നിന്നിലേക്കായ് : 6 നാളെ അവര് വന്നു കണ്ടോട്ടെന്ന് ചോദിക്കുന്നു..." ഹന ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല... പെട്ടെന്ന് ഉപ്പാന്റെ മുഖം മനസ്സിലേക്ക് വന്നു... എന്നാലും മൂത്താപ്പ സമ്മതം ചോദിച്ചല്ലോ... എന്ന് അവൾ ആശ്വസിച്ചു. "ഹ്മ്മ്..." ഒരു മൂളലിൽ മാത്രം ഉത്തരം ഒതുക്കി... ഉമ്മാന്റെ മുഖം വല്ലാതെ വിഷമിച്ചപോലെ... ഹന റൂമിൽ കയറി ഡോർ അടച്ചു... അവളുടെ ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ട മുറി... ഇളം നീല കർട്ടനുകൾ ജനലിൽ നിന്ന് വകഞ്ഞു മാറ്റി... പുറത്തേക്ക് കണ്ണ് നട്ടിരുന്നു... വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത തോന്നുന്നു... മനസ്സിലേക്ക് തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഉപ്പയുടെ മുഖം ഏറെ തേജസോടെ തെളിഞ്ഞു വന്നു... അലമാരയിലിരിക്കുന്ന ഒരു കറുത്ത ബോക്സ്‌ കയ്യിലെടുത്തു... അതിനു പുറമെ ഒന്ന് തലോടി... മയ്യിത്ത് കബറടക്കി കഴിഞ്ഞ് ബന്ധുക്കൾ ആരൊക്കെയോ ചേർന്നാണ് ആളൊഴിഞ്ഞ അകത്തളം വൃത്തിയാക്കിയത്... അന്നേരം ഉപ്പാന്റെ ഒത്തിരി ഡ്രെസ്സും ഗൾഫിലായിരുന്നപ്പോൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന അത്തറിന്റെ കാലികുപ്പിയും, പുതപ്പും പുസ്തകങ്ങളും  മറ്റും എടുത്തുകൂട്ടി കത്തിക്കാൻ കൊണ്ടുപോകുന്നത് കണ്ട് ഓടിച്ചെന്ന് ഉമ്മ പെറുക്കികൂട്ടി വെച്ചതാണ്... "ന്റെ ആമിന... അതിങ്ങ് തന്നേക്ക്... അല്ലാതെത്തന്നെ നാസറിന്റെ ഓർമകൾക്കായി ഇഷ്ടംപോലെ സാധനങ്ങൾ വേറെയുമുണ്ടല്ലോ... അത് പഴയതല്ലേ!!.." ഉമ്മ അതൊന്നും വക വയ്ക്കാതെ തട്ടിപ്പറിച്ചു കൈകളിൽ പൊതിഞ്ഞു കൊണ്ടുവന്നു വെച്ചതാണ്... കൂടെ ഒരു പൊട്ടികരച്ചിലും....വർഷങ്ങളോളം വീടിനും മക്കൾക്കും വേണ്ടി അന്യനാട്ടിൽ ജീവിച്ചു... ഉമ്മയോടൊപ്പം ജീവിച്ചു കൊതിതീരും മുമ്പ് ഉമ്മാന്റെ പ്രണയത്തെ പടച്ചവൻ തിരിച്ചു വിളിച്ചു... ഇപ്പോഴും ഉപ്പ മരിച്ച യാഥാർഥ്യത്തിൽ നിന്നും പൂർണമായി തിരിച്ചു വരാൻ ഉമ്മക്കായില്ല... അതാണ്‌ മൂത്താപ്പ കല്യാണക്കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോഴുണ്ടായ ആ വിഷമവും... പെട്ടി തുറന്ന് അതിനുള്ളിലെ ജുബ്ബ എടുത്ത് മുഖത്തോട് അടുപ്പിച്ചു... ഉപ്പാടെ മണം... അവൾ മൂക്കിലേക്ക് ആവാഹിച്ചു...കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു... ജുബ്ബയ്ക്ക് താഴെയുണ്ടായിരുന്ന  ഒരു നോട്ട്ബുക്ക്‌ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു....