തുടർകഥ

part 31 കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അർജുൻ ഇറങ്ങി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം തിരഞ്ഞത് അഭിയെയായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടതും അർജുന്റെ മുഖം മുറുകി. “അഭി…” അവൻ വേഗം അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “എന്തുപറ്റി നിന്റെ കൈക്ക്?” “ഒന്നുമില്ല ഏട്ടാ… ചെറിയ—” “ചെറിയതോ?” അർജുൻ അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് നോക്കി. “ഇവിടെ എന്താ നടന്നത്?” അഭി ഒന്നും പറയുന്നതിന് മുൻപ് അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ മാളവികയിലേക്ക് പോയി. കല്യാണവേഷത്തിൽ നിൽക്കുന്ന അവൾ. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കവിളിൽ ചുവന്ന പാട്. അർജുന്റെ മുഖത്തെ ദേഷ്യം പതുക്കെ മാറി. അവൻ മാളവികയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. “ഇതൊക്കെ എന്താ?” മാളവിക തലതാഴ്ത്തി. “ഞാൻ…” “നീ തന്നെയാണോ ഇവരെ വിളിച്ചത്?” അവൾ ഞെട്ടി അവനെ നോക്കി. “അല്ല…” “പിന്നെ കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന പിള്ളേരെ കൂട്ടി ഇവിടെ കല്യാണം മുടക്കാൻ നിന്നതെന്തിനാ?” “അർജുൻ, ഞാൻ ആരെയും വിളിച്ചിട്ടില്ല…” “അപ്പോൾ ഇവർ വന്നത് എങ്ങനെയാണ്?” അവളുടെ കണ്ണുകൾ അഭിയിലേക്ക് പോയി. അർജുൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു. “അഭി നിന്നെ സഹായിക്കാൻ വന്നതാണോ?” മാളവിക ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അർജുൻ കൂടുതൽ കലിപ്പോടെ ചോദിച്ചു “നിനക്ക് പ്രശ്നമുണ്ടെങ്കിൽ നേരെ പറയാൻ പറ്റില്ലേ? ഇങ്ങനെ പിള്ളേരെ കൂട്ടി പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാൻ മാത്രം ധൈര്യം കിട്ടിയോ?” തുടരും #പ്രണയം #തുടർകഥ #കാന്താരിയുടെ മാത്രം കലിപ്പൻ #story

part 22 “അവന് പെണ്ണ് കിട്ടാത്തതിന്റെ വില എന്റെ ജീവിതം കൊണ്ട് കൊടുക്കണമെന്നാണ് അവർ തീരുമാനിച്ചത്.” അഭി ഞെട്ടി അവളെ നോക്കി. “ഞാൻ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞതാണ്. പക്ഷേ ആന്റി പറയുന്നത്… ‘ഞങ്ങൾ നിന്നെ ഇത്രയും വർഷം വളർത്തിയില്ലേ, പഠിപ്പിച്ചില്ലേ… ഞങ്ങളുടെ മോനുവേണ്ടി ഇത്രയെങ്കിലും ചെയ്യണം’ എന്നാണ്.” അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. “അവർ ചെയ്ത നന്മകൾ മറക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല അഭി… അതുകൊണ്ടാണ് അവരോട് എതിർത്ത് നിൽക്കാനും കഴിയാത്തത്.” കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദത. പിന്നെ അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “അന്ന് ജീവൻ അർജുൻ ചേട്ടനെയും എന്നെയും കുറിച്ച് മോശമായി പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ മിണ്ടാതിരുന്നതും ഇതുകൊണ്ടാണ്.” അഭി അവളെ നോക്കി. “ഞാനും അർജുൻ ചേട്ടനും തമ്മിൽ എന്തോ ഉണ്ടെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചാൽ… ഈ കല്യാണത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറുമെന്ന് കരുതി.” അവൾ ഒരു വേദനയുള്ള ചിരി ചിരിച്ചു. “പക്ഷേ വിധി അവിടെയും എന്നെ തോൽപ്പിച്ചു.” അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും അർജുന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. അവൾ എഴുന്നേറ്റു. “ഞാൻ പോട്ടെ അഭി… കുറെ നേരമായി.” രണ്ടടി നടന്ന ശേഷം അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. “നാളെ കല്യാണമാണ്. ആരെയും വിളിക്കുന്നില്ല.” “എന്താ?” മാളവിക കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. “വിളിക്കാൻ എന്റെ സ്വന്തം എന്ന് പറയാൻ ആരുമില്ലല്ലോ…” അവൾ നടന്നു മറഞ്ഞു. അഭി അവൾ പോയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.#തുടർകഥ

