☘️❤️ഭൈരവാഗ്നി❤️☘️5 ഭൂഗർഭ നിലവറയ്ക്കുള്ളിലെ തണുപ്പ് ഒരു ശവക്കല്ലറയ്ക്ക് സമാനമായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ മാത്രം ജീവിച്ചിരുന്ന, ലണ്ടനിലെ വലിയ ലബോറട്ടറികളിൽ സൂക്ഷ്മദർശിനിയിലൂടെ ലോകത്തെ നോക്കിക്കണ്ട ആര്യൻ എന്ന യുവ ഗവേഷകന് തന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ നടക്കുന്നതൊന്നും യുക്തിഭദ്രമായി വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ചുവരുകളിലെ പ്രകൃതിദത്ത കല്ലുകളിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടിരുന്ന നീലവെളിച്ചം പതുക്കെ മങ്ങി ഇരുളിലേക്ക് വഴിമാറിയപ്പോൾ, ആ കറുപ്പിലേക്ക് ഒരു പുതിയ ഭയം അരിച്ചുകയറി. ചുവരുകളുടെ ഇടുങ്ങിയ വിള്ളലുകളിലൂടെ അരിച്ചുകയറുന്ന കറുത്ത കോടമഞ്ഞ് നിലവറയുടെ കരിങ്കൽ തറയിൽ ഒരു കട്ടിപ്പുതപ്പ് പോലെ പടർന്നുപിടിക്കുകയാണ്. അതിനൊപ്പം മുകളിലെ മൺപാളികൾക്കും കല്ലുകൾക്കും അപ്പുറത്തുനിന്ന് ഭദ്രയുടെ ചിലങ്കകളുടെ ശബ്ദവും വശ്യവും ക്രൂരവുമായ ആ ചിരിയും മുഴങ്ങിക്കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോഴെല്ലാം ആര്യന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒരു താളവുമില്ലാതെ ദ്രുതഗതിയിലായി. ​വലതുകാലിലെ നീലവിഷം അവന്റെ ശരീരമാകെ പടരുകയാണെന്ന് അവനറിഞ്ഞു. അവന്റെ രക്തക്കുഴലുകൾ ചർമ്മത്തിന് മുകളിലേക്ക് നീലനിറത്തിൽ തടിച്ചുകൂടി നിൽക്കുന്നത് ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലും കാണാമായിരുന്നു. എങ്കിലും അവന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ മാധവൻ ഈശാൻ മുന്നിലേക്ക് നീട്ടിയ, ചുവപ്പുനിറത്തിൽ ജ്വലിക്കുന്ന ആ പുരാതന താളിയോലയിലായിരുന്നു. ഒരു ശാസ്ത്ര ഗവേഷകനെന്ന നിലയിൽ തന്റെ യുക്തിക്ക് നിരക്കാത്ത കാര്യങ്ങളാണ് ചുറ്റും നടക്കുന്നതെങ്കിലും, എന്തോ ഒരു നിഗൂഢ സത്യം ഇതിന് പിന്നിലുണ്ടെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു. അവൻ ആ താളിയോലയിലെ വരികളിലേക്ക് കണ്ണുകൾ കൂർപ്പിച്ചു. വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, ആ പുരാതന ലിപികൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ തനിയെ തെളിഞ്ഞ മലയാളം വരികളായി പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. ​ "ഈശാൻ... എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ഭദ്ര... അവൾ ആരാണ്? വെറുമൊരു പ്രേതമാണോ അവൾ? എന്തിനാണ് അവൾ എന്റെ ചോരയ്ക്കായി ഇത്രയധികം ദാഹിക്കുന്നത്? എന്റെ മുത്തശ്ശൻ വിക്രം റാവു ലണ്ടനിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയ ഡയറിയിൽ ഈ കാടിനെക്കുറിച്ചും ഇവിടുത്തെ അപൂർവ്വ സസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും മാത്രമാണ് എഴുതിയിരുന്നത്. അതിലപ്പുറം അദ്ദേഹം എന്ത് ചതിയാണ് ചെയ്തത്? എന്റെ വംശത്തെ മുഴുവൻ വേട്ടയാടാൻ തക്കവണ്ണം എന്താണ് ഇവിടെ സംഭവിച്ചത്?" ആര്യൻ കഠിനമായ വേദനയ്ക്കിടയിലും തന്റെ സംശയങ്ങൾ ചോദിച്ചു. ആര്യന് മനസ്സിലാകേണ്ട ആ വലിയ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്താനെന്ന വണ്ണം മാധവൻ ഈശാൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു. ​ "അവൾ വെറുമൊരു യക്ഷിയോ വഴിതെറ്റിയ ആത്മാവോ അല്ല ആര്യൻ," ഈശാൻ നിലവറയിലെ ഒരു വലിയ കരിങ്കൽ ഭരണിയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നുകൊണ്ട്, അതിൽ നിന്ന് വിചിത്രമായ ഒരു തൈലം കയ്യിലെടുത്ത് പറഞ്ഞു. "അവൾ ഈ അഗസ്ത്യമലയുടെ 'കാവൽക്കാരി'യാണ്. നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് ഈ കാട്ടിലെ ആദിമ ഗോത്രങ്ങൾ ആരാധിച്ചിരുന്ന, പ്രകൃതിയുടെ ജീവനും മരണവും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു താന്ത്രിക ശക്തിയുടെ മനുഷ്യരൂപം. ഈ കാടിനുള്ളിലെ അതീവ രഹസ്യമായ 'നീലേശ്വരം' എന്ന പുണ്യഭൂമിയിലാണ് അവൾ ജീവിച്ചിരുന്നത്. അവിടെയാണ് മരണത്തെപ്പോലും തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന, മൃതസഞ്ജീവനി പോലുള്ള അപൂർവ്വ സസ്യങ്ങളും, പ്രകൃതിയിലെ വായുവിനെയും അഗ്നിയെയും നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്ന 'ഭൈരവാഗ്നി' എന്ന വിദ്യയും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഭദ്ര ആ വിദ്യയുടെ കാവൽക്കാരിയായിരുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ സംരക്ഷകയായിരുന്നു." ​ഈശാൻ ആ ചുവപ്പായി ജ്വലിക്കുന്ന താളിയോലയിലേക്ക് ചൂണ്ടി വികാരാധീനനായി തുടർന്നു: ​ "മുപ്പതു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, നിന്റെ മുത്തശ്ശൻ വിക്രം റാവു ഒരു സാധാരണ സസ്യശാസ്ത്രജ്ഞനായിട്ടാണ് ഈ കാട്ടിലേക്ക് വന്നത്. പുതിയ മരുന്നുകൾ കണ്ടുപിടിക്കുക, ശാസ്ത്രലോകത്ത് വലിയൊരു വിപ്ലവം സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അയാളുടെ ലക്ഷ്യം. കാട്ടിൽ വച്ച് അപകടത്തിൽപ്പെട്ട അയാളെ മരണവക്ത്രത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചതും നീലേശ്വരത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയതും ഭദ്രയായിരുന്നു. ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ കൺവെട്ടത്ത് വരാത്ത അവൾ വിക്രം റാവുവിന്റെ ശാസ്ത്രബുദ്ധിയെയും അയാളുടെ വശ്യമായ വാക്കുകളെയും വിശ്വസിച്ചു. പ്രകൃതിയെയും സസ്യങ്ങളെയും സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനായി അഭിനയിച്ച് അയാൾ ഭദ്രയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഇടം നേടി. അവൾ അയാളെ ഒരു ദൈവത്തെപ്പോലെ പ്രണയിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ പ്രണയമാണ് പിന്നീട് ഈ കാടിന്റെ ശാപമായി മാറിയത്." ​ആര്യൻ വലിഞ്ഞു മുറുകുന്ന നെഞ്ചോടെ ഈശാന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടിരുന്നു. ജനാലയ്ക്കൽ വച്ച് ഭദ്ര തന്നെ നോക്കിയ ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു വന്യമായ പ്രണയം താൻ കണ്ടത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അവന് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി. അവളിൽ ഇപ്പോഴും ജ്വലിക്കുന്നത് ആ പഴയ പ്രണയവും അതിൽ നിന്ന് ജനിച്ച പകയുമാണ്! ​ "വിക്രം റാവുവിന്റെ ലക്ഷ്യം പ്രണയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് നീലേശ്വരത്തെ രഹസ്യങ്ങളായിരുന്നു," ഈശാന്റെ ശബ്ദത്തിൽ കനത്ത ദേഷ്യം പടർന്നു. "ഭദ്രയുടെ വിശ്വാസത്തെയും പ്രണയത്തെയും ക്രൂരമായി ചൂഷണം ചെയ്ത് അയാൾ മരണമില്ലാത്ത അവസ്ഥ നൽകുന്ന 'ഭൈരവാഗ്നി' എന്ന താളിയോലയുടെ പകർപ്പ് മോഷ്ടിച്ചു. അത് ഒരു രാസഘടകമായി മാറ്റി വിപണിയിൽ എത്തിക്കുകയായിരുന്നു അയാളുടെ ഉദ്ദേശം. താളിയോലയുമായി അയാൾ രക്ഷപെടാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ഭദ്ര അയാളെ തടഞ്ഞു. പക്ഷേ, ശാസ്ത്രത്തിന്റെ പേരിൽ താൻ ലണ്ടനിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന ചില മാരകമായ രാസവസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിച്ച് അയാൾ ഭദ്രയെയും ആ ഗോത്രത്തെയും ചതിച്ചു. ആ താന്ത്രിക ഭൂമി അപ്പാടെ കത്തിയെരിഞ്ഞു. പ്രണയിച്ച പുരുഷന്റെ ചതിയിൽ വെന്തുരുകിയ ഭദ്ര, തന്റെ അവസാന ശ്വാസത്തിൽ ഈ കാടിനോടും ഭൈരവനോടും ഒരു വരം ചോദിച്ചു—തന്റെ വംശത്തെയും കാടിനെയും ചതിച്ച വിക്രം റാവുവിന്റെ ചോരയുടെ അവസാന തുള്ളിയും കുടിച്ചുതീർക്കാൻ അവൾക്ക് ജീവൻ നൽകണമെന്ന്!" ​ഈശാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ ആര്യന്റെ ശരീരം ഭയം കൊണ്ട് തണുത്തുറഞ്ഞുപോയി. തന്റെ മുത്തശ്ശൻ ഒരു വലിയ ശാസ്ത്രജ്ഞൻ മാത്രമല്ല, ഒരു ക്രൂരനായ ചതിയൻ കൂടിയായിരുന്നു എന്ന സത്യം അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വെള്ളിടി പോലെ പതിച്ചു. ​ "അവളുടെ പ്രതികാരമാണ് ഈ കാണുന്നത് ആര്യൻ. വിക്രം റാവു ചെയ്ത ആ വലിയ പാപത്തിന്റെ ചോരയാണ് നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഓടുന്നത്. വിക്രം റാവു ലണ്ടനിൽ വച്ച് നിഗൂഢമായ സാഹചര്യത്തിൽ മരിച്ചപ്പോൾ, ആ വംശത്തിലെ അടുത്ത കണ്ണിയായ നിന്നെ അവൾ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. നീ ഈ കാട്ടിലേക്ക് കാലുകുത്തിയ നിമിഷം അവളുടെ ആത്മാവ് പൂർണ്ണമായും ഉണർന്നു. അവൾ നിന്നെ കൊല്ലുന്നത് വെറുമൊരു ക്രൂരത കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് മുറിവേറ്റ അവളുടെ പ്രണയത്തിന്റെയും ചതിക്കപ്പെട്ട കാടിന്റെയും പ്രതികാരമാണ്. അവളുടെ ലക്ഷ്യം ആ താളിയോല തിരിച്ചുപിടിക്കുക എന്നതും, നിന്റെ ചോരകൊണ്ട് അവളുടെ ആത്മാവിന്റെ ദാഹം തീർക്കുക എന്നതുമാണ്." ഭദ്ര വെറുമൊരു വില്ലത്തിയല്ല, മറിച്ച് ചതിക്കപ്പെട്ട പ്രകൃതിയുടെയും പ്രണയത്തിന്റെയും വന്യരൂപമാണ്. അവളോട് തോന്നിയ ആ വിചിത്രമായ ആകർഷണം തന്റെ പൂർവ്വികരുടെ ചോരയുടെ ബന്ധം കൊണ്ടാണെന്ന് ആര്യൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ​ "അപ്പോൾ... അപ്പോൾ എന്റെ ശാസ്ത്രത്തിന് ഇതിൽ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലേ ഈശാൻ? ഇതിനൊരു പരിഹാരമില്ലേ? ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തത്?" ആര്യൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് എഴുന്നേറ്റിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവന്റെ വിരലുകളുടെ അഗ്രങ്ങൾ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും നീലനിറമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ​ "പരിഹാരമുണ്ട്," ഈശാൻ ആ ചുവന്ന താളിയോല അവന്റെ കൈകളിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു. "വിക്രം