📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 49 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 അവളിനിയും എഴുന്നേറ്റു വന്നില്ലേ... " കഴിക്കാനിരിക്കുമ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. സുഗന്ധി ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവന് മുന്നിലേക്ക് ഭക്ഷണം വെച്ച് കൊടുത്തു. "അമ്മക്കെന്താ ചെവി കേട്ടൂടെ.." അവനുറക്കെ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് മുന്നിലെ പാത്രം ഒരു തട്ട് കൊടുത്തു. "അതിന് നീയെന്തിനാ ഡാ വെറുതെ ഒച്ചയിടുന്നത്.." സുഗന്ധി അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ഒച്ചയിൽ അവനോട് തിരിച്ചു ചോദിച്ചു. അതെല്ലാം കേട്ട് കൊണ്ട് അച്ഛമ്മയുടെ മുറിയിൽ കല്ലു മോളെ അടക്കി പിടിച്ചിരുന്ന ഗായത്രി അവരെ ആശങ്കയോടെ നോക്കി. "ഒന്നുല്ല.. അതവര് അമ്മേം മോനും കൂടി ഉള്ളതാ.. നീ അതിലില്ല.. അവർ തമ്മിൽ ആയിക്കോട്ടെ. നീയിയിപ്പോ അങ്ങോട്ട് പോണ്ട.. അവരായിട്ട് ഉണ്ടാക്കിയ ഈ മുറിവ് കരിയുവോളം നീ വിശ്രമിക്ക്. അവനൊന്നും ചെയ്യില്ല നിന്നെ..തത്കാലംഅതിന് വേണ്ടത് ഞാൻ സുഗന്ധിക്ക് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട് അവൾ തടഞ്ഞോളും മകനെ. ഇല്ലേൽ രണ്ടും കൂടി ജയിലിൽ പോണ്ടി വരുമെന്ന് അവൾക്കറിയാം.." അച്ഛമ്മ ചിരിയോടെ കല്ലുമോളുടെ കവിളിൽ തലോടി കൊണ്ട് ഗായയത്രിയെ ആശ്വാസിപ്പിച്ചു. അവരുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ പ്രയാസമുണ്ടായിട്ടല്ല. ഇന്നലെ മുതൽ താനീ മുറിയിലാണ്. ഇനിയിപ്പോ ഈ ചെയ്തതിനു കൂടെയുള്ളത് അരികിൽ കിട്ടുന്ന ദിവസം വിഷ്ണു തന്നു തീർക്കുമെന്നോർക്കുമ്പോൾ അവൾക്കുള്ളം കിടുങ്ങി വിറകും. അച്ഛമ്മ അത് വരെയും പകർന്നു കൊടുത്ത ധൈര്യമൊന്നും പോരാതെ വരും.. ആ ചിന്തയെ തടയിടാൻ. ഗായത്രി ഒന്നും മിണ്ടാതെ വീണ്ടും അടുക്കളയിലേക്ക് കാതോർത്ത് ഇരുന്നു. "നിങ്ങളോട് ഞാൻ മാര്യദക്ക് ചോദിച്ചില്ലേ.. അപ്പൊ വായിൽ എന്തേ പഴം കുത്തി തിരുകിയിരുന്നോ.." വിഷ്ണുവിന്റെ ദേഷ്യം കൈ വിട്ടു തുടങ്ങി. ഭവ്യയോടും ഗായത്രിയോടും തോന്നുന്ന ദേഷ്യമപ്പോൾ അവൻ സുഗന്ധിയുടെ നേരെയാണ് തീർക്കുന്നത്. "നീ ചോദിക്കുന്നതിന് ഉത്തരം പറയല് മാത്രമല്ല എന്റെ പണി.. രാവിലെ മുതൽ തുടങ്ങിയതാ മനുഷ്യനിവിടെ അടിമയെ പോലെ പണിയുന്നത്. കൈ സഹായം ചെയ്യാൻ പോലും ഒറ്റ ഒന്നില്ല. നേരത്തിനു കഴിക്കാൻ മാത്രം പാറി പറന്നു വന്നോളും.." അന്നൊരു ദിവസത്തെ ജോലി ചെയ്തു വശം കെട്ടു പോയ സുഗന്ധിയും ഒട്ടും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല. "അത് കൊണ്ട് തന്നെയാ ഞാൻ നിങ്ങളോട് ചോദിച്ചത് അവളെവിടെ എന്ന്.." "അവളെ നീയല്ലേ തല്ലി ചതച്ചത്.. അവൾക്കിപ്പോ അനങ്ങാൻ വയ്യ പോലും.." സുഗന്ധി ചുണ്ട് കോട്ടി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അതാണോ കാര്യം.. അതൊക്കെ അവളുടെ ഐഡിയ അല്ലേ. അമ്മക്കിനിയും മനസ്സിലായില്ലേ.. അവളിപ്പോ വരും.. പണിയൊക്കെ അവളെടുക്കും.. അതിന് കൂടി വേണ്ടിയാണ് അവളെ ഇവിടെ നിർത്തിയേകുന്നത്. അമ്മ പോയി റസ്റ്റ്‌ എടുക്ക്.. ഗായത്രി.. ഗായത്രി.. ഡീ.. ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ.." പറഞ്ഞു തീർന്നതിനൊപ്പം അവനുറക്കെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് തിരികെ കസേരയിലേക്ക് തന്നെ ഇരുന്നു. "നീ എന്നെ കൂടി ജയിലിൽ കയറ്റുമോടാ പിശാചെ.." പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ സുഗന്ധി അവന്റെ കയ്യിന് ഒരടി കൊടുത്തു. "ജയിലോ.. അമ്മയെന്താ ഈ പറയുന്നേ.." അവനൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. "ആഹ്.. ജയിലിൽ തന്നെ.. ഇനിയും അവളെ തൊട്ട അവളെ കൊണ്ട് കേസ് കൊടുപ്പിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞു പോയിട്ടുണ്ട് നിന്റെ പുന്നാര അനിയൻ. എല്ലാത്തിനും സപ്പോർട്ട് ആയിട്ട് ആ മുതുക്കി തള്ളയും. അവരെല്ലാം കൂടി അറിഞ്ഞു ശ്രമിച്ചാൽ അവരത് ചെയ്യും വിച്ചു. പിന്നെ നമ്മൾ കരുതിയത് പോലൊന്നും ആയിരിക്കില്ല നടക്കുന്നത്.. അത് കൊണ്ട് നീയൊന്ന് കരുതിക്കോ.." അച്ഛമ്മ അത്യാവശ്യം നല്ലത് പോലെ പറഞ്ഞു പേടിപ്പിച്ചത് സുഗന്ധി മകന്റെ മുന്നിൽ തുറന്നു വെച്ചു. "അവനിവിടെ വന്നിരുന്നോ.." വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി.. "വന്നിരുന്നു പോലും.. നമ്മള് കാവ്യയുടെ അരികിൽ പോയ സമയം നോക്കി.." "അമ്മയോട് ആരാ പറഞ്ഞേ.. അവളാണോ.. ഗായത്രി.." "മ്മ്.. അവള് കുറെ പറയും. അങ്ങനെ അവൻ വന്നത് നമ്മളോട് പറയാൻ ആണോ അവള് ആരുമില്ലാത്ത നേരം നോക്കി അവനെ വിളിച്ചു വരുത്തിയത്. രണ്ടും കൂടി നമ്മളെ കുടുക്കുമോ എന്നാ എനിക്കിപ്പോ.. പെണ്ണുങ്ങൾ പറഞ്ഞാ അതായിപ്പോ എല്ലാരും കേൾക്കുന്നത്.. നിനക്കറിയിലെ ആ സുമതിയുടെ മോന്റെ കാര്യം.. അവനിപ്പോഴും..." "അമ്മയോന്ന് മിണ്ടാതിരുന്നേ.." വിഷ്ണു പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. "ഞാൻ മിണ്ടാതിരുന്നത് കൊണ്ടായില്ല. നീയും ഒന്നടങ്ങിക്കോ. രണ്ടിനേം കൂട്ടി കനത്തിൽ ഒരു പണി കൊടുത്തിട്ട് മതി ഇനി അവളുടെ നേരെ തിരിയുന്നത്. പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് ഇത്രേം അഹങ്കാരം പാടില്ല. സ്വന്തം വീട്ടുകാർക്ക് പോലും അവളെ വേണ്ട.. എന്നിട്ടും എന്താ നെഗളിപ്പ്. മൂന്ന് നേരം വെട്ടി വിഴുങ്ങാൻ ഇവുടുന്നല്ലേ കൊടുക്കുന്നത്. പക്ഷേ കൂറ് അവനോടും. അല്ലേൽ തന്നെ എന്തിനാ അവളെ പറയുന്നത്. അവൾക്കൊപ്പം ഉള്ളവൻ.. ഒരുത്തനുണ്ടല്ലോ. അവനെ ഞാൻ പത്തു മാസം ചുമന്നു കൊണ്ട് നടന്നു പ്രസവിച്ചു വളർത്തി വലുതാക്കിയില്ലേ. എന്നിട്ടിപ്പോ അവൻ അവൾക്ക് വേണ്ടി എന്നെ ജയിലിൽ കേറ്റുമെന്ന്.. എല്ലാം അനുഭവിക്കും.. നോക്കിക്കോ.. പെറ്റ തള്ളയെ വിഷമിപ്പിച്ച ആരും സമാധാനത്തോടെ ജീവിച്ചിട്ടില്ല. അവന്റെയും ഗതി അത് തന്നെയാ.. എന്റെ ശാപമാണെന്ന് കൂട്ടിക്കോ. " കാശിയോടുള്ള ദേഷ്യത്തിന് സുഗന്ധി നിർത്താതെ പറയുന്നുണ്ട്. കസേര ദേഷ്യത്തിൽ നീക്കി കൊണ്ട് വിഷ്ണു എഴുന്നേറ്റു. ആ ശബ്ദം കേട്ടതും ഗായത്രി ഭയത്തോടെ കണ്ണുകൾ ഇറുകെ അടച്ചു കൊണ്ട് മോളെ ഒന്ന് കൂടി ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ട് കിടക്കയിൽ ഒതുങ്ങി. അച്ഛമ്മ അവളുടെ കയ്യിൽ ഒന്നമർത്തി. കൂടെയുണ്ടെന്ന് പറയും പോലെ.. അവർ രണ്ടാളും പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ തന്നെ നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട് വിഷ്ണു അച്ഛമ്മയുടെ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ വന്ന് നിന്നു. വല്ലാത്തൊരു ചിരിയുണ്ടവന്. കണ്ണിലെ ക്രൂരത തെളിഞ്ഞു കാണാം. "എത്ര ദിവസം നീയിവിടെ ഒളിച്ചു നിൽക്കുമെടി.. എഹ്.." അവൻ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി. "അതിനവള് ഒളിച്ചു നിൽപ്പാണെന്ന് നിന്നോടാര് പറഞ്ഞു വിഷ്ണു.." അച്ഛമ്മക്ക് അപ്പോഴും യാതൊരു കൂസലുമില്ല. "അല്ലാതെ പിന്നെ ഇവളിവിടെ പെറ്റു കിടപ്പാണോ.." "അവൾക്ക് വയ്യ.. റസ്റ്റ്‌ വേണം.അതിന് വേണ്ടി ഞാനെന്റെ മുറിയിലേക്ക് കൂട്ടിയതാ.. അത് മാറിയിട്ട് അവള് പുറത്ത് വരും.. വരുന്നത് പഴയ പോലെ നിന്റെ തല്ലും തൊഴിയും കൊള്ളാനല്ല.ഇവിടുത്തെ നിങ്ങളുടെ കാശില്ലാത്ത വേലക്കാരി ആയിട്ടുമല്ല. വിഷ്ണു നാദ് ഭാര്യയായി അവളെ അംഗീകരിച്ചാൽ അങ്ങനെ.. അല്ലേൽ ഞാനും ഇവളും പോകും.. കാശി വരും ഞങ്ങളെ കൊണ്ട് പോകാൻ.. ഈ കുഞ്ഞിന് ഭയമില്ലാതെ ജീവിക്കണം.ഈ പെണ്ണിന് മേല് നോവാതെ ജീവിക്കണം.കൂടുതൽ ആഗ്രഹങ്ങളൊന്നും അവർക്കില്ല. എനിക്കും. അത് കൊണ്ട് അതിനുള്ള സാഹചര്യം നീ ഒരുക്കിയാൽ അവരിവിടെ തന്നെ കാണും. ഇല്ലേൽ ഞാനും പോകും അവരെ ഞാൻ കൊണ്ടും പോകും. തടയാൻ നിനക്ക് പറ്റുമെങ്കിൽ നീ ശ്രമിക്.. കൊണ്ട് പോകാൻ എന്റെ കൊച്ച് മോൻ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. എന്റെ കാശി.." ഒട്ടുമേ ഭയമില്ലാതെ നേർത്തൊരു പതർച്ച പോലുമില്ലാതെ അച്ഛമ്മ അത് പറയുമ്പോൾ വിഷ്ണു ഞെട്ടി പോയി. അങ്ങനൊരു നീക്കം അവന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ പോലുമില്ല. കാശി കൊണ്ട് പോകുമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അച്ഛമ്മ തീർച്ചയായും പോകും. അവർക്കൊപ്പം ഗായത്രിയെ കൂടി വിളിച്ചാൽ അവളും കുഞ്ഞും പിന്നെ ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകാതെ അവർക്കൊപ്പം പോകും.അതിൽ വിഷ്ണുവിനൊരു സംശയവുമില്ല. അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു തോൽവി തനിക്ക് വേറെ എന്തുണ്ട് പിന്നെ? അവൻ സന്തോഷമായി ജീവിക്കരുത്.. ഒറ്റപ്പെട്ടു കൊണ്ട് നരകിച്ചു ജീവിക്കണം എന്നുള്ള ഒറ്റ ഉദ്ദേശം കൊണ്ട് മാത്രമാണ് അച്ഛമ്മയെ പോലും വിടാതെ പിടിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ ഉള്ളപ്പോൾ ഇനി ഗായത്രി കൂടി അവനൊപ്പം പോകുന്നത്.. വിഷ്ണുവിന് അത് ഓർക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഈ വിഷയത്തിൽ എടുത്തു ചാടി ഒന്നും ചെയ്യാതെ ഒരു നയത്തിൽ കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്ന് അവനും മനസ്സിലായി. "നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം.ഈ വിഷ്ണു ആരാണെന്ന് " വെല്ലുവിളി പോലെ അതും പറഞ്ഞിട്ടവൻ തിരികെ നടന്നത് അവർക്ക് മുന്നിൽ തോറ്റു പോയിട്ടില്ലെന്ന് കാണിക്കാൻ വേണ്ടി മനഃപൂർവം തന്നെയായിരുന്നു. "കണ്ടില്ലേ.. ഇത്രേം ഒള്ളു അവൻ..നേരിട്ട് നിന്ന് നല്ലത് നാല് പറഞ്ഞാൽ വാലും ചുരുട്ടി പായുന്ന ഭീരു.. അവനെ ഭയന്നു കൊണ്ടാണല്ലോ എന്റെ മോളെ നീയിത്രേം തല്ല് വാങ്ങിച്ചു കൂട്ടിയത്.. ഇനി നീ കൊറച്ചു ധൈര്യം കാണിക്ക്..അതോടെ നിന്റെ പ്രശ്നമൊക്കെ തീരും.. എല്ലാം കാശി നോക്കാമെന്ന് അവനുറപ്പ് തന്നിട്ടില്ലേ നിനക്ക്..ഇപ്പോൾ പേടിച്ചോടിയാ ആ മണ്ടനെ പോലല്ല എന്റെ കുട്ടി.. അവൻ പറഞ്ഞാൽ പറഞ്ഞത് പോലെ ചെയ്യും.." അച്ഛമ്മക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആവേശമുണ്ടത് പറയുമ്പോൾ. ഗായത്രിക്കും ചെറുതല്ലാത്ത ഒരു ആശ്വാസം തോന്നിയിരുന്നു. പക്ഷേ അതിനൊന്നും അധികം ആയുസ്സില്ലെന്നും അവൾക്കറിയം. ആ ഇറങ്ങി പോയവന്റെ മനസ്സ് അവൾക്കറിയാമല്ലോ. ഗായത്രി കരുതിയത് പോലെ തന്നെ.. പുകഞ്ഞു തുടങ്ങിയ മനസ്സിനെ വരുതിയിൽ നിർത്താൻ അങ്ങേയറ്റം ശ്രമികുകയാണ് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ വിഷ്ണു. അമ്മ പറഞ്ഞത് പോലെ രണ്ടിനും കൂടി ഒരു പണി കൊടുത്താലേ തനിക്കിനി ഒരു രക്ഷയൊള്ളു എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ മുതൽ.. അതിനുള്ള വഴികളെ കുറിച്ചാണ് അവൻ ആലോചിച്ചു കൂട്ടിയത് മുഴുവനും. അപ്പോഴെല്ലാം ഗായത്രിയോടും കാശ്ശിയോടുമുള്ള ദേഷ്യമവന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു തൂവി. അച്ഛമ്മ വിളിച്ചു പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും അവന്റെ സ്വസ്ഥത കെടുത്തി. ആ ഒരു കലിപ്പിൽ കാറിലേക്ക് കയറി ഡോർ വലിച്ചടച്ചു. വെടിയുണ്ട പോലെ ചീറി പാഞ്ഞു പോയ ആ കാർ പിന്നെ ചെന്ന് നിന്നത് അവന്റെ തന്നെ തറവാട് വീടിന്റെ മുന്നിലാണ്.. കാശിയേ കാണാൻ.. തുടരും... ചെന്ന് കേറി കൊട്.. അല്ല പിന്നെ.. വരാനുള്ളത് കാർ പിടിച്ചു വരും എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ നിങ്ങള്.. എന്നാലിപ്പോ കണ്ടോ ട്ടാ 😆 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോയാൽ.. നാളേം ഇണ്ടാവും.. അതിൽ കൂടുതൽ ഒന്നുമില്ല പറയാൻ 🥰 സ്നേഹത്തോടെ jif #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mAMZKQv?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ.. 51 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 തലേന്ന് രാത്രി ഇടിച്ചു കുത്തി പെയ്ത വേനൽമഴയ്ക്കൊപ്പം വന്ന കാറ്റിൽ ചെരിഞ്ഞു വീണ, അര വളർച്ചയെത്തിയ ഏത്ത വാഴതൈകൾ നിവർത്തി നിർത്തി മൂട്ടിൽ മണ്ണ് വെട്ടിയടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുകയാണ് ചന്ദ്രഹാസൻ. പത്തുമണി ആയതോടെ വെയിലിന്റെ ചൂട് കൂടുന്നത് കണ്ട് മരുമകൻ ജോലി ചെയ്യുന്നത് നോക്കി നിന്ന പീതാoബരക്കുറുപ്പ് കണ്ണുകൾക്ക് മറയായി കൈകൾ വച്ചു മാനത്തേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ഇന്ന്‌ മഴ നേരത്തെ കാണുമെന്ന് തോന്നുന്നു.ഇന്നലത്തെ പോലെ കാറ്റും മിന്നലും ഇല്ലാതെ പെയ്താൽ മതിയാരുന്നു. കണ്ടില്ലേ, പെരുമഴ പെയ്തിട്ടും ആവിയ്ക്കൊട്ടും കുറവ് കാണാനില്ല.. ഈ മഴകൊണ്ടൊന്നും ഭൂമി തണുക്കില്ല.