Part 21 “നാളെ എന്റെ കല്യാണമാണ്.” അഭി ഞെട്ടി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. “എനിക്ക് ഈ കല്യാണം വേണ്ട അഭി.” “പിന്നെ എന്തിനാ…?” അവൾ പുഴയിലേക്ക് നോക്കി. “എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഒരു ആക്‌സിഡന്റിൽ മരിച്ചു, ഞാൻ ചെറുതായിരുന്നു. അവർ ഇന്റർ കാസ്റ്റ് മാര്യേജ് ആയിരുന്നതുകൊണ്ട് അമ്മയുടെ വീട്ടുകാരുമായി വലിയ ബന്ധമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ ഒരു ബന്ധുവാണ് എന്റെ മാമൻ. അന്ന് മാമനും ആന്റിക്കും മക്കളില്ലായിരുന്നു. ആരുമില്ലാതിരുന്ന എന്നെ അവർ ഏറ്റെടുത്തു.” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു. “എന്നെ പഠിപ്പിച്ചതും വളർത്തിയതും ആന്റിയാണ്. എനിക്ക് സ്വന്തം അമ്മയെപ്പോലെയായിരുന്നു.” അവൾ ഒന്ന് നിശ്ശബ്ദയായി. “മുപ്പത് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവർക്ക് ഒരു മോൻ ജനിച്ചു.” അഭി ഒന്നും പറയാതെ കേട്ടിരുന്നു. “മാമന്റെ ചെറിയ ബിസിനെസ്സ്ലേക്ക് മാമന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് വലിയൊരു എമൗണ്ട് ഇൻവെസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാമെന്ന് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അതിന് പകരം അവരുടെ മകനായ ജീവനുമായി എന്നെ വിവാഹം കഴിപ്പിക്കാമെന്ന് മാമൻ സമ്മതിച്ചു.” മാളവികയുടെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. “ജീവനെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് അറിയാം. എല്ലാ ദുശ്ശീലങ്ങളും ഉള്ള ആളാണ്. ലഹരിയും പെണ്ണുപിടിത്തവുമൊക്കെയുണ്ട്. നല്ല കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് ആരും അവനെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ തയ്യാറാകില്ല. അതുകൊണ്ടാണ്…” അവളുടെ ശബ്ദം മുറിഞ്ഞു. “അവന് പെണ്ണ് കിട്ടാത്തതിന്റെ വില എന്റെ ജീവിതം കൊണ്ട് കൊടുക്കണമെന്നാണ് അവർ തീരുമാനിച്ചത്. തുടരും #📔 കഥ #📙 നോവൽ #എന്റെ വരികൾ #തുടർകഥ #പ്രണയം

Part 19 മാളവികയോട് സംസാരിച്ചിട്ടേ പോകൂ എന്നൊരു വാശി അവനുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അർജുൻ വരുന്നത് കണ്ടതുമുതൽ അവൾ മനപ്പൂർവം തിരക്കിലായി. ഒരിക്കൽ ഫയൽ, പിന്നെ ഫോൺ, പിന്നെ മറ്റൊരു patient… എന്തിനും അവനെ ഒഴിവാക്കാൻ ഒരു കാരണം. അർജുൻ എല്ലാം കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ ആളൊഴിഞ്ഞ വരാന്തയിൽ അവളെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിട്ടിയതും അവൻ മുന്നിൽ കയറി നിന്നു. “ഇനി എന്ത് കാരണം പറഞ്ഞാ എന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ പോകുന്നത്?” “മാറി നിൽക്ക്. എനിക്ക് ജോലിയുണ്ട്.” “അത് ഞാൻ കഴിഞ്ഞ അരമണിക്കൂറായി കാണുന്നുണ്ട്.” അവൾ അവനെ മറികടന്ന് പോകാൻ ശ്രമിച്ചു. അർജുൻ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ച് തിരിച്ചു നിർത്തി. അവൾ ഭിത്തിയോട് ചേർന്ന് നിന്നു. അവൻ അവളുടെ ഇരുവശത്തും കൈകൾ ഭിത്തിയിൽ വെച്ച് വഴി തടഞ്ഞു. “ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് സംസാരിച്ചിട്ടേ പോകൂ.” “എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ താൽപര്യമില്ല.” “അത് നിന്റെ പ്രശ്നം. എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ താൽപര്യമുണ്ട്.” “നിങ്ങളുടെ വാശിക്ക് ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?” അർജുൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “ഒന്നും ചെയ്യണ്ട. ഒന്ന് നിന്നുതന്നാൽ മതി.” അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി “നിങ്ങളുടെ പ്രശ്നം എന്താണ്? എനിക്ക് നിങ്ങൾ പറയുന്നത് ഒന്നും കേൾക്കണ്ട ആളുകൾ വരുന്നുണ്ട് എന്നെ പോകാൻ അനുവദിക്ക് അല്ലേൽ ആളുകൾ അവൻ പറഞ്ഞത് പോലെ തെറ്റിദ്ധരിക്കും അവൻ അവന്റെ കൈ മാറ്റി കുറച്ച് പിറകോട്ടു നിന്നു അവൾ തിരിച്ചൊന്നും കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ പോയി #തുടർകഥ

പാർട്ട് 13 അർജുൻ അവളെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി. പിന്നെ ഒന്നും പറയാതെ നടന്നു. മാളവിക അവനെ നോക്കി നിന്നു. “അഹങ്കാരി…” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അവൻ കേട്ടോ ഇല്ലയോ എന്നറിയില്ല. പക്ഷേ നടന്ന് പോകുമ്പോൾ അവന്റെ ചുണ്ടിന്റെ കോണിൽ വളരെ നേരിയൊരു പുഞ്ചിരി വന്നിരുന്നു. ⸻ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് മാളവിക ഫയലുമായി corridor-ലൂടെ വേഗത്തിൽ നടക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ഫയലിലായിരുന്നു. മുന്നിലൂടെ ഒരാൾ പെട്ടെന്ന് മാറിയതോടെ അവൾ വശത്തേക്ക് മാറാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോഴാണ്… കാലിനടിയിൽ കിടന്നിരുന്ന ചെറിയൊരു വസ്തുവിൽ അവളുടെ കാൽ തട്ടിയത്. “അയ്യോ—” ശരീരം പെട്ടെന്ന് മുന്നോട്ട് തെന്നി. കയ്യിലെ ഫയൽ താഴേക്ക് വീണു. അവൾക്ക് ബാലൻസ് കിട്ടിയില്ല. അടുത്ത നിമിഷം— അവൾ വീഴുന്നതിന് മുമ്പേ ഒരു ശക്തമായ കൈ അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ ശരീരം പൂർണ്ണമായി അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പതിച്ചു. മാളവികയുടെ കൈ അറിയാതെ അവന്റെ ഷർട്ടിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവൾ പതുക്കെ മുഖമുയർത്തി. അർജുൻ. അവന്റെ മുഖം അവളുടെ മുഖത്തിന് തൊട്ടരികിൽ. കണ്ണുകളിൽ പതിവുള്ള അതേ ഗൗരവം. പക്ഷേ ഇത്തവണ… അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന ആ കൈ മാത്രം അവളെക്കാൾ അധികം എന്തോ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. മാളവികയുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു. അർജുൻ അവളെ നോക്കി. അവളും അവനെ നോക്കി. ആ നിമിഷം… അവന്റെ കൈ അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ തന്നെയായിരുന്നു. തുടരും #📔 കഥ #തുടർകഥ

പാർട്ട് 12 ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ വിശ്രമിച്ച ശേഷം രാവിലെ തന്നെ മാളവിക ആശുപത്രിയിലെത്തി. Night duty കഴിഞ്ഞ് നേരെ വന്ന ദിവസങ്ങളിലെ ആ മയക്കം ഇന്നില്ലായിരുന്നു. പുതിയ ഷിഫ്റ്റ്. പുതിയ തിരക്ക്. പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ ഇപ്പോഴും ആ ഒരു മുഖം. അർജുൻ. അവനെ വീണ്ടും കാണുമോ എന്നൊരു പ്രതീക്ഷയാണോ… അതോ സോറി പറയിപ്പിക്കാനുള്ള വാശിയാണോ… അവൾക്കുതന്നെ മനസ്സിലായില്ല. ഫയലുകൾ എടുത്തുകൊണ്ട് വാർഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു പരിചിതമായ ശബ്ദം പിന്നിൽ നിന്ന് കേട്ടത്. “ഇവിടെ വച്ചാൽ മതി.” അവളുടെ ചുവടുകൾ നിന്നു. ആ ശബ്ദം അവൾക്ക് മറക്കാനാകില്ലായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. അർജുൻ. അവൻ അവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. ഡ്രസിങ് കഴിഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു. ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടി. ഒരു നിമിഷം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അർജുന്റെ മുഖത്ത് പതിവുള്ള അതേ ഗൗരവം. മാളവികയുടെ മുഖത്ത് അതിശയവും… അതിനൊപ്പം ഒളിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ചെറിയ വിജയച്ചിരിയും. “അപ്പോൾ…” അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. “നിങ്ങൾ പോയില്ലല്ലേ?” അർജുൻ പുരികം ചുളിച്ചു. “ഞാൻ പോയതല്ലേ?” “പോയി.” “പിന്നെ?” “ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഇനി കാണില്ലെന്ന്.” അവൻ അവളെ നോക്കി. “എന്നെ കാണാൻ ഇത്ര ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നോ?” മാളവികയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി പെട്ടെന്ന് മങ്ങി. “അയ്യോ… അത്രയ്ക്ക് ഒന്നും സ്വപ്നം കാണണ്ട.” “എങ്കിൽ?” “സോറി പറയിപ്പിക്കാൻ ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്നു.” അവന്റെ മുഖം വീണ്ടും കടുത്തു. “വീണ്ടും അതേ കാര്യം.” “പിന്നെ എന്ത് പറയണം?” “ഒന്നും പറയണ്ട.” “എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഞാൻ പറയും.” “എനിക്ക് കേൾക്കാനുള്ള ബാധ്യതയില്ല.” അവൾ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “നിങ്ങൾക്ക് കലിപ്പിന് കുറവൊന്നുമില്ലല്ലോ.” “നിനക്ക് സംസാരിക്കാൻ കുറവൊന്നുമില്ലല്ലോ.” “അത് ശരിയാ.” അവൾ ഫയൽ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. “പക്ഷേ സോറി പറയാൻ നിങ്ങൾക്ക് വല്ലാത്ത കുറവാണ്.” അർജുൻ അവളെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി. #തുടർകഥ #തുടർകഥ #📔 കഥ

പാർട്ട്‌ 8 “എന്റെ സ്വന്തം സ്കൂട്ടിയുടെ അടുത്ത് ഞാൻ നിൽക്കുന്നത് എങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ വഴിയിലാകുന്നു?” അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. “പിന്നെ വണ്ടിയിടിച്ചിട്ട് നിർത്താതെ പോയതും ശരിയാണല്ലേ?” “അന്ന് എനിക്ക് പോകേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.” “ഓഹ്…” അവൾ പതിയെ തലയാട്ടി. “അപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ എല്ലാ തെറ്റിനും ഒരു കാരണം ഉണ്ടാകും.” അർജുൻ അവളെ നോക്കി. “എന്റെ തെറ്റ് ഞാൻ സമ്മതിക്കും.” “എപ്പോൾ?” “എനിക്ക് തോന്നുമ്പോൾ.” മാളവിക ചിരിച്ചു. “അത് തന്നെയാ നിങ്ങളുടെ പ്രശ്നം.” “എന്ത്?” “നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നത് മാത്രമാണ് സത്യം എന്ന് കരുതുന്നത്.” അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. മാളവിക മരുന്ന് അവന്റെ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. “ഇത് കഴിക്കണം.” “ഇല്ല.” “ശരി.” അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. വാതിലിലെത്തിയപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് നിന്നു. തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു: “ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞേക്കാം.” അർജുൻ അവളെ നോക്കി. “എന്ത്?” “നിങ്ങൾ എത്ര വലിയ ആളായാലും, എത്ര പണമുണ്ടായാലും, എത്ര വാശിയുണ്ടായാലും…” അവൾ പതിയെ തിരിഞ്ഞ് അവന്റെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി. “മര്യാദയ്ക്ക് പകരം പണം കൊടുക്കാൻ പറ്റില്ല.” മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത വീണു. അഭി പോലും ചിരിച്ചില്ല. അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ തന്നെ നിന്നു.#തുടർകഥ