എടുത്തു... ഇച്ചിരി പഴയതാണ്... ഉപ്പ വരവ് ചിലവ് കണക്കുകൾ സൂക്ഷിക്കുന്ന പുസ്തകം... അത് ചുമ്മാ ഒന്ന് മറിച്ചുനോക്കുമ്പോഴാണ് ... കുറച്ച് വാക്കുകൾ കണ്ണിലുടക്കിയത്... "എന്റെ മോൾ കരയുമ്പോൾ കാരണം ചോദിക്കുന്ന, ചേർത്ത്പിടിക്കുന്ന ഒരാളെ അല്ലാഹു അവൾക്ക് ഇണയാക്കട്ടെ." അത് വായിച്ചതും ആ പേജിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ തങ്ങി... വ്യക്തമായി ആ പേജ് മുഴുവൻ അവൾ കണ്ണോടിച്ചു... "പണം ഉള്ളവനാകണമെന്നില്ല... പക്ഷേ എന്റെ മകളെ ബഹുമാനിക്കുന്നവനായിരിക്കണം. അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ മുഷിപ്പില്ലാതെ കേൾക്കുന്നവൻ.... അവൾക്ക് ക്ഷീണമുണ്ടെങ്കിൽ ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം എടുത്തുകൊടുക്കുന്നവൻ..... 'ഇത് എന്റെ ഭാര്യയാണ്' എന്ന് അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്നവൻ.... അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചിറക് വെട്ടാതെ, കൂടെ പറക്കുന്നവൻ."... അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു... "ഞാൻ പ്രവാസിയായി ജീവിച്ചു. പെരുന്നാളുകളും മക്കളുടെ പിറന്നാളുകളും ആദ്യ ചുവടുകളും പലതും വീഡിയോ കോളിലൂടെ മാത്രം കണ്ടു. എന്റെ മകൾക്ക് അങ്ങനെ ഒരു ജീവിതം വരരുത്. അവളുടെ ഭർത്താവ് എല്ലാ വൈകുന്നേരവും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്ന ഒരാളാകണം. രാത്രിയിൽ ഒരുമിച്ച് അവളൊരുക്കിയ ഭക്ഷണം കഴിക്കണം....യാത്രകൾ പോകണം... വഴക്കുണ്ടായാലും ഉറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് ഇണങ്ങണം. പണം കുറവായാലും പ്രശ്നമില്ല... പക്ഷേ സ്നേഹം കുറയരുത്." അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.... ഉപ്പ തന്നോട് സംസാരിക്കുന്നതായി തോന്നി അവൾക്ക്... ചിലപ്പോ ഈ കുറിപ്പ് ഇത്താടെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചപ്പോൾ എഴുതിയതായിരിക്കണം... പക്ഷെ ഉപ്പാടെ ഈ സ്വപ്നങ്ങൾക്കൊന്നും അവൾ വില നൽകിയില്ലലോ... തന്നോട് ഇന്നേവരെ ഉപ്പ ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല... ഓരോന്നും സൂക്ഷിച്ചു പെട്ടിയിൽ തന്നെ ഒതുക്കി അലമാരയിലേക്ക് തന്നെ വച്ചു... പുറത്ത് ഷഹാനയുടെ ഭർത്താവിന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ട്... എന്താണെന്നറിയാനുള്ള പുറപ്പാടിൽ അവൾ വാതിൽ തുറന്നത് ഹാളിൽ നിന്നും കലി തുള്ളിയിരിക്കുന്ന മൂത്താപ്പയെ ആണ് കണ്ടത്.... ഷഹാനയുടെ ഭർത്താവ് അൻവർ അവർക്ക് തൊട്ടടുത്തായി ഉണ്ട്... ഉമ്മയും ഉമ്മാമയും ഷഹാനയെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.... എന്താണ് കാരണമെന്നറിയാതെ ഹന ഉമ്മാക്കരികിലേക്ക് ചെന്നതും അൻവർ ഹനയെ വലിച്ചു പിടിച്ച് മൂത്തപ്പാക്ക് മുന്നിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി... "ഹനാ.... നീ പറ ഇയാളോട് കല്യാണമൊന്നും ഇപ്പൊ വേണ്ടെന്ന്..." അവൾ ആകെ ഭയന്നു... "മ്മാ.... വിട്.... കൈ വേദനിക്കുന്നു... അൻവർക്കാ എന്താ ഈ ചെയ്യുന്നേ..." കൈകുടഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ പറയുന്നുണ്ട്... മൂത്താപ്പ രോഷം കൊണ്ട് ചെയറിൽ നിന്ന് എണീറ്റു... "അൻവറേ ഇയ്യ് ഓളെ വിട്... വെറുതെ പ്രശ്നണ്ടാക്കല്ലേ..." ഹനയെ പിടിച്ചതും അവരെല്ലാം ഒന്ന് ഭയന്നു... മൂത്താപ്പ ശാന്തമായി പറയുന്നുണ്ട്. ഇന്നേവരെ തന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇടപെടാത്ത ആൾ... തന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ നോക്കാറുണ്ട്... എന്നല്ലാതെ കൂടുതൽ സംസാരങ്ങൾ ഒന്നും വീട്ടിൽ ഉണ്ടാവാറില്ല... ഹന ഷഹാനയെ നോക്കി... അവൾ കരയുകയാണ്... ആരെയും ശ്രെദ്ധിക്കുന്നില്ല... ഉമ്മ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്...അൻവർ അവളുടെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു... ഹനക്ക് വേദന സഹിക്കാൻ പറ്റാതായി... അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പിടിച്ചു തള്ളാൻ ശ്രെമിച്ചെങ്കിലും അവൻ പിടി വിടുന്ന ലക്ഷണമില്ല.... "മൂത്താപ്പ എന്താ പ്രശ്നം... ഇയാളെന്തിനാ എന്നെ ഉപദ്രവിക്കുന്നെ...??!" വല്ലാത്ത നോവോടെ അവൾ ചോദിച്ചു... അൻവറിന്റെ കണ്ണുകൾ കുടിലതയോടെ തിളങ്ങി... അവൻ അവളെ അടുത്തേക്ക് ചേർത്ത് നിർത്തി... അവൾ അറപ്പോടെ മുഖം തിരിച്ചു പിടിച്ചു... മൂത്താപ്പ അവനെ കൈ വലിച്ചെടുക്കാൻ നോക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും കൂടുതൽ ഹനയുടെ പിരടിയിൽ തന്നെ മുറുകികൊണ്ടിരുന്നു... "ന്റെ ഷഹാന... അനക് കുടുംബത്തിൽ കയറ്റാൻ കിട്ടിയ ഒരു ഷെയ്താൻ... ഇയ്യ് എന്ത് നോക്കി നിൽക്കാ... വന്നു മാറ്റടി അന്റെ കെട്ട്യോനെ..." മൂത്താപ്പ ഷഹാനക്ക് നേരെ അലറുന്നുണ്ട്... അവനെ പേടിച്ചിട്ടന്നോണം ഷഹാന ഉമ്മനെയും വല്ലുമ്മനെയും മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്... ഉമ്മ ആകെ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ട്... എല്ലാം കണ്ടു നിൽക്കുന്ന ആ ഹൃദയത്തിന്ന് അധികം സഹനമില്ലാതായി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു... കണ്ണുനീർ കാഴ്ച മറച്ചു... ആമിന ഉറക്കെ ഹനയെ വിളിക്കുന്നുണ്ട്... ശബ്ദമൊന്നും പുറത്തേക്ക് വരാത്തത്ര തളർച്ച...ശരീരം തളർന്നു പോകുന്നു... തന്റെ മുന്നിൽ കാണുന്ന കാഴ്ച മങ്ങുന്നു... തന്റെ ഇളയമകളെ അടുത്ത് പിടിച്ചിരിക്കുന്ന മൂത്തമകളുടെ ഭർത്താവ്... "ഹന... നീ പറയുന്നുണ്ടോ...??!!" അതൊരു അലർച്ചയായിരുന്നു... "ഈ കല്യാണം വേണ്ടെന്ന് പറയുന്നുണ്ടോ... നാളെ അവരിവിടെ വരാൻ പാടില്ല..." അവൻ  എന്തോ ഗൂഡലക്ഷ്യത്തോടെ അവളുടെ കണ്ണിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു... എല്ലാവരും അവന്റെ ഈ സംസാരത്തിലും പ്രവർത്തിയിലുമുള്ള മാറ്റം മനസ്സിലാവാതെ കുഴഞ്ഞു... "ഓക്കേ... വേണ്ട... ആരും വരുന്നില്ല." അവന്റെ പിടി വിടാനെന്നോണം മൂത്താപ്പ പറഞ്ഞു...