റാവു മോഷ്ടിച്ച ഈ താളിയോലയുടെ അവസാന ഭാഗത്ത് ഒരു പൂജാവിധി എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ഭൈരവാഗ്നിയുടെ വിഷം നിന്റെ ശരീരത്തിൽ പൂർണ്ണമായി പടരുന്നതിന് മുൻപ്, നീലേശ്വരത്തെ ആ പഴയ ക്ഷേത്രത്തിൽ വച്ച് ഈ താളിയോല ഭദ്രയ്ക്ക് മുന്നിൽ സമർപ്പിച്ച്, നിന്റെ ചോരയുടെ ഒരു തുള്ളി നൽകി ആ ശാപം തീർക്കണം. ഒന്നുകിൽ അവൾ നിന്നെ പൂർണ്ണമായി വിഴുങ്ങും, അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ഉള്ളിലെ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവൾ ശാന്തയാകും. പക്ഷേ അതിന് നമ്മൾ നീലേശ്വരത്ത് എത്തണം. ഈ രാത്രി ഈ നിലവറയ്ക്കുള്ളിൽ നമ്മൾ അതിജീവിക്കണം. അവൾക്ക് മുന്നിൽ കീഴടങ്ങരുത്." ഈശാൻ പറഞ്ഞു തീർന്നതും നിലവറയുടെ കട്ടിയേറിയ കരിങ്കൽ ചുവരുകളിൽ അതിശക്തമായ ആഘാതങ്ങൾ ഏൽക്കാൻ തുടങ്ങി. ​ ധും... ധും... ധും...! ചുവരുകളിലെ കരിങ്കൽ പാളികൾക്കിടയിലൂടെ ചോരപോലെയുള്ള ചുവന്ന ദ്രാവകം ഒലിച്ചിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഭദ്ര തന്റെ സർവ്വശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് നിലവറയുടെ താന്ത്രിക കവാടം തകർക്കുകയാണ്. നിലവറയുടെ മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് കരിങ്കൽ പൊടികൾ താഴേക്ക് ഉതിർന്നു വീണു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ ചിലങ്കകളുടെ ശബ്ദം കാതുകൾ പൊട്ടുന്ന വണ്ണത്തിൽ ഉച്ചത്തിലായി. ആ ശബ്ദം ഓരോ നിമിഷവും അടുത്തു വരുന്നതായി ആര്യന് തോന്നി. ​ "ഈശാൻ... നിന്റെ നിലവറയ്ക്ക് എന്റെ പകയെ ഒളിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല! എന്റെ ഇരയെ എനിക്ക് നൽകൂ..." ഭദ്രയുടെ അട്ടഹാസം ആ അടഞ്ഞ മുറിക്കുള്ളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. ​ചുവരിലെ ഒരു വലിയ കരിങ്കൽ പാളി ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദത്തോടെ തകർന്നു വീണു. ആ വിടവിലൂടെ കറുത്ത കോടമഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. ആ മഞ്ഞിന്റെ നടുവിൽ, ചുവന്ന പട്ടുടുത്ത, നഖങ്ങൾ നീണ്ടു കൂർത്ത, ദേഷ്യം കൊണ്ട് ജ്വലിക്കുന്ന മഞ്ഞക്കണ്ണുകളുള്ള ഭദ്ര തെളിഞ്ഞു വന്നു! അവളുടെ നെറ്റിയിലെ കുങ്കുമം ചോരയായി ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ മനോഹരമായ മുഖം ഇപ്പോൾ ക്രൂരതയുടെ മുഖമൂടി അണിഞ്ഞിരുന്നു. ​അവൾ തന്റെ വലതുകൈ ആര്യന് നേരെ നീട്ടി. അവളുടെ വിരലുകളിൽ നിന്ന് നീലനിറത്തിലുള്ള മിന്നൽപ്പിണരുകൾ പുറപ്പെട്ട് ആര്യന്റെ ശരീരത്തെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കാൻ തുടങ്ങി. ആര്യൻ വേദനകൊണ്ട് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് വായുവിലേക്ക് വീണ്ടും ഉയർന്നു. അവൻ്റെ ശരീരം ആ കനത്ത ഊർജ്ജത്തിൽ വിറച്ചു. ​ഈശാൻ തന്റെ ചെമ്പ് വടിയുമായി ഭദ്രയ്ക്ക് നേരെ കുതിച്ചെങ്കിലും, അവൾ തന്റെ ഇടതുകൈ വീശിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ അതിശക്തമായ കാറ്റിൽപ്പെട്ട് ഈശാൻ നിലവറയുടെ ചുവരിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിലെ ചെമ്പ് വടി ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുപോയി. തല കല്ലിലിടിച്ച് അദ്ദേഹം ചോരയൊലിപ്പിച്ച് ബോധരഹിതനായി നിലത്തേക്ക് വീണു. ​ ​നിലവറയിൽ ഇപ്പോൾ ആര്യനും ഭദ്രയും മാത്രമായി. വായുവിൽ ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന ആര്യന്റെ അടുത്തേക്ക് ഭദ്ര പതുക്കെ വായുവിൽ ഒഴുകി അടുത്തു വന്നു. അവൾ അടുത്തേക്ക് വന്നതും അവന്റെ ശരീരത്തിലെ വേദനകളെല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഇല്ലാതായി, പകരം കഠിനമായ ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ തണുപ്പ് പടർന്നു. അവൾ അവന്റെ മുഖത്ത് തന്റെ തണുത്ത വിരലുകൾ മുട്ടിച്ചു. ​ "വിക്രം... നീ വീണ്ടും എന്നിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചെത്തി..." അവൾ വശ്യമായി മന്ത്രിച്ചു. അവളുടെ നഖങ്ങൾ പതുക്കെ അവന്റെ കഴുത്തിലെ ഞരമ്പുകളിലേക്ക് അടുക്കാൻ തുടങ്ങി. ​ആര്യന്റെ മനസ്സ് ഒരു നിമിഷം ഭദ്രയുടെ മായയിൽ മയങ്ങിപ്പോയി. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആഴമേറിയ പ്രണയം അവന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പടർന്നു. പക്ഷേ, അവന്റെ ശാസ്ത്രബോധവും ആത്മാഭിമാനവും അവസാന നിമിഷം ഉണർന്നു. താൻ വിക്രം റാവു അല്ല, താൻ ആര്യൻ ആണ് എന്ന സത്യം അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറയാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അവന്റെ കയ്യിൽ ഈശാൻ തന്ന ആ ചുവന്ന താളിയോല അപ്പോഴും മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ​ "ഞാൻ... ഞാൻ വിക്രം റാവു അല്ല ഭദ്രാ...!" ആര്യൻ തന്റെ സർവ്വ ശക്തിയും സംഭരിച്ച് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. "അയാൾ ചെയ്ത ചതിക്ക് ഞാൻ മാപ്പ് ചോദിക്കാം... പക്ഷേ എന്നെ നിന്റെ മായയ്ക്ക് വിട്ടുതരില്ല!" ​ആര്യന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ഭദ്രയുടെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം അമ്പരപ്പ് പടർന്നു. അവൾ അവന്റെ കൈയിലെ താളിയോലയിലേക്ക് നോക്കി. അതിന്റെ ചുവപ്പ് ജ്വാല അവളുടെ മുഖത്ത് പതിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ വിരലുകൾ പതുക്കെ പിന്നോട്ട് മാറി. ​ ആ ചെറിയ ഇടവേളയിൽ, ആര്യൻ കട്ടിലിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീണു. അവൻ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ, ബോധരഹിതനായി കിടക്കുന്ന ഈശാനെ നോക്കി. നിലവറയുടെ തകർന്ന ചുവരിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പോകുന്ന ഒരു ചെറിയ രഹസ്യ തുരങ്കം അവന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. കാലിലെ കഠിനമായ വേദന അവഗണിച്ചുകൊണ്ട്, ആ തിളങ്ങുന്ന താളിയോലയും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് ആര്യൻ ആ തുരങ്കത്തിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങാൻ ആരംഭിച്ചു. ​പുറകിൽ നിന്ന് ഭദ്രയുടെ ദേഷ്യം നിറഞ്ഞ അലർച്ച വീണ്ടും ഉയർന്നു കേൾക്കാമായിരുന്നു. നിലവറ പൂർണ്ണമായും തകരാൻ തുടങ്ങി........ തുടരും......❤️☘️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