രാത്രിയിൽ എന്തായിരുന്നു ഒരു കാറ്റ്. ഇടിയ്ക്കൊപ്പം തീമിന്നലാരുന്നു പറന്നത്..." "അച്ഛൻ ഉറങ്ങാതെ ഉണർന്ന് കിടക്കുവാരുന്നോ.. ഞാനെപ്പോഴോ കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കുമ്പോൾ പുറത്ത് മഴയും കാറ്റും തകർത്തു വാരുവാ. ഞാൻ തലയിലൂടെ പുതപ്പെടുത്തിട്ട് മൂടി തിരിഞ്ഞു കിടന്നു." ഭർത്താവ് ജോലിചെയ്യുന്നതിനടുത്തേയ്ക്ക് വന്ന സീതാലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു. അവർ ചന്ദ്രഹാസന് കുടിയ്ക്കാനുള്ള തണുത്ത വെള്ളവുമായി പറമ്പിലേക്ക് വന്നതാണ്. "അത് തണുത്ത വെള്ളമാണോ മോളേ. എന്നാൽ എനിയ്ക്കിത്തിരി തന്നേരെടീ." പീതാoബരക്കുറുപ്പ്അവർക്ക് നേരെ കൈനീട്ടി. "അച്ഛനെന്തിനാ ഈ തണുപ്പത്ത്‌ വന്നു നിൽക്കുന്നെ. അതിന്റെ കൂടെയാണോ തണുത്ത വെള്ളം കുടിയ്ക്കാൻ പോണത്.എന്നിട്ട് വേണം രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതെ എണീറ്റിരുന്നു ചുമയ്ക്കാൻ. അച്ഛൻ വീട്ടിലേക്ക് വാ. അവിടെ അച്ഛന് കുടിയ്ക്കാനുള്ള വെള്ളം തിളപ്പിച്ചാറിയത് ഇരിപ്പുണ്ട്. അച്ഛൻ അത് കുടിച്ചാൽ മതി. അതുമല്ല രുഗ്മിണി ചേച്ചി മക്കളെയും ഇപ്പോൾ ഇങ്ങോട്ട് വരുമെന്ന് ഇന്നലെയേ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതാ. അവർ വരുമ്പോ അച്ഛൻ വീട്ടിലിരിയ്ക്കാതെ ഇവിടെ വന്ന് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടാൽചേച്ചിയ്ക്ക് തോന്നും ഞാൻ അച്ഛനെ കൊണ്ട് ഇവിടെ ഇരുത്തി ജോലി ചെയ്യിപ്പിയ്ക്കയാണെന്ന്." "അവളെന്താ പെട്ടന്നൊരു സന്ദർശനം ഇങ്ങോട്ട് എന്ന് പറഞ്ഞില്ലാരുന്നോ മോളേ..." "ആ.. ഞാനതൊന്നും ചോദിച്ചില്ല. ചേച്ചി ഇങ്ങോട്ടല്ലേ വരുന്നത്. അപ്പോൾ പറയും. അച്ഛനെ കണ്ടിട്ട് കുറച്ച് ദിവസമായതു കൊണ്ടായിരിയ്ക്കും അവൾ മക്കളെയും കൂട്ടി വരുന്നത്.." സീതാലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു വായിൽ നാക്കിട്ടതേയുള്ളൂ. വീട്ടു മുറ്റത്ത്‌ വന്നു നിന്ന് രതീഷിന്റെ കാർ ഹോൺ മുഴക്കുന്ന ഒച്ച അവരുടെ കാതിൽ വീണു. "വാ അച്ഛാ.. രതീഷിന്റെ കാറിന്റെ ഹോൺ ശബ്ദമാ അത്." സീതാലക്ഷ്മി അച്ഛനെയും കൂട്ടി മുറ്റത്തേയ്ക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ജോലി നിർത്തി ചന്ദ്രഹാസനും അവർക്ക് പിന്നാലേ ചെന്നു അവർ ചെല്ലുമ്പോൾ കാറിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി ആശാലത വീടിന് ചുറ്റും നോക്കുന്നത് കണ്ടു സീതാലക്ഷ്‌മി മാത്രമല്ല മറ്റുള്ളവരും അമ്പരന്ന് പോയി ആശാലത മറ്റുള്ളവരോട് പെരുമാറുന്നത് എങ്ങിനെയെന്നു ആദ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞവളായിരുന്നല്ലോ സീതാലകമിയും, പീതാമ്പര കുറുപ്പും. "അവളെവിടെ ചേച്ചീ മിദു.. അവള് വന്നില്ലേ.." അവർക്കൊപ്പം മൃദുല ഇല്ലെന്ന് കണ്ട് സീതാലക്ഷ്മി ചോദിച്ചു. "അവൾക്കിന്ന് സ്കൂളിൽ പോകാതെ പറ്റില്ല സീതേ.. അവൾക്ക് സ്കൂളിൽ നിന്ന് കുറച്ച് ദിവസത്തേയ്ക്ക് ലീവ് വേണം. അതിന്റെ കാര്യം സംസാരിച്ചു ശരിയാക്കാൻ കൂടിയാ അവൾ ഇന്ന്‌ സ്കൂളിലേക്ക് പോയിട്ടുള്ളത്." "അവൾക്ക് സ്കൂളിൽ നിന്ന് ലീവോ. എന്താ ചേച്ചീ കാര്യം.." "എന്റെ സീതേ, നിന്നോട് ഞങ്ങൾ എല്ലാം പറയാം. അതിനാണല്ലോ ഞങ്ങൾ നേരിൽ വന്നത്.ആദ്യം നീ ഞങ്ങളെ ഒന്ന് വീട്ടിലേക്ക് കയറാൻ സമ്മതിയ്ക്ക് ഇവിടെ മിറ്റത്ത്‌ നിർത്തി ചോദ്യം ചെയ്യാതെ." രുഗ്മിണി പറയുന്നത് കേട്ട് ഒരു ചിരിയോടെ സീതാലക്ഷ്മി അവരെ അകത്തേയ്ക്ക് ക്ഷണിച്ചു. "വാമോളെ.. നീയിവിടെ ആദ്യമായി വരികയല്ലേ." അവർ ആശാലതയെ നോക്കി പറഞ്ഞു. രതീഷിന് പിന്നാലെ ആശയും വീടിനുള്ളിലേക്ക് ചെന്നു. അതിഥികളോട് അവിടെ ഇരിയ്ക്കാൻ പറഞ്ഞ ശേഷം അവർക്ക് കുടിയ്ക്കാൻ ജ്യൂസ് എടുക്കാനായി സീതാലക്ഷ്മി കിച്ചണിലേക്ക് നടക്കവേ രുഗ്മിണിയും അവർക്ക് പിന്നാലേ ചെന്നു. ഓറഞ്ചു ജ്യൂസ് കലക്കുന്നതിനിടയിൽ രുഗ്മിണി തങ്ങൾ ഇവിടേയ്ക്ക് വരാനുണ്ടായ സാഹചര്യം അനിയത്തിയെ അറിയിച്ചു. അവർ സംസാരിച്ചു നിൽക്കേ ആശാലതയും അവർക്കടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. ആശാലതയുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ പ്രകടമായ മാറ്റം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ സീതാലക്ഷ്മിയ്ക്ക് മനസ്സിൽ സന്തോഷമായി. സീതാലക്ഷ്മി ഒരു ഗ്ലാസ് ജ്യൂസ് എടുത്ത്‌ അവൾക്ക് നൽകി. അവർ അവരോട് സംസാരിച്ചു, വൃത്തിയാർന്ന അടുക്കളയാകമാനംനോക്കി കണ്ട് കൊണ്ട് ജ്യൂസ് കുടിച്ചു. മറ്റുള്ളവർക്ക് കൊടുക്കാനുള്ള ജ്യൂസ് ഗ്ളാസുകളിൽ നിറച്ച് ഒരു ട്രേയിലേക്ക് എടുത്തു വച്ചതോടെ ആശാലത വന്ന് അത് പിടിച്ചവാങ്ങി. "ഇങ്ങ് തന്നേരെ ചെറിയമ്മേ. ഞാൻ കൊടുത്തോളാം. ഞാനിവിടുത്തെ അതിഥിയൊന്നുമില്ല, ഈ വീട്ടുകാരി തന്നെയാ." അവളുടെ സ്നേഹം കണ്ട് സീതാലക്ഷ്മിയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. സഹോദരി തന്നോട് പറഞ്ഞതെല്ലാം സത്യമാണെന്ന് ഇപ്പോൾ അവർക്ക് ബോധ്യമായി. ആശാലത ലിവിംഗ് ഏരിയയിൽ വന്ന് എല്ലാവർക്കും ജ്യൂസ് എടുത്ത്‌ നൽകവേ സീതാലക്ഷ്മി അങ്ങോട്ട് വന്ന് പറഞ്ഞു. "ഇവർ ഈ വന്നിരിയ്ക്കുന്നത് വെറുതെയല്ല. കേട്ടോ അച്ഛാ. അച്ഛനെ ഇവർ കൊടുമണിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാൻ വേണ്ടി വന്നതാ." ആശാലത എടുത്ത്‌ കൊടുത്ത ജ്യൂസ് കയ്യിൽ വാങ്ങിയ പീതാമ്പര കുറുപ്പ് പെട്ടന്ന് ഒരുവേള അമ്പരന്ന് ആശാലതയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. അയാൾക്ക് താൻ കേട്ട കാര്യം അത്രയ്ക്കങ്ങോട്ട് വിശ്വസിയ്ക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല എന്നായിരുന്നു ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം. രതീഷിന് ദുബൈലേക്ക് പോകണമെന്നും കൂടെ ആശാലതയും രുഗ്മിണിയും, മൃദുലയും പോവുകയാണെന്നും അതുകൊണ്ട് വീട്ടിൽ നിൽക്കാനായി പീതാമ്പര കുറുപ്പിനെ കൊണ്ട് പോകാനാണ് അവർ വന്നിരിയ്ക്കുന്നതെന്നും കൂടി സീതാലക്ഷ്മി വിശദമാക്കി. "അവിടെ ശാരദയുണ്ട് അച്ഛാ.. ഞങ്ങൾ തിരിച്ചു വരാൻ താമസിച്ചാൽ മിദു ഒരാഴ്ച കഴിയുമ്പോ ഇങ്ങ് കയറിപ്പോരും. ഞാൻ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കൊപ്പം ചിലപ്പോൾ നാലോ അഞ്ചോ ആഴ്ച അവിടെ നിന്നെന്ന് വരും." രുഗ്മിണി കൂട്ടിച്ചേർത്തു. "ങാ കൊള്ളാം. നാലോ അഞ്ചോ ആഴ്ച. ഒരു രണ്ട് മാസം എന്ന് ചുരുക്കി പറയരുതോ ചേച്ചിയ്ക്ക്. രണ്ട് മാസമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഇത്തിരി നീണ്ടു പോയാലോ. അല്ലേ ചേച്ചീ.." സീതാലക്ഷ്മി കളിയാക്കി. "പോടീ അവിടുന്ന്. ഞാൻ അങ്ങനൊന്നും ഉദ്ദേശിച്ചല്ല പറഞ്ഞത്.. ഇനി രണ്ട് മാസമല്ല നാല് മാസമായാലും ഞാൻ പിള്ളേർക്കൊപ്പമേ തിരികെ വരൂ. എന്താ.." എല്ലാവരും മാറി മാറി പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടും മുത്തശ്ശൻ അനുകൂല അഭിപ്രായം ഒന്നും പറയാതിരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ട്ആശാലത അയാളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "മുത്തശാ.."