ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mRgzpOX?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിശ്വ - 28 മിശ്വ സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. എന്താണാ ജോലിക്കാരൻ പറഞ്ഞിട്ട് പോയത്. എന്താണതിന്റെ അർത്ഥം ? നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിലാണ്‌ മനസ്സ് സംഘർഷഭരിതമായത്. ഒരു യന്ത്രം കണക്കെ അവൾ തിരികെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. സാവധാനം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മുഖം തെളിഞ്ഞു വന്നു. വല്ലി! സദാസമയവും വെറുപ്പ് നിറഞ്ഞ അവളുടെ മുഖം. വല്ലി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളൊക്കെ സത്യമാണോ... താൻ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടുവോ... ഹർഷൻ തന്നെ ചതിക്കുകയായിരുന്നോ... ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങൾ. അവൾക്ക് സ്വയം വെറുപ്പ് തോന്നി. അവന്റെ സ്പർശനങ്ങൾ ഏറ്റു വാങ്ങിയ ശരീരത്തിലൂടെ പുഴുവരിക്കുന്ന പോലെ... താനൊരു വിഡ്ഢി ആയോ എന്ന തോന്നലിൽ, കടുത്ത വിഷാദം അവളെ പൊതിഞ്ഞത് നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്. പൊടുന്നനെയാണ് വാതിലിനരികെ നിന്നും ഒരു പാദപതന ശബ്ദം കേട്ടത്. അവൾ ഞെട്ടി മുഖമുയർത്തി. നിറ പുഞ്ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന ഹർഷൻ! മിശ്വയുടെ ചുവന്നു വീർത്ത കണ്ണുകൾ കാണെ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ വീണു. ഹർഷൻ വേഗം അകത്തേക്ക് കടന്ന് വന്ന് അവളെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. എന്നാൽ മിശ്വ കുതറി മാറുകയായിരുന്നു. "വിടെന്നെ!" "എന്താ... എന്ത് പറ്റി മിശ്വാ " പകപ്പോടെ അവൻ അവളെ അണച്ചു പിടിച്ചു. "എന്തിനാ..." ഹർഷന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ അവൾ പിടുത്തമിട്ടു. "എന്തിനാ എല്ലാരും എന്നെ ഇങ്ങനെ പറ്റിക്കുന്നത്..." അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല്ലിക്കൊണ്ട് മിശ്വ പൊട്ടിക്കരയുകയായിരുന്നു. മുഖത്തേക്കൂർന്ന് കിടക്കുന്ന അവളുടെ മുടിയിഴകൾ അവൻ വകഞ്ഞു മാറ്റി വെച്ചു കൊടുത്തു. "എന്നെ നോക്കു " അവളുടെ മുഖം അവൻ കൈകുമ്പിളിൽ കോരിയെടുത്തു. നെറുകിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു. വാടിയ പുഷ്പം പോലെ മിശ്വ തളർന്ന് അവന്റെ മാറിലേക്ക് വീഴുകയായിരുന്നു. "എന്താ പറ്റിയേ നിനക്ക് ? " മിശ്വ മുഖമുയർത്തി നോക്കി. അവന്റെ ചുണ്ടിൽ സ്വതവേയുള്ള ആ പുഞ്ചിരിയാണ്. അതിനൊരു കോട്ടവും ഇല്ല. "എന്താ ? " വിടർന്ന ചുണ്ടുകളോടെ അവൻ ചോദിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ സ്വയം അലിഞ്ഞു പോകുന്ന പോലെയാണ് മിശ്വക്ക് തോന്നിയത്. "ഒന്നൂല്ല... ഇന്ന് എങ്ങോട്ടും പോകാതെ എന്റെ കൂടെ തന്നെ ഉണ്ടാകൂന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്..." അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ പരിഭവത്താൽ കൂർത്തു. "അതാണോ. പെട്ടെന്ന് ഗസ്റ്റ് വന്നു മിശ്വാ... അവരെ കൂട്ടാൻ എയർപോർട്ട് വരേ പോകേണ്ടി വന്നു. ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.” അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ക്ഷമാപണം തെളിഞ്ഞു. “ഒരുപാട് ടെൻഷൻ ഉള്ള വർക്കാണ് മോളേ. പ്രത്യേകിച്ച് ആ വയനാട് ഇൻസിഡന്റ് നമ്മളെ വല്ലാതെ ബാധിച്ചു. എനിക്കവിടെ നിന്നും കുറേ കൺസൈൻമെന്റസ് വരാനുണ്ടായിരുന്നു. അതൊക്കെ മിസ്സിംഗ്‌ ആണ്." അവന്റെ സ്വരം ഗൗരവത്തിൽ ആയിരുന്നെങ്കിലും അവൾക്ക് നേരെയുള്ള ആ പുഞ്ചിരി മങ്ങിയിരുന്നില്ല. മിശ്വക്ക് കുറ്റബോധം തോന്നി. "സോറി. എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് വല്ലാതെ സങ്കടം വന്നു." മിശ്വയുടെ സ്വരം താഴ്ന്നു. "സാരമില്ല." അവളുടെ തലമുടിയൊക്കെ ഒതുക്കി വെച്ചു കൊടുത്ത്, അവളെ കൊണ്ട് പോയി അവൻ ബെഡിലിരുത്തി. "ഇവിടെ ഇരിക്കൂ. ഞാൻ എല്ലാം ഒന്ന് സെറ്റ് ആക്കിയിട്ട് വരാട്ടോ... രാത്രി." അവന്റെ ചുണ്ടിലൊരു കള്ളച്ചിരി മിന്നിയതും, മിശ്വയുടെ കവിളുകൾ നാണത്താൽ ചുവന്നു തുടുത്തു. ഹർഷൻ അവളുടെ മൂക്കിൻതുമ്പത്ത് ഒരു ചെറിയ നുള്ളു കൊടുത്തുകൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോയി. മിശ്വയുടെ മുഖത്ത് ജാള്യത നിറഞ്ഞു. ചമ്മിയ മുഖവുമായി അവൾ സ്വയം തലക്കിട്ട് രണ്ടടി വെച്ച് കൊടുത്തു. ശ്ശെ... തനിക്ക് വട്ടാണോ... ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് എന്തൊക്കെ സംശയങ്ങളായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് അവൾക്ക് വല്ലിയെ ഓർമ്മ വന്നു. ഉള്ളിൽ കലശലായ ദേഷ്യം നിറഞ്ഞു. അവളാണ്‌ വിഷം! എപ്പൊ കണ്ടാലും അവൾക്ക് പറയാൻ മറ്റൊന്നുമില്ല. കൊടും വിഷമാണ്‌ ആ മനസ്സു നിറയെ. ഇനി വല്ലിയെ കാണുന്ന നിമിഷം പുറംതിരിഞ്ഞു നടക്കണമെന്ന് മനസ്സുകൊണ്ടു ഉറപ്പിച്ചു അവൾ. മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ബാത്‌റൂമിലേക്ക് നടന്നു. നല്ലൊരു കുളി ഇപ്പൊ ആവശ്യമാണ്‌. ശരീരം മാത്രമല്ല, മനസ്സിനേയും കുളിർപ്പിക്കുന്ന നല്ലൊരു കുളി. തണുത്ത വെള്ളത്തിന്റെ ടാപ്പ് തുറന്ന് മിശ്വ ഷവറിന്റെ ചുവട്ടിലായി നിന്നു. ശരീരത്തിലൂടെ ഒഴുകിയകലുന്ന ജലകണങ്ങൾ അവളിൽ കുളിര് പടർത്തി. പക്ഷേ നെറുകിൽ പതിഞ്ഞ ഹർഷന്റെ ചുംബനത്തിന്റെ ചൂട് മാത്രം അവിടെ തന്നെ അവശേഷിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി മിശ്വക്ക്. ഒത്തിരി നേരം അവൾ ആ നിൽപ്പു നിന്നു. സ്വയം മറന്നെന്നവണ്ണം. ഏതാണ്ട് അര മണിക്കൂറിന് ശേഷം വിറയാർന്ന ശരീരത്തോടെ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് അവൾ മുറിയിലേക്കിറങ്ങി. നേരെ കബോർഡിനടുത്തേക്കാണ് മിശ്വ നടന്നത്. അതിൽ നിറയേ പുത്തൻ വസ്ത്രങ്ങൾ അടുക്കിവെച്ചിരുന്നു. ഒന്നെടുത്ത് ധരിച്ചു നോക്കി കൊണ്ട് മിശ്വ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ ചെന്ന് നിന്നു. പതിവ് പോലെ തന്നെ, അളവുകൾ കിറുകൃത്യം. ഇതെല്ലാം ശ്രേയയുടേതാണെന്ന് പണ്ട് ഹർഷൻ പറഞ്ഞത് അവളോർത്തു. അപ്പൊ, തന്നെ പോലെ തന്നെയായിരിക്കും ശ്രേയയും. ഹർഷൻ വരുമ്പോൾ ശ്രേയയെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ ചോദിച്ചറിയണം. അവൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു. “ശ്യോ... അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ ഉറങ്ങിപ്പോകാതിരുന്നാൽ മതിയായിരുന്നു.” സ്വയം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മിശ്വ ബെഡിലേക്ക് ചെന്ന് കിടന്നു. ഉള്ളിലേക്ക്, നേരത്തെ നടന്ന ഒരോ സംഭവവികാസങ്ങളും അലയടിച്ചു വന്നു. ഹർഷനുമൊത്തുള്ള നിമിഷങ്ങളുടെ ഓർമ്മയിൽ അവൾ ലജ്ജാവിവശയാകുകയായിരുന്നു. മണിക്കൂറുകൾ കടന്നു പോയി. രാത്രി ഒൻപത് മണി. വാതിലിൽ ചെറിയ തട്ട് കേട്ട് കൊണ്ട് മിശ്വ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. അവൾ മെല്ലെ ചെന്ന് ഡോർ തുറന്നു. ഹർഷനെയാണ്‌ പ്രതീക്ഷിച്ചതെങ്കിലും, അപ്പുറത്ത് നിന്നിരുന്നത് നേരത്തേ കണ്ട ജോലിക്കാരനായിരുന്നു. "ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വരൂ." അയാൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു. "ഹർഷൻ ഇല്ലേ ?" മിശ്വ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു. "ങ്ങെ ?" ജോലിക്കാരന്റെ മുഖത്ത് അതിശയം. "അല്ല, ഹർഷൻ ഉള്ളപ്പോൾ ആളാണ്‌ എന്നെ വന്നു വിളിക്കാറ്." "ഹർഷൻ സാറിനെ കുട്ടി പേരാണോ വിളിക്കാറ് ?" മിശ്വ പരുങ്ങി. "അങ്ങനെ വിളിക്കാനാണ് എന്നോട് പറഞ്ഞത് " "ഉം " അയാൾ ഒന്നിരുത്തി മൂളിയതിനു ശേഷം, തിരിച്ചുള്ള നടത്തമാരംഭിച്ചു.. മിശ്വ നേരിയൊരു അമ്പരപ്പോടെ അയാളെ അനുഗമിച്ചു. ഹർഷനെ എന്തു ഭയമാണിവർക്കെല്ലാം. ഒന്നാം നില. ഗോവണി ഇറങ്ങി ചെല്ലുന്നത് ഒരു ഹാളിലേക്കാണ്. അതിന്റെ ഒത്ത നടുക്കായുള്ള വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന ഷാൻഡ്ലിയറിന്റെ പ്രകാശം ആ ഹാളിനെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കി. ചെറുതും വലുതുമായി, ഒരുപാട് ചെടികളുണ്ടായിരുന്നു അവിടെ. അതിന്റെയെല്ലാമിടയിൽ അവിടവിടെയായി ഇരിപ്പിടങ്ങളും. വിലയേറിയ കാർപ്പറ്റുകൾ വിരിച്ചിരുന്ന ആ മുറിയുടെ മധ്യ ഭാഗത്തായി സിലിണ്ടർ ആകൃതിയിൽ പണിതിട്ടുള്ള സ്ഫടിക ലിഫ്റ്റും കാണാമായിരുന്നു. പക്ഷേ, എന്തുകൊണ്ടോ, ഹർഷനാകട്ടെ, ജോലിക്കാരാകട്ടെ, ആരും ആ ലിഫ്റ്റ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടിട്ടില്ല. ഒന്നാം നിലയിൽ നിന്നു താഴേക്കുള്ള