽ എന്തിനും തയ്യാറെന്ന മട്ടിൽ നിൽക്കുകയാണ്. "സനലേ.. നിന്റെ കവല പ്രസംഗം കേൾക്കാനല്ല ഞങ്ങൾ വന്നിട്ടുള്ളത്.നീ കാണിയ്ക്കുന്ന ഓലപ്പാമ്പ് കണ്ട് പേടിയ്ക്കുന്നവർ നിന്റെ വീട്ടിലുണ്ടായിരിയ്ക്കും. ആ അഭ്യാസമൊന്നും ഇങ്ങോട്ട് എടുത്തേക്കല്ലേ, അതിവിടെ ഞങ്ങൾക്ക് മുമ്പിൽ വിലപ്പോവില്ല.. ഞങ്ങൾക്ക് സംഗീത ഈ വീട്ടിൽ ജീവനോടെയുണ്ടോ എന്ന് അറിയണം. അതിന് നീ തടസ്സം നിന്നാൽ ഞാനിപ്പോൾ തന്നെ പോലീസിനെ ഇവിടെ വരുത്തിയിരിയ്കും." രവീന്ദ്രൻ മൊബൈലിൽ നമ്പർ തേടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ സംഗതി പന്തികേട് ആയേക്കും എന്ന് സുഭാഷിണിയ്ക്ക് തോന്നി. "അവളെ ഇങ്ങോട്ട് വലിച്ചിറക്കി നാട്ടുകാരുടെ മുമ്പിൽ കൊണ്ട് നിർത്തിക്കൊടെടാ സനലേ.. നമ്മള് പറയുന്നതല്ലേ നാട്ടുകാർക്ക് വിശ്വസിയ്ക്കാൻ പറ്റാത്തത്. അവള് പറഞ്ഞാ വിശ്വാസമാവുമല്ലോ..." അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് സുഭാഷിണി അകത്തേയ്ക്ക് നോക്കി എടി സംഗീതേ എന്ന് ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു. എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ വാതിൽക്കലേക്കായിരുന്നു. നിമിഷങ്ങളോ, മിനിറ്റ് കളോ കഴിഞ്ഞിട്ടും സംഗീത പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നില്ല. "അത് ജീവനൊടുണ്ടെങ്കിലല്ലേ പുറത്തേയ്ക്ക് വരുന്നത്. ജീവനുണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ ആ പെങ്കൊച്ചിന് നിവർന്നു നിൽക്കാനുള്ള ശേഷി കാണില്ല.." രവീന്ദ്രന്റെ അടുത്ത്‌ നിന്ന രമണി പറഞ്ഞു. അവർ പറയുന്നത് കേട്ട് സുഭാഷിണി, രമണിയെ കടുപ്പിച്ചൊന്നു നോക്കി. 'ഈ ബഹളം ഒന്ന് കഴിഞ്ഞോട്ടെ, നിനക്കുള്ളത് ഞാൻ കയ്യോടെ തരുന്നുണ്ട് 'എന്നായിരുന്നുഅവരുടെ ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം. "നീ ചെന്ന് അവളോട് ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പറയെടാ സനലേ. അല്ലെങ്കിൽ ഈ നിൽക്കുന്ന കൂതറകൾ കരുതും അവള് വീട്ടിനുള്ളിൽ പെറ്റു കിടക്കുവാണെന്ന്.. ഭർത്താവുള്ള പെണ്ണിന് വയറ്റിലുണ്ടായാൽ പോലും വിടാത്ത കൂട്ടരാ നമ്മുടെ നാട്ടുകാര്.. ഒക്കത്തിന്റെയും ആർത്തി തീരട്ടെ വല്ലവന്റെയും ഭാര്യയെ കണ്ട്.." അമ്മ പറയുന്നത് കേട്ട് സനൽ അകത്തേയ്ക്ക് പോയി. അൽപ്പ നിമിഷത്തിന് ശേഷം അവന് മുമ്പേ സംഗീത അവിടേയ്ക്ക് നടന്ന് വന്നു. അവൾ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കാലുകൾ നിലത്തുറയ്ക്കുന്നില്ലെന്ന് നാട്ടുകാർക്ക് തോന്നി. അവളുടെ കവിളിൽ മുടിയിഴകൾ നനഞ്ഞൊട്ടി പിടിച്ചു കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോഴേ എല്ലാവർക്കും മനസിലായി അവൾ ഉപദ്രവിയ്ക്കപ്പെട്ടിട്ടാണ് നിലവിളിച്ചതെന്ന്. സംഗീത വന്നു ബീനയ്ക്ക് പിന്നിൽ നിന്നു. ബീനയുടെ മുഖത്താകട്ടെ അവളോടുള്ള പുച്ഛഭാവമായിരുന്നു കാണാനുണ്ടായിരുന്നത്. "നീയൊക്കെ കണ്ണ് തുറന്നു കണ്ടോണം.. ഈ പച്ച ജീവനോടെ നിൽക്കുന്ന പെണ്ണിനെയാ ഞങ്ങള് അകത്ത്‌ അടിച്ചു കൊന്നിട്ടിരിയ്ക്കുവാണെന്ന് നീയൊക്കെ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കിയത്.." ഒന്ന് നിർത്തിയിട്ട് സുഭാഷിണി അവിടെ നിന്നവരെയെല്ലാം കണ്ണുകൾ കൊണ്ടുഴിഞ്ഞു. പിന്നെ അവർ തലതിരിച്ചു സംഗീതയെ നോക്കി. "എടീ പെണ്ണേ. ദേ ഒരു കുതിരയെടുപ്പിനുള്ള ആള് ഈ മുറ്റത്ത്‌ കൂടി നിൽക്കുന്നതിന്റെ ഏക കാരണം നീയൊരുത്തിയാ.. ഈ നിൽക്കുന്ന കഴുതകളെല്ലാം പറയുന്നത് ഞാനും നിന്റെ ഭർത്താവും ചേർന്ന് നിന്നെ ഈ വീട്ടിലിട്ട് തല്ലി കൊല്ലുകയായിരുന്നെന്നാ..നിന്നെ ഞങ്ങൾ ഉപദ്രവിച്ചോ ഇല്ലയോ എന്ന് നിന്റെ വായിൽ നിന്ന് കേട്ടിട്ട് വേണം എനിയ്ക്ക് ഇതുങ്ങൾക്കുള്ള മറുപടി കൊടുക്കാൻ.. പറയെടീ.. നിന്നെ ആരെങ്കിലും ഉപദ്രവിയ്ക്കാൻ വന്നോ.. ഞാനോ, സനലോ ആരെങ്കിലും..." മുഖം കുനിച്ചു നിന്ന സംഗീതയിലായിരുന്നു ഏവരുടെയും കണ്ണുകൾ. അവളുടെ മറുപടിയാണ് അവർക്ക് കേൾക്കേണ്ടത്. അത് കേട്ടു കഴിഞ്ഞിട്ട് വേണം ഇക്കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനം കൈക്കൊള്ളാൻ. സംഗീത മുഖമുയർത്താതെ എന്തോ പിറു പിറുക്കുന്നത് കേട്ടിട്ട് ആർക്കും അതെന്താണെന്ന് പിടികിട്ടിയില്ല. "വല്ലതും പറയാനുണ്ടെങ്കിൽ ഉറച്ചു പറഞ്ഞോ മോളേ. നീയാരെയാ പേടിയ്ക്കുന്നത്. ഞങ്ങളിവിടെ ഇത്രയും പേര് നിൽപ്പില്ലേ.." രമണി പറയുന്നത് കേട്ട് സംഗീത മുഖമുയർത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറയെ വെള്ളം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളൊന്നു ഇമകൾ വെട്ടിച്ചാൽ അത് തുളുമ്പി ചാടിപ്പോകും. "എടീ പെണ്ണേ, നിന്റെ തിരുവാ ദയവു ചെയ്തു നീയൊന്ന് തുറക്ക്. അല്ലങ്കിൽ ഈ നാട്ടുകാർ എന്റെ വീട് തല്ലിപ്പൊളിച്ചു കളയും.ഞാനും എന്റെ മോനും കഷ്ട്ടപ്പെട്ടൊരു വീട് വച്ചപ്പോ നാട്ടുകാർക്ക് തുടങ്ങിയ ചൊറിച്ചിലാ.. അതിനുമാത്രം ഒരു കുറവും വന്നിട്ടില്ല." "എന്നെ ആരും തല്ലിയിട്ടില്ല.. സനലോ, അമ്മയോ എന്നെ ഉപദ്രവിച്ചിട്ടില്ല...