അവൾ വിളിച്ചപ്പോൾ അയാൾ മുഖമുയർത്തിഅവളെ നോക്കി. "എനിയ്ക്കറിയാം മുത്തശ്ശന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ എന്തായിരിയ്ക്കുമെന്ന്. ഞാൻ കാരണമാണല്ലോ അന്ന് മുത്തശ്ശന് കൊടുമണിലെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇങ്ങോട്ട് പോരേണ്ടി വന്നത്.. എന്റെ ഒരു അറിവില്ലായ്മയായി കണ്ട് എന്നോട് പൊറുത്തു തന്നേക്കണേ മുത്തശ്ശൻ... അതിനെങ്ങിനെയാ ഞാൻ മുത്തശ്ശനോട് ക്ഷമ..." അവൾ അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും പീതാമ്പര ക്കുറുപ്പ് എണീറ്റ് അവളുടെ വായ പൊത്തി. "ഞാനതൊക്കെ അപ്പോഴേ മറന്നു മോളേ.. നീ അത് ഇപ്പോഴും ഓർത്തിരിയ്ക്കുവാണോ കുഞ്ഞേ.. നീ മുത്തശ്ശനോട് ക്ഷമയൊന്നും ചോദിയ്ക്കണ്ട മോളേ. അതൊന്നും ഒരു തെറ്റായിട്ട് പോലും മുത്തശ്ശന് തോന്നിയിട്ടില്ല.നിങ്ങളെല്ലാം എന്റെ മക്കളും കൊച്ചുമക്കളുമെല്ലാം എന്നും ഇങ്ങനെ സന്തോഷത്തോടും, സ്നേഹത്തോടും, ഒരുമയോടും കാണുന്നതാ ഈ വൃദ്ധന്റെ സന്തോഷം. എന്റെ മക്കള് സന്തോഷമായി പോയിട്ട് വാ. മുത്തശ്ശനെ കൊണ്ട് കഴിയുന്ന സഹായം എന്തോ അതെന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് മുത്തശ്ശൻ ചെയ്തു തന്നിരിയ്ക്കും. പോരെ." ഓരോ പരിഭവവും, പിണക്കവും, കുഞ്ഞ് കുഞ്ഞ് നൊമ്പരങ്ങളും മറന്നു പോകാൻ മനസ്സ് തുറന്നുള്ള ഒറ്റ വാക്കിന് കഴിയുമെന്ന് രുഗ്മിണിയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. അവരെല്ലാം അവിടെ നിന്ന് ഉച്ചയൂണും കഴിച്ച ശേഷം പീതാമ്പര കുറുപ്പിനെയും കൂട്ടിയാണ് മടങ്ങി പോന്നത്. താൻ ഇടയ്ക്കൊക്കെ പോയി അച്ഛന്റെയൊപ്പം രണ്ട് ദിവസം വീട്ടിൽ നിന്നുകൊള്ളാമെന്ന് സീതാലക്ഷ്മി സഹോദരിയ്ക്ക് വാക്കും നൽകി. ♦️ രണ്ടാലും മൂട് ജങ്ഷനിൽ നിന്ന് കാർ തിരിഞ്ഞു കുര റോഡിലൂടെ ഓടി ശ്രീകൃഷ്ണ സ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിനു സമാന്തരമായുള്ള പാതയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ കാറിനുള്ളിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട്ആശാലത, ആവണിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാനുള്ള വഴി രതീഷിന് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി കൊടുത്തു. രതീഷ് കഴിയുന്നത്ര ഓരം ചേർത്ത്‌ കാർ നിർത്തിയ ശേഷം പുറത്തിറങ്ങി നോക്കി. ആശാലതയും അവന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങിയിട്ട് കാറിനുള്ളിലേക്ക് നോക്കി. "നിങ്ങൾ പോയിട്ട് വാ മക്കളേ. അച്ഛൻ ഇവിടെ തനിച്ചാവില്ലേ ഞാൻ കൂടി വന്നാൽ." അവൾ നോക്കുന്നത് കണ്ട് രുഗ്മിണി പറഞ്ഞു. നാലര മണിയുടെ താമ്പരം എക്സ്പ്രസ്സ്‌ ട്രെയിൻ താഴെയുള്ള പാതയിലൂടെ ഹോൺ മുഴക്കി പാഞ്ഞു പോകുന്ന ശബ്ദം അവർക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. ആശാലത നേരത്തെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതിനാൽ ആവണി ലീവെടുത്ത്‌ വീട്ടിൽ കാത്തിരിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആശാലതയും, രതീഷും മുറ്റത്തേയ്ക്കുള്ള പടികൾ കയറി വരുന്നത് കണ്ട് ആവണി ഓടിയിറങ്ങി അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "ഇതാണോ ചേച്ചീ ചേച്ചി പറഞ്ഞ സർപ്രൈസ്.. എനിയ്ക്ക് സന്തോഷമായി." ആശാലതയുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷവും, രതീഷിനോടുള്ള അവളുടെ പൊരുത്തവും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ആവണിയ്ക്ക് മനസ്സ് നിറഞ്ഞു. അവൾ അവരെ സ്വീകരിച്ചു കൊണ്ട് പോയി വീട്ടിനുള്ളിൽ കയറ്റി ഇരുത്തി. "എന്താ ചേച്ചീ ഞാൻ തരേണ്ടത്.. " രതീഷ് അവൾക്കൊപ്പം ഉണ്ടാകുമെന്നുള്ളതിന്റെ ഒരു സൂചനയും കിട്ടാഞ്ഞതിനാൽ ആവണി അവിടെ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ഒരുക്കിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. "ഒന്നും വേണ്ടെടീ. ഞങ്ങൾ അടൂരിൽ ചെറിയമ്മയുടെ വീട്ടിൽ പോയിട്ട് വരുന്ന വഴിയാ.. നിന്നെ കൂടി ഒന്ന് കണ്ടിട്ട് ആവണീശ്വരത്തെവീട്ടിലും കയറി യാത്ര പറഞ്ഞു തിരികെ പോകാമെന്നു കരുതി." "യാത്ര പറയാനോ.. അതിന് ചേച്ചി.." "രതീഷേട്ടന്റെ കൂടെ ഞങ്ങളെല്ലാം ഒരു ട്രിപ്പ് പോവാ. ഞാൻ അമ്മ, മിദു. രണ്ട് മാസം കഴിഞ്ഞേ ഞങ്ങളിനി തിരികെ വരൂ." "ഉവ്വോ.." ആവണി അവർക്ക് തണുത്ത നാരങ്ങാവെള്ളം പിഴിഞ്ഞു കൊടുത്തു. "അമ്മയ്ക്ക് തൊഴിലുറപ്പ് ജോലിയുണ്ട്. രതീഷേട്ടൻ വരുമെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ അമ്മ ഇന്ന്‌ ജോലിയ്ക്ക് പോകില്ലായിരുന്നു." ആശാലത രതീഷിനെയും കൂട്ടി ആവണിയുടെ അച്ഛനെ ചെന്നു കണ്ടു. കുറച്ച് നാൾ മുമ്പ് കെട്ടിടം പണിയ്ക്കിടയിൽ രണ്ടാം നിലയിൽ നിന്ന് വീണു കിടപ്പിലായിപ്പോയ നിലയിലായിരുന്നു അയാൾ. തനിയേ എണീറ്റിരിയ്ക്കാൻ കഴിയും എന്നതൊഴികെ അയാൾക്ക് നടക്കാൻ പരസഹായം കൂടിയേ കഴിയു മായിരുന്നൂ. അയാളെ കണ്ടു തിരിച്ചിറങ്ങും മുൻപ് രതീഷ് തന്റെ പേഴ്സിൽ നിന്ന് ഏതാനും അഞ്ഞൂറ് രൂപ നോട്ടുകൾ എടുത്ത്‌ അയാളുടെ കയ്യിൽ വച്ചു കൊടുത്തു. "പോട്ടെടീ.." പുറത്തേയ്ക്ക് വന്ന് അവൾ ആവണിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു. "പൊയ്ക്കോ ചേച്ചീ.. സന്തോഷത്തോടെ പൊയ്ക്കോ. ഒരു പക്‌ഷേ ചേച്ചിയെക്കാൾ സന്തോഷം ഇപ്പോൾ എനിയ്ക്കായിരിയ്ക്കും... എനിയ്ക്ക് അത് എങ്ങിനെ പറയണമെന്ന് അറിയില്ല ചേച്ചീ.." ഒരിയ്ക്കൽ കൂടി ആവണി കൂട്ടുകാരിയുടെ കൈ പിടിച്ചമർത്തി. രതീഷ് തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അവനെ ആശാലത വിളിച്ചു നിർത്തി. അവൻ അവിടെ നിന്ന് അവരെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "രതീഷേട്ടാ, ദുബൈലോ മറ്റെവിടെയെങ്കിലുമൊ നമ്മുടെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കമ്പനിയിൽ ഇവൾക്കൊരു ജോലി ശരിയാക്കി കൊടുക്കാൻ പറ്റുവോ രതീഷേട്ടാ.. ഇത്തിരി നല്ല ശമ്പളം ഒക്കെയുള്ള ഒരു ജോലി.." ആശാലത ചോദിച്ചു. "പിന്നെന്താ. വിസ റെഡിയാ. പാസ്സ്പോർട്ട് ഉണ്ടോ ആവണിയ്ക്ക്." "ഇല്ല. അവൾ അതെടുത്തോളും.. ഇപ്പോൾ അധികം താമസമൊന്നുമില്ലാതെ പാസ് പോർട്ട് കിട്ടുമല്ലോ.." "വേണ്ട ചേച്ചീ.. ഞാനിവിടെ ഈ ജോലിയൊക്കെ ചെയ്തു..." "മിണ്ടരുത് നീ. വേണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചോളാം. എത്ര നാളാടീ ഇങ്ങനെ ട്രെയിനിൽ പോയി ജോലിചെയ്തു ചെയ്തു ജീവിയ്ക്കുന്നത്. അത് നാളെ അവർ ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ പറഞ്ഞാൽ ഇറങ്ങിപ്പോക്കേണ്ട ജോലിയും. അതും പോട്ടെ.. നിന്റെ അമ്മയ്‌ക്കൊരു വിശ്രമം വേണ്ടേ.. അച്ഛനിനി എത്ര നാൾ കഴിഞ്ഞാലാ ജോലിയ്‌ക്കിറങ്ങാൻ കഴിയുക.. ഞാൻ പറഞ്ഞതങ്ങു കേട്ടാൽ മതി നീയ്. നിന്റെ പാസ്സ്പോർട്ട് കിട്ടുന്ന താമസമേയുള്ളൂ. കേട്ടോ.