ഗോവണിപ്പടി ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു അവർ. അതിന്റെ ഇടതു വശത്തെ ഭിത്തി ഒന്നു കാണേണ്ടതു തന്നെയാണ്‌. ഗോവണിയുടെ ചെരിവിനു സമാന്തരമായി പതിനാറു പരിചകളും അതിൽ X ആകൃതിയിൽ ഭംഗിയായി, ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ചെറു കഠാരകളും കാണാമവിടെ. ഓരോന്നിന്റെ താഴെയും അതതിന്റെ ഉടമസ്ഥരുടെ പേരുവിവരങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഒന്നര നൂറ്റാണ്ടു പഴക്കമുള്ള ആയുധങ്ങൾ വരെയുണ്ട് അക്കൂട്ടത്തിൽ എന്നത് ഒരിക്കൽ ഹർഷൻ തന്നെയാണ്‌ മിശ്വയ്ക്ക് വെളിപ്പെടുത്തിയത്. ദിവസവും കാണുന്നതാണെങ്കിലും മിശ്വയുടെ മിഴികൾ അതിൽ ഓരോന്നിലൂടെയും സഞ്ചരിച്ചു. പുരാതന വസ്തുക്കളോട് തനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു കമ്പമുണ്ടെന്ന സത്യം മിശ്വ മനസ്സിലാകിയത് ഇവിടെയെത്തിയതിനുശേഷമാണ്‌. പെട്ടെന്ന് അവൾ എന്തോ കണ്ട് നിശ്ചലയായി. ഒരു പരിചയിലെ കഠാരകൾ അപ്രത്യക്ഷമാണ്! ഇന്നലെ വരേ താൻ അത് അവിടെ കണ്ടതാണെന്ന കാര്യം മിശ്വ ഞെട്ടലോടെ ഓർത്തു. ഇപ്പോൾ ആ സ്ഥാനത്ത് ഉറകൾ മാത്രം! അതിനു താഴെയുള്ള എഴുത്തിലേക്ക് അവൾ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. "മഹാറാണി ഉമാ ദേവി സൗധാമിനി " എന്ന പേരും, അവരുടെ ജീവചരിത്രവുമാണ്‌. കുതിരപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന രാജ്ഞിയുടെ ചിത്രവുമുണ്ട്. എണ്ണച്ഛായാ ചിത്രമാണെന്ന് പെട്ടെന്നാർക്കും മനസ്സിലാക്കാനാകില്ല. അത്രമാത്രം ജീവൻ തുടിക്കുന്നതായിരുന്നു അത്. “എന്റെ അമ്മൂമ്മേടെ അമ്മൂമ്മയാണ്‌” എന്നും പറഞ്ഞാണ്‌ ഹർഷൻ അവരെ പരിചയപ്പെടുത്തിയത് എന്ന് മിശ്വ ഓർത്തു. അതും പറഞ്ഞ് ഉറക്കെ ചിരിച്ച അവന്റെ മുഖം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞതും, അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി വിടർന്നു. പകുതി മുഖം മറച്ച അവരുടെ കണ്ണുകൾക്ക് പക്ഷേ വല്ലാത്തൊരു പ്രകാശമുള്ള പോലെ തോന്നി മിശ്വക്ക്. അപ്പോഴാണവൾക്ക് അത് ഓർമ്മ വന്നത്. ഈ ചിത്രത്തിലേത് പോലുള്ള ഒരു മുഖാവരണം കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു ആ കഠാരകൾക്കൊപ്പം. അതും അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു! "എന്താ കുട്ടീ ?" അനങ്ങാതെ നിൽക്കുന്ന അവളെ കണ്ട് ജോലിക്കാരൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി ചോദിച്ചു. "മ്മ്... ഒന്നുമില്ല " അവൾ വേഗം അതിൽ നിന്നും മിഴി തിരിച്ച് താഴേക്ക് നടന്നു. എന്നാലും അതാര് കൊണ്ടു പോയതായിരിക്കും ? മിശ്വയുടെ ഉള്ളിൽ അതിശയവും സംശയവും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞു. പെട്ടെന്നു തന്നെ ‘അതെവിടെപ്പോയാൽ നിനക്കെന്ത് ?’ എന്നൊരു ചോദ്യമുയർന്നു അവളുടെ ഉള്ളിൽ. ‘നീയറിയേണ്ട കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് മാത്രം ഓർത്താൽ മതി. ഒരുപാട് കാടുകേറി ചിന്തിക്കുന്നതാണ്‌ നിന്റെ പ്രശ്നം.’ ഇതുവരെ കേൾക്കാത്ത ഒരു ഉൾശബ്ദം. മിശ്വയ്ക്ക് കൗതുകം തോന്നി. ജോലിക്കാരൻ അവളെയും കൊണ്ട് വേറെയൊരു ഡൈനിങ്ങ് റൂമിലേക്കാണ് പോയത്. "ഇതെന്താ ഇവിടെ ? " മിശ്വ അമ്പരന്നു. "അപ്പുറത്തു റഷ്യൻസ് വന്നിട്ടുണ്ട്. അവന്മാർ കുട്ടിയെ കണ്ടാൽ പ്രശ്നമാണ് " "എന്ത് പ്രശ്നം ?" നിഷ്കളങ്കതയോടുള്ള അവളുടെ ചോദ്യത്തിൽ അയാളിൽ സഹാനുഭൂതി നിറഞ്ഞു. "ഇങ്ങനെയുള്ള ചോദ്യങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ച് ഞങ്ങളേം കൂടി വിഷമിപ്പിക്കാതെ മിശ്വാ..." ജോലിക്കാരൻ ഭക്ഷണം വിളമ്പാനൊരുങ്ങി. “ഈ റഷ്യക്കാർ എന്നെ കണ്ടാൽ എന്താ കുഴപ്പം ?” അവൾ അയാളെ തടഞ്ഞുകൊണ്ടാണത് ചോദിച്ചത്. ഉത്തരം കിട്ടിയേ തീരൂ എന്ന മട്ടിൽ. “അവന്മാർ നിന്നെ കണ്ടാൽ...” ആ മനുഷ്യൻ മിശ്വയെ അടിമുടി നോക്കിക്കൊണ്ട് താടി തടവി. “എന്റെ കുഞ്ഞേ... നിന്റെ പ്രായമുള്ള മക്കളുണ്ടെനിക്ക്. എന്നോട് നീ ഈവക കാര്യങ്ങളൊന്നും ചോദിക്കല്ലേ. സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല. അതുകൊണ്ടാ. ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ മുറിയിൽ പോയിക്കിടന്നുറങ്ങാൻ നോക്ക്.” നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ട് മിശ്വയുടെ ഉള്ളിൽ അസ്വസ്ഥത ഫണം വിരിച്ചു. വിശപ്പ് കെട്ട് പോയി. “ഇതെന്തൊരു പരീക്ഷണം ദൈവമേ!” ആ സാധു പെൺകുട്ടി ഏങ്ങിയേങ്ങി കരയാനാരംഭിച്ചു. “എന്താ എന്താ ?” ജോലിക്കാർ ഓടിയെത്തി. “പൊന്നു കുഞ്ഞേ ബഹളം വെക്കല്ലേ. വല്യ പ്രശ്നാവും.” പ്രായമായ ഒരാൾ മിശ്വയുടെ വായ് പൊത്തി. “എന്റെ കുഞ്ഞ് കരയാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്ക്.” അവൾ നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തല വെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതു പോയിട്ട്, ആ പാത്രത്തിലേക്കൊന്നു നോക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് ശേഷിയില്ലായിരുന്നു. വല്ലാത്തൊരു ആധി തന്നെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നത് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മനസ്സ് എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും, ഹർഷനു പിന്നിൽ നിഗൂഢമായിട്ടെന്തോ ഉണ്ടെന്നവൾക്കുറപ്പായി. ഭയാനകമായ എന്തോ ഒരു രഹസ്യം പേറിയാണയാൾ തന്നോട് അത്ര മധുരമായി ഇടപെടുന്നത്. ജോലിക്കാരുടെ കണ്ണുകളിൽ മരണഭയമാണെന്നവൾക്കു തോന്നി. ഹർഷനെ അവർക്ക് അത്രയ്ക്കും പേടിയാണ്‌! അവളുടെ തേങ്ങലിന്റെ ശബ്ദം ഒന്നുയർന്നപ്പോഴേക്കും എത്ര പേരാണ്‌ ഓടി വന്നത്. അവൾ കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ച്, വിതുമ്പാൻ വെമ്പി