ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mmyPxAa?d=n&ui=v64j8rk&e1=cകുങ്കുമപ്പാടം. 9 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 രമണിയ്ക്ക് ആദ്യം തോന്നിയത് തന്റെ മകൾ രാജിയാണ് തനിയ്ക്ക് മുമ്പിൽ നിന്ന് നെഞ്ചുരുകി കരയുന്നതെന്നാണ്. മണ്ണടിയിൽ കെട്ടിച്ച് വിട്ടിരിയ്ക്കുന്ന തന്റെ മകൾ രാജിയ്ക്കും ഇതേ പ്രായം തന്നെ വരും. സംഗീതയെ പോലെ രാജിയ്ക്കും അപ്പുക്കുട്ടന്റെ പ്രായമുള്ള ഒരാൺകുഞ്ഞാണ് ഉള്ളത്. സംഗീതയ്ക്ക് അൽപ്പ നേരം പൊട്ടികരഞ്ഞതോടെ സങ്കടത്തിന് അൽപ്പം ശമനമുണ്ടായി. "എന്റെ മോളേ.. അന്ന് വന്ന് നിന്നെ കുറിച്ച് തിരക്കിയ ആ മനുഷ്യനോട് നീ ഇവിടെ അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന കൊടുമകളെ കുറിച്ച് ഞാൻ വിശദമായി പറഞ്ഞതാണ്. അതറിഞ്ഞിട്ട് പോലും നിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഒറ്റ മനുഷ്യൻ പേരിനെങ്കിലും ഇങ്ങോട്ടൊന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ലല്ലോ കുഞ്ഞേ.. നീ അവരോട് എന്തൊക്കെ തെറ്റ് ചെയ്‌തെന്ന് പറഞ്ഞാലും ഇത് കേട്ടിട്ട് ഇളകാത്ത മനസുണ്ടോ..." രമണി അതിശയത്തോടെ മൂക്കത്ത്‌ വിരൽ വച്ചു. "വേണ്ട ചേച്ചീ.. അവിടുന്ന് ആരെങ്കിലും വന്നാൽ പോലും ഞാനവരുടെ മുമ്പിലേക്ക് ചെല്ലില്ല.. ആരും വരണ്ട.. എന്നെ കാണാൻ ആരും വരണ്ട.. എനിയ്ക്കിനി മരിച്ചാൽ മതി.. അത് എനിയ്ക്കൊരു സമ്മാനം പോലെ എന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടിയ ആൾ തന്നോളും.. അതിനപ്പുറമൊന്നും മോഹിയ്ക്കാനുള്ള യോഗ്യത എനിയ്ക്കില്ല." സംഗീത വലതുകയ്യുടെ പിൻ പുറം കൊണ്ട് ഇരു കണ്ണുകളും തുടച്ചു. "നീ നിന്നെ കുറിച്ച് മാത്രമേ ചിന്തിയ്ക്കുന്നുള്ളല്ലോ മോളേ.. നിനക്കൊരു കുഞ്ഞില്ലേ. അതിനെ പാതി വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് നിനക്ക് പോകാൻ പറ്റുവോ മോളേ... ഇവിടെ എന്താ നടക്കുന്നതെന്ന് തിരിച്ചറിയാനുള്ള പ്രായം പോലും ആയിട്ടില്ല അതിന്. അതിനെ കുറിച്ചോർക്കാതെ നീ മരണത്തെ പറ്റി ചിന്തിയ്ക്കല്ലേ മോളേ. ദൈവം പൊറുക്കൂല്ല അത്.." "ദൈവമോ.. ഏത് ദൈവം.. അങ്ങനൊരു ശക്തി ഈ ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടോ ചേച്ചീ.. ഇല്ല... അങ്ങനൊരു ശക്തി ഈ ഭൂമിയിൽ ഇല്ല.. ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ..." സഗീതയുടെ ഒച്ച ഇടറിയിട്ട് അവൾ പെട്ടന്ന് നിർത്തിക്കളഞ്ഞു. "അങ്ങനൊന്നും പറയല്ലേ മോളേ.. ആ ശക്തി എല്ലാം കണ്ടുകൊണ്ട് മുകളിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. ഇതെല്ലാം മാറും മോളേ.. മാറാതെ എവിടെ പോവാൻ.. ഇതിനപ്പുറം തുള്ളിയിട്ടുള്ളവർ നിലത്ത്‌ വന്നു സമ്മാനം മേടിച്ചിട്ടുള്ള ചരിത്രമേ നമുക്ക് മുൻപിലുള്ളൂ. പിന്നാണോ ഈ അമ്മയും, മകനും..." സംഗീതയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കവേ രമണിയുടെ ചങ്ക് പൊടിഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് എവിടേയ്‌ക്കോ പോകാനുള്ള മട്ടിൽ വീട്ടിനുള്ളിൽ നിന്നും രവീന്ദ്രൻ ഇറങ്ങി വരുന്നത്. "അമ്മേ.. സംഗീതയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും കഴിയ്ക്കാൻ കൊടുക്കണേ. ആ മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം രാവിലെ മുതൽ ഒറ്റ വക വയറ്റിൽ ചെന്നിട്ടില്ലെന്ന്..." രവീന്ദ്രൻ അമ്മയ്ക്ക് നിർദേശം കൊടുത്തിട്ട് ഇറങ്ങി പുറത്തേയ്ക്ക് പോയി. "കേറി വാ മോളേ.. ചോറിരിപ്പുണ്ട്. ഒരു രണ്ട് പിടി കഴിച്ചിട്ട് പോ. അപ്പു മോൻ അവിടെ മല്ലികയുടെ വീട്ടിൽ അവളുടെ മോന്റെ കൂടെ ഇരുന്നു കളിയ്ക്കുന്ന കണ്ടാരുന്നു.. മോള് കേറി വാ.. ആ ജന്തുക്കളോടുള്ള വാശിയ്ക്ക് നീ വയറ് കാഞ്ഞിരിയ്ക്കല്ലേ.." രമണി നിർബന്ധിച്ചു. "വേണ്ട ചേച്ചീ.. ഞാൻ മോനേ വിളിച്ചോണ്ട് വരട്ടെ.." സംഗീത അവിടെ നിന്നും നടന്നു മല്ലികയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ അമ്മയെയും കാത്തിരുന്ന അപ്പുവിനെയും കൂട്ടി അവൾ വീട്ടിലേക്ക് പോന്നു. അവന് വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ ബക്കറ്റിൽ ജീവനുള്ള നാല് മത്സ്യങ്ങൾ കിടക്കുന്നത് കണ്ട് സന്തോഷമായി. അവൻ വെള്ളത്തിൽ കയ്യിട്ട് മെല്ലെ മീനിന്റെ ശരീരത്ത്‌ തൊട്ടപ്പോൾ മത്സ്യം പിടഞ്ഞുയരുന്നത് കണ്ട് അവൻ കൈകൊട്ടി ചിരിച്ചു. അന്ന് വൈകുവോളം അവൻ ബക്കറ്റിൽ കിടക്കുന്ന മീനിന് ചുറ്റും തന്നെ ഇരുന്നു. സംഗീത അവനോട് വന്ന് എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ട് പോ മോനേ എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും അതൊന്നും അവൻ കേട്ട മട്ടേ കാണിച്ചില്ല. ♦️ അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ എട്ടു മണിയായിട്ടുണ്ടാകും സനൽ ഓട്ടോയുമായി ഓടാൻ പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പാണെന്ന് കണ്ട് അവന് കഴിയ്ക്കാൻ വേണ്ടി രണ്ട് ദോശയും ചുട്ട് സാമ്പാറും എടുത്ത്‌ കൊണ്ട് സുഭാഷിണി അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. ദോശപ്പാത്രം അവർ മകന്റെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു. "ചായ എടുത്തില്ലേ അമ്മേ..." അവൻ ദോശ മുറിച്ച് സാമ്പാറിൽ തൊട്ടു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. സുഭാഷിണി അടുക്കളയിൽ ചെന്ന് സനലിനു വേണ്ടി ഇട്ട് വച്ചിരുന്ന ചായ ഒഴിച്ചെടുത്ത്‌ അവന് കൊണ്ട് കൊടുത്തു. "നീ ഇന്നലെ രാത്രി അവളോട് അക്കാര്യം സംസാരിച്ചായിരുന്നോ മോനേ.." മുഖവുര ഏതും കൂടാതെ സുഭാഷിണി തിരക്കി. "എന്ത് കാര്യം.." അവൻ ദോശ കഴിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ അമ്മയെ നോക്കി. "എന്ത് കാര്യമെന്നോ.. ഇനിയും നീ അവളെ ഇവിടുത്തെ തമ്പുരാട്ടിയായി വച്ചു വാഴിയ്ക്കാൻ പോവാണോടാ... അവളെ ഇവിടുന്ന് പറഞ്ഞു വിടണ്ടേ... അല്ലാതെ ബീനയെ നിനക്ക് കല്യാണം കഴിച്ചു ഈ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് വരാൻ പറ്റുവോ.." "എന്താ കൊണ്ട് വന്നാല്.. ബീന വരാൻ തയ്യാറാണെങ്കിൽ ഞാൻ ഇന്ന്‌ തന്നെ അവളെ കല്യാണം കഴിച്ച് ഈ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് വരും.. ആര് തടയും അതിനെ.. അവൾക്ക് എന്നെ തടയാനോ, പോലീസിലോ പട്ടാളത്തിലോ ഒന്നും കൊണ്ട് പോയി പരാതി കൊടുക്കാൻ പറ്റില്ല അമ്മേ.. അവളെ ഏതോ ഒരു അമ്പലനടയിൽ വച്ചു കഴുത്തിൽ ഞാനൊരു താലി കെട്ടിക്കൊടുത്തു എന്നല്ലാതെ ഞാനവളെ കല്യാണം കഴിച്ചതിന്റെ ഒരു രേഖയും നിലവിൽ ഇല്ല." "എന്നാലും ബീനമോളെ നീ കല്യാണം കഴിച്ചുകൊണ്ട് വരുമ്പോ അവളിവിടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ അവൾ കിടന്ന് ബഹളം വയ്ക്കില്ലേ. ഇന്നലെ തന്നെ നീ കണ്ടതല്ലേ, അവളൊന്നു അലറി വിളിച്ചപ്പോൾ തന്നെ മുഴുവൻ നാട്ടുകാരും വന്ന് നമ്മുടെ വീട് വളഞ്ഞത്.. ഇത് പക്‌ഷേ അങ്ങനൊന്നും തീർന്ന് പോയെന്ന് വരില്ല.. നീ അവളെ കല്യാണം കഴിച്ചതിന് തെളിവൊന്നും ഇല്ലെന്ന് നമ്മൾ പറയുന്നു. പക്‌ഷേ നിന്റെ മകനെ പ്രസവിച്ചവളാണ് അവളെന്ന് ഈ മാലോകർക്ക് മുഴുവൻ അറിയാം." "എനിയ്ക്കാ വിവരം കെട്ടവളോട് സംസാരിയ്ക്കാനൊന്നും വയ്യ.. ഞാൻ ഒന്ന് പറയുമ്പോ അവള് ഒമ്പത് പറയും. അവസാനം അവള് തന്നെ എന്റെ കൈക്ക് പണിയുണ്ടാക്കി വയ്ക്കുകയും ചെയ്യും." "ഞാനാണോ മോനേ അവളോട് അക്കാര്യം സംസാരിയ്ക്കേണ്ടത്. നീയല്ലേ അവളുടെ ഭർത്താവ്. അവളെ നിനക്കിനി വേണ്ടെങ്കിൽ അത് അവളുടെ മുഖത്ത്‌ നോക്കി പറഞ്ഞേക്കണം. അവൾ എങ്ങോട്ടെന്ന് വച്ചാൽ ആ നശിച്ചതിനെയും വിളിച്ചു കൊണ്ട് ഇറങ്ങി പോട്ടെ " "അമ്മ പറഞ്ഞാൽ മതി അവളോട് അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പൊയ്ക്കൊള്ളാൻ. ഇറങ്ങി പോയില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ തിരിച്ചു വരുമ്പോ എടുത്ത്‌ പുറത്തേയ്ക്ക് എറിയുമെന്ന് പറഞ്ഞേക്ക് രണ്ടിനെയും.." "അവള് പോകാൻ തയ്യാറല്ലെന്ന് പറഞ്ഞാലോ മോനേ... അവളുടെ ഭാവവും, പടുതിയും ഒക്കെ കണ്ടിട്ട് അങ്ങിനെ പറയാനാ സാധ്യത.." "എങ്കിൽ വേറേ എത്രയോ വഴികളുണ്ട് അമ്മേ അവളെ ഒഴിവാക്കാൻ നമുക്ക് മുൻപിൽ.. ആറ്റിൽ കുളിയ്ക്കാൻ പോകുമ്പോഴോ, അതല്ലെങ്കിൽ അവൾ ഫാനിൽ സ്വയം കുടുക്കിട്ടിട്ടോ, അതും പോരെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും കീട നാശിനി അറിയാതെ എടുത്ത്‌ കഴിച്ചിട്ടോ ചത്തു പോയെന്നിരിയ്ക്കും. അവൾ സ്വയം ചെയ്യുന്നതൊന്നും നമ്മുടെ തലയിൽ വരില്ലല്ലോ അമ്മേ.." സനൽ ദോശ തിന്ന് തീർത്ത ശേഷം പാത്രം അമ്മയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. അതിന് ശേഷം ചായയും കുടിച്ചിട്ട് പോയി മുഖം കഴുകി വന്നിട്ട് ഓട്ടോയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോയി. രാവിലെ ഒമ്പതര മണി കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. രാവിലെ മകൻ പറഞ്ഞ കാര്യം മനസ്സിലിട്ടു കൂട്ടിയും കുറച്ചും, പിന്നെ അതിന്റെ ശതമാനക്കണക്ക് എടുക്കുകയും ചെയ്തിട്ട് സുഭാഷിണി നേരെ അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ സവിത ഗ്യാസ് അടുപ്പിൽ ദോശക്കല്ല് വച്ച ശേഷം അത് ചൂടായി കിട്ടാൻ കാത്ത്‌ നിൽക്കുകയാണ്. അതിനിടെ അവൾ മാവിൽ തവിയിട്ട് ഇളക്കിയ ശേഷം വെള്ളം പാകത്തിന് ചേർത്തിട്ടുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി. അപ്പു ഒരു പാത്രവും പിടിച്ച് അമ്മ എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് സശ്രധം വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട്അവളുടെ അടുത്ത്‌ നിൽപ്പുണ്ട്. സുഭാഷിണി അവിടേയ്ക്ക് വന്ന ശേഷം റെഗുലേറ്ററിൽ നിന്ന് അടുപ്പിലേക്കുള്ള ഗ്യാസ് കണക്ഷൻ ഓഫാക്കി വച്ചു. അടുപ്പിൽ തീനാളം കെട്ടു പോയപ്പോഴാണ് അടുത്ത്‌ സുഭാഷിണി നിൽക്കുന്നത് സംഗീത കണ്ടത്. "അമ്മ എന്ത് പണിയാ അമ്മേ കാണിച്ചത്. അമ്മ എന്തിനാ ഗ്യാസ് ഓഫ്‌ ചെയ്തു കളഞ്ഞത്.." അവൾ ദയനീയതയോടെ സുഭാഷിണിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി "നീയെന്തു പണിയാടീ കാണിയ്ക്കുന്നത്. നിന്നോട് ആര് പറഞ്ഞു ഫ്രിഡ്ജിൽ ഇരിയ്ക്കുന്ന മാവെടുത്ത്‌ ദോശ ചുട്ട് വിഴുങ്ങാൻ. നിനക്ക് വിശക്കുന്നെങ്കിൽ ഇവിടെ പഴഞ്ചോറ് ഇരിപ്പില്ലേടീ. അതെടുത്ത്‌ കഴിച്ചോണം. ഇത് ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് എന്റെ സനലിനു രാവിലെ ജോലിയ്ക്കു പോകും മുമ്പേ കഴിച്ചിട്ട് പോകാൻ ആട്ടി വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന മാവാ.. നീ അതെടുത്തിട്ട് ചമ്മാളിയ്ക്കാൻ നിൽക്കാതെ അതെടുത്ത സ്ഥാനത്ത്‌ കൊണ്ട് പോയി തിരികെ വച്ചോ.." സുഭാഷിണി ഫ്രിഡ്ജിന് നേർക്ക് കൈ ചൂണ്ടി. "അമ്മേ, എനിയ്ക്കല്ല അമ്മേ ഞാൻ ദോശ ചുടുന്നത്. എന്റെ കുഞ്ഞിന് വേണ്ടിയാ... അമ്മ അവിടെ ഇരിപ്പുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ പഴഞ്ചോറ് പോലും എനിയ്ക്ക് ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് വേണ്ട. ഞാനെന്റെ കുഞ്ഞിന് രണ്ട് ദോശ ചുട്ട് കൊടുത്തോട്ടെ അമ്മേ. രണ്ടേ രണ്ടെണ്ണം മതി അമ്മേ.." "പറ്റില്ലെന്ന് സുഭാഷിണി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ പറ്റില്ലെന്ന് തന്നെയാ അതിന്റെ അർത്ഥം.. നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞത് ചെയ്യെടീ.. ആ മാവ് തിരികെ കൊണ്ട് ഫ്രിഡ്ജിൽ വയ്ക്ക്. നിന്റെ മോനെന്താടീ, ദോശ മാത്രമേ തൊണ്ടയ്ക്ക് കീഴേയ്ക്ക് ഇറങ്ങത്തൊള്ളോ. വേണെങ്കിൽ ചെക്കന് പഴഞ്ചോറ് എടുത്ത്‌ അണ്ണാക്കിലേക്ക് തള്ളി കൊടുക്കെടീ.." സുഭാഷിണിയ്ക്ക് പെട്ടന്ന് ദേഷ്യം വന്നു. മാവിൽ നിന്ന് തവി എടുത്തു മാറ്റിയ ശേഷം സംഗീത ആ പാത്രം അതേപോലെ എടുത്ത്‌ ഫ്രിഡ്ജിൽ കൊണ്ട് വച്ചു. "നീ ആ ചെക്കന് ഒരു പാത്രത്തിൽ കുറച്ച് പഴഞ്ചോർ എടുത്തു കൊടുത്തിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് വാ. എനിയ്ക്ക് നിന്നോട് അൽപ്പം സംസാരിയ്ക്കാനുണ്ട്.. ചെക്കനെ പുറത്തിരുത്തിയേക്ക്." "അമ്മ പറഞ്ഞോ. എന്റെ കുഞ്ഞ് എന്റടുത്ത്‌ നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് അമ്മയ്ക്ക് ഒരു അസൗകര്യവും ഉണ്ടാവില്ല. പോരെ.." "അവന് വിശക്കുന്നെന്ന് അല്ലെടീ നീ പറഞ്ഞത്.. അതാ ഞാൻ പറഞ്ഞത് ചെക്കന് പഴങ്കഞ്ഞി എടുത്ത്‌ കുടിയ്ക്കാൻ കൊടുത്തിട്ട് വരാൻ." "സാരമില്ല അമ്മേ. അമ്മ തന്നെ നൂറ്‌ വട്ടം എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതല്ലേ ഒരു നേരം ആഹാരം കഴിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കുന്നത് കൊണ്ട് ആരും ചത്തു പോയ ചരിത്രമൊന്നും ഈ ലോകത്ത്‌ ഇല്ലെന്ന്.. ഇപ്പോഴേ ഒരു നേരമൊക്കെ ആഹാരം കഴിയ്ക്കാതിരുന്നാലേ കുറച്ച് കൂടി കഴിയുമ്പോ അത് രണ്ട് നേരവും, മൂന്ന് നേരവും ഒക്കെ ആക്കിയെടുക്കാൻ പറ്റൂ." സംഗീത പറഞ്ഞത് കേട്ട് അൽപ്പനേരം സുഭാഷിണി അവളെ നോക്കി നിന്നു. താൻ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞതിൽ നിന്ന് ഒരടി പിന്നോട്ടില്ലെന്ന് അവളുടെ മുഖം വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അമ്മയ്‌ക്കൊന്നും സംസാരിയ്ക്കാനില്ലേ.." സുഭാഷിണി നിശബ്ദയായി നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് സംഗീത തിരക്കി. "നീ.. നീ എന്തെങ്കിലും ഒരു തീരുമാനം എടുത്തിട്ടുണ്ടോ സനലിന്റെ കാര്യത്തിൽ.. അവൻ നിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തിട്ടുണ്ട്.. അത് നിന്നെ അറിയിയ്ക്കാൻ അവൻ എന്നെയാണ് ചുമതലപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്. അതാ എനിയ്ക്ക് നിന്നോട് സംസാരിയ്ക്കാൻ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത്." അവർ ഒന്ന് നിർത്തി. സംഗീത ഒരു കൈകൊണ്ട് ജനൽക്കമ്പികളിൽ പിടിച്ചിട്ടു മറു കയ്യാൽ അപ്പുക്കുട്ടന്റെ ശിരസ്സിൽ മെല്ലെ തലോടുകയാണ്. "നിനക്ക് ഞാൻ പറയുന്നത് മനസിലാകുന്നുണ്ടോടീ. ഒരു കണക്കിന് പറഞ്ഞാൽ നിന്റെയും സനലിന്റെയും ജീവിതത്തിന് അത് തന്നെയാ നല്ലത്. എന്നും തല്ലും, അടിയും, ഇടിയും, തൊഴിയുമായിട്ട് എത്ര നാൾ നീയീ വീട്ടിൽ ജീവിച്ചു പോകുമെടീ.. ജീവിതത്തിൽ നിനക്കും ഒരിത്തിരി സമാധാനമൊക്കെ വേണ്ടേ.." സംഗീതയിൽ നിന്ന് ഒരു മറുപടി കാത്തിട്ടെന്നോണം അവർ അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത്‌ എന്തെന്ന് വിവേചിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത ഒരു ഭാവമായിരുന്നു കാണാൻ ഉണ്ടായിരുന്നത്. "എനിയ്ക്കിത്രയേ പറയാനുള്ളൂ. എന്റെ മുമ്പിൽ കിടന്ന് ഇങ്ങനെ രണ്ടും കൂടി തമ്മിലടിച്ചു തീരാൻ നിൽക്കാതെ നീ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി പോ സംഗീതേ... അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ട് നിനക്കൊരു അബദ്ധം പറ്റിപ്പോയതാണെന്നും, നീ തിരികെ വന്നല്ലോ എന്നും ഓർത്ത്‌ നിന്റെ വീട്ടുകാർ നിന്നെ ഇരു കയ്യും നീട്ടി സ്വീകരിയ്ക്കുമെടീ. നിനക്ക് വേണെങ്കിൽ നിന്റെ ഇഷ്ടത്തിനുള്ള വേറൊരു ജീവിതവും കിട്ടും. സനൽ എന്തായാലും നിന്നെ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ സ്ഥിതിയ്ക്ക് നിന്റെ മുമ്പിൽ ഇനി അത് മാത്രമേ മാർഗമുള്ളൂ.. നിന്റെ വീട്ടിൽ നീ തിരികെ ചെന്നു കയറുന്നതോർത്ത്‌ നീ ഒട്ടും ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ട. നിന്നെ അവർ അവരുടെ മകളായി തന്നെ അംഗീകരിയ്ക്കും.. പിന്നെ നിന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഞങ്ങളിവിടെ പിടിച്ച് വയ്ക്കും എന്നോർത്ത്‌ നീ ഭയപ്പെടുകയെ വേണ്ട. അതിനെയും കൂടി നീ കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോ. ഒരിയ്ക്കലും അതിന്റെ അവകാശവും പറഞ്ഞിട്ട് സനൽ അങ്ങോട്ട് വരില്ല. അത് ഞാൻ നിനക്ക് തരുന്ന വാക്കാ. പോരെ..നിന്നെയും കുഞ്ഞിനേയും കാണുന്നത് തന്നെ നിന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് നല്ല സന്തോഷം ആകുമെടീ." അവർ എന്തോ സൗജന്യം ചെയ്തു കൊടുത്ത മട്ടിൽ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു. "മതിയമ്മേ..