അവളെ ഒന്നൂടി നോക്കിയിട്ട് അവൻ പിടി വിട്ടകന്നു മാറി... ഇപ്പോഴും അവിടെ ഉണ്ടായ നടുക്കം മാറിയിട്ടില്ല... ഹന കസേരയിലേക്കിരുന്നു... ടേബിളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ജഗ് എടുത്ത് വെള്ളം കുടിച്ചു... അവൾ കിതക്കുന്നത് കണ്ട് ഉമ്മ അടുത്ത് വന്നു പുറം ഉഴിയുന്നുണ്ട്...മൂത്താപ്പ പോകുവാണെന്നു പറഞ്ഞു ഇറങ്ങി... "എന്താ ഉമ്മ ഉണ്ടായേ...??!" "അറിഞ്ഞൂടാ... ഞങ്ങൾ അവര് നാളെ വരുന്നതും ചെറുക്കനെ പറ്റി മൂത്താപ്പ അന്വേഷിച്ച വിവരങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞ കൂട്ടത്തിലാണ് അവൻ കയറി വരുന്നത്... അവനും നമ്മടെ കുടുംബത്തിലെ ആളല്ലെന്ന് കരുതി മൂത്താപ്പ കാര്യം അവനോടും പറഞ്ഞു... അപ്പഴാ ഓന്റെ മുഖം മാറിയത്..." ഹന ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ ഷഹാനയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി... അവൾ ഇപ്പോഴും കരയുകയാണ്... വല്ലുമ്മയെ കെട്ടിപിടിച്ച്... വല്ലുമ്മ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞവളേ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ നോക്കുന്നുണ്ട്... പെട്ടന്നാണ് ഫായി ഓടിവരുന്നത്...ജേഴ്സിയും ഷോർട്സുമാണ് അവന്റെ വേഷം... വല്ലാതെ പേടിച്ചാണ് അവന്റെ വരവ് .. ബൂട്ട് മുറ്റത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു അവൻ അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞു കയറി.... പോകുന്ന വഴി മൂത്താപ്പ പറഞ്ഞറിഞ്ഞു വന്നതാണെന്ന് തോന്നുന്നു. "ഹനാ.... എന്തെ... എന്താ പറ്റിയെ..?!"അവൻ ഓടി വന്നു അവളെ മുഖത്തു തലോടി... അവൾ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല.. "മൂത്താപ്പ... എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ്...!!"അവൻ കിതക്കുന്നുണ്ട്... "ഉമ്മാ... ഓളെന്താ ഒന്നും മിണ്ടാതെ...??!" അവൻ ആകെ കരച്ചിലും ദേഷ്യവും കലർന്ന സ്വരത്തിലായി... "ഒന്ന് പറയെടി..."!! ആരും മിണ്ടാതെ വന്നപ്പോൾ അവൻ ഹനയെ കൈയിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "ഫായി...അന്റെ അളിയൻ കരുതിയ കൂട്ടല്ല ...!" വല്ലുമ്മന്റെ വാക്കുകൾ അവന്റെ കാതിലെത്തി... വല്ലുമ്മ അവനോട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു... അവർക്കാർക്കും മനസിലാവുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല അൻവറിന്റെ ആ പെരുമാറ്റം... കാര്യം അറിയുന്ന ഒരേയൊരാൾ മാത്രം.. ഷഹാന... ഉപ്പ മരിച്ച ദിവസമാണ് ഷഹാന ഏറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം വീട്ടിലേക്കു വരുന്നത്...ലോണിന്റെയും ജപ്തിയുടെയും കാര്യം പറയുമ്പോഴൊക്കെ അവൾക് അവളുടെ തിരക്കുകൾ ആയിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ഉപ്പ കൊടുത്ത ഗോൾഡ് ചോദിച്ചിട്ട് പോലും അവൾ തരാൻ മനസ്സുകാണിച്ചില്ല... അതിനു ശേഷം ഫായിയും ഹനയും ഷഹാനയോട് മിണ്ടിയിട്ടില്ല... ഹന കുറച്ചായി പതുക്കെ മിണ്ടിതുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്... എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും സ്വന്തം കൂടെപ്പിറപ്പല്ലേ...ഫായി നല്ല എതിർപ്പിലാണ്... അൻവറിനോടും അടുപ്പമൊന്നും ഇല്ല... അവരെ കുറിച്ച് അവനൊന്നും അറിയുകയും വേണ്ട... ഉപ്പ മരിച്ചതിനു ശേഷം വല്ലപ്പോഴും ഇവിടെ വരും... അവളോട് എന്തേലും സംസാരിക്കുന്നത് കേൾക്കാം... മൂക്ക് മുട്ടെ തിന്നും കുടിക്കും... എന്നിട്ട് ഷഹാനയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു പാതിരാത്രി ഇറങ്ങും... ഇതാണ് രണ്ടുമൂന്നു തവണയായിട്ടുള്ള പതിവ്... വീട്ടിലാരൊടും അങ്ങനെ അടുപ്പത്തിൽ സംസാരിക്കാറുപോലുമില്ല... അവൻ അയാളെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു. ഫായി നേരെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.... "ഷഹാന.... പറാ... എന്താ അന്റെ കെട്ട്യോന് ഇവൾ കെട്ടി പോയാൽ??!... ഇവളുടെ കാര്യത്തിൽ ഇടപെടാൻ നമ്മളൊക്കെ ഉള്ളപ്പോ അവനെന്താ...??!" ഫായി ഷഹാനക്ക് നേരെ ശബ്ദമുയർത്തി... അവളൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ല... "എനിക്ക് കാരണം അറിയണം... ഇതുവരെ ഞങ്ങളോടൊന്നും സംസാരിക്കതൊരാൾ പെട്ടെന്ന് വന്നു അവളെ മെക്കിട്ട് കേറാൻ മാത്രം എന്താണെന്ന്...??!" അവളുടെ കരച്ചിലിന്റെ ആഴം കൂടി... "നിന്റെ പൂങ്കണ്ണീർ കാണാനല്ല...ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് ഉത്തരം വേണം.." എങ്ങനെയൊക്കെ ചോദിച്ചിട്ടും കരച്ചിലിന്റെ ശബ്ദം കൂടിയതല്ലാതെ... അവളൊന്നും പറഞ്ഞില്ല... "... ഫായിസിനെ അറിയില്ല അവന്... എന്റെ പെങ്ങളെ അനാവശ്യമായി തോട്ടെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞാൽ... നീ സൂക്ഷിച്ചോ..!" അവൾക്ക് ഒരു താകീത് എന്നോണം ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞവൻ ഹനയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു... "ഹന... നിനക്ക് നിക്കാഹ് ഓക്കേ അല്ലെ?!" ഫായിക്ക് വാശിയായി... അൻവർ എന്ത് ചെയ്യുമെന്നറിയാൻ... അവൾ അതേയെന്ന് തല താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. "മൂത്തപ്പാനെ ഞാൻ കണ്ടോളാം...നാളെ ആരാ ഇവിടെ ഭീഷണി മുഴക്കാൻ വരുന്നേന്ന് കാണാല്ലോ...!" ഷഹാനയെ നോക്കിയായിരുന്നു ആ സംസാരം... അപ്പോഴേക്കും അൻവർ നാട്ടിലേക്കുള്ള വണ്ടി കയറിയിരുന്നു... ---------------------------------------- "എടാ അഷ്മിലെ... ഞാനൊരു സജഷൻ പറയാം... നമ്മടെ ആ മാളിലെ കുട്ടിയില്ലേ..?!നീ ജോലി കളഞ്ഞ!." നിഹാൽ അവനെയൊന്ന് ആക്കി... "നീയിത് ഇടക്കിങ്ങനെ പറയണ്ട... ഞാൻ ഒരു ഫീഡ്ബാക്ക് ഇട്ടതിന് ജോലി പോവാൻ മാത്രം ഒന്നും ഇല്ല... എന്നിട്ട് അവൾക്ക് എന്റെ മാമിയുടെ വീട്ടിൽ നല്ല അന്തസുള്ള ജോലിയല്ലേ കിട്ടിയത്.."