ഞാൻ നിലവിളിച്ചത് സനൽ എന്നോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടതിനാ.. അല്ലാതെ.." അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും അവൾ ഗദ്ഗദം വന്നിട്ട് ബാക്കി വാക്കുകൾ വിഴുങ്ങിക്കളഞ്ഞു. സംഗീത കണ്ണുകൾ ഇറുകെ പൂട്ടിയപ്പോൾ അവളുടെ ഇരു കവിളിലൂടെയുംതുരുതുരാ പൊള്ളുന്ന നീർത്തുള്ളികൾ ഒലിച്ചിറങ്ങി നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. "എല്ലാ നാറികൾക്കും സമാധാനമായി കാണുമല്ലോ. അല്ലേ.. എന്നെയും എന്റെ കൊച്ചിനെയുമല്ലേ നിനക്കൊക്കെ വിശ്വാസം പോരാത്തത്.. വല്ലവന്റെയും വീട്ടു മുറ്റത്ത്‌ വന്നു നിന്ന് എന്തൊക്കെയാ വിളിച്ചു കൂവിയത് നീയൊക്കെ..." സുഭാഷിണി ഇരു കയ്യും എളിയിൽ കുത്തി ഞെളിഞ്ഞു നിന്നു. "ചേച്ചീ.. ചേച്ചി വെറുതേ ഞങ്ങളെ തെറി പറയരുത്. ഞങ്ങടെ വീട്ടിന്റെ അയല്പക്കത്തെ വീട്ടിൽ നിന്നൊരു നിലവിളി കേട്ടാൽ അതെന്താണെന്ന് തിരക്കാനുള്ള ബാധ്യത ഞങ്ങൾക്കുണ്ട്. അതേ ഞങ്ങൾ ചെയ്തുള്ളൂ.." രവീന്ദ്രൻ ശാന്തമായ സ്വരത്തിൽ അവരോട് പറഞ്ഞു. "എന്നിട്ട് ഇപ്പൊ നിന്റെ ബാധ്യതയെല്ലാം തീർന്നില്ലേടാ.. ഇനി ഇറങ്ങി പൊയ്ക്കൂടേ എന്റെ വീട്ടു മുറ്റത്ത്‌ നിന്നും.. നിന്നെ പോലുള്ള ഒറ്റ നാറികളുടെയും സഹായം സുഭാഷിണിയ്ക്കും സുഭാഷിണിയുടെ മകനും വേണ്ടെടാ പട്ടികളെ... ഇനി നീയൊക്കെ നിലവിളി കേട്ടു, തെറി വിളി കേട്ടു എന്നും പറഞ്ഞു എന്റെ വീട്ടു മുറ്റത്ത്‌ വന്നാൽ നിന്റെയൊക്കെ മുഖത്ത്‌ സുഭാഷിണി വെള്ളം തിളപ്പിച്ചൊഴിയ്ക്കും. പറഞ്ഞില്ലെന്നു വേണ്ട... ഇങ്ങനെയുമുണ്ടോ കുശുമ്പും, അസൂയയും മൂത്ത നാട്ടുകാര്.. ലോകത്ത്‌ ഒരിടത്തും കാണില്ല ഇതുപോലെ കണ്ണിൽ ചോരയില്ലാത്ത വർഗ്ഗങ്ങള്. അവന്റെയൊക്കെ വീട്ടിൽ അവന്മാർക്ക് ഭാര്യയെ തല്ലാം, മക്കളേ തല്ലാം, പെറ്റ തള്ളയെ തല്ലാം... അതിനെയൊന്നും ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ആരും അങ്ങോട്ട് ചെല്ലാനും പാടില്ല.. എന്റെ വീട്ടിലെ അടുപ്പ് പുകഞ്ഞാൽ അപ്പോ തുടങ്ങും നാട്ടുകാർക്ക് കൃമികടി...സുഭാഷിണിയെയും, മോനെയും ചവിട്ടി താഴ്ത്താൻ ആണെങ്കിൽ നാട്ടുകാർ ഒറ്റക്കെട്ടാ... ഇറങ്ങി പൊക്കോണം നാശങ്ങള് എന്റെ അടിച്ചതിനകത്ത്‌ നിന്നും." സുഭാഷിണി ആക്രോശിച്ചു. ഒരാഴ്ച തേച്ചാലും കുളിച്ചാലും നാറ്റം പോകാത്ത വാക്കുകളാണ് സുഭാഷിണിയുടെ നാവിൽ നിന്ന് വീഴുന്നതെന്ന് അറിയാവുന്നതിനാൽ അവർ ഒന്നൊന്നായി