part 7 രാത്രി പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 106-ാം റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് മാളവിക അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, അർജുന്റെ ബെഡിനരികിൽ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കയ്യിൽ ഒരു ബാഗ്. മേശപ്പുറത്ത് അർജുന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും ചില സാധനങ്ങളും. മാളവിക അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. “ആരാ?” അവൻ എഴുന്നേറ്റു. “അഭി.” “അർജുന്റെ ആരാ?” അഭി ഒന്ന് അർജുനെ നോക്കി. “അത്…” “അവനോട് ചോദിക്കണ്ട. പറയാൻ അറിയില്ല.” അർജുൻ കിടന്നുകൊണ്ട് തന്നെ പറഞ്ഞു. അഭി ഉടനെ മിണ്ടാതായി. മാളവിക അർജുന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “മരുന്ന് കഴിച്ചോ?” “ഇല്ല.” “എന്തുകൊണ്ട്?” “വേണ്ട.” “ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതല്ലേ?” “കേട്ടു.” “പിന്നെ?” “കഴിക്കാൻ താൽപര്യമില്ല.” മാളവിക കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി. പിന്നെ മരുന്ന് എടുത്ത് അവന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. “കഴിക്ക്.” അർജുൻ മരുന്നിലേക്ക് നോക്കി. “വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ.” “ഞാനും കേട്ടു.” അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് മരുന്ന് തിരിച്ചെടുത്തില്ല. “പക്ഷേ ഇത് കഴിക്കാതെ ഞാൻ പോകില്ല.” അർജുൻ പതിയെ അവളെ നോക്കി. “നിനക്ക് വേറെ പണിയില്ലേ?” “ഉണ്ട്.” “പിന്നെ പോ.” “ഇത് തീർത്തിട്ട് പോകാം.” അഭി ഇതെല്ലാം നോക്കിക്കൊണ്ട് കസേരയിൽ ഇരുന്നു. അവന് ചിരി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുന്റെ കണ്ണ് അവന്റെ മേൽ വീണു. “എന്താ?” “ഒന്നുമില്ല ചേട്ടാ.” “ചിരിക്ക്.” “ഇല്ല.” “ചിരിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ.” അഭി പെട്ടെന്ന് ചിരിച്ചു. “ഇത്രയും ദിവസം ചേട്ടനോട് ആരും ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല.” അർജുന്റെ മുഖം കടുത്തു. “നീ പുറത്തേക്ക് പൊയ്ക്കോ.” “എന്തിന്?” “പറഞ്ഞതുകൊണ്ട്.” അഭി എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മാളവിക തടഞ്ഞു. “അവൻ ഇവിടെ നിന്നോട്ടെ.” അർജുൻ അവളെ നോക്കി. “നീ തീരുമാനിക്കേണ്ട.” “നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാത്തിനും തീരുമാനം നിങ്ങളുടേതാണല്ലേ?” “അതെ.” “അതാണ് പ്രശ്നം.” അവൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദയായി. പിന്നെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “അന്ന് എന്റെ സ്കൂട്ടി തട്ടിയതും നിങ്ങളുടെ തീരുമാനം ആയിരുന്നോ?” #തുടർകഥ

പാർട്ട്‌ 6 ഏയ്…” അവൾ തിരിഞ്ഞു. “എന്റെ ഫോൺ.” “ആക്‌സിഡന്റ് സമയത്ത് പൊട്ടിപ്പോയി.” “ഹും.” “ആരെങ്കിലും വിളിച്ചോ?” “നിങ്ങളുടെ ഫോണിൽ ലോക്ക് ആയിരുന്നു.” അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. “വീട്ടിൽ ആരെയെങ്കിലും അറിയിക്കട്ടേ?” ഈ പ്രാവശ്യം അവൻ നേരെ അവളുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി. “വേണ്ട.” “എന്താ?” “എനിക്ക് ആരുമില്ല.” ഒരു നിമിഷം… മാളവികയ്ക്ക് എന്തോ തോന്നി. ആ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നു. അഹങ്കാരം അല്ല… വേദന. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവൻ പഴയ മുഖം തിരിച്ചുപിടിച്ചു. “സ്കൂട്ടിയുടെ ചെലവ് എത്രയായാലും ഞാൻ കൊടുക്കും.” “എനിക്ക് പണം വേണ്ട.” “അപ്പോൾ?” “ഒരു മനുഷ്യനായി പെരുമാറിയാൽ മതി.” അർജുൻ ചിരിച്ചു. “വൈകിപ്പോയി.” “എന്ത്?” “മനുഷ്യനാകാൻ.” ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായില്ല. അവൾ പതിയെ റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. പുറത്തിറങ്ങിയിട്ടും അവളുടെ മനസ്സിൽ മുഴുവൻ ആ മനുഷ്യനായിരുന്നു. ‘ഇവൻ ശരിക്കും അഹങ്കാരിയാണോ… അതോ എന്തോ ഒളിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?’ റൂമിനുള്ളിൽ… ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു അർജുൻ. മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു. ഒരു പേര് മാത്രം മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി… “മേഘ്ന…” അടുത്ത നിമിഷം… അവൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. “അവളെക്കുറിച്ച് ഇനി ഓർക്കണ്ട…” എന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് തല തിരിച്ചു. തുടരും… അഭിപ്രായങ്ങൾ അറീക്കണേ 🥰 #തുടർകഥ

പാർട്ട്‌ 2 എവിടേക്കാ…?” “വീട്ടിലേക്ക്.” “എന്റെ സ്കൂട്ടി ഇടിച്ചിട്ടോ…?” “ഇൻഷുറൻസ് ഉണ്ടാവില്ലേ…?” മാളവിക ഒരു നിമിഷം അവനെ തുറിച്ചുനോക്കി. “സോറി പറയാൻ അറിയില്ലേ…?” “ഇല്ല.” “എന്ത്…?” “അറിയില്ലെന്ന്.” അവന്റെ മറുപടി ശാന്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിലെ അഹങ്കാരം അവളുടെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിയാക്കി. “കാശുണ്ടെങ്കിൽ എന്തും ചെയ്യാമെന്നാണോ വിചാരം…?” അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. കാറിന്റെ ഡോർ തുറക്കാൻ നോക്കി. മാളവിക വീണ്ടും തടഞ്ഞു. “ഒരു മിനിറ്റ്.” ഇത്തവണ അയാൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നേരെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ദേഷ്യമില്ല… ചിരിയില്ല… ഒന്നുമില്ല. “എന്താ…?” “ആദ്യം ഒരു സോറി.” “പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ…?” “ഞാൻ പോലീസിനെ വിളിക്കും.” “വിളിക്ക്.” “ഞാൻ കാര്യമായിട്ടാണ് പറഞ്ഞത്.” “ഫോണും നിന്റേതല്ലേ… വിളിക്ക്.” അവൾ ശരിക്കും ഫോൺ എടുത്തു. അത് കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു. പതിയെ സ്കൂട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഒറ്റക്കൈ കൊണ്ട് സ്കൂട്ടി ഉയർത്തി സ്റ്റാൻഡിലിട്ടു. മാളവിക ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴ്‌സ് എടുത്തു. രണ്ടായിരത്തിന്റെ രണ്ട് നോട്ടുകൾ പുറത്തെടുത്ത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. “മിറർ മാറ്റാം”q മാളവിക ആ പണം വാങ്ങിയില്ല. “എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ പണം വേണ്ട.” “പിന്നെ…?” “ഒരു സോറി.” ആദ്യമായി അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു. പരിഹാസം നിറഞ്ഞ ചിരി. “സോറി കൊണ്ട് മിറർ ഒട്ടുമോ…?” “അത് മര്യാദയാണ്.” “അങ്ങനെയൊരു മര്യാദ എനിക്ക് അറിയില്ല.” അത്രയും പറഞ്ഞ് പണം വീണ്ടും പേഴ്‌സിലിട്ടു. കാറിൽ കയറി. വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. “ഡോ…!” മാളവിക വീണ്ടും വിളിച്ചു. ഇത്തവണ അയാൾ ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തി. “പേര് എന്താ…?” രണ്ട് നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത. ശേഷം വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “അതറിയേണ്ട ആവശ്യം നിനക്കില്ല.” #തുടർ കഥ 📚 #പ്രണയം