അവൻ അവനെ തന്നെ സ്വയം ന്യായീകരിച്ചു. "അയ്യേ... അത് അവൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് കണ്ടുപിടിച്ചപ്പോ അത് നിന്റെ മാമിയുടെ വീട്ടിൽ ആയിപ്പോയത് ആ കുട്ടീടെ ഭാഗ്യകേട്..." "നീ ഇത് പറയാനാണോ...!" അവന് ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അല്ലെന്നേ... നമ്മളെ ഹാഷിമിന് വേണ്ടിയൊന്ന് ആലോചിച്ചാലോ... ചെക്കൻ അടുത്തമാസം ലീവിന് വരുന്നുണ്ടെന്ന്... " അഷ്മിൽ അത് കേട്ടതും അവനെ തറപ്പിച്ചൊന്നു നോക്കി... "ഏയ്... അത്.... അവനൊരു മാച്ചില്ലെടാ... അവൾ ആകെ മെലിഞ്ഞു.. ഒട്ടി... കഴുത്തൊക്കെ നീണ്ട... അത് വേണ്ട..." നിഹാൽ ബൈക്കിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി അവന്റെ കുത്തിനു പിടിച്ചു നിർത്തി... "എടാ എടാ... നീ എന്തൊക്കെയാടാ ഈ പറയുന്നേ... കാണാൻ കൊള്ളാവുന്നൊരു പെൺകുട്ടി...ഇത്രേം മോശമായിട്ട് എങ്ങനെ പറയാൻ സാധിക്കുന്നെടാ..." അവനെ ദയനീയമായൊന്ന് നോക്കി... നിഹാലിനു അവനോട് ചോദിക്കണ്ടായിരുന്നെന്ന് തോന്നി...അഷ്മിൽ അവനോടൊന്ന് ഇളിച്ചു കാണിച്ചു... "ഞാൻ ഉള്ളത് തന്നെ പറഞ്ഞത്... നിനക്ക് പിന്നെ കോലിൽ ചുരിദാരിട്ട പെൺപിള്ളേരെ ആരെ കണ്ടാലും ക്രഷടിക്കും... എന്നെ ആക്കൂട്ടത്തിൽ കൂട്ടണ്ട..."! രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴാണ്... "അഷ്മിലെ...അവര് വിളിച്ചിരുന്നു... എന്തോ നാളെ വരണ്ടാന്നു പറഞ്ഞു... ചിലപ്പോ എന്തെങ്കിലും തിരക്കുണ്ടാവുമല്ലോ...!" അശ്മിലിനോടായി റഷീദ് പറഞ്ഞു... സൈനബക്ക് കുറച്ച് ആശ്വാസമായി തോന്നുന്നുണ്ട്... "ഉപ്പാ... ഇനിയിപ്പോ ആ കുട്ടിക്ക് സമ്മതമില്ലാഞ്ഞിട്ടാണെങ്കിലോ..."! അഷ്മിലിനു ആദ്യമേ അതായിരുന്നു ചിന്ത. "ഏയ്... അത് ഞാൻ അവരോട് മുമ്പേ പറഞ്ഞതല്ലേ... അവൾക് സമ്മതമാണെങ്കിൽ മാത്രമേ ഇത് ആലോചിക്കുന്നുള്ളൂന്ന്... അവരല്ലേ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ച് പറഞ്ഞത്... അങ്ങനെ ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല... എന്തെങ്കിലും തിരക്കാവും..." അഷ്മിൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.... നാസർക്കാന്റെ മോളാണെന്ന് പറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു... കാണാൻ ഒരു വ്യഗ്രത... ചെറുപ്പത്തിൽ ഉപ്പയുടെ കൂടെ ഒരിക്കലവിടെ പോയപ്പോൾ കണ്ടിരുന്നിരിക്കണം... കൃത്യമായി ഓർത്തെടുക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല...എന്തോ ഒരു ആവേശം... നാസർക്കാന്റെ സ്വഭാവലാളിത്യം കേട്ട് പരിജയം ഉള്ളതുകൊണ്ട് അതുപോലൊരു പകർപ്പ് ആയിരിക്കും ആ കുട്ടിയെന്ന് അഷ്മിൽ ഓർത്തു... തനിക്കായി വിധിച്ച പാതിയേതാണെന്ന് അറിയില്ല...ഏതായിരുന്നാലും പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാനും സ്നേഹിക്കാനും പറ്റണെ...