novel

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 30 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❤‍🔥 തലേന്നുറക്കം ശെരിയാവാത്ത മന്ദത ഉണ്ടെങ്കിൽ കൂടിയും വെളുപ്പിനെ അലാറം വെച്ച് കൊണ്ട് കാശി ഉണർന്നു. അമ്പലത്തിൽ ഒന്ന് പോകണമെന്നുണ്ട്. എന്നും പോകുന്നതാണ്. എന്നാലും ഇന്നിപ്പോ ആകെ പിറന്നാൾ ആഘോഷം പോലെ ചെയ്യുന്നത് അത് തന്നെയാണ്. അച്ഛൻ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്തെ പിറന്നാൾ മധുരത്തിന്റെ ഓർമകളെയും താലോലിച്ചു കൊണ്ടാണ് അവൻ കുളിച്ചു കഴിഞ്ഞു പോകാനിറങ്ങിയത്. അച്ഛനുറങ്ങുന്നയിടത്ത് ചെന്ന് കൈ കൂപ്പി കണ്ണടച്ച് നിൽക്കുമ്പോൾ നെറുകയിൽ ഉമ്മ വെച്ച് കൊണ്ട് പിറന്നാൾ ആശംസകൾ പറയുന്നത് പോലൊരു നിറവിലായിരുന്നു അവൻ. ബൈക്കിൽ കയറി അമ്പലത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയിലൊക്കെ മനസ്സിനൊരു കനമുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മ പോലും ഓർത്തില്ലല്ലോ എന്നൊരു പരിഭവത്തിന്റെ സങ്കടം.. അത് പുറത്ത് വരാതെ ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ വട്ടം കറങ്ങുന്നുണ്ട്. പ്രിയപ്പെട്ടവരല്ലേ.. വിശേഷങ്ങളൊക്കെ ഓർത്തിരിക്കുന്നത്? അവരാരും കാശിക്ക് പ്രിയപെട്ടവരല്ലല്ലോ! അവനങ്ങനെ സമാധാനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോൾ തന്നെ നല്ലൊരു വാക്ക് പോലും താൻ തിരികെ കൊടുക്കുന്നില്ലാഞ്ഞിട്ടും മുടങ്ങാതെ തന്നെ വിളിച്ചു പിറന്നാൾ ആശംസിക്കുന്ന ഒരുവളുടെ ഓർമകൾ അവനിലെക്കിരച്ചു കയറി വന്നത്. അവനൊന്നു വിറച്ചു പോയി. തലയൊന്ന് കുടഞ്ഞു കൊണ്ടവളുടെ ഓർമകളെ അകറ്റി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അത് നടന്നില്ല. പിന്നെയങ്ങോട്ട് അമ്പലത്തിൽ എത്തും വരെയും അവളായിരുന്നു അവന്റെ കൂട്ട്. റോഡിന്റെ അരികിലെ പടവുകൾക്ക് താഴെ ബൈക്ക് നിർത്തി കൊണ്ടവൻ ഷർട്ട് ഊരി തോളിലിട്ട് പടികൾ കയറി മുകളിലേക്ക് ചെന്നു. വലിയ തിരക്കൊന്നും ഇല്ലേലും അത്യാവശ്യം ആളുകൾ ഉണ്ട്. കണ്ണടച്ച് നിൽകുമ്പോൾ മനസ്സ് എപ്പോഴത്തെയും പോലെ ശൂന്യമാണ്. തനിക്ക് വേണ്ടി ഇനിയൊന്നും പ്രാർത്ഥന നടത്താൻ ഇല്ലാത്ത പോലൊരു തോന്നൽ. എങ്കിൽ എനിക്ക് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥന നടത്തിക്കോ എന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി ചിരിച്ചു കൊണ്ടൊരുത്തി വീണ്ടും ഹൃദയത്തിലേക്കിടിച്ചു കയറി. ഈ കുരിപ്പിനെ കൊണ്ടൊരു സ്വസ്ഥതയുമില്ലല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോൾ പോലും അവന്റെ ചുണ്ടിലൊരു ചിരിയുണ്ട്. "നല്ല ബുദ്ധി കൊടുക്കണേ ഭഗവാനെ.. ഞാൻ കാരണം അവൾക്കൊരു നഷ്ടവും സങ്കടവും വരരുതേ എന്ന് മനസ്സറിഞ്ഞു പ്രാർത്ഥന നടത്തുമ്പോൾ ചുണ്ട് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കുന്ന പെണ്ണിനെ മനസ്സിൽ കണ്ടത് പോലെ അവനു പിന്നെയും ചിരി വന്നു പോയി.. കുറച്ചധികം നേരമായി അവനന്നവിടെ.. സാധാരണ പെട്ടന്ന് തിരിച്ചിറങ്ങി പോകാറുണ്ട്.. പൂജാരി അവനെ കണ്ടതേ ചിരിയോടെ സ്വീകരിച്ചു. "ഇന്നിച്ചിരി നേരെയാണോ കാശ്യേ.." തൊഴുതിറങ്ങി വന്നവന് മുന്നിലേക്ക് പ്രസാദം നീട്ടി കൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം ചോദിച്ചത്. ഇച്ചിരി. കൂടുതൽ വിശേഷമൊന്നും പറയാതെ ചന്ദനമെടുത്ത് നെറ്റിയിൽ നീട്ടി വരച്ചു കൊണ്ടവൻ ഒന്നു കൂടി കൈ കൂപ്പി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ഷർട്ട് ധരിച്ചു തിരികെ ബൈക്കിൽ കയറുമ്പോഴാണ് ശിവ യുടെ വിളിയെത്തിയത്. "ഹാപ്പി ബെർത് ഡേയ് കാശി.." ചിരിയോടെയുള്ള അവന്റെ പറച്ചിലിനൊപ്പം തന്നെ അമ്മുവിന്റെ കൂവി വിളിയും കേൾക്കുന്നുണ്ട്. "അമ്മയ്ക്ക് കൊടുക്കാം കേട്ടോ.." കാശി എന്തെങ്കിലും പറയും മുൻപ് തന്നെ ശിവ ഫോൺ അവന്റെ അമ്മയ്ക്ക് കൊടുത്തു. വൈകുന്നേരം അങ്ങോട്ട്‌ ചെല്ലാനുള്ള ക്ഷണമാണ് ആ വിളിയും. അത് പതിവാണ്. ഇനിയിപ്പോ ഈ വിളി വന്നില്ലേലും ഇന്ന് ജോലി കഴിഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ ശിവ ബലമായി തന്നെ അവന്റെ കൂടെ കൊണ്ട് പോകുമെന്ന് കാശ്ശിക്കറിയാം. കഴിയും പോലൊരു കുഞ്ഞു സദ്യയുമൊരുക്കി കാശിനാഥന്റെ പിറന്നാൾ ആഘോഷമാക്കാൻ അവന്റെ അമ്മയും അച്ഛനും അനിയത്തിയും കാത്തിരിപ്പുണ്ടാവും. തനിച്ചായതിൽ പിന്നെ ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് ഓരോ പിറന്നാൾ ദിനങ്ങളും. വരാ അമ്മാ.. " അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ തന്നെയാ ഫോൺ കോൾ അവസാനിപ്പിച്ചു. പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാതൊരു സങ്കടം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തിക്ക് മുട്ടി കൊണ്ടവനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. ആ പിടപ്പോടെ തന്നെയാണ് അശോകേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്ന് കയറിയതും. ചെല്ലുമ്പോൾ ആള് സിറ്റൗട്ടിൽ തന്നെയുണ്ട്. ബൈക്ക് നിർത്തി കൊണ്ടവൻ അയാളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. "ചായ പറയട്ടെ ടാ..." അവനെ കണ്ടതും അശോകൻ ചോദിച്ചു. "വേണ്ട.. ഞാൻ കുടിച്ചിട്ടാ വന്നത്.." അവനത് ചിരിയോടെ നിരസിച്ചു. "ഇന്നിച്ചിരി നേരെത്തെയാണോ..?" അശോകൻ കയ്യിലെ ഫോണിലെക്ക് നോക്കി. അഞ്ചു മിനിറ്റ്.. " പിറന്നാളിന്റെ കാര്യമൊന്നും അവൻ പറഞ്ഞില്ല. എത്രയും പെട്ടന്ന് അവിടെ നിന്നും പോകാനാണ് അവനു തിടുക്കം. അകത്തു നിന്നും വരുന്നോരു ആറ്റം ബോംബിനെ അവൻ ഓരോ നിമിഷവും ഭയക്കുന്നുണ്ട്. തുളസി ചേച്ചിയെ പോലല്ല. മുന്നിലിരിക്കുന്ന ആൾക്ക് ദേഹത്തിന് ചുറ്റും കണ്ണുകളാണ്. മോൾക്ക് പ്രേമം മൂത്തിട്ട് അതൊന്നും കാണുന്നില്ലേലും തനിക്കത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ വയ്യല്ലോ.. "അടുത്ത ആഴ്ച നമ്മുക്കൊരു ഡീൽ ഉണ്ട് കേട്ടോ..കാശി. നിന്നെ കൊണ്ടെ പറ്റൂ.." അകത്തേക്കൊന്ന് നോക്കി ശബ്ദം കുറച്ചു പറഞ്ഞു കൊണ്ടയാൾ ബസ്സിന്റെ കീ എടുത്തു കൊണ്ടവന് നേരെ നീട്ടുമ്പോൾ അവൻ തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു കൊണ്ട് കൈ നീട്ടി. പിന്നെയൊന്നും പറയാതെ കാശി വേഗം തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ബസ്സിന് നേരെ നടക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിൽ ഒരു ആശങ്കയുണ്ട്. തലേന്നുള്ള പോലൊരു സമ്മാനവും കരുതി കൊണ്ടവൾ അകത്തുണ്ടാവുമോ എന്നൊരു ചിന്ത അവനെ വശം കെടുത്തി. അവളെന്തും ചെയ്യുമെന്ന് അവനറിയാമല്ലോ. ആ ഒരു കരുതലോടെ തന്നെയാണ് ബസ്സിലേക്ക് കയറിയതും. പക്ഷേ ഒന്നുമുണ്ടായില്ല. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അവൻ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു. ഗേറ്റ് കടന്ന് ബസ്സ് റോഡിൽ ഇറക്കും മുൻപ് വേണ്ടന്ന് ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നിട്ടും അവനറിയാതെ തന്നെ വെറുതെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അപ്പോഴും അശോകേട്ടൻ മാത്രം ഫോണിൽ നോക്കി അവിടെയിരിപ്പുണ്ട്.. ❤️❤️ എന്തിനാ അച്ഛമ്മേ എന്നെ വിളിച്ചേ.. " ഉച്ചക്ക് ശേഷമാണ് ഗായത്രിയെ നാരായണി അമ്മ അവരുടെ മുറിയിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചത്. "കാശ്യേ ഒന്ന് വിളിച്ചു താ കുട്ട്യേ.. ഇന്നെന്റെ മോന്റെ പിറന്നാളാ.. ഇവിടാർക്കും അത്‌ ഓർമ കാണില്ല." നാരായണി വല്ലാത്തൊരു സങ്കടത്തോടെ അവരുടെ ഫോൺ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. "അച്ഛമ്മയ്ക്ക് എങ്ങനെ.ഓർമ വന്നു.." ഗായത്രിക്ക് അതായിരുന്നു അതിശയം. ഏത് നേരവും അവരാ മുറിയിൽ തന്നെയാണ്. ഇവിടെ അമ്മ പോലും ഇങ്ങനൊരു വിശേഷം പറഞ്ഞു കേട്ടില്ല. "ഞാനെന്താ പൊട്ടിയാണോ.ഇവിടെല്ലാരും ഉപേക്ഷിച്ചു കളഞ്ഞത് പോലെ എനിക്കെന്റെ കുഞ്ഞിനെ കളയാൻ പറ്റില്ല.. അവനെന്റെ മോനാ.." അച്ഛമ്മ ചൊടിയോടെ ഗായത്രിയെ നോക്കി. "അയ്യോ.. അച്ഛമ്മേ ഞാൻ അങ്ങനല്ല പറഞ്ഞത്.." അവൾ മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ടവരെ നോക്കി. "നിന്നെ പിന്നേം അവൻ ഉപദ്രവിച്ചോ " ഗായത്രിയുടെ മുഖത്തെ പാടുകൾ കണ്ടിട്ട് അച്ഛമ്മ ചോദിച്ചു. "അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ കാശിയുടെ നമ്പറിൽ കോൾ ചെയ്തു കൊണ്ട് ആ ചോദ്യം കേൾക്കാഞ്ഞത് പോലെ അഭിനയിച്ച് തകർത്തു. കല്ലു മോൾ ഇതിനോടകം അച്ഛമ്മയുടെ അരികിൽ വലിഞ്ഞു കയറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവനെടുക്കുന്നില്ലല്ലോ..ബസ്സിലാവോ ഇനി..?" ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു തീരാനായിട്ടും കാശി അതെടുക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും ഗായത്രി പറഞ്ഞു. "ഏയ്‌.. അവനിപ്പോ ഊണ് കഴിക്കാൻ കയറി കാണും.. ഞാനത് നോക്കിയാണല്ലോ നിന്നെ വിളിച്ചത്.." അച്ഛമ്മ ഉറപ്പോടെ പറഞ്ഞു. അവരാ മുറിയിലാണെങ്കിലും കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ചെല്ലാം വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടെന്ന് ഗായത്രി ഓർത്തു. "അച്ഛമ്മേ..." ബെല്ലടിച്ചു തീരും മുന്നേ കാശിയുടെ സ്വരം കേട്ടതും ഗായത്രി ധൃതിയിൽ ഫോൺ അവർക്ക് നേരെ നീട്ടി. പിന്നെ അച്ഛമ്മയും മോനുമുള്ള പുന്നാരം നോക്കി കൊണ്ടവൾ അവിടെ ചുവരിൽ ചാരി നിന്നു. "ഇനിയെന്നാ നീ ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നതെന്ന് അച്ഛമ്മ ചോദിക്കുമ്പോൾ ഗായത്രി പൊള്ളിയത് പോലൊന്നു പിടഞ്ഞു. എങ്കിലും തന്റെ ഭാവമാറ്റം പുറമെ അറിയിക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവരാ കോൾ വെച്ചതിനു ശേഷമാണ് ഗായത്രിയെ അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ട് സുഗന്ധി അങ്ങോട്ട് വന്നത്. എന്തോ ജോലി പറഞ്ഞിട്ട് അതവൾ ചെയ്യാൻ മറന്നെന്ന് പറഞ്ഞതിന് അവളെ ശകാരിക്കാൻ തിടുക്കം കാണിക്കുകയാണ്. "നിന്റെ മോന്റെ പിറന്നാൾ ആണിന്ന്.. അത് പോലും മറന്ന് പോയ നീയാണോ സുഗന്ധി അവളെ വഴക്ക് പറയുന്നത്.. എഹ്.." അച്ഛമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും പിടിച്ചു കെട്ടിയത് പോലെ സുഗന്ധിയുടെ വാക്കുകൾ നിന്ന് പോയി. നാരായണിയമ്മയെ അവർ തുറിച്ചു നോക്കി. "മറ്റു മൂന്ന് മക്കളുടെയും പിറന്നാൾ ആവിശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ നീയിവിടെ ആഘോഷമാക്കാറുണ്ടല്ലോ.. ഇതിപ്പോ ന്തേയ്‌ മറന്നു പോയത്.. അവൻ നിന്റെ കൊള്ളരുതാഴ്മകൾ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതിന്റെ ദേഷ്യമാണോ" അച്ഛമ്മ വീണ്ടും പരിഹാസത്തോടെ ചോദിച്ചു. "അമ്മ.. വെറുതെ അനാവശ്യം പറയരുത്.." സുഗന്ധി ഒന്ന് പതറി.. "നീ ചെയ്യുന്നതല്ലെടി അനാവശ്യം.അമ്പലത്തിൽ പോയില്ല.. പ്രാർത്ഥന നടത്തിയില്ല.. എന്തിന് മകനെ വിളിച്ചത് കൂടിയില്ല.. നീയൊരു തള്ളയാണോടി.." അച്ഛമ്മയുടെ സങ്കടമെല്ലാം ദേഷ്യമായിട്ടാണ് പുറത്തേക്ക് വീഴുന്നത്. "ഞാനവനെ വിളിക്കാൻ കരുതിയതാ.." കള്ളം പറഞ്ഞിട്ടെങ്കിലും അവർക്ക് മുന്നിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കാനുള്ള സുഗന്ധിയുടെ വിഫല ശ്രമം.. "നീ ഒലത്തും.. ഇപ്പൊഴീ പറഞ്ഞ നുണ നീയങ്‌ ഏട്ടായി മടക്കിക്കോ സുഗന്ധി.. എനിക്കറിയാം നിന്നെ.. നന്നായി അറിയാം. എന്റെ മോന്റെ കൂടെ ജീവിച്ച പഴയ സുഗന്ധി അല്ലിപ്പോ നീ. അവൻ പോയേ പിന്നെ നിന്റെ നന്മകളും പോയിരിക്കുന്നു.. പിശാചിനെ പോലൊരുത്തന്റെ കൂടെ കൂടി നീയും ഇപ്പൊ അവനെ പോലായി.." അച്ഛമ്മക്കവരെ എന്നീറ്റ് രണ്ടു കൊടുക്കാനുള്ള കലിയുണ്ട്. പക്ഷേ അടിച്ചും വഴക്ക് പറഞ്ഞും ഉണ്ടാക്കി എടുക്കേണ്ട ഒന്നല്ലല്ലോ ഒരമ്മക്ക് സ്വന്തം മകനോടുള്ള സ്നേഹം.. "ഓർത്തോ നീ.. അവന്റെ കൈ കൊണ്ട് വെള്ളം കുടിച്ചേ നീ അവസാനിക്കൂ.. ഇതെന്റെ ശാപം കൂടിയാണെന്ന് കൂട്ടിക്കോ നീ. അത്രയും.. അത്രയും വേദനിക്ക്ണ്ട് ന്റെ കുട്ടിയിന്ന്.. അതിന് നീ ഉത്തരം പറയേണ്ടി വരും.. പറയിപ്പിക്കും.. നോക്കിക്കോ നീ." പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പറയാൻ തോന്നിയിട്ടും അവരത് അടക്കി പിടിച്ചു.. അത് കൂടി പറഞ്ഞിട്ടവർ വീണ്ടും കിടക്കയിലേക്ക് തന്നെ കിടക്കുമ്പോൾ കല്ലു മോളെയും എടുത്തു കൊണ്ട് ഓടും പോലെ ഗായത്രിയാണ് ആദ്യം ആ മുറി വിട്ട് പുറത്ത് ചാടിയത്. അവൾക്ക് പിറകെ.. ദേഷ്യത്തോടെ പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ട് സുഗന്ധിയും. അപ്പോഴും കാശിയുടെ പിറന്നാൾ മറന്നല്ലോ എന്നായിരുന്നില്ല അവരുടെ മനസ്സിൽ.. അവന് വേണ്ടി നാരായണി അമ്മ തന്നെ വെറുതെ വഴക്ക് പറഞ്ഞല്ലോ എന്ന് മാത്രമായിരുന്നു... തുടരും.. പട്ടീടെ വാല് സുഗന്ധിയുമായി എന്തെങ്കിലും കണക്ഷൻ തോന്നുന്നുണ്ടോ നിങ്ങൾക്ക് 😎 എങ്കിലത് തികച്ചും.... യാഥാർഥ്യമാണ് 😌 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. ഡെയിലി ഇടാൻ പരമാവധി ശ്രമിക്കാം ഞാനും 🥰 സ്നേഹത്തോടെ jif #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

: എന്താ.? നിങ്ങൾക്ക് മൂന്നു പേർക്കും ഉറക്കം ഒന്നും ഇല്ലേ...?? നന്ദാ.: ദേവേട്ടാ... പ്ലീസ്.. അഗ്നി : എന്തിന് നന്ദ: ഇനി ആവർത്തിക്കില്ല... ഈ ഒരു പ്രാവശ്യം മാത്രം പ്രിൻസിപ്പൽ നോട്‌ ഒന്ന് സംസാരിക്കുവാ... ഇനിയൊരിക്കലും റിപീറ്റ് ചെയ്യത്തില്ല.. സത്യം അഗ്നി: എങ്കിൽ എന്നോട് സത്യം പറയണം. എന്തിനാണ് നന്ദ ആ സാറിനെ അടിച്ചത്. അതറിഞ്ഞാൽ ഞാൻ ഒന്ന് ശ്രമിച്ചു നോക്കാം നന്ദ : അത് പറയാൻ പറ്റില്ല.... പ്ലീസ്... ഞങ്ങളുടെ ഭാഗത്തു യാതൊരു വിധ മിസ്റ്റെക്കും ഇല്ല. ഫോണിരുന്ന അവന്റെ കൈ അവൾ കൂട്ടി പിടിച്ചു... അവൻ ഒറ്റ പിരികം പൊക്കി അവളെയൊന്ന് നോക്കി... ഷോക്ക് അടിച്ചത് പോലെ അവളാ കൈ വിട്ടു. നന്ദ : സോറി.... സോറി ആരോഹി.: നന്ദു... ഏട്ടനോട് നമുക്ക് സത്യം പറയാം... ആ സമയം നന്ദ അവളെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ആരോഹി അപ്പോഴേക്കും പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഞങ്ങൾ ലഞ്ച് ബ്രേക്ക്‌ നു ഒരു ടെക്സ്റ്റ്‌ എടുക്കാൻ വേണ്ടി ലൈബ്രറിയിൽ പോയതാണ്. അപ്പോഴാണ് ബി എസ് സി ഫിസിക്സ്‌ ലേ മാളവിക ലൈബ്രറിയുടെ കോർണറിൽ നിന്നു കരയുന്നത് കണ്ടു. ഞങ്ങൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ ആ കുട്ടി പറഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞാ ആറു മാസമായി ശ്രീരാഗ് സാറും അവളും ഇഷ്ടത്തിൽ ആയിരുന്നെന്നു. ഇഷ്ടത്തിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ എടുത്ത ഫോട്ടോസ് ഒക്കെ അയാൾ എന്തോ ചെയ്തു.... പിന്നെ പറയാൻ ആരോഹി ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് കണ്ട് അഗ്നി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി "അയാൾ ആ ഫോട്ടോസ് വെച്ച് ആ കുട്ടിയെ ബ്ലാക്ക് മെയിൽ ചെയ്തോ...??" ജീവൻ : അയാൾ വിളിക്കുന്ന ഹോട്ടലിൽ പറഞ്ഞ സമയം ചെന്നില്ലങ്കിൽ അത് അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് അയച്ചു കൊടുക്കും എന്നൊക്കെയാണ് പറയുന്നത്. അത് കേട്ട് പേടിച്ചാണ് ആ കുട്ടി കരഞ്ഞത്. അഗ്നി: ഓക്കേ... ഇത്രയും ഒക്കെ ആയിട്ടും നിങ്ങൾ എന്താ പ്രിൻസിപ്പൽ നോട്‌ കംപ്ലയിന്റ് കൊടുക്കാതിരുന്നത് "ഓഹ് ഇയാളെന്താ പൊട്ടനാണോ.... ആരോടേലും പറഞ്ഞാൽ വീട്ടിൽ കാണിച്ചു കൊടുക്കും എന്നല്ലേ അയാൾ പറഞ്ഞത്.." നന്ദ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു അവളുടെ മുഖ ഭാവത്തിൽ നിന്നു തന്നെ അവൾ മനസ്സിൽ എന്താണ് പറഞ്ഞതെന്ന് ഉദ്ദേശിച്ചതും അഗ്നിയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി വന്നു. അഗ്നി : ഓക്കേ ഞാൻ പ്രിൻസിപ്പൽ നോട്‌ സംസാരിച്ചു സസ്പെന്ഷൻ മാറ്റി തരാം. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഇത് നിങ്ങളുടെ ലാസ്റ്റ് ചാൻസ് ആയിരിക്കും. മേലിൽ ഇത് പോലൊരു പ്രശനം ഉണ്ടായാൽ അത് ഇങ്ങനെയാവില്ല ഏൻഡ് ചെയ്യുന്നത്... മനസില്ലയോ...?? മ്മ്മ് അവരൊന്നു മൂളി എന്നാലും മൂന്നു പേർക്കും സന്തോഷമായി.... "താങ്ക്യു അഗ്നിയേട്ടാ.." ജീവനും ആരോഹിയും ഒന്നിച്ചു പറഞ്ഞു പക്ഷെ നന്ദയപ്പോഴും അവന്റെ അടുത്ത നീക്കം എന്താണെന്ന് അറിയാനായുള്ള കാത്തിരിപ്പിൽ ആയിരുന്നു... നന്ദ അവനെ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി അഗ്നി : പക്ഷേ എനിക്കൊരു കണ്ടീഷൻ ഉണ്ട് നന്ദക്ക് അപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ ഏകദേശം മനസിലായി ആരോഹിയും ജീവനും അഗ്നിയെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. ജീവൻ : അഗ്നിയേട്ടൻ പറഞ്ഞോളൂ... എന്ത് വേണേലും ഞങ്ങൾ അനുസരിച്ചോളാം... "ഓഹ് അവന്റെയൊരു വിനയം...." നന്ദ അവനെ നോക്കി മനസ്സിൽ പിറുപിറുത്തു... അഗ്നി: എന്റെ ഒരു വീഡിയോ ഇല്ലേ നന്ദയുടെ ഫോണിൽ. ജീവൻ: ഏത് വീഡിയോ...? അഗ്നി : അത് അവൾക്കറിയാം അഗ്നി നന്തയെ നോക്കി ആയിരുന്നു അത് പറഞ്ഞത് ജീവൻ നന്തയെ നോക്കി പിരികം ഉയർത്തി ഏതാണെന്നു ചോദിച്ചു അവൾ കൈ കൊണ്ട് സിഗററ്റ് വലിക്കുന്ന ആഗ്യം കാണിച്ചു. അഗ്നി ഒരിക്കൽ അവന്റെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നു സിഗററ്റ് വലിക്കൊന്നൊരു വീഡിയോ നന്ദ അവളുടെ ഫോണിൽ എടുത്തിരുന്നു. സിഗററ്റ് മാത്രമായിരുന്നെങ്കിൽ അഗ്നിദേവ് നു ഇത്ര പ്രശ്നം ഉണ്ടാവില്ലായിരുന്നു ഇതിപ്പോൾ ഒരു കയ്യിൽ ബിയർ ബോട്ടിലും ഉണ്ട്. അത് മുത്തശ്ശിയോട് പറഞ്ഞു കൊടുക്കും വീട്ടിൽ എല്ലാവരെയും കാണിക്കും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു അവനെ ഭീഷണി പെടുത്തി വെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു ഇത്ര നാളും.... അതാണ് അവൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് അഗ്നി : അപ്പോൾ നന്തയ്ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായ സ്ഥിതിക്ക് എങ്ങനാ...?? വീഡിയോ ഡിലീറ്റ് ചെയ്യുവല്ലേ....??? സ്വതവേ ഉള്ള അവന്റെ ചിരി മുഖത്ത് വരുത്തി കൊണ്ടാണ് ചോദ്യം നന്ദ : ചെയ്യാം... അഗ്നി : എങ്കിൽ ചെയ് അവന്റെ മുൻപിൽ വെച്ച് തന്നെ അവൾ ആ വീഡിയോ ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു... അഗ്നി : പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഇനി ഈ വീഡിയോ ഞാൻ എന്നേലും കണ്ടാൽ അതിന്റെ ശിക്ഷ.... അത് നിങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നതിനും അപ്പുറം ആയിരിക്കും. സൊ ഇതിന്റെ കോപ്പിസ് വേറെ എവിടേലും സേവ് ചെയ്തു വെച്ചിട്ടുണ്ടെൽ എല്ലാ ഫോൾഡറിൽ നിന്നും ഡിലീറ്റ് ചെയ്തേക്ക് ജീവൻ: ഓക്കേ അഗ്നിയേട്ടാ അഗ്നി :എങ്കിൽ ഓക്കേ... ഇനി മൂന്നു പേർക്കും കോളേജിൽ പോകാം കമിങ് മൺഡേ മുതൽ.... സന്തോഷം ആയില്ലേ....?? അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ നോക്കിയത് അത്രയും നന്തയെ ആണ്... മനസ്സിൽ അവനെ തെറി പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ അവനെ നോക്കി ഒന്ന് തല കുലുക്കി.... ''സന്തോഷായി ദേവേട്ടാ.... ഒരുപാട് സന്തോഷം ആയി എന്നാൽ ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ട്.... ". അവൾ മുഖത്ത് ഭാവ്യത വരുത്താൻ ആവുന്നത ശ്രമിച്ചു അന്ന് രാത്രി അവർ മൂന്നു പേരും ഒരു റൂമിലാണ് ഉറങ്ങിയത്. ജീവൻ : ഇത്രേം ചെയത അവന് ഒരു പണി കൊടുക്കണ്ടേ.... ആ ശ്രീ രാഗിന്... കൊടുക്കാം... തിങ്കളാഴ്ച ആവട്ടെ.... അവൻ ചിന്തിക്കുന്നതിനും അപ്പുറം ഒരു പണി തന്നെ കൊടുക്കാം..നന്ദ പറഞ്ഞു.. ഒപ്പം നാലഞ്ച് തവണ കോട്ടുവാ ഇട്ടു അപ്പോഴേക്കും ആരോഹി ഉറങ്ങിയിരുന്നു. മെല്ല അവരും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു. തുടരും #📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ വീട്ടിലെ അച്യുതനും അംബികക്കും മൂന്നു മക്കളാണ് മൂത്തയാൾ ഭാമ വീട്ടമ്മയാണ് ഭർത്താവ് രാജേന്ദ്രൻ ബിസിനെസ്സ് ആണ് അവർ ഇരുവർക്കും ആയി രണ്ട് മക്കൾ അഗ്നിദേവ്, ആരോഹി. പഠനത്തിൽ മിടുക്കനായിരുന്ന അഗ്നി അവന്റെ പിജി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ ഒരു സ്റ്റാർട്ടപ്പ് തുടങ്ങി. എന്നാൽ അവന്റെ കഴിവ് ഒന്ന് കൊണ്ടു മാത്രം കണ്ണടച്ചു തുറക്കും വേഗത്തിൽ അത് വളർന്നു. ദേവ് ഗ്രൂപ്പ്സ് ന്റെ സിഇഒ ആണ് അവൻ... ആയിരത്തിനും മുകളിൽ ആളുകൾ അവന്റെ ആ കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ട് അവന്റെ ഒരേ ഒരു അനിയത്തി ആരോഹി msc ഫൈനൽ ഇയർ കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസ് അച്യുതനും അംബികക്കും രണ്ടാമത് ഉള്ളത് ഒരു മകനാണ് അനന്തൻ ദുബൈയിൽ ഡോക്ടർ ആണ് അനന്തൻ ഭാര്യ ലക്ഷ്മി ഫാഷൻ ഡിസൈനർ ആണ് അവർക്ക് സ്വന്തമായി ബോട്ടിക്ക് ഒക്കെ ഉണ്ട് ദുബായ് ൽ. അവർ ഇരുവർക്കും ഒരേ ഒരു മകളാണ് അളകനന്ദ. പ്ലസ് ടു വരെയുള്ള അവളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം എല്ലാം ദുബൈയിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു... അവിടെ നിന്നും ഒരിക്കൽ വെക്കേഷന് വന്നവൾക്ക് നാടും വീടും നാട്ടുമ്പുറവും ഒക്കെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട് ഇനി ദുബൈയിലേക്ക് ഇല്ലന്നും പറഞ്ഞു ബാക്കിയായ വിദ്യാഭ്യാസം എല്ലാം അവൾ തുടരുന്നത് നാട്ടിലാണ്. അഗ്നിദേവ് ആണ് നാട്ടിലെ അവളുടെ ഗാർഡിയൻ. പിന്നെ ഒരു മകൻ കൂടി ഉണ്ട് അംബികക്കും അച്യുതനും ജഗന്നാഥൻ ആൾക്ക് നാട്ടിൽ ടെക്സ്റ്റൈൽസ് ആണ് ഭാര്യ ചന്ദ്രിക അവർക്ക് രണ്ട് മക്കളാണ് ഉള്ളത് ജീവനും ജാൻവിയും. ജീവനും msc കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസ് ആണ് ജാൻവി പത്താം ക്ലാസും. അഗ്നിക്കൊപ്പം ആ ബഹുനില കെട്ടിടത്തിന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് നെഞ്ചിടിച്ചു. "ഇനി എന്തൊക്കെയാണോ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത്..." അവൾ നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ചോന്ന് ഓർത്തു. "ഇറങ്ങുന്നില്ലേ...?'' "ഞാൻ...." നന്ദ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയതും അഗ്നി തടഞ്ഞു "എനിക്ക് മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട്." അഗ്നി പറഞ്ഞു നിർത്തി. ഒടുക്കം മനസിലാ മനസ്സോടെ നന്ദാ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി. ഏറ്റവും മുകളിലെ നിലയിൽ ആണ് അഗ്നിയുടെ ക്യാബിൻ. ഫുൾ വൈറ്റ് ആൻഡ് ഗ്രെ കോമ്പിനേഷനിൽ ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഇന്റീരിയർ ആണ്.... അകത്തിട്ടിരിക്കുന്ന ഫർണിചർ അടക്കം എല്ലാത്തിനും ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയാണ്. അഗ്നി അവന്റെ റെവോൾവിങ് ചെയറിൽ ഇരുന്ന് ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയാണ്. അതേ സമയം തന്നെ അവന്റെ ഒരു കൈ ലാപ്പിൽ ഉണ്ട്. നടക്ഷ ചെറിയൊരു നോട്ട് പാടുമായി അഗ്നിയുടെ അരികിൽ തന്നെ ഉണ്ട്. ആ കാൾ അവസാനിപ്പിച്ച ശേഷം അവൻ നന്തയെ ഒന്ന് നോക്കി... അവൾ കോൺറിൽ ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സോഫ സെറ്റിൽ ഇരുന്നതിനാൽ അഗ്നി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ വ്യക്തമായി കേട്ടിരുന്നില്ല.... "അങ്കിൾ ആണ് " അത് നന്ദാ വ്യക്തമായി തന്നെ കേട്ടു "നിന്റെ സസ്പെന്ഷന് കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.". അവളുടെ നെഞ്ചോന്ന് ആഞ്ഞു മിടിച്ചു. അച്ഛൻ ഓക്കേ ആണ്... പക്ഷെ അത് പോലെ അല്ലാ അമ്മ. താൻ ഇവിടെ ഉറച്ചു ഒന്ന് തുമ്മിയാൽ ദുബായിക്ക് കൊണ്ടു പോകാൻ നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ്. അവൾക്ക് ആ നിമിഷം അഗ്നിയോട് തീർത്താൽ തീരാത്ത ദേഷ്യം തോന്നി. വൈകുന്നേരം വരെ എങ്ങനെയൊക്കെയോ കഴിച്ചു കൂടി നന്ദാ അവിടെ. ഉച്ചക്ക് അഗ്നിയോടുള്ള ദേഷ്യം കൊണ്ട് അവന്റെ സ്റ്റാഫ്‌ കൊണ്ട് കൊടുത്ത ലഞ്ച് നന്ദാ കഴിച്ചിരുന്നില്ല.... അഗ്നി ആണേൽ കഴിക്കാൻ നിർബന്ധിച്ചതും ഇല്ല.... വീട്ടിലേക്ക് ഇനിയും ഉണ്ട് അര മണിക്കൂർ ''ദേവേട്ടാ... എനിക്ക് വിശക്കുന്നു.." "അതെന്താ....?? നന്ദാ ലഞ്ച് കഴിച്ചില്ലേ...??" "ഇല്ല..." "വൈ....??". നന്ദക്ക് ആ നിമിഷം മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. "ഞാൻ...." അവൾ എന്തൊക്കെയോ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.... എന്നാലോ അതൊന്നും കേൾക്കാൻ താല്പര്യം ഇല്ലാത്തതു പോലെ അവൻ കാറിലെ മ്യൂസിക് പ്ലേ ചെയ്തു. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി ഇരുന്നു. അൽപ്പം സമത്തിനു ശേഷം അവന്റെ കാർ ഒരു കോഫി ഷോപ്പിന് മുൻപിൽ ചെന്നു നിന്നു. അത്രയും നേരം സീറ്റിൽ ചാരി കിടന്ന നന്ദാ ജീവശ്വാസം കിട്ടിയത് പോലെ ചാടി പിടഞ്ഞു എണീറ്റു സീറ്റ് ബെൽറ്റ്‌ അഴിച്ചു പുറത്തേക്ക് ചാടാൻ നിന്നവളുടെ കൈയിൽ അവന്റെ പിടുത്തം വീണു. ഒറ്റ പിരികം പൊക്കി അഗ്നിയെ ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കി നന്ദ. "ഭക്ഷണത്തിന്റെ മുൻപിൽ ഇന്ന് കാണിച്ച അവഗണന ഇനി മേലിൽ കാണിക്കരുത്.... ഒരു ദിവസം എത്ര മനുഷ്യർ പട്ടിണി കാരണം ഈ ഭൂമിയിൽ മരിച്ചു വീഴുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയാമോ....??" അറിയില്ല എന്ന അർത്ഥത്തിൽ നന്ദ ചുമൽ കൂച്ചി... അവൻ ഒരു താക്കിത് പോലെ അവൾക്ക് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി. "ഇത് നന്ദയുടെ ഫസ്റ്റ് ആൻഡ് ലാസ്റ്റ് വർണിങ് ആണ് ഭക്ഷണ കാര്യത്തിൽ. അത് ഓക്കേ ആണെങ്കിൽ.... അന്നെങ്കിൽ മാത്രം നന്ദക്ക് പുറത്തിറങ്ങി ഭക്ഷണം കഴിക്കാം. മറിച്ചു ഈ കണ്ടീഷൻ തെറ്റിക്കാൻ ആണ് ഭാവമെങ്കിൽ ആ സമയത്ത് ഞാൻ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല..." ''ഓക്കേ ആണ്... എനിക്ക് വിശക്കുന്നു പ്ലീസ് ഞാൻ ഇറങ്ങിക്കോട്ടെ....? അഗ്നിയുടെ അനുവാദം കിട്ടിയതും നന്ദാ ചാടി ഇറങ്ങി... അപ്പോൾ തന്നെ കോഫിക്കും കട്ലെറ്റിനും ഓർഡർ ചെയ്തു. ഒരേഡർ വന്നതും അവൾ കഴിച്ചു തുടങ്ങി 1,2,3, നാലാമത്തെ കട്ലറ്റ് വായിൽ വച്ചപ്പോഴാണ് അവൾക്ക് അഗ്നിയെ ഓർമ്മ വന്നത്. ഫോണിൽ നോക്കിയാണ് ഇരിക്കുന്നത് എങ്കിലും അവന്റെ ശ്രദ്ധ പകുതിയും നന്ദയിൽ ആണ്... "ദേവേട്ടൻ.... ദേവേട്ടന് വേണോ....??" പകുതി കടിച്ച കട്ലെറ്റും കൈയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു ചോദ്യം തുടരും

#📙 നോവൽ -നീലാംബരം...... 🔻 ഭാഗം _2 ✍️ രചന - Aysha akbar താൻ വാങ്ങി കൊടുത്ത കളിപ്പാട്ടം കൊണ്ട് കളിക്കുന്നവളെ കാണുമ്പോൾ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്തൊരു കുളിര് തോന്നുന്നുണ്ട്... അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കാൻ തോന്നുന്നത് പോലെ...... അവളുടെ അമ്മ ഇടയ്ക്കിടെ എഴുന്നേറ്റെങ്ങോ പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... നീല നിറത്തിലുള്ള സാരിയുടെ അറ്റം തന്റെ മുഖത്തേക്ക് പാറുമ്പോഴൊക്കെയും അവളെ താൻ തലയുയർത്തി യൊന്നു നോക്കും...... തിരികെ വരുമ്പോഴേക്കും ആ കണ്ണുകൾ കലങ്ങി മറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും...... ചുവന്ന കണ്ണുകളിൽ ഒരഗ്നി പുകയുന്നത് അവൻ കണ്ടിരുന്നു.... അപ്പോഴും ഇതൊന്നുമറിയാതെ ആ കുഞ്ഞി കൈകൾ തന്റെ കാലിൽ പതിയെ തോണ്ടി വിളിക്കുന്നുണ്ടാവും..... മോളെ പേരെന്താ....... അങ്ങനെ ഇടയ്ക്കിടെ അവൾ പോയി വരുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ തന്നോട് ഒന്ന് കൂടി ചേർന്നിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയോട് താനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു....... ആനന്ദി...... പേര് പോലെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലും ആനന്ദത്തിന്റെ തിളക്കം..... നിരയോത്ത പല്ലുകൾ കാണിച്ചുള്ള അവളുടെ ചിരി യെന്തോ അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പതിഞ്ഞു പോയി....... അവളുടെ ചൂണ്ടു വിരൽ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചൂണ്ടി കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ആംഗ്യത്തോടെ ഏറെ ഭംഗിയായി എന്തോ ഒന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ അത് തന്റെ പേര് ചോദിച്ചതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ അവനൊരു നിമിഷമെടുത്തു..... അവൻ ഒരു ശബ്ദത്തോടെ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു..... അവളും നിറഞ്ഞൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു...... അഭി.......അഭിമന്യു... അവനത് പറഞ്ഞതും അഭി യെന്ന പേര് അവൾ ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ടൊന്നു ഉരുവിടുന്നതും പിന്നേ നിറഞ്ഞൊന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുന്നതുമെല്ലാം ഒരു ചിരിയോടെ അവൻ നോക്കിയിരുന്നു.... ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തരങ്ങൾക്കും അറ്റത്ത് അവൾ എപ്പോഴോ തന്റെ മടിയിലേക്കെത്തിയിരുന്നു..... വാഷ് റൂമിൽ പോയി തിരിച്ചു വന്നവൾ തന്റെ മടിയിലിരിക്കുന്ന ആനന്ദിയെ കണ്ടൊരു നിമിഷമൊന്ന് ഞെട്ടിയത് പോലെ...... ആ കണ്ണുകളിൽ വേർതിരിച്ചറിയാനാവാത്ത എന്തോ ഒന്ന് തിളങ്ങുന്നുണ്ട്.... അവൾ തന്നെയും മടിയിലിരിക്കുന്ന ആനന്ദിയെയും നോക്കുമ്പോഴെന്തിനോ അവനൊരു പ്രയാസം തോന്നി...... അവൾ മോശമായി പ്രതികരിക്കുമോയെന്ന് ഭയന്നിരുന്ന സമയം അവൾ പതിയെ സീറ്റിലേക്കിരുന്നത് അവന്റെയുള്ളിൽ ഒരു ആശ്വാസം നൽകിയിരുന്നു....... പുറത്ത് നിന്നുള്ള കാറ്റ് മുഖത്തേക്ക് പതിച്ചപ്പോൾ ആനന്ദി അവന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്നിരുന്നപ്പോഴാണ് വീണ്ടും അവന്റെ ശ്രദ്ധ അവളിലേക്ക് പതിഞ്ഞത്..... അവനാ മിനുസമേറിയ മുടിയിൽ ഏറെ വാത്സല്യത്തോടെ തലോടി.... ഇതാരാ അഭി....... തനിക്കൊരു ചായയും അവൾക്ക് പഴം പൊരിയും വാങ്ങി പേർസിൽ നിന്ന് പൈസയെടുത് അയാൾക്ക് കൊടുത്തപ്പോഴാണ് പഴം പൊരി കടിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ പേർസിലുള്ള ഫോട്ടോയിലേക്ക് ചൂണ്ടിയത് ചോദിച്ചത്....... ഒരു നിമിഷം അഭി എന്നുള്ള അവളുടെ യാ വിളിയിൽ അവനൊന്നു ഞെട്ടിയിരുന്നു..... അത്ര മേൽ അടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നാ വിളിക്ക്........ ഒരു പക്ഷെ വർഷങ്ങളായി വിളിച്ചു ശീലിച്ച ലാഖവമുണ്ടായിരുന്നതിന്...... ഒരു നിമിഷം തനിക്കെതിർ വശമായിരുന്നവളും ആ വിളിയിൽ തങ്ങളിലേക്ക് ഉറ്റ് നോക്കിയത് പോലെ..... പക്ഷെ അഭി അവളിലേക്ക് മുഖമുയർത്തിയില്ല.... പകരം ആനന്ദി യെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു ആ പേഴ്സ് അവൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് പിടിച്ചു.... ഇത് അമ്മ.... ഇത് ഏട്ടൻ...... ഇത്...... അഭി ഓരോരുത്തരെ യായി ചൂണ്ടി കാണിച്ചു കൊണ്ടവസാനം അവന്റെ ചിത്രത്തിൽ തൊട്ട് കൊണ്ട് ഒരു ചോദ്യത്തോടെ നിർത്തിയതും അവൾ മുഖം തിരിച്ചു അവനെ നോക്കി...... അവൻ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ചോദ്യമെറിഞ്ഞു..... അഭി..... അവൾ പറയുന്നതോടൊപ്പം ചിരിയോടെ അവന്റെ കവിളിലൊന്ന് നുള്ളുക കൂടി ചെയ്തതും അവനെന്തോ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്തൊരു സന്തോഷം തോന്നിയിരുന്നു......... അവൻ പോലുമറിയാതെ അവളുടെ കവിളിൽ അവന്റെ ചുണ്ടമർന്നിരുന്നു... ഇതെല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ചെന്ന വണ്ണം തന്റെ മുമ്പിലിരിക്കുന്നവളെ കണ്ണുകൾ ഉയർത്താതെ തന്നെ അവന് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങി..... ട്രെയിനിനുള്ളിലെ ലൈറ്റുകൾ തെളിഞ്ഞു..... പുറത്ത് മുഴുവനായും ഇരുട്ട് പടർന്നു....... തണുത്ത കാറ്റിൽ പാറി പറക്കുന്ന മിനുസമേറിയ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ അവൻ ഒതുക്കി വെച്ചു കൊടുത്തു...... അത് വരെ ട്രെയിൻ യാത്ര തന്ന മുഷിച്ചിലെല്ലാം എങ്ങോ പോയ് മറഞ്ഞത് പോലെ...... ആദ്യം മുതൽക്കേ തങ്ങളെ വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അപ്പുറത്തെ സീറ്റിലിരിക്കുന്ന സർദാർജി