☘️❤️ഭൈരവാഗ്നി❤️☘️7 അഗസ്ത്യമലയുടെ വന്യമായ ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഉയർന്ന ആ കനത്ത ഗർജ്ജനം കാടാകെ പ്രതിധ്വനിച്ചു. ഭദ്രയുടെ കറുത്ത ആഭിചാര മഞ്ഞിനെ വകഞ്ഞുമാറ്റിക്കൊണ്ട്, കരിങ്കല്ല് പോലെയുള്ള ശരീരവും തിളങ്ങുന്ന മഞ്ഞക്കണ്ണുകളുമുള്ള ആ കൂറ്റൻ കാട്ടുപുലി വായുവിൽ ഉയർന്നു ചാടിയത് നേരെ ഭദ്രയുടെ നേർക്കായിരുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ സ്വാഭാവികമായ ഒരു മൃഗമായിരുന്നില്ല അത്; അതിന്റെ ശരീരത്തിന് ചുറ്റും നേർത്തൊരു സ്വർണ്ണപ്രഭ വലയം ചെയ്തു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അത് ഈശാൻ മഠത്തിന്റെ താന്ത്രിക സംരക്ഷണ ശക്തിയായിരുന്നു. ​അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ ആക്രമണത്തിൽ ഭദ്ര ഒരു നിമിഷം അമ്പരന്നുപോയി. പുലിയുടെ മൂർച്ഛയേറിയ നഖങ്ങൾ അവളുടെ ചുവന്ന പട്ടുടുപ്പിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് വായുവിൽ വീശിയപ്പോൾ, അവൾ വായുവിൽ വട്ടംചുറ്റി പിന്നോട്ട് മാറി. അവളുടെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യം ഇരട്ടിയായി ജ്വലിച്ചു. ​ "ഈശാൻ മഠത്തിലെ ഭൈരവവാഹനം...! മാധവൻ ഈശാൻ അപ്പോൾ മരിച്ചിട്ടില്ലേ!" ഭദ്ര ദേഷ്യത്തോടെ അലറി. ​അവൾ തന്റെ ഇരുകൈകളും മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തിയപ്പോൾ, കാട്ടിലെ ഭീമാകാരമായ വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ കറുത്ത പാമ്പുകളെപ്പോലെ നിലത്തുനിന്ന് ഉയർന്നു വന്ന് ആ പുലിയുടെ കാലുകളിൽ വരിഞ്ഞുമുറുക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ ആ കൂറ്റൻ പുലി ഒട്ടും ഭയപ്പെടാതെ, തന്റെ കൂർത്ത പല്ലുകൾ കൊണ്ട് ആ താന്ത്രിക വള്ളികളെ കടിച്ചു കീറി വീണ്ടും ഭദ്രയ്ക്ക് നേരെ കുതിച്ചു. കാടിന്റെ കാവൽ ശക്തിയും ചതിക്കപ്പെട്ട ആത്മാവും തമ്മിലുള്ള ഭയങ്കരമായ ഒരു താന്ത്രിക യുദ്ധത്തിനാണ് ആ രാത്രി സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത്. മരങ്ങൾ പരസ്പരം ഇടിച്ച് തകരുന്ന ശബ്ദവും കാറ്റിൽ ഇലകൾ കരിഞ്ഞുപോകുന്ന മണവും അന്തരീക്ഷത്തിൽ പടർന്നു. ​ ഈ സമയം, നിലത്തു വീണുപോയ ആര്യൻ വലിഞ്ഞു മുറുകുന്ന വേദനയോടെ ഇഴഞ്ഞ് തന്റെ കൈകളിൽ നിന്ന് തെറിച്ചുപോയ താളിയോലയ്ക്ക് അരികിലെത്തി. അവന്റെ വിരലുകൾ ആ ചുവന്ന പ്രകാശത്തിൽ തൊട്ടതും, ശരീരത്തിലേക്ക് ഒരു പുതിയ ഊർജ്ജം ഇരച്ചുകയറുന്നതായി അവന് തോന്നി. ആ പുലി തന്നെ സംരക്ഷിക്കാൻ മാധവൻ ഈശാൻ തന്റെ താന്ത്രിക ശക്തിയാൽ അയച്ചതാണെന്ന് അവന് ഉറപ്പായി. ​ "ആര്യാ... നിൽക്കരുത്, ഓടൂ...! എന്റെ ശക്തിക്ക് അവളെ അധികനേരം തടയാൻ കഴിയില്ല!" ആ പുലിയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് മാധവൻ ഈശാന്റെ കനത്ത ശബ്ദം ആര്യന്റെ മനസ്സിനുള്ളിൽ ഒരു മന്ത്രം പോലെ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. അത് കേട്ടതും ആര്യൻ തന്റെ കയ്യിലെ മരക്കൊമ്പിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച്, താളിയോലയും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് കാടിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ജീവനും