ഇന്ന്‌ തന്നെ പോയി എന്താ വേണ്ടതെന്ന് വച്ചാൽ ചെയ്തോണം." ആശാലത ആവണിയുടെ നിറഞ്ഞു വരുന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആവണി പെട്ടന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കളഞ്ഞു. ആശാലത അവളുടെ ഉലഞ്ഞു താഴുന്ന പുറത്ത് ഒരു സാന്ത്വനം പോലെ തഴുകിക്കൊണ്ട് അവളുടെ കാതിൽ പറഞ്ഞു.: "ഞാൻ.. ഞാൻ നിനക്ക് എന്ത് തന്നാലാണ് മോളേ മതിയാവുക.ഇത്രയെങ്കിലും ഞാൻ നിനക്ക് മടക്കി തരണ്ടേടീ..." ആശാലതയ്ക്കും സങ്കടം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അൽപ്പസമയത്തിന് ശേഷംആവണിയുടെ തേങ്ങൽ ഒന്നടങ്ങിയപ്പോൾ ആശാലത അവളെ തന്നിൽ നിന്ന് അടർത്തി മാറ്റി. പിന്നെ അവൾ യാത്ര പറയാതെ, ആവണിയുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് തട്ടിയ ശേഷം തിരികെ നടന്നു. രതീഷിന്റെ കയ്യിൽ കൈ കോർത്ത്‌ ആശാലത ഒരു പുതു ജീവിതത്തിലേക്ക് നടന്ന് കയറുന്നത് ആനന്ദാ ശ്രുക്കളോടെ ആവണി നോക്കി നിന്നു. (പൂർണ്ണമാകുന്നു) കുങ്കുമപ്പാടം വേണോ വായിച്ചിട്ട് ഉണ്ടോ പഴയ അക്കൗണ്ടിൽ ഇട്ടിരുന്നു കണ്ണൂർകാരൻ 👍👍👍👍 #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/mwqNmEk?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമന്ത്രകോടി :പാർട്ട്‌ -52💚🌺 ദിവസങ്ങൾ പതിയെ കൊഴിഞ്ഞു തുടങ്ങി...... മഹിയും കാവ്യയും പതിയെ പതിയെ അടുത്ത് തുടങ്ങി...... പ്രണയവും സ്നേഹവും ആ റൂമിൽ ഇടകലർന്നൊഴുകാൻ ആരംഭിച്ചു. മഹിയുടെ ചികിത്സ ഇപ്പോഴും നടക്കുന്നുണ്ട്. ഇപ്പോ കൂടുതലായും ഫിസിയോതെറാപ്പിയാണ്..... ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയപ്പോൾ ഡോക്ടർ ചെയ്തു കൊടുത്തിരുന്നു. ഇപ്പോ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞുകൊടുത്തത് പ്രകാരം കാവ്യ തന്നെയാണ് ദിവസവും രാവിലെ അത്‌ ചെയ്യുന്നത്........ മഹി എഴുന്നേറ്റ് നടക്കുമെന്ന് തന്നെയാണ് ഡോക്ടർ പറയുന്നത്.കുറച്ച് സമയമെടുക്കുമെന്നേ യുള്ളൂ. മറ്റെല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും സ്ട്രോങ്ങ്‌ ആയി നിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതിരാവിലെയുള്ള ഫിസിയോ തറാപ്പിമാത്രം അവന് ഇച്ചിരി മടിയാണ്...... മടി മാത്രം നടക്കില്ലന്നുള്ള രീതിയാണ് കാവ്യക്ക്...... അന്നും അതുപോലൊരു ദിവസമായിരുന്നു.... എനിക്ക് വയ്യെടി..... പ്ലീസ്...... ഇന്നത്തേക്ക് ഇത്രേം മതി... ഇന്നത്തേയും കൂടി ചേർത്ത് നാളെ ചെയ്യാം.... കുറച്ചു നേരത്തേ മൂവ്മെന്റ് ന് ശേഷം കാൽ തുട കഴച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ മഹി കാവ്യയോട് പറഞ്ഞു...... പറ്റില്ല മഹിയേട്ടാ..... കുറച്ച് നേരം കൂടി ചെയ്താൽ മതി. പ്ലീസ്‌ ടീ...... ദേ...... എന്റെ കൊച്ചിനിപ്പോ വന്ന് വന്നു നല്ല മടിയായി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്..... കാവ്യ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒരു കൃത്രിമ ഗൗരവത്തോടെ നോക്കി പറഞ്ഞു. എന്നും ഇല്ലല്ലോ ടീ ഇന്നെനിക്കിനി വയ്യ. എന്നുമീ മടി പറയുന്നത് ഞാൻ കേൾക്കാൻ നിൽക്കാത്തത് കൊണ്ടല്ലേ എന്നും ചെയ്തു തീരുന്നത്. ഇന്നും അതുപോലെ അങ്ങ് ചെയ്താൽ മതി... കാവ്യ പറഞ്ഞു..... ഓഹ്...... അങ്ങനാണേൽ എനിക്ക് എനർജി വേണം..... അത്‌ കേട്ടതും കാവ്യ കണ്ണുരുട്ടി...... മഹി മടി പറയുമ്പോൾ കുറച്ച് എനെർജി കിട്ടാനെന്നും പറഞ്ഞ് കുഞ്ഞ് കുഞ്ഞ് ഉമ്മകൾ അവൻ എണ്ണം വയ്ക്കാതെ ചോദിച്ചു വാങ്ങുന്നുണ്ട്. തറാപ്പി കംപ്ലീറ്റ് ആകാൻ വേണ്ടി അവളത് കൊടുക്കാറുമുണ്ട്...... പക്ഷേ പോകെ പോകെ അവനതൊരു ശീലമാക്കി തുടങ്ങി....... ഇന്നും അതേ വാശിയാണ്...... ഇന്നെനിക്ക് കുറച്ച് കൂടുതൽ എനെർജി തന്നെ വേണം എന്നാലേ ഞാൻ ബാക്കി തറാപ്പി കംപ്ലീറ്റാക്കു. കുഞ്ഞ് കുട്ടികൾ വാശി പിടിക്കും പോലവൻ പറഞ്ഞു. കാര്യം അത്യാവശ്യം പാടുള്ള കാര്യം തന്നെയാണ് ഈ ഫിസിയോ തെറാപ്പി ചെയ്യുന്നതും ചെയ്യിക്കുന്നതും . അതിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ അറിയാവുന്നുള്ളത് കൊണ്ടാണ് അവന്റെയീ കുഞ്ഞ് കുഞ്ഞ് പരിഭവങ്ങൾക്ക് കൂടെ നിൽക്കുന്നത്. തരുന്നുണ്ടോ....... മഹി വീണ്ടും ചോദിച്ചു..... ഉമ്മ വാങ്ങിക്കൊണ്ട് തെറാപ്പി ചെയ്യാൻ എന്റെ മഹിയേട്ടൻ വല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടല്ലേ....... അവനടുത്തേക്ക് മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നുകൊണ്ടവൾ ചോദിച്ചു...... ഏയ്യ് അതൊക്കെ നിന്റെ തോന്നലാ..... എനെർജി ഇല്ലെങ്കിൽ എനിക്കിപ്പോ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയാ..... ഉവ്വ...... അതെനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്.... കാവ്യ ഒരു തലയാട്ടലോടെ പറഞ്ഞു. ഇന്നെനിക്ക് കുറച്ച് അധികം എനെർജി വേണം കേട്ടോ...... ഒരു കുഞ്ഞ് ചിരിയോടെ പറഞ്ഞവൻ കണ്ണടച്ചു. കാവ്യ തന്റെ തൊട്ടുമുന്നിൽ കാണുന്നയാ മുഖമങ്ങനെ നോക്കിയിരുന്നു. നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞതും അവൾ മെല്ലെ മുന്നോട്ടാഞ്ഞു..... ഇന്ന് എവിടെയാണവൾ ഉമ്മ വയ്ക്കുന്നതറിയാൻ ആകാംഷയുടെ മുൾമുനയിൽ നിൽക്കുകയാണവൻ. കരണം ഓരോ ദിവസവും കണ്ണടക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഓരോ ചുംബനങ്ങളും അവനത്രയും പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്...... അവ കിട്ടുന്ന നിമിഷം താനീലോകത്തേ അല്ലെന്ന് തോന്നിപോകുമവന്. തനിക്കരികിലേക്കെത്തിയവളുടെ ശ്വാസനിശ്വാസം അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തട്ടുന്നുണ്ടിപ്പോൾ. കാവ്യയവന്റെ അടുത്തേക്ക് കുറച്ച് കൂടി ചേർന്ന് തനിക്ക് നേരെയിരിക്കുന്ന മുഖം മെല്ലെ ഒന്ന് ചരിച്ചു . അവൾക്കെപ്പോഴും പ്രിയമുള്ള ആ കഴുത്തിടുക്കിലെ കുഞ്ഞ് മറുകിലൊന്നുനോക്കി ശേഷം മെല്ലെയവിടെ ചുണ്ട് ചേർത്തു. ചുംബനമെവിടെയാണെന്നറിഞ്ഞതും മഹി ശ്വാസമെടുക്കാൻ കഴിയാതെ നിശ്ചലനായിരുന്നു പോയി...... അവനറിയാതെ മിഴികൾ തുറന്ന് പോവുകയും ചെയ്തു....... കാവ്യ അവളുടെ അധരങ്ങളെ മെല്ലെ ഒന്നിഴച്ചു..... ആ നിമിഷം മഹിയുടെ കൈകൾ അവനിരുന്ന വീൽചെയറിൽ അറിയാതെ മുറുകിപ്പോയി. ആ നിമിഷം തന്നെ കാവ്യ ചുണ്ടുകൾ ഒന്നുകൂടി അമർത്തി അവിടെ നിന്നും പിൻവലിച്ചു. മഹി ഉള്ളിൽ അധികമായ് പിടിച്ചു നിർത്തിയ ശ്വാസത്തേ പുറത്തേക്ക് തള്ളിക്കൊണ്ട് തനിക്ക് മുൻപിൽ കണ്ണടച്ച് നിൽക്കുന്നവളെയൊന്ന് നോക്കി..... കാവ്യാ...... അവൻ മെല്ലെ വിളിച്ചു...... ഹ്മ്മ്..... ഒരു മൂളലോടെ അവൾ കണ്ണുതുറന്നു...... അവൻ അവളെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു പോയി. ഇത്രയും എനെർജി കിട്ടുമെന്ന് പ്രദീക്ഷിച്ചില്ല..... അത് കേട്ടവളും ഒന്ന് നാണത്തോടെ ചിരിച്ചു. ഇനി എന്നും എനിക്കിത് പോലെ കൂടുതൽ എനെർജി തന്നാൽ മതി..... അവൻ പറഞ്ഞു..... അയ്യടാ...... കൊച്ചിന്റ ആഗ്രഹം കൊള്ളാലോ....... ദേ..... മര്യാദക്ക് ബാക്കി ചെയ്തേ...... ഒരു കള്ള ഗൗരവം നടിച്ച് മുഖത്തേ നാണം മറച്ചവൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവന്റെ അടുത്ത് നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. 🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋 നന്ദേട്ടാ....... എനിക്കാകെ ടെൻഷനാകുന്നു....... താൻ ടെൻഷനാകാതിരിക്ക് ഭാമേ....... നമ്മൾ യൂറിൻ ടെസ്റ്റിന് കൊടുത്തിരിക്കുന്നതല്ലേ ഉള്ളൂ...... റിസൾട് കിട്ടട്ടേ...... രാവിലെ തന്നെ ജോലിക്ക് പോകാൻ ഇറങ്ങിയതാണ് നന്ദനും ഭാമയും കുറച്ചു ദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോ തന്നെ ഭമാക്ക് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത പോലെ...... ഒരു തലചുറ്റലും തളർച്ചയും മുൻപെങ്ങും കണ്ടിട്ടില്ലാത്തത് പോലെയുള്ള അവളുടെ ബുദ്ധിമുട്ട് കണ്ടതും നന്ദനും ചെറിയ ടെൻഷനായി. അവൻ ഉടൻ തന്നെ അടുത്തുള്ള ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് വണ്ടി തിരിച്ചു. അവിടെ ചെന്നതും ഡോക്ടറെ കണ്ടു. ലക്ഷണങ്ങൾ പറഞ്ഞതും ഉടൻ തന്നെ കുറച്ച് ടെസ്റ്റുകൾക്ക് എഴുതി തന്നിരുന്നു. അതിൽ പ്രേഗ്നെന്സി ടെസ്റ്റും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. അതറിഞ്ഞതുമുതൽ ഭാമയിൽ നിർവചിക്കാൻ അറിയാത്തൊരു ഭാവമാണ്. അത്‌ പോസിറ്റീവ് ആയെങ്കിൽ എന്നവൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുമുണ്ട് അതിന്റെ ടെൻഷനിലാണവൾ..... റിപ്പോർട്ട്‌ ഒന്ന് കൈയിൽ കിട്ടിയെങ്കിൽ..... അങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്ന നിമിഷം തന്നെയാണ് ഡോക്ടർ വിളിപ്പിച്ചത്. ടെസ്റ്റ്‌ റിസൾട്ട് വന്നിട്ടുണ്ട് കേട്ടോ...... ഡോക്ടറുടെ മുന്നിലെ കസേരയിലേക്ക് വന്നിരുന്നതും അവർ പറഞ്ഞു..... എന്തായാലും കൺഗ്രാജുലേഷൻ...... നന്ദൻ ഒരച്ഛനാകാൻ പോകുന്നു ഭാമ അമ്മയും അതിന്റെ ക്ഷീണമായിരുന്നു ഭമയ്ക്ക് ഡോക്ടർ അത്‌ പറഞ്ഞതും ഇരുവരും വർദ്ധിച്ച സന്തോഷത്തോടെ മുഖാ മുഖം നോക്കി....... ഇരുവരിലും സന്തോഷം നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി. നന്ദൻ ഭാമയുടെ കൈകൾ കവർന്ന് മുറുക്കി പിടിച്ചു..... എന്തായാലും ഞാൻ കുറച്ച് വൈറ്റമിൻ ടാബ്ലറ്റ് എഴുതി തരാം..... ഇരുവരും ഒരുപോലെ തലയാട്ടി....... ശേഷം കുറച്ചധികം നിർദ്ദേശങ്ങളും നൽകി. ഡോക്ടറുടെ കോൺസൾട്ടിങ് റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ ഇന്നുവരെ അനുഭവിക്കാത്തത്ര സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു നന്ദനും ഭാമയും. രണ്ടിടത്തും ലീവ് വിളിച്ച് പറഞ്ഞ് തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോ തങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് വരാൻ പോകുന്ന കുഞ്ഞതിഥിയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു ഇരുവരുടെയും ചിന്ത. തുടരും 💚🌺 കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰🥰 #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ -കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _48 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❣️ അച്ഛനിന്തെകിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?! പെട്ടന്ന് കാർത്തു അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അത് വരെയും അവൾ പറയുയുന്നതിനൊക്കെ മൂളി കൊണ്ടിരുന്ന അശോകൻ അതിനും മൂളി.. "അതെനിക്കും തോന്നി.. അച്ഛൻ വല്ലാണ്ട് ഡിസ്റ്റർബ് ആണ് എന്ന്. എന്താ അച്ഛ പ്രശ്നം.." കാർത്തു അയാൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞിരിഞ്ഞു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അത് വരെയുമുള്ള ഉത്സാഹമപ്പോൾ അവളിൽ നിന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നും അവളെ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ട് പോരാൻ ചെന്നതാണ് അശോകൻ. വളരെ ഏറെ സന്തോഷത്തോടെ യാത്ര തുടങ്ങിയാ കാർത്തു അശോകന്റെ ഉള്ളിലെ സംഘർഷങ്ങളൊന്നും തന്നെ അറിഞ്ഞതുമില്ല. നിർത്താതെ സംസാരിച്ചവളെ ഒട്ടും നിരാശപ്പെടുത്താതെ അയാൾ അവൾക്ക് പറയുന്നതിനെല്ലാം മൂളി കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അച്ഛാ.. കാർത്തു കുലുക്കി വിളിക്കുമ്പോൾ അശോകന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും വണ്ടിയൊന്ന് പാളി. "നീയെന്താ കുഞ്ഞാറ്റെ കാണിക്കുന്നത്.