യിൽ പോലും ഒരു പുഞ്ചിരി തളിർത്തിരുന്നു..... തലപ്പാവ് കുലുക്കി കൊണ്ടയാൾ ഞങ്ങളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു...... പുതുതായി കയറിയവരൊന്നും അത്ര തങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല..... കാരണം തങ്ങൾ സ്വന്തക്കാരാണെന്ന് അവർക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവും....... അഭിയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി മൊട്ടിട്ടു നിന്നു..... അപ്പോഴൊക്കെയും ആ നീലാംബരിയിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടി നോക്കാൻ അവന് തോന്നിയെങ്കിലും ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞ ഗൗരവമേറിയ ആ മുഖവും തീക്ഷണമായ കണ്ണുകളും അവനെ അതിൽ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിച്ചു...... അതിലേറെ ഇടക്കെപ്പോഴോ കലങ്ങി മറിഞ്ഞ ഇമകളിൽ അവന്റെ നെഞ്ചുലഞ്ഞു പോയിരുന്നു....... നീല നിറത്തിലുള്ള സാരിയുടെ അറ്റം ഒന്ന് കൂടി പാറി തന്നിലേക്ക് വീണപ്പോഴാണ് വീണ്ടും അവൾ അവിടെ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് പോകുന്നത് അവനറിഞ്ഞത്.... അപ്പോഴും അവൻ മുഖം അവളിലേക്ക് തിരിചിരുന്നില്ല..... അമ്മ എവിടെ അഭി...... കോട്ടു വാ യിട്ട് കൊണ്ടുള്ള ആനന്ദിയുടെ ചോദ്യത്തിൽ നിന്നാണ് അഭിയും അവളെ ഓർത്തത്....... അവൾ പോയിട്ടിപ്പോ ഒത്തിരി നേരമായിയെന്നത് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ എന്തിനോ ഒരു ഉൾ ഭയം തോന്നിയിരുന്നവന്....... അവൻ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു..... മോളിവിടെയിരിക്ക്..... ഞാൻ പോയി നോക്കട്ടെ... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അഭി വാഷ് റൂമിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ അവൻ പോലുമറിയാതെ കാലുകൾക്ക് വേഗത കൂടുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... ഒരു നിമിഷം അരുതാത്തതെന്തോ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നു എന്ന് മനസ്സ് മുന്നറിയിപ്പ് തരും പോലെ...... വിചാരിച്ചത് പോലെ തന്നെ അവിടെ യുള്ള രണ്ട് ബാത്റൂമിന്റെ വാതിലുകൾ തുറന്നപ്പോഴും അവിടം ശൂന്യമായിരുന്നു..... അവനാകെ ക്കൂടി ഒരു വിറയൽ തോന്നി...... അവനാ ബോഗിയിലൂടെ ഓടുകയായിരുന്നു..... ഒരോരുത്തരിലൂടെയും അവന്റെ കണ്ണുകൾ നീങ്ങി........ നീല ക്കൽ മൂക്കുത്തിയുടെ തിളക്കത്തേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ സസൂക്ഷ്മമം തിരഞ്ഞു.... നീല നിറത്തിലുള്ള സാരിയുടെ അറ്റം എവിടെയെങ്കിലും പാറി വീഴുന്നുണ്ടോ എന്നവന്റെ ഹൃദയം ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... അവളുടെ മുഖം കൂടുതലായി മനസ്സിലില്ലെങ്കിൽ കൂടി ഏകദേശം അറിയാം.... അവനോരോരുത്തരോടും അവളെ കുറിച് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആർക്കും ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു..... അവർ എപ്പോഴോ ഇറങ്ങി പോകുന്നത് കണ്ടല്ലോ..... സ്റ്റേഷൻ ഏതാണെന്ന് വ്യക്തമായി ഓർമയില്ല...... അവസാനം അല്പം ഉയരം കുറഞ് തടിച്ച ഒരാളാണ് അത് പറഞ്ഞത്.... ആകെ ക്കൂടി കൈകൾ കുഴയും പോലെ തോന്നിയവന്... ഒരു തരം മരവിച്ച അവസ്ഥ..... എന്തിനാണ് താനീങ്ങനെ കുഴയുന്നതെന്നതിന്റെ ഉത്തരം തന്നെ പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന ആ കുഞ്ഞി കണ്ണുകളായിരുന്നു..... അവനൊരു തളർച്ചയോടെ ആ സീറ്റിലേക്കിരുന്നു..... കൈ രണ്ടും തലക്ക് കുത്തി വെച് അവനല്പം നേരം അങ്ങനെയിരുന്നു..... ഇത് ഇങ്ങനത്തെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ സ്ഥിരം പരിപാടിയാ.... ഇത്ര നല്ലൊരു കൊച്ചിനെ ഇട്ടേച്ച് പോകാൻ ആ പെണ്ണിനെങ്ങനെ തോന്നി.... ഓഹ്.... അതിനെ കണ്ടാൽ പറയില്ലായിരുന്നു...... പല വിധ സംസാരങ്ങൾ നാല് പാട് നിന്നും കേൾക്കുമ്പോഴും അഭിക്ക് തലയുയർത്താൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.... ശ്വാസം തൊണ്ട ക്കുഴിയിൽ വന്ന് നിൽക്കുകയാണ്..... തന്റെ തിരച്ചിലിൽ നിന്നും ബോഗിയിലുള്ളവരെല്ലാം കാര്യം അറിഞ്ഞത് കൊണ്ട് തന്നെ എല്ലാവരും തനിക്ക് ചുറ്റും തടിച്ചു കൂടി നിന്നിരുന്നു......അവൻ പതിയെ തലയൊന്നുയർത്തി..... വിൻഡോ സീറ്റിൽ ചാരി ഇരിക്കുന്ന ആ കുഞ്ഞിനെ കണ്ടതും അവന്റെ ഉള്ളെന്തിനോ ഒന്ന് പിടച്ചു..... എല്ലാവരുടെയും സംസാരങ്ങളിൽ നിന്ന് എന്തൊക്കെയോ അവൾക്ക് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടെന്നത് സാരം...... ഇത് വരെ കണ്ട തിളക്കമെല്ലാം അവളിൽ നിന്നറ്റ് പോയിട്ടുണ്ട്.... ഇത്ര നേരം തന്നെ തണുപ്പിച്ച ആ മുഖം ആദ്യമായി തന്നെ ആകെ ചുട്ടെരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിയവന്... സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ കളഞ്ഞിട്ട് പോകാൻ മാത്രം അധഃപതിച്ച ആ സ്ത്രീയോട് അവന് തീർത്താൽ തീരാത്ത കലി തോന്നിയിരുന്നു...... എന്തിന്റെ പേരിലായാലും ആരെന്നോ എന്തെന്നോ അറിയാത്ത ഒരുവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു കുഞ്ഞിനെ ഏൽപ്പിച്ചു പോകുന്ന അവളൊരു അമ്മയാണോ...... ഓർക്കും തോറും അവന്റെ ഞെരമ്പുകൾ വലിഞ്ഞു മുറുകി.... പെട്ടെന്നാണ് അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിരുന്നിടത്തായി കിടന്നിരുന്ന ബാഗിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്.... അവൻ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് കൊണ്ട് അതെടുത്തു....... അവന്നത് മുഴുവനായി തിരയുമ്പോൾ അതിൽ ആനന്ദിയുടേതല്ലാത്ത ഒന്നും തന്നെയുണ്ടായിരുന്നില്ല..... അപ്പൊ..... അപ്പൊ അവൾ മനഃപൂർവം കുഞ്ഞിനെ കളഞ്ഞ താണല്ലേ.... ഓർക്കും തോറും അവന് ദേഷ്യമോ സങ്കടമോ വന്നതെന്നറിയില്ല...... ശെരിക്കും..... ശെരിക്കും അവൾ നിന്റെ അമ്മ തന്നെയാണോ.... അവളോടുള്ള ദേഷ്യത്തോടെ അഭി ആനന്ദിയോടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി തുടങ്ങിയിരുന്നു.... നിന്നോടാ ചോദിച്ചത്...... മിണ്ടാതിരിക്കുന്ന വളെ കാൻകെ അഭിയുടെ ശബ്ദം ഒന്ന് കൂടി കനത്തിരുന്നു..... അവൾ അതേയെന്ന അർത്ഥത്തിൽ പതിയെ യൊന്നു തലയാട്ടി..... അഭിക്കപ്പോഴും ദേഷ്യം അടങ്ങുന്നില്ലായിരുന്നു..... ആനന്ദി..... പറ.... എവിടെയാ നിന്റെ വീട്.... നിന്റെ അച്ഛൻ....എവിടെയാ എല്ലാവരും...ആരൊക്കെയുണ്ട് വീട്ടിൽ.......എവിടെയാണെന്ന് പറ........ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടാക്കി തരാം..... അഭി ഓരോറ്റ ശ്വാസത്തിൽ എല്ലാം കൂടി ചോദിച്ചു നിർത്തുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിലെ ഭാവത്തിന് ഇത് വരെ കണ്ട അഭിയുടെ ഒരു സാമ്യവുമില്ലെന്നത് ആ കുഞ്ഞു മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത മുറിവ് തീർത്തിരുന്നു....... അ...റിയില്ല.........ആനന്ദിക്കറിയില്ല വീട് എവിടെയാണെന്ന്...... അഭി എന്നെ തല്ലുമോ..... വിറച്ചു കൊണ്ടവളത് ചോദിച്ചാ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുമ്പോൾ അഭിയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കത്തി കുത്തി യിറക്കിയത് പോലെ തോന്നിയിരുന്നു..... അത് വരെ ഉണ്ടായിരുന്ന ദേഷ്യമെല്ലാം എങ്ങോട്ടാ ഒലിച്ചു പോയത് അവനറിഞ്ഞു.. ഇ...ല്ലാ.......അഭി... തല്ലില്ല..... അഭിയൊന്നും ചെയ്യില്ല........ കരയേണ്ട..... അവളുടെ തലയിലൊന്ന് കൈ വെച്ചു അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അഭി എതിർ വശത്തെ സീറ്റിലേക്കിരിക്കുമ്പോൾ എന്തിനോ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു..... ചെറിയ കുട്ടിയല്ലേ.... അതിനു വീടൊന്നും അറിയുന്നുണ്ടാവില്ല..... അമ്മാ.... ഉൻ അപ്പാ എങ്കെ...... പല തരത്തിലുള്ള വാക്കുകളും പല ഭാഷയിൽ അവളോടുള്ള ചോദ്യങ്ങളുമെല്ലാം ആ ബോഗിയിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോൾ അഭി ആ സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയെങ്ങനെ കിടന്നു..... അവളാകെ ക്കൂടി കൂനി കൂടി വിറച്ചിരിക്കുകയാണ്...... ഹേ ഭായ് ....... ഇസ് ബച്ചേ കോ ആപ് പോലീസ് കേ ഹവാലെ കർ ദീജിയെ...... പലരും അഭിപ്രായങ്ങൾ പറയുന്ന കൂട്ടത്തിൽ തന്റെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കിയെന്ന വണ്ണം സംസാരിച്ചത് തലപ്പാവ് ധരിച്ച ആ മനുഷ്യനായിരുന്നു....... അത്ര നേരം കൊണ്ട് അയാൾക്ക് തന്റെ മേൽ വന്ന ആരാധനയുടെ ചുവയുണ്ടയായിരുന്നാ വാക്കുകൾക്ക്..... ശെരിയാണ്.... ഇനി അതാണ്‌ തനിക്ക് ചെയ്യാനുള്ളത്......... അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവനിറങ്ങാൻ നേരം സീറ്റിൽ കിടന്നിരുന്ന ബാഗ് കൂടി ആരോ അവന്റെ കയ്യിലേക്ക് വെച്ച് കൊടുത്തപ്പോഴാണ് അതിന്റെ പുറത്തെ അറയിൽ ഒരു പേപ്പർ ഉള്ളത് പോലെ അവന് തോന്നിയത് .... അത് തനിക്കുള്ളതാണെന്ന് മനസ്സ് പറഞ്ഞതും അവൻ പെട്ടെന്നത് എടുത്ത് നോക്കി....... ആനന്ദിയെ വിശ്വസിച്ചേൽപ്പിക്കുകയാണ്... മറ്റാർക്കും കൈ മാറാതെ കൂടെ നിർത്തുമെന്ന വിശ്വാസത്തോടെ..... അവളെ തേടി ഒരിക്കൽ ഞാൻ വരിക തന്നെ ചെയ്യും........ അവനത് വായിച്ചതും സിരകളിലൂടെ ദേഷ്യം ഇരച്ചു കയറി...... സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ അപരിചിതന് കൈ മാറാൻ മനസ്സുറപ്പുള്ള അവളുടെയൊരു എഴുത്ത് .... അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ അത് ചുരുട്ടി കൊണ്ട് ബാഗിലേക്ക് തന്നെയിട്ടു..... ആ കടലാസ് പിടിച്ച അവന്റെ കൈകളിൽ നീലാംബര പ്പൂവിന്റെ നിർവികാരമായ ഒരു ഗന്ധം തങ്ങി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ..... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

അതിന് ഇത് നിങ്ങടെ കിടപ്പു മുറി ഒന്നുമല്ലാലോ ക്യാബിൻ അല്ലേ….. ക്യാബിൻ ആയാലും മാനേഴ്സ് എന്ന ഒന്നുണ്ട് നിനക്ക് കൂടെ കൂടെ അതില്ലാതാവുന്നുണ്ട് ഷെൻസ ….. ഇന്ന് ഈ നെറികേട് കാണിച്ചതിന് ഓവർ ടൈം വർക്ക് ചെയ്തിട്ട് പോയ മതി….. സാർ…. കൂടുതൽ പറയേണ്ട… പിന്നെ ഈ നിൽക്കുന്നത് എന്റെ പിഎ മാത്രമല്ല എന്റെ ഭാവി ഭാര്യ കൂടി ആണ് സോ ഇവിടെ പലതും നടക്കും വാതിൽ നോക് ചെയ്യാനുള്ള മര്യാദ ഉണ്ടായിരുന്ന നിനക്ക് നന്ന്… ഇതൊക്കെ ഞാൻ പറയുമ്പോ അവൾ കണ്ണ് നീര് തടഞ്ഞു വയ്ക്കുന്നത് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു…… ഓക്കേ തിരക്കിട്ട് വന്നതെന്തിനാണെന്ന് പറഞ്ഞ ഞങ്ങൾക്ക് ബാക്കി കണ്ടിന്യൂ ചെയ്യാനായിരുന്നു….. ഈ ഫയലിൽ സൈൻ ചെയ്യാനും സബ്മിറ്റ് ചെയ്യാനും….. 2 ഡേ കൊണ്ട് കംപ്ലീറ്റ് ചെയ്യേണ്ട വർക്ക് മണിക്കൂറുകൾ കൊണ്ട് മോള് ചെയ്ത് തീർത്തോ…..ഇതൊക്കെ എന്നെ ഇംപ്രെസ് ആകാനല്ലേ….. കാര്യമില്ല മോളെ… ഇമ്രാൻ ചാൻസ് ഒരു പ്രാവശ്യമേ തരൂ…. നിനക്ക് ഞാൻ ഓന്നുമല്ലായിരുന്നലോ നിന്റെ മുന്നിൽ….. ചങ്ക് പറിച്ചു തന്നിട്ടും തട്ടി തെറിപ്പിച്ചതല്ലേ….. ഹാ സോറി ഇനി അതൊന്നും പറഞ്ഞിട് കാര്യമില്ല ഇപ്പോ എനിക്ക് എന്റെ വഴി നിനക്ക് നിന്റെ വഴി….ഇങ്ങോട് അടുത്ത് വാ പെണ്ണെ അടുത്ത മന്ത് തന്നെ ഞങ്ങടെ കല്യാണം ഉണ്ടാകും അപ്പോ ഭവതി ഞങ്ങളെ ഒന്ന് അനുഗ്രഹിച്ചാലും…… ചവിട്ടി തുള്ളി പോയ്ക്കോ ബട്ട് ഇന്ന് എക്സ്ട്രാ പണി ചെയ്യാതെ നിന്റെ ക്യാബിൻ വിട്ട് പോവരുത്…വർക്ക് മിസിസ് നിയ ഇമ്രാൻ മെയിൽ ചെയും….. എന്ത് 😱….?????? (തുടരും…..) #📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ .... ഒരു കാൾ ഉണ്ട്.... കോൺഫറൻസ് റൂമിന്റെ ചില്ലു വാതിൽ മെല്ലെ തുറന്നു കൊണ്ട് നടക്ഷ അകത്തേക്ക് കയറി ശേഷം അഗ്നിദേവിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് അവന്റെ ചെവിയിൽ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.... അവന് മുൻപിലെ ഓവൽ ഷേപ്പ് ഉള്ള ടേബിളിൽ മറ്റു കമ്പനി റിപ്രെസെന്ററ്റീവ്സ് ഉണ്ട്...അവിടെ അർജന്റ് ആയൊരു മീറ്റിംഗ് നടക്കുകയായിരുന്നു ആ സമയം ''നടക്ഷ.... ആരായാലും തിരിച്ചു കോൺടാക്ട് ചെയ്യാം എന്ന് പറയു. " "സാർ... നന്ദയുടെ കോളേജിൽ നിന്നാണ്.." അവനിപ്പോൾ ഏകദേശം കാര്യം മനസിലായി.... അവൻ ചൂണ്ടു വിരൽ കൊണ്ട് നെറ്റിയിൽ ഒന്ന് പോറി... കുറച്ചു സമയം ഒന്ന് കണ്ണടച്ചിരുന്നു.. "അഗ്നിദേവ്.... ഈസ്‌ ദയർ എനി പ്രോബ്ലം....??" അവന്റെ അത്ര പന്തിയല്ലാത്ത ആ ഇരുപ്പും ഭവവും കണ്ടതും മുൻപിൽ ഇരുന്ന റിപ്രെസെന്ററ്റീവ്സിൽ ഒരാൾ ചോദിച്ചു "ഹേയ് നതിങ്...." അവൻ മുഖത്ത് പരമാവധി സ്വഭാവികത വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു പിന്നാവാൻ നേരെ നടക്ഷക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. "പ്രിൻസിപ്പൽ നോട്‌ പറയു വിതിൻ വൺ ഹൗർ ഞാൻ അവിടെ എത്താം എന്ന്...." "ഓക്കേ സാർ..." വന്നത് പോലെ ഫോണുമായി നടക്ഷ മടങ്ങി.... മീറ്റിംഗ് സാധാരണ പോലെ കണ്ടിന്യൂ ചെയ്തു... അത് അവസാനിച്ചതും ഉച്ചയായിരുന്നു... അവൻ നേരെ വണ്ടി എടുത്ത് കൊണ്ട് കോളേജിലേക്ക് പോയി അവിടെയാണ് അളകനന്ദ പഠിക്കുന്നത്... അളകനന്ദ മാത്രമല്ല അമ്പലപ്പാട്ട് വീട്ടിലെ ആരോഹിയും ജീവനും എല്ലാവരും പഠിക്കുന്നത് അവിടെയാണ്. അഗ്നി ഒറ്റക്കാണ് കോളേജിലേക്ക് പോയത്.... ലഞ്ച് ബ്രേക്ക്‌ ന്റെ സമയം ആയതിനാൽ കുട്ടികൾ പലരും അവിടവിടായി വട്ടം ചുറ്റി നടക്കുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ ഇടയിലൂടെയാണ് അവന്റെ ബ്ലാക്ക് ബിഎംഡബ്ല്യൂ ഒരിരമ്പലോടെ കാർ പാർക്കിങ്ങിലേക്ക് ചെന്ന് നിൽക്കുന്നത്... കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി ഓഫീസറും ലക്ഷ്യമാക്കി നടക്കുന്നവനെ അവിടെ നിൽക്കുന്ന ഓരോ പെൺകുട്ടികളും കണ്ണ് എടുക്കാതെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു എന്നാൽ അവൻ ആണെങ്കിലും ചുറ്റുപാടുമുള്ള ഒന്നിനെയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ധൃതിയിൽ നടക്കുകയായിരുന്നു. ഇടക്കിടെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ വാച്ചിലേക്ക് നീളുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... മുഖത്തെ അമർഷം പരമാവധി കുറച്ചു കൊണ്ട് അഗ്നി പ്രിൻസിപ്പൽ ന്റെ റൂമിലേക്ക് കയറിയെങ്കിലും അവിടുത്തെ ഗ്ലാസ്‌ വാളിൽ ചാരി യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ നിൽക്കുന്ന മൂന്നെണ്ണത്തിനെ കണ്ടതും അവന്റെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിച്ചു. "ഹാ... മിസ്റ്റർ അഗ്നി ദേവ്..... ഞാൻ എന്തിനാണ് വിളിപ്പിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലായോ..?? നിങ്ങൾ ഈ കുട്ടികളെ എന്തിനാണ് ഇങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞയക്കുന്നത്...?" അഗ്നി മുഖം ചുളിച് അയാളെ നോക്കി... "പഠിക്കാൻ തന്നെ വരുന്നതാണോ ഇവർ. ഇത്രയും നാൾ കൂടെ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികൾക്ക് നേരെ ആയിരുന്നു പ്രശ്നങ്ങൾ.... എന്നാൽ ഇത്തവണ അത് അദ്ധ്യാപകന് നേരെ ആയിരുന്നു. ഇതിൽ നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് അസ്‌പ്ലൈനേഷൻ ആണ് തരാൻ ഉള്ളത്....??" പ്രിൻസിപ്പൽ ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറക്കുകയായിരുന്നു. മറുഭാഗത്തു ഒരു അദ്ധ്യാപകൻ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. അഗ്നി ഒന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ അത്ര തെളിച്ചം ഇല്ലാത്തത് എങ്കിലും ഒരു പുഞ്ചിരി കൊടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു അയാൾ... "സാർ ഇപ്പോഴും ഇവരുണ്ടാക്കിയ പ്രശ്നം എന്താണെന്ന് പൂർണ്ണമായി പറഞ്ഞില്ലല്ലോ...??". "ഞാൻ പറയാം ദേവേട്ടാ...." പ്രിൻസിപ്പൽ നെ മറികടന്നു കൊണ്ട് അളകനന്ദ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി "അളകനന്ദ" ഒരു അലറൽ പോലെ പ്രിൻസിപ്പൽ ന്റെ ശബ്ദം അവിടെ മുഴങ്ങി കേട്ടു. അഗ്നി വന്നിട്ട് നന്തയെ ഒന്ന് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി....അവന്റെ ദേഷ്യം ആ മുഖത്ത് പ്രതിഭലിച്ചു നിന്നു. അത് മനസിലായതും അവൾ മുഖം കുനിച്ചു നിന്നു... "അഗ്നിദേവ് ഈ നിൽക്കുന്നത് ശ്രീരാഗ് ഇവിടുത്തെ ലൈബ്രറേറിയൻ ആണ്. ഇന്ന് ഉച്ചക്ക് ഇവർ മൂന്നുപേരും കൂടി ലൈബ്രറിയിൽ ബുക്ക്‌ എടുക്കാൻ പോയി ശേഷം അതിനിടയിൽ സംഭവിച്ചത് എന്താണെന്ന് ഇരു കൂട്ടരും പറയുന്നില്ല. പക്ഷേ ഈ നിൽക്കുന്ന അളകനന്ദ ശ്രീരാഗ് സാറിനെ തല്ലുന്നത് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ കുട്ടികളും കണ്ടു. ഇത്ര നാളും ഞാൻ ഇവർ മൂന്നു പേരും ചേർന്നു ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു പ്രശ്നത്തിനും ആക്ഷൻ എടുക്കാത്തത് അളകനന്ദ ഒരു ബ്രില്ലിന്റ് സ്റ്റുഡന്റ് ആയതു കൊണ്ടും കോളേജിന്റെ റാങ്ക് പ്രതീക്ഷ ആയതു കൊണ്ടും... പിന്നെ ഞാൻ പറയണ്ടല്ലോ നിങ്ങൾ ഇടക്കിടെ തരുന്ന ഡോണഷൻസ്.... പക്ഷേ ഈ തവണ ഞാൻ ഇതൊന്നും മുഖ വിലക്കെടുക്കാൻ പോകുന്നില്ല.... ഞാനും ഒരു അദ്ധ്യാപകൻ ആണ്.... പണക്കൊഴുപ്പിന്റെ പേരിൽ നാളെ ഇവരുടെ കൈ എനിക്ക് നേരെ നീളില്ലന്ന് ആരു കണ്ടു... അത് കൊണ്ട് എനിക്ക് എന്തായാലും ആക്ഷൻ എടുത്തേ പറ്റു. മൂന്നു പേർക്കും സസ്പെന്ഷൻ വരുന്ന 15 ദിവസത്തേക്ക്. സൊ അതൊന്നു ഇൻഫോം ചെയ്യാൻ കൂടിയാണ് ഞാൻ അഗ്നിദേവിനെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചു വരുത്തിയത് നിങ്ങളുടെ തിരക്കൊക്കെ എനിക്ക് അറിയാം.... പക്ഷേ എന്ത് ചെയ്യാനാ ഇതുപോലെ തല തെറിച്ച കുട്ടികൾ വീട്ടിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ വീട്ടിൽ ഇരുന്നവർക്കാണ് ബുദ്ധിമുട്ട്....." പ്രിൻസിപ്പൽ അത്രയും പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും അഗ്നിയുടെ മിഴികൾ അവർ മൂന്നു പേർക്കും നേരെ തിരിഞ്ഞു "ഈ വിഷയത്തിൽ നിങ്ങൾക്ക് എന്തേലും പറയാൻ ഉണ്ടോ....??!" അഗ്നിയുടെ നോട്ടം നന്ദയുടെയും ആരോഹിയുടെയും ജീവന്റെയും നേർക്ക് ആയിരുന്നു... ആരോഹിയും ജീവനും നന്തയെ നോക്കുന്നുണ്ട് ''ഇല്ല ഒന്നും പറയാൻ ഇല്ല..... വി ആർ റിയലി സോറി. " അൽപ്പം കടുത്ത സ്വരത്തിൽ നന്ദാ പറഞ്ഞു "ഇനി സാറിന് എന്തേലും പറയാൻ ഉണ്ടോ...??" അഗ്നിയുടെ നോട്ടം ശ്രീരാഗ് സാറിന് നേർക്ക് നീണ്ടു.. ഭാഗം 2 ഇനി സാറിന് എന്തേലും പറയാൻ ഉണ്ടോ...??" അഗ്നിയുടെ നോട്ടം ശ്രീരാഗ് സാറിന് നേർക്ക് നീണ്ടു "കുട്ടികൾ തിരിച്ചു കൊണ്ടു വന്ന് ചില ബുക്സ് റക്കിൽ തിരികെ വെക്കാൻ ഞാൻ പോയപ്പോൾ ഈ ജീവനും അളകനന്ദയും കൂടി ലൈബ്രറിയുടെ ഒരു കോർണറിൽ... തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഞാൻ കൃത്യമായി കണ്ടില്ലാ.... പക്ഷേ അത്ര നല്ലതല്ലായിരുന്നു അവരുടെയാ നിൽപ്പ്.... ഞാൻ അത് ചോദ്യം ചെയ്തതും അളകനന്ദ എന്നേ കൈയുയർത്തി തല്ലുകയായിരുന്നു അതാണ് ശെരിക്കും സംഭവിച്ചത്." "ദേവേട്ടാ.... ഇയാൾ പറയുന്നത്...." അളകാനന്ദ അത്രയും പറഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ തന്നെ ദേവൻ കൈയുയർത്തി അവളെ തടഞ്ഞു. "ഞാൻ ആദ്യം തന്നെ ചോദിച്ചിരുന്നു നിങ്ങൾക്ക് എന്തേലും പറയാൻ ഉണ്ടോന്ന്....?? അപ്പോൾ ഒന്നും ഇല്ലന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്....." ദേവൻ അവർ മൂവർക്കും നേരെ നോക്കിയതും ഒന്നും പറയാൻ കഴിയാത്തതു പോലെ അവർ തല കുനിച്ചു.... നന്ദയുടെ അധരങ്ങൾ വിറച്ചു പോയി.... കണ്ണിൽ നിന്ന് അറിയാതെ ഒരു തുള്ളി കവിളിലേക്ക് ഇറങ്ങി.... ആരും കാണാതെ നന്ദാ അത് തുടച്ചു മാറ്റി. "ലൈബ്രറിയിൽ സിസിടിവി ഇല്ലേ...??" പ്രിൻസിപ്പൽ നോടായി അഗ്നി അത് ചോദിച്ചത് "ഉണ്ട്..." ''നിങ്ങൾ അത് ചെക്ക് ചെയ്തോ...? " "ചെയ്തു... എന്തോ ടെക്നിക്കൽ എറർ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു... ഇവർ ലൈബ്രറിയിലേക്ക് കയറുന്നതിനു തൊട്ട് മുൻപുള്ള വിശ്വൽസ് വരെ ഉണ്ട്... പിന്നീട് ഗ്രേൻസ് ആണ് സ്‌ക്രീനിൽ കാണുന്നത്..." മറുപടിയായി അഗ്നിയിൽ നിന്നൊരു മൂളൽ ഉയർന്നു. "വിതിൻ 10 മിനുട്സിൽ സസ്പെന്ഷൻ ലെറ്റർ നിങ്ങളുടെ കൈയിൽ കിട്ടും അതിനു ശേഷം മൂന്ന് എണ്ണത്തിനെയും ഈ കോമ്പൗണ്ട് ൽ കണ്ടു പോകരുത്. അണ്ടർസ്റ്റാൻഡ്....??" മറുപടിയായി ഒന്ന് മൂളി കൊണ്ട് അവർ മൂന്നു പേരും പ്രിൻസിപ്പൽ റൂമിനു പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. പരസ്പരം ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുവാണ് അവർ മൂന്നു പേരും അതിന്റെ പ്രധാന കാരണം അഗ്നി കൂടെ ഉള്ളതാണ്... "ഇങ്ങേർ എന്താണ് പോകാതെ ഇവിടെ തന്നെ നിൽക്കുന്നത്...??" ശബ്ദം അൽപ്പം താഴ്ത്തി ആരോഹിയുടെ ചെവിയിലായി നന്ദാ അത് ചോദിച്ച നേരം ജീവൻ അവളുടെ കാലിൽ മെല്ല ചവിട്ടി.... നന്ദക്ക് അത് അൽപ്പം വേദനിച്ചു "ആഹ്... എന്താടാ...." അവളുടെ ശബ്ദം അൽപ്പം ഉയർന്നു പോയിരുന്നു. അവൻ കണ്ണ് കൊണ്ട് അഗ്നിയെ കാണിച്ചു കൊടുത്തു... അഗ്നിയുടെ നോട്ടം ഇപ്പോഴും നന്ദയുടെ നേർക്ക് ആണ് "ദേവേട്ടൻ വേണമെങ്കിൽ ഓഫീസിൽ പൊയ്ക്കോളൂ... ഞങ്ങൾ വീട്ടിലേക്ക് പൊക്കോളാം..." ആവശ്യത്തിൽ അധികം വിനയം മുഖത്ത് വരുത്തി നന്ദാ പറഞ്ഞിട്ടും അവന്റെ മിഴികൾ നന്ദയിൽ നിന്ന് തെല്ലിട മാറിയില്ല.... അവന്റെ ആ നോട്ടം കൂടുതൽ നേരിടാനാകാതെ അവൾ ദൃഷ്ടി മറ്റെങ്ങോ പായിച്ചു. ഭാഗം 3 അപ്പോഴേക്കും അവർ വീണ്ടും പ്രിൻസിപ്പൽ റൂമിനകത്തേക്ക് വിളിപ്പിക്കപ്പെട്ടു അവർ മൂവർക്കുമായി സസ്പെന്ഷൻ ഓർഡർ കൊടുത്തു പ്രിൻസിപ്പൽ. "പത്തു മിനിറ്റ് ഞാൻ വെയിറ്റ് ചെയ്യും അതിനുള്ളിൽ വന്നിരിക്കണം" അഗ്നി പറയുന്നത് അവർ മൂന്നു പേരും കേൾക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവൻ പറയുന്നത് നന്ദയോടാണ്. അതിനു അത്ര ശ്രദ്ധ കൊടുക്കാത്തത് പോലെ നന്ദാ നിന്നു "ആരോഹി ജീവൻ.... നിങ്ങൾ എങ്ങനെയാ വന്നത്...??" "ഞങ്ങൾ മൂന്നു പേരും ജീവന്റെ ബൈക്കിൽ..... " പെട്ടന്നുള്ള അഗ്നിയുടെ ചോദ്യം ആയിരുന്നതിനാൽ മറുതൊന്നും ആലോചിക്കാതെ അവനോടുള്ള പേടി കൊണ്ട് എടുത്ത് ചാടി ഒരു മറുപടി പറഞ്ഞത് ആരോഹിയായിരുന്നു. "ഒരു നൂറു പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ബൈക്കിൽ മൂന്ന് പേരും കൂടി കോളേജിൽ പോകരുതെന്ന്...." അഗ്നിയുടെ ആ മറുപടിയിൽ അബദ്ധം പിണഞ്ഞത് പോലെ ആരോഹി നാവു കടിച്ചതും ജീവനും നന്ദയും ആരോഹിയെ ദഹിപ്പിക്കുന്നത് പോലൊരു നോട്ടം നോക്കി. "നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരും വീട്ടിലേക്ക് പൊക്കൊളു. അളകനന്ദ ബാഗും എടുത്ത് പാർക്കിങ്ങിലേക്ക് വാ..." "ഞാൻ ഇവരുടെ കൂടെ പൊക്കോളാം ദേവേട്ടാ..." "നിന്റെ ചെവിക്ക് എന്തേലും കുഴപ്പമുണ്ടോ....? വരുന്നോ എന്നല്ല ഞാൻ ചോദിച്ചത്. വരാൻ ആണ് പറഞ്ഞത്.. വിതിൻ 10 മിനിറ്റ്സ്." അതും പറഞ്ഞു ഇടം വലം നോക്കാതെ അഗ്നി പാർക്കിങ്ങിലേക്ക് നടന്നു. "എന്നാലും അഗ്നിയേട്ടൻ നിന്നെ മാത്രം എന്തിനായിരിക്കും സെപ്പറേറ്റ് വിളിപ്പിച്ചത്...??" ആരോഹിയായിരുന്നു സംശയം ഉന്നയിച്ചത് "സംശയം എന്താ.... കഴിഞ്ഞാ പ്രാവശ്യവും പ്രശനം ഉണ്ടായപ്പോൾ ഇങ്ങനെ അല്ലായിരുന്നോ... അത് മാത്രമല്ല നന്ദു ന്റെ ഗാർഡിയൻ അഗ്നിയേട്ടൻ അല്ലേ...?? അത് കൊണ്ടാവും..." ആരോഹിയുടെ സംശയത്തിനുള്ള മറുപടി വളരെ സിമ്പിൾ ആയി ജീവൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. നന്ദാ അപ്പോഴും എന്തൊക്കെയോ ചിന്തകളിൽ ആയിരുന്നു "നമുക്കൊരു കാര്യം ചെയ്താലോ...??" കുറച്ചു നേരത്തേ ആലോചനക്ക് ശേഷം നന്ദാ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി "ജീവാ.... നമുക്ക് മൂന്നു പേർക്കും കൂടി ബാക്ക് വഴി വീട്ടിൽ പോകാം.... കുറച്ചു നേരം ആ അഗ്നിപർവ്വതം എന്നേ നോക്കി അവിടെ തന്നെ നിക്കട്ടെ... ഒന്നുല്ലേലും ഇവിടുത്തെ തരുണിമണികൾക്ക് ഒരു നയന സുഖം എങ്കിലും ഉണ്ടാകുമല്ലോ.... എങ്ങനുണ്ട് എന്റെ ഐഡിയ....??" "കൊള്ളാം മോളെ സൂപ്പർ.... പക്ഷേ നമ്മൾ വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ പിടി വീഴില്ലേ....??" ആരോഹിയായിരുന്നു അത് പറഞ്ഞത് "അത് സാരമില്ല.... നമ്മൾ മുത്തശ്ശിയെ ചുറ്റിപറ്റി നിന്നാൽ മതി... അപ്പോൾ അഗ്നിയേട്ടൻ ഒന്നും ചോദിക്കാനും പറയാനും വരില്ല..." അതിനും പരിഹാരം കണ്ടുപിടിച്ചു നന്ദാ "എങ്കിൽ ബാ പോകാം..." ജീവന്റെ ബൈക്കി അവർ മൂന്നു പേരും കൂടി കോളേജിന്റെ പിന്നിലെ വഴിയിൽ കൂടി പോ കുമ്പോഴായിരുന്നു പകുതി വഴിയിൽ അഗ്നിയുടെ ബ്ലാക്ക് ബിഎംഡബ്ല്യൂ റോഡിനു കുറുകെ നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടത്. അപകടം മണത്തത് പോലെ ജീവൻ വണ്ടി നിർത്തി. കോളേജിന് പിന്നിലൂടെയുള്ള വഴി ആയതിനാൽ കുട്ടികൾ മാത്രമാണ് ആ വഴി കൂടുതൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ലഞ്ച് ബ്രേക്ക്‌ കഴിഞ്ഞാ സമയം ആയതിനാൽ കുട്ടികളും അവിടെയെങ്ങും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... "വീട്ടിൽ വന്നിട്ട് കാണാം..." എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് നന്ദാ ബാഗും കൈയിലെടുത്തു നേരെ നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന അഗ്നിയുടെ കാറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു ചെന്നു ചോദ്യവും പറച്ചിലും ഒന്നും ഇല്ലാതെ തന്നെ ഫ്രണ്ട് ഡോർ തുറന്നു അവിടേക്ക് ഇരുന്നു. അഗ്നി വണ്ടിയും എടുത്ത് പോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കാൻ മാത്രമേ ആ സമയം ആരോഹിക്കും ജീവനും കഴിഞ്ഞുള്ളു. തുടരും

അവൾ കാറ്റയിചുവിട്ട ബലൂൺ കണക്കേ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്….. അവളാ ഇരിപ്പിന് കാരണം എന്റെ ഇന്നത്തെ പെർഫോമൻസാണെന്ന് മനസ്സിലായി….. അവളെ കാണുന്ന രീതിയിൽ തന്നെ മാംഗോ ജ്യൂസ് കുടിച്ച് ഓപ്പോസിറ്റ് സൈഡിൽ ഞാൻ ഇരുന്നു …. അവൾ കാണാൻ വേണ്ടിട്ട് തനേ വാറ്റ്സ് ആപ്പ് എടുത്തു എന്റെ ബ്രദറിനെ ചുമ്മാ ഓരോന്നു പറഞ്ഞു തിരി കേറ്റി കൊണ്ടിരുന്നു…. എന്റെ ഹാപ്പിനെസ് കണ്ടു അവൾ മനസ്സിലാക്കി കാണും ഞാൻ അന്നു പെണ്ണ് കണ്ട അവളോട് ആണ് ചാറ്റുന്നതെന്ന്…. ഓരോ മെസ്സേജിനും മുഖത്തു നല്ല ഇളം പുഞ്ചിരി വരുത്താൻ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു…. അതവളെ ഒന്നുകൂടെ തളർത്തി എന്നത് അവൾ പോവാൻ വേണ്ടി തിരക്ക് കൂട്ടുന്നതു കണ്ടപോ മനസ്സിലായി…. ഞാൻ അപ്പയൊക്കെ ഉള്ളിൽ ഊറി ചിരിക്കായിരുന്നു…. ശാലു നിക്… ഇത് മുഴുവനാക്കിയിട്ട് പോയ പോരെ…. എനിക്കിപ്പോ റൂമിലെത്തിയ മതി മിന്നു നിനക്ക് എന്റെ കൂടെ വരാൻ പറ്റുമോ…… ഇവൾക്കിതെന്തു പറ്റി അതാ ചവിട്ടി തുള്ളി പോകുന്നു… ഇനി ഞാൻ എന്തിനു ഇവിടെ നിക്കണം ഞാൻ ബാക്കി വന്ന കോഫി വേഗം കുടിച്ച് അവൾക്ക് പിറകേ തന്നെ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലക്കു നടക്കുമ്പോയാണ് ബോസ്സ് മുന്നിൽ വന്നു നിന്നത്…. നിന്റെ ഫ്രണ്ടിനോട് ജെല്ലസ് കാണിക്കൽ നിർത്താൻ പറ… ഇനി അതൊണ്ടുന്നൊന്നും വലിയ കാര്യമില്ല… ആ പിന്നെ നാളെ പുതിയ പി എ ചാർജ് എടുക്കും മറ്റാരുമല്ല എന്റെ ഫിയാൻസി ആവാൻ പോകുന്ന കുട്ടി ആണ് അതും കൂടെ ഫ്രണ്ടിനോട് പറഞ്ഞു കൊടുത്തേക്ക്…. സാർ… അപ്പോ ഷെൻസ ….??? ഒരിപാട് പുറകെ നടന്നതല്ലേ അവൾ തട്ടി തെറിപ്പിച്ചതല്ലേ എനിക്കും എന്നെ മനസിലാകുന്നവർ ഉണ്ടെന്ന് കൂട്ടിക്കോളി…. ശരി സാർ…. അവൾ ചിലപ്പോ പാർക്കിങ്ങിൽ തലകറങ്ങി വീഴും അവിടേക് ചെല്ലട്ടെ…. പോവാം… ഡി… ശാലു നിന്റെ തലവേദനക്കു കാരണം ബോസ്സ് അല്ലാലെ..:: മോള് ഇങ്ങോട് കെട്ടി എയുന്നല്ലിയപ്പോയേ എനിക്ക് സംശയം ആയിരുന്നു… ഇപ്പോ അത് തീർന്നു… അല്ല ആരെങ്കിലും തട്ടിഎടുക്കുന്നെന്ന് മുന്നേ ഓക്കേ പറയാൻ പറഞ്ഞപ്പോ ഒയിവാക്കി വിട്ടു… ഇപ്പോ കിടന്നു മോങ്ങുന്നു… നിന്നെയൊക്കെ….. ഇനി മോൾ സങ്കടം അഭിനയിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല… ബോസ്സ് പെണ്ണ് കണ്ട് എല്ലാം ഓക്കേ ആയി നിക നാളെ അയാളെ പി എ ആയി ചാർജ് എടുക്കുന്നതും ആ പെൺകുട്ടി ആണ്…. വാട്ട് 😱…….. (തുടരും….)#📙 നോവൽ

ഈ ഉത്തരം നിന്റെ ഉള്ളിന് വരുന്നതല്ലെന്ന കാര്യം എനിക്കറിയടി…. നിന്റെ മുഖതെ പതർച്ച വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ട് നിനക്ക് അയാളില്ലാണ്ട് പറ്റില്ലെന്ന് അതാണ് കെട്ടു കെട്ടി ഇങ്ങോടു എയുന്നള്ളി യത്….എല്ലാം ഞാൻ കണ്ടെത്തിക്കോള ശാലു…(മിന്നുക ആത്മ)…🧐🧐…. ശരി.. ശരി… നീ കൊണ്ട് വന്നതൊക്കെ പൊട്ടിക… ഇന്ന് എനിക്ക് തിന്ന് മരിക്കണം….. എങ്ങനെ ഉണ്ട് ഓഫീസ് ഒക്കെ… നീ ഇല്ലാത്തോണ്ട് വലിയ സുഖമില്ലേടി…. മഹാ ബോർ ആയിരുന്നു ….. അതിന് നമ്മൾ 2 സെക്ഷൻ അല്ലേ , ഞാൻ ഉണ്ടായാലും വർക്കിംഗ് ഒരുമിച്ചല്ലല്ലോ…. അല്ല… എന്നാലും ഒരു വൈബ് ഇല്ലായുരുന്നേടി…. പിന്നെ ഫ്രഷായി ഉമിന്റെ സ്പെഷ്യൽ സ്നാക്സ് ഒക്കെ കയിച്ചു ഞങ്ങൾ സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങി… രാവിലെ എന്തോ എനർജി ആയിരുന്നു ഓഫീസിൽ പോവാൻ… നിങ്ങൾ ഒക്കെ വിജാരിച്ചതു തന്നെ …യെസ് ആ മുഖം ഒരു നോക് കാണാനുള്ള പൂതി..😜😜…. എന്നെ ആരും പഞ്ഞിക്കിടരുത് 🙏…അപ്പോ ഞാൻ പോയി ഫ്രഷാവട്ടെ…. എല്ലാം കയിഞ്ഞു ഇറങ്ങുമ്പോയാണ് ഇന്ന് പുതിയ പി എ യെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നുണ്ടെന്നും ഇന്റർവ്യൂ ആണെന്നും ഒക്കെ മിന്നു പറഞ്ഞത്… അപ്പോ എനിക്ക് ലേശം കൗതുകം ഞാൻ കമ്പനിയിലെത്തി നേരെ ബോസിന്റെ കാബിനിലേക്ക് പോയി ഡോർ നോക്ക് ചെയ്തു…… ……,,,,,,,,,,,,, ഓഫിസിലെത്തി മെയിൽ ഒക്കെ ചെക്ക് ചെയ്തു പുതിയ പിഎ യേ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ സിവി അയച്ചവരെ കുറിച്ചൊക്കെ എന്റെ ആളുകളെ വീട്ടാന്വേഷിപ്പിചു എനിക്ക് ഓക്കേ ആണെന്ന് തോന്നിയ 10 പേരെ നാളെ ഇന്റർവ്യൂ അറ്റന്റ് ചെയ്യാനായിട്ട് മെയിൽ അയച്ചു….#📙 നോവൽ

ഫ്ലൈറ്റ് കുറച്ച് ഡിലേ ആയോണ്ട് ഉച്ചക് ആണ് ബാംഗ്ലൂർ ലാൻഡ് ആയത്… പിന്നെ വില്ലയിൽ ചെന്ന് ഫ്രഷായി ഫുഡ് കയിച്ചു നേരെ കമ്പനിയിലേക്ക് പോയി……. ……………….,,,,, ……………….,,,,, ……………….,,,,, വൈകുന്നേരം മിന്നു വന്നു ഫ്ലാറ്റിന്റെ ഡോർ തുറന്നു അകത്തു കയറിയപ്പോ അവളെ പേടിപ്പിച്ചോണ്ടവക്ക് ഒരു സർപ്രൈസ് കൊടുത്തു….. ഡി.. ഇത്ര പെട്ടന്ന് തിരിച്ചു വരാൻ … സാർ ഭീഷണി പേടിത്തിയോ…. ഞാൻ കുറച്ച് കഴിയാതെ വരില്ലെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോ എന്ത് പറ്റി…. സോംതിങ് …..🧐🧐…. ഒന്നൂലേഡി നിന്നെ വല്ലാണ്ട് മിസ്സ് ചെയ്തു അതൊണ്ട കെട്ടിപെറുക്കി പോന്നത്…. ഹാ … അത് ഞാൻ വിശ്വസിക്കണം…. സത്യം പറ മോളെ ഇവിടുന്നു പോയതിന് ശേഷം നീയും ബോസും തമ്മിൽ എന്തൊക്കെയോ നടന്നിട്ടുണ്ട്… പറ എല്ലാം മണി മണിയായി പറ എന്റെ കുട്ടി….🤓🤓….. റബ്ബേ പെട്ടു പോയോ… ഇവൾക്ക് എന്റെ മനസ്സ് വായിക്കാൻ വല്ല കഴിവും ഉണ്ടോ…. സത്യം പറഞ്ഞ ഉറപ്പ അയാളെ ഇഷ്ടം ഉള്ളോണ്ട വന്നത് എന്ന് കരുതും… എന്തേലും ഒരു കള്ളം മനസ്സിൽ വന്നിരുന്നേൽ…( ശാലുക ആത്മ)….🤔… അയാളെ ആർക്കു വേണം… മാത്രം അല്ല അങ്ങേര കല്യാണം ഒക്കെ സെറ്റായിട്ടുണ്ട് നീ ഇന്ന് സ്റ്റാറ്റസ് കണ്ടില്ലേ മുഖം കാണാത്ത ഒരു പെണ്ണിന്നോട് സംസാരിക്കുന്ന രീതിയിൽ ഒരു ഫോട്ടോയും വിൽ ബി മൈൻ സൂൺ എന്നൊക്കെ….. കണ്ടു… കണ്ടു… ചിലപ്പോ നിന്നെ വരുതിയിൽ ആകാനാണെങ്കിലോ…. അതൊന്നുമല്ല… അയാൾ പെണ്ണ് കാണാൻ പോയിട്ടുണ്ട്… സാർ ന്റെ വല്ലിമ്മ എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നു അങ്ങേർക്ക് എന്നെ റെക്കമെന്റ് ചെയ്യാൻ ഞാൻ എന്റെ എങ്കെജ്മെന്റ് കയിഞ്ഞത പറഞ്ഞു…. അങ്ങേര് പെണ്ണ് കാണാൻ പോവുന്നെന് മുന്നേ എന്നെ അയാൾക് വേണ്ടി ആലോയിച്ചിരുന്നു…. ഹോ.. ഹോ… അങ്ങനെയൊക്കെ നടന്നോ…. ഇത്രയൊക്കെ നിന്റെ പുറകേ നടന്നിടും നീ എന്താടി യഥാർത്ഥ സ്നേഹം തിരിച്ചറിയാത്തത്….. അയാളെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയതിന് നീ കരയും ഒരു നാൾ …… അതൊക്കെ വിടെ.. ഇന്ന് നിനക്ക് നാട്ടിന് കൊണ്ട് വന്നതൊന്നും വേണ്ടേ… അതൊക്കെ വിട്ടേ എനിക്കിപ്പോ അതിലൊന്നും വലിയ ഇൻട്രസ്റ്റ് ഇല്ല… എനിക്ക് എന്റെ പാരന്റ്സ് കണ്ടെത്തുന്ന പയ്യനെ മതി…. #📙 നോവൽ

#💃 Reels വീഡിയോസ് #👌 വൈറൽ വീഡിയോസ് #🎵 Song Status 🎧 #📙 നോവൽ #💭 Quote for life