പൊഴിഞ്ഞു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവസാനം അവിടെ രവീന്ദ്രനും അവന്റെ അമ്മ രമണിയും മാത്രം അവശേഷിച്ചു. "നിന്നെ ഇനി താലപ്പൊലി കൊണ്ട് വന്ന് എഴുന്നള്ളിച്ചു പുറത്തിറക്കണോടീ രമണീ.. എനിയ്ക്കറിയാമെടീ. എന്റെ മരുമോടെ കാതിൽ സർവ്വ കന്നം തിരിവും പറഞ്ഞു കൊടുത്ത്‌ എന്റെ സനലിന്റെ ജീവിതം കുട്ടിച്ചോറാക്കുന്നത് നീ ഒറ്റ ഒരുത്തിയാ... അയല്പക്കത്തെ വീട്ടിൽ അമ്മയും മക്കളും തമ്മിൽ അടിയും വെട്ടും കുത്തും ഉണ്ടാകുന്നത് കാണാനാണല്ലോ നിനക്ക് പണ്ടേ ഇഷ്ട്ടം... അമ്മേം മോനും സ്വമേധയാഇറങ്ങി പോകുന്നോ.. അതോ ഞാൻ ചൂലെടുക്കണോ..." രവീന്ദ്രൻ പെട്ടന്ന് അമ്മയുടെ കൈക്ക് പിടിച്ചു. "വാ അമ്മേ.. പോയേക്കാം... മനുഷ്യർക്കെല്ലാ മനുഷ്യരേ മനസിലാക്കാനുള്ള കഴിവുള്ളൂ. ഇത് വെറും മൃഗങ്ങൾ... ജനിപ്പിച്ച തന്തയെയും, തള്ളയേയും പോലും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിവില്ലാത്ത കാട്ടു മൃഗങ്ങൾ.." രവീന്ദ്രൻ അമ്മയെയും കൂട്ടി തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോന്നു. എല്ലാവരും മടങ്ങിപ്പോയി അവിടം ശാന്തമായി കഴിഞ്ഞതോടെ സുഭാഷിണി, ബീനയെ നോക്കി. "മോള് പേടിച്ച് പോയിക്കാണും അല്ലേ.. ഇതൊന്നും കണ്ട് മോള് പേടിയ്ക്കണ്ട. മോൾക്കിപ്പോ കാര്യങ്ങള് മനസിലായിക്കാണുമല്ലോ.. ഇവിടുത്തെ ആ ശൂർപ്പണഖ വരുത്തി വച്ച പണിയാ ഇതെല്ലാം... എന്തെങ്കിലും കാര്യമുണ്ടായിട്ടാണോ അവൾ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ഇതുപോലൊരു ബഹളം ഉണ്ടാക്കിയത്... മോൾടെ മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം ആകെ പേടിച്ച് നിൽക്കുവാണെന്ന്." സുഭാഷിണി ബീനയുടെ ശിരസ്സിൽ തഴുകി. "മോനേ.. " അവർ സനലിനെ വിളിച്ചു. "ഇനി ബീന മോളേ ഇവിടെ നിർത്തണ്ട. നീ കൊണ്ട് പോയി വീട്ടിലോ, ജോലിസ്ഥലത്തോ എവിടാന്ന് വച്ചാൽ വിട്ടിട്ട് വാ... ഇവിടൊരുത്തി മൂലയ്ക്കകത്ത്‌ കയറി ഇരിയ്ക്കും പോലെ ഇരിയ്ക്കുന്നവളല്ലല്ലോ ബീന മോൾ.. നല്ല ഒന്നാന്തരം സർക്കാർ ജോലിയില്ലേ ബീനമോൾക്ക്.." സുഭാഷിണി തന്നെ അവളെ കൈപിടിച്ച് ഓട്ടോ കിടക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോയി. "എത്രയും പെട്ടന്ന് മോളേ ഇങ്ങ് കൊണ്ട് വരാൻ എന്താണോ വേണ്ടത് അത് അമ്മ ചെയ്തോളാം. കേട്ടോ.. മോള് വിഷമിയ്ക്കണ്ട.. ഇവിടാരും അതിനൊരു തടസമായി നിൽക്കില്ല. മോള് അക്കാര്യം അമ്മയ്ക്ക് വിട്ടേരെ." അവർ ബീനയെ ഓട്ടോയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കയറ്റിയിരുത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും വണ്ടിയുടെ ചാവിയും എടുത്തു സനലും അവിടേയ്ക്ക് എത്തി. അൽപ്പ സമയത്തിനകം ഓട്ടോ പൊടി പറത്തിക്കൊണ്ട് സുഭാഷിണിയ്ക്ക് മുൻപിൽ നിന്നും പാഞ്ഞു പോയി. സുഭാഷിണി തിരികെ വരുമ്പോൾ അവരെ പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടെന്നോണം സിറ്റൗട്ടിൽ സംഗീത നിൽപ്പുണ്ട്. "എന്താടീ.. ഇനി നീ അടുത്ത ജാഥയ്ക്കുള്ള ആളിനെകൂട്ടാൻ എന്താ വഴിയെന്ന് ആലോചിയ്ക്കുവാണോ.. അതോ എന്റെ കൊച്ചിനെ കൊലയ്ക്ക് കൊടുക്കാനുള്ള വഴി തേടുന്നോ.." സുഭാഷിണി അവളെ വെറുപ്പോടെ നോക്കി. "അമ്മേ.. എന്റെ മോനെവിടെ." സംഗീത ചോദിച്ചു. "ഓ.. ഇപ്പോഴാണോ അവൾക്ക് മോനുണ്ടെന്ന ഓർമ വന്നത്.. നിന്റെ മോൻ ഇ ള്ള കുട്ടിയൊന്നും അല്ലല്ലോ. അവിടെവിടെങ്കിലും കാണും. പോയി നോക്ക്.." സുഭാഷിണി അലസമായ മട്ടിൽ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ അവിടെല്ലാം നോക്കി. അവിടെങ്ങും എന്റെ കുഞ്ഞില്ല. ഞാൻ അവനെ അമ്മയുടെ അടുത്തിരുത്തിയിട്ടല്ലേ പുഴയിലേക്ക് തുണി നനയ്ക്കാൻ പോയത്. എന്നിട്ടിപ്പോൾ അമ്മയ്ക്കറിയില്ലെന്നോ.." "ആ.. അവനാ മല്ലികയുടെ മക്കളുടെ കൂടെ പോകുന്ന കണ്ടു. അവിടിരുന്ന് കളിയ്ക്കുന്നുണ്ടാവും. വേണെങ്കിൽ പോയി നോക്ക്." സംഗീത പെട്ടന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. "ങാ പിന്നൊരു കാര്യം.. നീ മോനേ പോയി എഴുന്നള്ളിച്ചു കൊണ്ട് വന്നു നിനക്ക് ഏതവനോ സൗജന്യം തന്ന മീൻ കറി വച്ചും പൊരിച്ചും കൊടുക്കാനാണെങ്കിൽ അത് ഇവിടെ നടപ്പില്ല. ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞേക്കാം.. എന്റെ കൊച്ച് എന്തോ ആവശ്യത്തിന് ബീന മോളേ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്നപ്പോ നീകിടന്ന് ഒച്ചയുണ്ടാക്കി ആളേ കൂട്ടിയവളല്ലേ.. അതുപോലേ നീ കൊണ്ട് വരുന്ന ഒറ്റ സാധനം ഈ വീട്ടിലിട്ട് പാചകം ചെയ്യാൻ ഞാൻ സമ്മതിയ്ക്കില്ല. ഇനി ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാതെ അങ്ങ് ചമച്ചു കളയാം എന്ന് കരുതിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ നീ എന്ത് വച്ചാലും ഞാനതെടുത്തു പുറത്ത് കളഞ്ഞിരിയ്ക്കും. ഇവിടുള്ളത് പഴങ്കഞ്ഞിയാണെങ്കിൽ അത് കുടിച്ചാൽ മതി നീയും മോനും..." സുഭാഷിണി പറഞ്ഞതിന് ചെവി കൊടുക്കാതെ അപ്പുവിനെ കൂട്ടി വരാനായി സംഗീത മല്ലികയുടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. അവൾ പോയത് രമണിയുടെ വീട്ടു പടിയ്ക്കലൂടെ ആയതിനാൽ രമണി അവളെ കണ്ട് പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി വന്നു. "എന്നാലുമിത് വല്യൊരു ചെയ്ത്തായി പോയല്ലോ മോളേ. ഞങ്ങളാരും സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയതല്ല കൊച്ചേ നീ അങ്ങിനെ പറഞ്ഞു കളയുമെന്ന്.. അവര് പോലീസിനെ വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ നിനക്കിവിടുന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ പറ്റിയ നല്ലൊരു അവസരമല്ലാരുന്നോ മോളേ അത്. നീയായിട്ട് അത് നശിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞല്ലോ കൊച്ചേ..." രമണിയുടെ സ്വരത്തിൽ അവളോട് ദേഷ്യമോ, രോഷമോ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. പകരം ഇപ്പോഴും അവർക്ക് അവളോട് സഹതാപം മാത്രമാണ് തോന്നിയത്. "എനിയ്ക്ക് രക്ഷപ്പെടേണ്ട ചേച്ചീ.. ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് എനിയ്ക്ക് രക്ഷപ്പെടേണ്ട. ഈ ലോകത്ത്‌ ആരുടെ മുമ്പിൽ ചെന്ന് നിന്നാലും എനിയ്ക്കെന്റെ അച്ഛന്റെ മുമ്പിൽ ചെന്ന് നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല ഇനി എന്റച്ഛന്റെ മുഖം ഞാൻ കാണാനിടയായാൽ നെഞ്ച് പൊട്ടി അവിടെ വീണു ഞാൻ ചത്ത്‌ പോകും.. എനിയ്ക്ക് വയ്യ.. അത് മാത്രം എനിയ്ക്ക് വയ്യ.. മനഃപൂർവം അല്ലായിരുന്നു ചേച്ചീ.." അവളുടെ ഒച്ച ഇടറി. "നിങ്ങളെല്ലാം ഓടി വന്നത് എന്നെ രക്ഷപ്പെടുത്താനാണെന്ന് എനിയ്ക്കറിയാം.. ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായി ഒറ്റ വാക്ക് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ അവിടെ പോലീസ് എത്തിയേനെ.. പിന്നെ.. പിന്നെ.. എനിയ്ക്ക് വയ്യ.. എനിയ്ക്ക് അത് ഓർക്കാൻ പോലും വയ്യ. എന്നെ അവർ കൊന്നോട്ടെ.. എനിയ്ക്കറിയാം അതേ നടക്കൂ എന്ന്.. എന്നാലും ഞാൻ തിരികെ പോകില്ല... ഞാൻ ആ വീട്ടിൽ തിരികെ ചെന്നാൽ എന്റച്ഛൻ തോറ്റു പോകും ചേച്ചീ. ഒരു തവണ എന്റച്ഛനെ തോൽപ്പിച്ചവളാ ഞാൻ.. ഇനിയും ഞാനത് ചെയ്‌താൽ എന്റെ അച്ഛൻ പിന്നെ ഇല്ല.." ചുരീദാറിന്റെ ഷാളിന്റെ തുമ്പ് കയ്യിൽ ചുരുട്ടി സംഗീത വായ പൊത്തി. എത്ര പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചിട്ടും അവളുടെ വായിൽ നിന്ന് തേങ്ങലിന്റെ ഒരു ചീള് തെറിച്ചു പുറത്തേയ്ക്ക് വീണു. (തുടരും) " കണ്ണൂർകാരൻ 👍👍👍👍👍 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