വന്നു വന്ന് നടു റോഡാണെന്ന് കൂടി ഓർമയില്ലാതായോ നിനക്ക്.. ഏഹ്.." വല്ലാത്തൊരു ദേഷ്യത്തോടെ ഉറക്കെ അശോകൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ കാർത്തു ഒന്ന് ഞെട്ടി. അത്രയും ദേഷ്യത്തിൽ അയാളെ അരികിൽ കണ്ടതിന്റെയും പിന്നെ തന്നോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടു പറഞ്ഞതിന്റെയും ഷോക്കിലാണ് അവളും. അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകൻ അത്ര ശാന്തനൊന്നുമല്ല. പക്ഷേ എന്തൊക്കെ ആയാലും സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽ അയാൾക്ക് കലിപ്പിന്റെ മുഖമില്ല. ഗൗരവങ്ങളുടെ മേൽചട്ടയുമില്ല. അത് തന്നെയായിരുന്നു കാർത്തുവിന്റെ സങ്കടവും. വിളിച്ചിട്ട് കേൾക്കാഞ്ഞപ്പോൾ കയ്യൊന്ന് പിടിച്ചു കുലുക്കി. അതിപ്പോ അത്രയും വലിയൊരു തെറ്റൊന്നുമല്ല. പിന്നെയിപ്പോ തന്നോട് ഇത്രയും ദേഷ്യം കാണിക്കേണ്ട കാര്യമെന്താണ്? സോറി അച്ഛാ.. ഞാൻ അറിയാതെ.. " വലിഞ്ഞു മുറിക്കിയ ആ മുഖത്തു നോക്കി കാർത്തു പറഞ്ഞെങ്കിലും അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലൊരു ചിരിയും ചേർത്ത് പിടിക്കലുമൊന്നും അയാളിൽ നിന്നും പിന്നെയും ഉണ്ടായില്ല. അതോടെ സംഗതി താൻ ഉദ്ദേശിച്ചതിലും വലുതാണെന്ന് മനസ്സിലായി. അതിന്റെയൊരു അസ്വസ്ഥതയും അവൾക്കുണ്ട്. എങ്കിലും പിന്നെ അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും പറയാതെ പുറത്തെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് നോക്കി അവളും മുഖം തിരിച്ചു മൗനമായിരുന്നു. പക്ഷേ അശോകൻ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അല്ലെങ്കിൽ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാൻ പറ്റിയൊരു മാനസിക അവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നില്ല ആയാളും. മഹേഷ്‌ കൊളുത്തി ഇട്ട് പോയ തീ പൊരി... ഓരോന്നൊക്കെ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടത് അയാളെ അസ്വസ്ഥത പെടുത്തും വിധം പുകഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. കാശി അങ്ങനൊന്നും ചെയ്യില്ലെന്ന് ഉള്ള് കൊണ്ട് ഉറപ്പിക്കുമ്പോഴും ഇനീ മഹി പറഞ്ഞത് പോലൊരു മുഖം കൂടി അവനുണ്ടോ എന്നുള്ളത് അയാളെ വട്ടം ചുറ്റിച്ചു. കാർത്തു കൂടി ഉൾപെടുന്ന കാര്യമായത് കൊണ്ട് തന്നെ അത് അത്രയും നിസാരമായി കാണാനും വയ്യ. എന്തായാലും ആ ചിന്ത അയാളിൽ വല്ലാത്തൊരു സ്വാധീനം തന്നെ ചെലുത്തി കഴിഞ്ഞു. കൂടെ ഉണ്ടാവുമ്പോൾ ഒരിക്കലും സംഭവിക്കാത്ത വിധം അവർ അച്ഛനും മകളും അന്ന് വീടെത്തുവോളം മൗനമായിരുന്നു.. 💥💥 എന്താ ഏട്ടന് പറയാൻ.. " അൽപ്പം പോലും പതർച്ചയില്ലാതെ തനിക്കു മുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കുന്ന ഭവ്യയേ വിഷ്ണു ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. "എന്താ.." അവന്റെയാ നോട്ടം കണ്ടിട്ട് അവളും സ്വയമൊന്നു നോക്കിയിട്ട് ചോദിച്ചു. "ആ വാതിൽ അടച്ചിട്ട് വാ.. ലോക്ക് ചെയ്‌തേക്ക്.." ഫോണിൽ എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യുന്നതിനിടെ വിഷ്ണു പറയുമ്പോൾ ഭവ്യ പോയി വാതിലടച്ചു പൂട്ടി. "ഇനി പറയ്യ് എന്നൊരു നോട്ടത്തോടെ ഭവ്യ വീണ്ടും അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് കയറി നിന്നു. ത്താൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു ഭാവമാറ്റവും അവളിൽ ഇല്ലെന്ന് വിഷ്ണുവിന് മനസ്സിലായി. "നിന്റെ കോളേജിലെ ബിബിൻ ജോർജുമായി നിനക്ക് എന്താ ഇടപാട്.." കൂടുതൽ ചുറ്റി വളഞ്ഞു വട്ടം ചുറ്റിക്കാനൊന്നും ശ്രമിക്കാതെ വിഷ്ണു തുറന്നു ചോദിച്ചു. പക്ഷേ ആ ചോദ്യം കേട്ടിട്ടും ഒരു ചിരിക്കപ്പുറം യാതൊരു ഭാവമാറ്റവും ഇല്ലാത്ത ഭവ്യ.. വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. "ഞാനും ബിബിയും തമ്മിൽ ഇഷ്ടത്തിലാണ്. കല്യാണം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.." യാതൊരു കൂസലും കൂടാതെ തന്നെ ഭവ്യ തുറന്നു പറഞ്ഞു. വിഷ്ണു ഒന്ന് പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. "ഏത്... ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛനും ഒരു പെണ്ണിന്റെ ഭർത്താവുമായ ബിബിൻ ജോർജ്. അവനെയാണോ നീ നിന്റെ പാട്ണർ ആയിട്ട് കാണുന്നത്.." അവൻ കുറച്ചു കൂടി ഭവ്യയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. "അതൊന്നും എനിക്കറിയണ്ട. ബിബിക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമാണ്. എനിക്ക് ബിബിയേയും. അതിൽ കൂടുതലൊന്നും ഞാനിപ്പോ നോക്കുന്നില്ല." അവളുടെയും വാക്കുകൾ കടുത്തു. "നിനക്ക് കുറച്ചു വെളിവുണ്ടാവും എന്ന് കരുതിയിരുന്നു ഞാൻ.. നാണമില്ലെടി.. മറ്റൊരുത്തിയുടെ ഭർത്താവിന്റെ മേൽ അവകാശം വേണമെന്ന് വാദിക്കാൻ.ഇത്രേം ഒള്ളോ നീ..." വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖമിരുണ്ട് കൂടി. ഇത് പോലൊരു തുറന്നു സമ്മതം അവനും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിന്റെയൊരു ദേഷ്യം അവനിലും നല്ലത് പോലുണ്ട്. "ഭാര്യ ഉണ്ടെന്നും കുഞ്ഞ് ഉണ്ടെന്നും ബിബിൻ ആയിരുന്നു ഓർക്കേണ്ടത്. അവനത് ചെയ്തില്ല. പിന്നെയിപ്പോ ഞാൻ അതൊന്നും ഓർക്കേണ്ടാ കാര്യമില്ലല്ലോ.." നാട്ടുകാർ അറിഞ്ഞാൽ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കുക എന്നെങ്കിലും ഓർത്തോ നീ.." "അങ്ങനെ ആണേൽ എന്നേക്കാൾ കൂടുതൽ ആ ഓർമ വേണ്ടത് വല്യേട്ടന് തന്നെയാണ്. ഏട്ടൻ എങ്ങനെയാണ് ഏട്ടത്തിയെ ഈ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് വന്നതെന്ന് എനിക്കറിയാം. അന്നൊന്നും ഇത് ഓർത്തില്ലല്ലോ. അപ്പോൾ പിന്നെ അതൊക്കെ തന്നെ കണ്ടു പഠിച്ച ഞാനും ഇങ്ങനൊക്കെ ഓർത്താൽ മതിയല്ലോ.." ഭവ്യ അവന്റെ നേരെ വെല്ലുവിളി പോലെയാണ് നോക്കിയത്. ഡീ... വിഷ്ണു അവളുടെ നേരെ പാഞ്ഞു വന്നെങ്കിലും പെട്ടന്നെന്തോ ഓർത്തത് പോലെ അവൻ ദേഷ്യമൊതുക്കാൻ കണ്ണുകൾ ഇറുകെ അടച്ചു കൊണ്ട് കൈകൾ ചുരുട്ടി പിടിച്ചു. അവൾക്കപ്പഴും യാതൊരു മാറ്റവുമില്ല. എന്തും നേരിടാൻ ഉറച്ചു നിൽക്കുന്നൊരു മനോഭാവം. "നോക്ക് ഭവ്യ..ഞാനിപ്പോ നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. നിന്റെ ഭാവിക്ക് വേണ്ടി . നിന്റെ നല്ലതിന് വേണ്ടി.." വിഷ്ണുവിന്റെ സ്വരം മയപ്പെട്ടു. ഭവ്യ അവനെ നോക്കി പുച്ഛതോടെയൊന്ന് ചിരിച്ചു. അവൾ കാവ്യയേ പോലെ അല്ലെന്നും അവളെക്കാൾ കുറച്ചു കൂടി മുന്തിയ ഇനമാണെന്നും വിഷ്ണുവിന് അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇത്രത്തോളം ഒരു വീര്യം അവനൊട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ബിബിയെ വിട്ടുള്ള ഒരു നന്മയും എനിക്ക് വേണ്ട വല്യേട്ട" "അതൊക്കെ നിനക്കിപ്പോ തോന്നും. ജീവിതം ഒരു ദിവസതെക്കോ ഒരു മാസത്തേക്കോ .. എന്തിന് ഒരു വർഷതേക്കോ അല്ല. അത് ലൈഫ് ലോങ് വേണ്ടതാ.. തെറ്റായ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ജീവിതം മടുപ്പിക്കും. ആസ്വദിച്ചു ചെയ്യേണ്ട പലതും വെറുപ്പോടെ...