എന്റെ വീട്ടുകാരെ അമ്മ സന്തോഷിപ്പിച്ചത് ഇത്രയൊക്കെത്തന്നെ ധാരാളം.. വീട്ടുകാരെ മുഴുവൻ ധിക്കരിച്ചു സ്നേഹിച്ച പുരുഷന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങിപ്പോയവൾ സർവവും നശിച്ചു നാല് വയസുള്ള ഒരു കുഞ്ഞുമായി മടങ്ങി വരുന്നത് കാണുമ്പോൾ ഏത് അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കുമാ അമ്മേ സന്തോഷമുണ്ടാകാത്തത്.. പക്‌ഷേ ആ സന്തോഷം എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും കൊടുക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറല്ല... പിന്നെ, അമ്മ പറഞ്ഞത് പോലെ ഞാനും എന്റെ കുഞ്ഞും ഇവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി തന്നേക്കാം. അത് പക്‌ഷേ എന്റെ വീട്ടിലേക്കല്ല, ഈ ലോകത്തിന്റെ വിശാലമായ ഏതെങ്കിലും കോണിലേക്ക്... അത് പോരെ അമ്മയ്ക്ക്." "മതി.. എവിടെപ്പോയാലും ജീവിയ്ക്കാമെന്ന് നിനക്ക് ആത്മ വിശ്വാസം ഉണ്ടെങ്കിൽ എവിടെ വേണമെങ്കിലും നിനക്ക് പോകാം.. ഞാനോ സനലോ അതിന് തടസം നിൽക്കില്ല... ഇവിടെ കിടന്ന് തമ്മിലടിച്ചു മനഃസമാധാനമില്ലാതെ ചത്ത്‌ തുലഞ്ഞു പോകുന്നതിലും എത്രയോ ഭേദമാ അത്..." "ശരി അമ്മേ. അമ്മയ്ക്ക് തീരുമാനിയ്ക്കാം എന്നാണ് ഞാനും എന്റെ കുഞ്ഞും ഇവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി തരേണ്ടതെന്ന്. അമ്മ പറയുന്നതിൽ നിന്ന് അധികം ഒരു നിമിഷം പോലും ഞാനും എന്റെ മകനും ഈ വീട്ടിൽ നിൽക്കില്ല... അത് പോരെ." "അത്രയും മതി മോളേ..." സുഭാഷിണിയ്ക്ക് അതിൽപ്പരം ഒരു സന്തോഷം വേറേ ഉണ്ടാകാനില്ല. സംഗീത കുറെ ബലം പിടിച്ച് നിൽക്കുമെന്നും, ഒരു കയ്യാങ്കളിയിലൂടെ അല്ലാതെ അവളെ പുറത്തിറക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും ആയിരുന്നു അവരുടെ അനുമാനം. "ഞാനല്ല തീരുമാനിയ്ക്കേണ്ടത്.. അമ്മയ്ക്കോ സനലിനോ തീരുമാനിയ്ക്കാം ഞങ്ങൾ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് എന്നാണ് ഇറങ്ങി തരേണ്ടതെന്ന്. ഞാനീ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി പോകുമ്പോ അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് എന്നെ സ്വന്തം മകളായി സ്വീകരിച്ചു എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് അമ്മ കൈനീട്ടി വാങ്ങിയ ഒരു പൊതിക്കെട്ടുണ്ട്.. എന്റെ അച്ഛന്റെ ജീവരക്തം.. നെഞ്ച് പൊട്ടി എന്റെ അച്ഛനുണ്ടാക്കിയ പതിനഞ്ചു ലക്ഷം രൂപ.. അതെനിയ്ക്ക് തിരികെ കിട്ടിയിരിയ്ക്കണം. അത് മാത്രം പോരാ, എന്റെ കയ്യിലും, കാതിലും, കഴുത്തിലുമായി ഉണ്ടായിരുന്ന ആറു പവൻ സ്വർണ്ണം.. ഇതും എന്റെ കയ്യിൽ നിങ്ങൾ തിരികെ തരണം... തന്നേ മതിയാകൂ.. ഇത് രണ്ടും എന്നെ തിരികെ ഏൽപ്പിയ്ക്കാൻ സനലും, അമ്മയും എപ്പോൾ തയ്യാറാകുന്നോ ആ നിമിഷം സംഗീത ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി തന്നിരിയ്ക്കും.. സംഗീത തനിച്ചല്ല, എന്റെ കുഞ്ഞിനേയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട്..." (തുടരും ) കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