സന്തോഷങ്ങളിലും സങ്കടങ്ങളിലും കൂടെയാവുന്നവൾ... ജോലി തിരക്കുകൾക്കിടയിലെ ഒരു ആശ്വാസം... അവനെന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ചു സമയം ഏറെയായി ഉറങ്ങിയപ്പോൾ... "എടീ... നീ അവനെ പോയൊന്നു വിളിച്ചേ..." മുകളിലേക്ക് കയറാൻ മടിച്ചു നിൽക്കുന്ന റഷീദ് ദിയയോട് പറഞ്ഞു... "ഉപ്പ ഇങ്ങനെ മേലനങ്ങാതിരുന്നാൽ  എങ്ങനെ ശെരിയാവുന്നെ... ആ വയറൊക്കെ ഒന്ന് കുറയട്ടെ...ഉപ്പ ചെന്ന് വിളിക്ക്..." അവൾ ഒഴിഞ്ഞു മാറി... അപ്പോഴാണ് റഷീദും അക്കാര്യം ഓർത്തത്... സൈനബ പറഞ്ഞ പെണ്ണിനെ കാണാൻ പോവുന്നതിനേക്കാളും നേരെത്തെ അവന് നാസറിന്റെ മോളെ കാണാലോ...സൈനബ ഇക്കാര്യം അറിയുകയും ഇല്ല... റഷീദ് മുകളിൽ കയറി അഷ്മിലിനെ തട്ടി വിളിച്ചു... "ടാ... എണീറ്റ... നേരം എത്രായീന്ന..." "ന്റുപ്പ... ഞാൻ ഇവടെ വന്നാലേ സ്വസ്ഥായിട്ട് ഉറങ്ങു... പ്ലീസ്... കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് എണീക്കാം...". അവൻ പുതപ്പെടുത്ത് തല വഴി മൂടി... റഷീദ് ഫാൻ സ്വിച്ച് ഓഫ്‌ ചെയ്തു... "നാസറിന്റെ മോളെ കാണാൻ വരാൻ പറഞ്ഞ് സലീം വിളിച്ചിരുന്നു." പുതപ്പ് വലിച്ചു താഴ്ത്തി പാതി അടഞ്ഞ കണ്ണുകൾ റഷീദിനെ നോക്കി... ശെരിക്കും... എന്നൊരു ചോദ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു അവന്റെ ആ നോട്ടത്തിൽ.... "ഉപ്പ പോയെ... ഞാൻ എണീക്കാൻ വേണ്ടിയല്ലേ..." അവൻ ശ്രദ്ധ കൊടുക്കാതെ ചുമരോട് നീങ്ങി കിടന്നു... "എടാ... നീ കേൾക്ക്... നിന്നോട് ജംഗ്ഷനിൽ ഉള്ള റഹ്മത്തിന്റെ റെസ്റ്റ്വാറന്റിലേക്ക് വരാനാ പറഞ്ഞത്... അവിടെ അവൾ ഉണ്ടാവുമെന്ന്... ഒരു ഡേറ്റിംഗ്... ശോ...ഇപ്പോഴത്തെ മക്കളുടെ ഓരോ കാര്യങ്ങളെ ..." റഷീദ് നാണത്തോടെ അവന്റെ പുറത്ത് തട്ടി... ഉറക്കചടപ്പിൽ കൃത്യമായിട്ട് ഒന്നും വ്യക്തമല്ല...എന്നാലും അവൻ ഓക്കേ പതിനൊന്നു മണി എന്ന് പറഞ്ഞ് വിട്ടിട്ടുണ്ട്.... ------------------------------------- എന്തിനായിരിക്കും അയാൾ ഇന്നങ്ങനെ പെരുമാറിയത്..?!ഷഹാന ഒന്നും മിണ്ടാതിരുന്നതെന്തായിരിക്കും??!... എന്റെ കല്യാണം അയാളെ ഇത്ര ഭ്രാന്തനാക്കുന്നത് എന്താ??!... ഹന ഒരോന്ന് ആലോചിച്ചു കട്ടിലിൽ കിടന്നു... പതിയെ അവളുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് ഒരാൾരൂപം തനിക്കടുത്തേക്കായി നടന്നടുക്കുന്നതവൾ അറിഞ്ഞില്ല.... ആൾരൂപം അവൾക്കടുത്തായി കട്ടിലിൽ പതിയെ ഇരുന്നു...ചുമരിന്റെ വശത്തേക്കായി മുഖം തിരിച്ചു കിടക്കുന്നവൾ ചെറിയൊരു അനക്കത്തിൽ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.... തുടരും....... 🤍 കഥ ഇഷ്ട്ടമാവുന്നുണ്ടോ??!... സ്റ്റോറിക്ക് നിങ്ങൾ തരുന്ന റിവ്യൂസ് ആണ് എഴുതുന്നവരുടെ പ്രചോദനം... എഴുത്തു നല്ലതാണോ... #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💘 Love Forever #💞 പ്രണയകഥകൾ എന്തെങ്കിലും suggestions ഉണ്ടെങ്കിൽ അറിയിക്കണേ... 🤍