നില്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചമർത്തി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പോകുന്ന വഴിയിൽ കാലിയായി കിടക്കുന്ന ആ വാളിന്റെ ഉറകൾ അവൾ ഒന്നുകൂടി ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒന്നാം നിലയിൽ എത്തിയപ്പോൾ മുകളിലേക്ക് കയറാതെ, അവൾ ഇടതു വശത്തുള്ള വരാന്തയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ബംഗ്ലാവിന്റെ പുറക് വശത്തേക്ക് തുറക്കുന്ന ഒരു ബാൽക്കണിയായിരുന്നു അവിടെ. രാത്രികാഴ്ച്ചകൾ ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് ഇളം കാറ്റും പുൽകി മിശ്വ അൽപ്പനേരം അവിടെ നിന്നു. ദൂരെ ഹെലികോപ്റ്റർ കണ്ടപ്പോൾ വൈകീട്ട് സംഭവിച്ച അപ്രതീക്ഷിത ആകാശയാത്ര ഓർമ്മയിൽ വന്നതും അവൾക്ക് നെഞ്ചിൽ ഒരു വിങ്ങൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. പെട്ടെന്ന് കൺകോണിൽ എന്തോ കണ്ട പോലെ! ഞെട്ടി തല ചെരിച്ചു നോക്കിയ അവൾ നടുങ്ങിപ്പോയി. വല്ലി! അവൾക്കൊപ്പം പുറത്തേക്ക് നോക്കി, തൊട്ടപ്പുറത്തു തന്നെ നിൽക്കുകയാ ണവൾ! മിശ്വയുടെ ഉറക്കെയുള്ള നിശ്വാസം കേട്ടിട്ടെന്നോണം വല്ലി തിരിഞ്ഞ് അവൾക്കഭിമുഖമായി നിന്നു. ആ നടുക്കുന്ന കാഴ്ച്ച കണ്ട് മിശ്വ രണ്ടടി പുറകോട്ട് വെച്ച് പോയി!! ഇരുകൈകളിലും കഠാരയേന്തി, കാറ്റിൽ പാറിയകലുന്ന കറുത്ത മുഖംമൂടിയുടെ ഇടയിൽ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന തീക്കനൽ പോലെ നേത്രങ്ങളുമായി വല്ലി! വിറങ്ങലിച്ചുപോയ മിശ്വ ബദ്ധപ്പെട്ട് ഉമിനീരിറക്കി. "നീ പൊക്കോ! ഇവിടെ ഇനി ഞാൻ മതി!" വല്ലിയുടെ സ്വരം ചിലമ്പിച്ചു. കഠാരമുനകളിലൊന്ന് മിശ്വയുടെ ഇടതു കൃഷ്ണമണിക്കു നേരേ നീണ്ടു വന്നു. അടുത്ത നിമിഷം! അലറി നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് മിശ്വ തിരിഞ്ഞോടി! ചെടികൾക്കിടയിലൂടെ ചാട്ടുളി പോലെ പാഞ്ഞ അവളുടെ കാൽപ്പദം ഗോവണിയിൽ തട്ടിയതും കമിഴ്ന്നടിച്ചു വീണുപോയി ആ പെൺകുട്ടി. പെട്ടെന്നു തന്നെ ചാടിയെഴുന്നേറ്റ അവൾ, തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കാതെ ആ സ്റ്റെയർകേസ് ഓടിക്കയറി. ഒടുവിൽ, ദിശ പോലുമറിയാതെ പാഞ്ഞ അവൾ എങ്ങിനെയോ മുകളിലെ നിലയിൽ, തന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽക്കലെത്തി. എന്നാൽ... ഉറക്കെ ശ്വാസമെടുത്തുകൊണ്ട് വാതിൽ തുറന്ന അവൾ അസ്ത്രപ്രജ്ഞയായി നിന്നുപോയി! അവിടെ... അവളുടെ ബെഡിൽ ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു തടിച്ച സ്ത്രീരൂപം! “മിശ്വമോളേ!” അവർ അടക്കിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾക്കു നേരേ കൈ നീട്ടി. “മറന്നോ എന്നെ ?” അടുത്ത നിമിഷം! തലയുടെ ഇടതു വശത്തായി ഏറ്റ ഒരു പ്രഹരത്തിൽ മിശ്വ ബോധരഹിതയായി നിലം പതിച്ചു! തുടരും. കണ്ണൂർകാരൻ 👍👍👍👍 #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