കൊണ്ട് ഓടാൻ തുടങ്ങി. പുറകിൽ പുലിയുടെ ഗർജ്ജനവും ഭദ്രയുടെ ചിലങ്കകളുടെ ദേഷ്യം നിറഞ്ഞ ശബ്ദവും കനത്ത മഴയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പതുക്കെ ലയിച്ചുപോയി. ​ ​ കാലിലെ നീലവിഷം താൽക്കാലികമായി നിശ്ചലമായെങ്കിലും, ആര്യന്റെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലായിരുന്നു. കാട്ടിലൂടെ എത്ര ദൂരം ഓടിയെന്ന് അവന് നിശ്ചയമില്ലായിരുന്നു. മഴ പെയ്ത് തോർന്നതോടെ കാട്ടിൽ വിചിത്രമായ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. പെട്ടെന്ന് മുന്നിലെ വൻമരങ്ങളുടെ നിര അവസാനിക്കുകയും, ഒരു വലിയ തുറസ്സായ സ്ഥലം തെളിഞ്ഞു വരികയും ചെയ്തു. ​കറുത്ത ആകാശത്ത് പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ഉദിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ചന്ദ്രപ്രകാശത്തിൽ മുന്നിലെ പ്രദേശം മുഴുവൻ വെള്ളിനിറത്തിൽ തിളങ്ങി നിൽക്കുകയാണ്. എന്നാൽ അതൊരു സാധാരണ പുൽമേടായിരുന്നില്ല. അത് അഗസ്ത്യമലയിലെ ഏറ്റവും അപകടം പിടിച്ച 'നിലാച്ചതുപ്പ്' ആയിരുന്നു. മുകളിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ മനോഹരമായ വെള്ളിമണൽ വിരിച്ച തറപോലെ തോന്നുമെങ്കിലും, ഒരടി തെറ്റിയാൽ മനുഷ്യനെ ജീവനോടെ വിഴുങ്ങുന്ന അഗാധമായ ചതുപ്പായിരുന്നു അത്. ചതുപ്പിലെ വെള്ളത്തിന് മുകളിൽ നീലനിറത്തിലുള്ള ഒരു നേർത്ത വാതകം പടർന്നുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ആര്യൻ തിരികെ നടക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും, പുറകിലെ കാട്ടിൽ നിന്ന് വീണ്ടും കറുത്ത മഞ്ഞ് പടർന്നു വരുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ഭദ്ര ആ പുലിയെ തോൽപ്പിച്ച് തനിക്ക് പിന്നാലെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മുന്നിൽ മരണച്ചതുപ്പ്, പുറകിൽ പ്രതികാരദാഹിയായ ഭദ്ര. ​കൈയിലെ താളിയോലയിലേക്ക് അവൻ നോക്കി. അതിൽ നിന്നുള്ള ചുവന്ന വെളിച്ചം കൃത്യമായി ആ നിലാച്ചതുപ്പിന് കുറുകെ ഒരു പാലം പോലെ നീളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചതുപ്പിലെ കളിമണ്ണിനടിയിലൂടെ സുരക്ഷിതമായി നടക്കാൻ ചില രഹസ്യ കരിങ്കൽ പാതകൾ പണ്ട് ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാർ നിർമ്മിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും, അത് താളിയോലയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ മാത്രമേ ദൃശ്യമാകൂ എന്നും അവൻ ഓർത്തു. ​അവൻ ഒട്ടും മടിക്കാതെ ചുവന്ന വെളിച്ചം പതിക്കുന്ന ചതുപ്പിലെ ഒരു പ്രത്യേക ഭാഗത്തേക്ക് കാൽ വെച്ചു. അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, ചതുപ്പിന് തൊട്ടുതാഴെ ഉറപ്പുള്ള ഒരു കരിങ്കൽ പടവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. താളിയോല നൽകുന്ന വഴിയിലൂടെ അവൻ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ ഓരോ അടിയും മുന്നോട്ട് വെച്ചു. ചതുപ്പിലെ തിളങ്ങുന്ന വെള്ളത്തിൽ അവന്റെ നീലിച്ച കാലിന്റെ നിഴൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ, ചതുപ്പിനടിയിലുള്ള ചില നിഗൂഢ ജീവികൾ മുകളിലേക്ക് വരാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും താളിയോലയുടെ ചുവപ്പ് വെളിച്ചം കണ്ട് അവ ഭയന്ന് പിൻവാങ്ങി. ​ആര്യൻ ചതുപ്പിന്റെ കൃത്യം മധ്യഭാഗത്ത് എത്തിയപ്പോൾ, അന്തരീക്ഷത്തിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു മധുരമായ പാട്ട് കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി. അത് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ചിലങ്കച്ചൊല്ലുകളായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മനസ്സിനെ ഉരുക്കുന്ന ഒരു പഴയ പ്രണയഗാനമായിരുന്നു. വിക്രം റാവു പണ്ട് പാടിയിരുന്ന ഏതോ ഒരു ലണ്ടൻ മെലഡിയുടെ താളം അതിലുണ്ടായിരുന്നു. ​ചതുപ്പിയുടെ മറുതീരത്ത്, വെള്ളിനിലാവിൽ കുളിച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരു മനോഹരമായ പെൺരൂപം തെളിഞ്ഞു വന്നു. അത് ഭദ്രയായിരുന്നു! പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ക്രൂരതയോ നെറ്റിയിൽ ചോരയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ലണ്ടനിലെ ഒരു കോളേജ് പെൺകുട്ടിയെപ്പോലെ അതിസുന്ദരിയായ, ശാന്തമായ മുഖമുള്ള ഒരു ഭദ്രയായിരുന്നു അത്. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീർ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "വിക്രം... നീ എന്നെ ഇത്രയധികം ഭയപ്പെടുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?" അവളുടെ ശബ്ദം ആര്യന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. "ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലാൻ വന്നതല്ല. അന്ന് നീ എന്നെ ചതിച്ച് കടന്നുകളഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ആത്മാവ് തകർന്നുപോയി. നീ എനിക്ക് തന്ന ആ പഴയ പ്രണയം എനിക്ക് തിരികെ വേണം. ഈ താളിയോല നീ എനിക്ക് തന്നാൽ, നിന്റെ ശരീരത്തിലെ വിഷം ഞാൻ മാറ്റിത്തരാം. നമുക്ക് ഈ കാട്ടിൽ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാം വിക്രം..." ​ആര്യന്റെ കാലുകൾ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. അവന്റെ മനസ്സ് വീണ്ടും ആ മായയിൽ വീഴാൻ തുടങ്ങി. ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനും ചെറുക്കാൻ കഴിയാത്ത വശീകരണ ശക്തിയായിരുന്നു ഭദ്രയുടെ ആ പ്രണയ ഭാവത്തിന്. അവളിലേക്ക് നടക്കാനായി അവൻ അടുത്ത കാൽ മുന്നോട്ട് വെക്കാൻ തുനിഞ്ഞു. എന്നാൽ ആ കരിങ്കൽ പാതയ്ക്ക് പുറത്തായിരുന്നു അടുത്ത പ്രദേശം. അവിടെ കാൽ വെച്ചാൽ അവൻ ചതുപ്പിലേക്ക് താഴ്ന്നുപോകുമായിരുന്നു. ​ "ആര്യാ... കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കൂ! അത് അവളുടെ 'മോഹിനി മായ'യാണ്! ചതുപ്പിലേക്ക് നോക്കരുത്!" വീണ്ടും മാധവൻ ഈശാന്റെ ശബ്ദം അവന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ നിന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. ​ ആര്യൻ ഞെട്ടി ഉണർന്നു. അവൻ തന്റെ കണ്ണുകൾ മുറുക്കെ അടച്ചു. താൻ വിക്രം റാവു അല്ലെന്നും, തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് പ്രണയമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ചോരയ്ക്കായി നിൽക്കുന്ന ഒരു താന്ത്രിക ശക്തിയാണെന്നും അവൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. ​ "ഇല്ല... ഞാൻ വിക്രം റാവു അല്ല! ഞാൻ ആര്യൻ ആണ്! നിന്റെ പ്രണയവും പകയും എന്നോടല്ല ഭദ്രാ!" ആര്യൻ കണ്ണുകൾ തുറക്കാതെ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ​ ​അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ആ സുന്ദരരൂപം പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി. പകരം കനത്ത അട്ടഹാസത്തോടെ യഥാർത്ഥ ഭദ്ര വായുവിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവളുടെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കനലുകൾ കോരി ഒഴിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ ചതുപ്പിലെ വെള്ളത്തിലേക്ക് തന്റെ കൈകൾ അടിച്ചു. അതോടെ ചതുപ്പിലെ വെള്ളം വലിയ തിരമാലകളായി മാറി ആര്യന് നേരെ ഇരച്ചുവന്നു. ​ആ പ്രകമ്പനത്തിൽ കരിങ്കൽ പാതയിൽ നിന്ന് വഴുതി ആര്യൻ നിലാച്ചതുപ്പിലേക്ക് വീണു! അവന്റെ പകുതിയോളം ശരീരം ക്ഷണനേരം കൊണ്ട് ചതുപ്പിലെ വെള്ളിമണലിലേക്ക് താഴ്ന്നുപോയി. ചതുപ്പ് അവന്റെ ശരീരത്തെ ഭാരത്തോടെ താഴേക്ക് വലിച്ചെടുക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ തവണ ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോഴും അവൻ ഇഞ്ചുകളായി താഴേക്ക് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. ​കൈയിലെ താളിയോല അവന്റെ കൈകളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും കൈമോശം വരാൻ തുടങ്ങി. അത് അവനിൽ നിന്ന് രണ്ടടി അകലെ ചതുപ്പിലെ ഒരു ചെറിയ കല്ലിന് മുകളിൽ വീണു കിടന്നു. അതിൽ നിന്നുള്ള ചുവന്ന വെളിച്ചം ഇപ്പോഴും അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു ചെറിയ അഗ്നിവലയം തീർത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ​ ആര്യന്റെ നെഞ്ചിനൊപ്പം ഇപ്പോൾ ചതുപ്പ് മൂടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ശ്വാസകോശം വായുവിനായി പിടഞ്ഞു. ഭദ്ര മുകളിൽ വായുവിൽ ഒഴുകിനടന്ന് അത് കണ്ട് ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു. ​ "നിന്റെ അന്ത്യം ഈ നിലാച്ചതുപ്പിലാണ് ആര്യൻ! നിന്റെ ചോര ഈ മണ്ണിൽ ലയിക്കുമ്പോൾ ഭൈരവാഗ്നിയുടെ താളിയോല എനിക്ക് സ്വന്തമാകും!" അവൾ അട്ടഹസിച്ചു. ​ആര്യൻ തന്റെ അവസാനത്തെ ശ്വാസവും സംഭരിച്ച്, തന്റെ ശാസ്ത്രബുദ്ധിയും ഈശാൻ നൽകിയ അറിവും ഒന്നിച്ച് ഉപയോഗിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവൻ തന്റെ ചോരയൊലിക്കുന്ന വലതുകൈ കഷ്ടപ്പെട്ട് പുറത്തെടുത്ത്, ദൂരെയുള്ള ആ താളിയോലയിലേക്ക് നീട്ടി. അവന്റെ വിരലുകളിലെ ചോര താളിയോലയുടെ ചുവന്ന ലിപികളിൽ പതിക്കാൻ ഇനി ഏതാനും സെന്റിമീറ്ററുകൾ മാത്രം ബാക്കി... തുടരും..........❤️☘️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!