ഗതികേട് കൊണ്ട് ചെയ്യേണ്ടിയും വരും. അത് കൊണ്ട് നീ ചിന്തിക്ക്.. ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടൊരു തീരുമാനം എടുക്ക്. ബിബിനേക്കാൾ നല്ലൊരാളെ നീ അർഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഞാനുണ്ടാകും നിന്റെ കൂടെ.. ഞാൻ കണ്ടു പിടിച്ചു തരും. അവന് നിന്നെ മോഹിക്കാൻ അർഹതയില്ല. കോളേജ് ലൈഫിലെ ജസ്റ്റ്‌ എൻജോയ് മെന്റ് എന്ന് കരുതിയ മതി ഇതൊക്കെ. എന്നിട്ട് പ്രാകറ്റികലായി ഒരു തീരുമാനം എടുക്ക് നീ.. നിന്റെ നല്ലതിന് വേണ്ടിയാ വല്യേട്ടൻ ഈ പറയുന്നത്.. മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടോ നിനക്ക്.. " വിഷ്ണു വാത്സല്യത്തോടെ അവളുടെ തലയിലൊന്നു തടവാൻ വന്നെങ്കിലും ഭവ്യ അവനിൽ നിന്നും അൽപ്പം നീങ്ങി നിന്നു കൊണ്ടത് തടഞ്ഞു. "എനിക്കെല്ലാം നന്നായി മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട് വല്യേട്ട.. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാ ഞാനിപ്പോ എന്റേയീ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുന്നതും." ഗൂഡമായൊരു ചിരിയോടെ ഭവ്യ അവനെ നോക്കി. അതോടെ അത് വരെയും അവനിലുണ്ടായിരുന്ന ശാന്തത മാറി. കണ്ണുകൾ സംശയം കൊണ്ട് ചുരുങ്ങി. "പിന്നെ എന്റെ ലൈഫ്.. എന്റെ ഭാവി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു വല്യേട്ടൻ വല്ലാതെ വികാരധീനയാവരുത്. ബിബിൻ ജോർജ് ഓഫർ ചെയ്ത ലക്ഷങ്ങൾ. എന്നോട് ഇപ്പോൾ കാണിച്ചതിന്റെയെല്ലാം പിന്നിൽ അത് മാത്രമാണ്.." അവളുടെയാ വെട്ടി തുറന്നു പറച്ചിൽ. അടി കൊണ്ടത് പോലെ വിഷ്ണു ഒന്ന് നിന്നാടി പോയി. "നീ.. നീയെന്താ പറഞ്ഞത്..." അവന്റെ സ്വരം ഉയർന്നു. "പറഞ്ഞതൊക്കെ വല്യേട്ടൻ നന്നായി കേട്ടില്ലേ.. അത് തന്നെ. പിന്നെ ഞാൻ വെറുതെ അങ്ങോട്ട്‌ ഊഹിച്ചു പറഞ്ഞതൊന്നും അല്ല കേട്ടോ.. തെളിവ് ഉണ്ടായിട്ട് തന്നെയാ." അത് പറഞ്ഞിട്ട് അവളൊന്നു ചിരിച്ചു. അതോടെ താനും ബിബിനും തമ്മിൽ കണ്ടത് അവൾ എങ്ങനെയോ അറിഞ്ഞെന്നുള്ളത് വിഷ്ണു ഉറപ്പിച്ചു. "ലക്ഷങ്ങൾ എനിക്ക് ഓഫർ ചെയ്തെങ്കിൽ അതവന് നിന്നെ വേണ്ടാഞ്ഞിട്ട് തന്നെയാ. അതൊന്ന് മനസിലാക്കെടി നീ ആദ്യം.. അവളുടെ ഒരു ഇൻവെസ്റ്റികേഷൻ. ആ ചെക്കൻ മര്യാദക്ക് നിന്നോട് പറഞ്ഞതല്ലേ ഒഴിഞ്ഞു പോകാൻ. അപ്പൊ നിനക്ക് ഭാര്യ കളിക്കണം. നാണമുണ്ടോ ഡീ.." പിടിക്കപ്പെട്ടു എന്നുറപ്പായപ്പോൾ വിഷ്ണു വെറുതെ ഒച്ചയിട്ട് അവൾക്ക് നേരെ ചെന്നു. "ഏട്ടനുണ്ടോ ഈ പറയപ്പെട്ട നാണം. സ്വന്തം പെങ്ങളെ കുറിച്ച് ബിബിൻ പറഞ്ഞത് മുഴുവനും വെള്ളം തൊടാതെ വിഴുങ്ങി അവൻ ചെയ്ത ചെറ്റത്തരം മറച്ചു പിടിക്കാൻ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും കാശും വാങ്ങി പോന്ന നിങ്ങള് പിന്നെ പുണ്യാളൻ ആണല്ലോ ല്ലെ.. " അവളും ഒട്ടും വിട്ട് കൊടുത്തില്ല. "ദേ.. ഇത് ഗായത്രി അല്ല. ഭവ്യയാണ്. എന്റെ മേലെങ്ങാനും നൊന്ത കോടതി കയറ്റും ഞാൻ. പറഞ്ഞില്ലെന്നു വേണ്ട.ഏട്ടന്റെ എല്ലാ ചുറ്റിക്കളിയും എനിക്കറിയാം. വലിച്ചു കീറും ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മുഖമൂടി.. വെറുതെ എന്നെ കൊണ്ടത് ചെയ്യിക്കരുത്.. വിഷ്ണു നാദിന്റെ ഇമേജ് പോയ്‌ പോകും.. തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത വിധം.." അവളുടെയാ ഒറ്റ പറച്ചിൽ.. ഭവ്യയേ അടിക്കാൻ വേണ്ടി ഉയർത്തിയാ വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകൾ താനെ താഴ്ന്നു പോയി. "ബിബിനെ തന്നെ എനിക്കിനി വേണം. ഇതിപ്പോ എന്റെ വാശി കൂടിയാണ്. അതിന് എന്തൊക്കെ ചെയ്യാൻ പറ്റുവോ അതെല്ലാം ഞാൻ ചെയ്യും. നിങ്ങളും കരുതിയിരുന്നോ. അവനൊപ്പം കൂടി നിങ്ങളും നിങ്ങളുടെ കൂടെ കൂടി അവനും എന്നെ ചതിക്കാൻ നോക്കുന്നത് ഞാൻ ക്ഷമിക്കില്ല. കരുതിയിരുന്നോ രണ്ടാളും.. രണ്ടിന്റേം ജോലി പോലും ഇപ്പോൾ എന്റെ ഔദാര്യമാണെന്ന് കൂട്ടിക്കോ.എനിക്കെതിരെ കളിക്കുമ്പോൾ അത് കൂടി ഓർത്തോ വല്യേട്ടൻ ഇനി.." അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഭവ്യ കയറി പോയിട്ടും വിഷ്ണുവിന്റെ നടുക്കം വിട്ട് പോയില്ല. താൻ വിചാരിച്ചതിലും കൂടുതൽ പ്രശ്നങ്ങളായിരിക്കും ഇനിയങ്ങോട്ട് നേരിടേണ്ടി വരുന്നതെന്ന് അവനപ്പോൾ മുതൽ ഉറപ്പായി തുടങ്ങി.. തുടരും.. ഇനി വല്യേട്ടനും പെങ്ങളൂട്ടിയും കൂടി സ്നേഹിച്ചു കൊല്ലട്ടെ ല്ലേ.. ഒന്നുഷാറായി റിവ്യൂ ഇടണേ.. എനിക്കെഴുതാൻ തോന്നും വിധം വാക്കുകൾ കൊണ്ടൊന്നു ചേർത്ത് പിടിച്ചേക്കണേ..💥 സ്നേഹത്തോടെ jif #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

https://malayalam.pratilipi.com/series/⃝മഴനിലാവ്-⃝-89akx0gw9rak?utm_campaign=general&utm_source=web_share #💃 Reels വീഡിയോസ് #♥Cute couple videos #👌 വൈറൽ വീഡിയോസ് #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ

❤️💚🩵💙 #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#👌 വൈറൽ വീഡിയോസ് ##novel #നോവൽ

#📙 നോവൽ അങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്നു പോയ് നന്ദ.. പിന്നീട് കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ് കരഞ്ഞു ചുവന്ന മുഖം കഴുകി ബാത്‌റൂമിൽ നിന്നവൾ ഇറങ്ങിയതും ഒരുവൻ കതക് തുറന്നു അകത്തേക്ക് കയറിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് പറയാതെ നന്ദ വീട്ടിലേക്ക് വന്നതിനേ ചോദ്യം ചെയ്യാനായി ദേഷ്യത്തിൽ മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്ന അഗ്നി നന്ദയുടെ നിൽപ്പ് കണ്ടതും അറിയാതൊരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി നിന്നു പോയി... വെള്ളം തട്ടി മുഖത്തേക്ക് ഒഴിച്ചതിന്റെ ഫലമായി മുഖവും കഴുതും ബ്ലൗസിന്റെ മുൻ ഭാഗവും അത്യാവശ്യം നന്നായി നനഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.... സിന്ദൂര രേഖയിൽ നിന്ന് പടർന്നിറങ്ങിയ ചുവപ്പ് നെറ്റിയിലേക്കും വ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.... അടിപ്പാവാടയും ബ്ലൗസും മാത്രമിട്ട് ഒരു മെഴുക് പ്രതിമ പോലെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവളെ കൺകെ അവൻ തലയൊന്ന് വെട്ടിച്ചു. ധൃതിയിൽ നന്ദ ഓടി ചെന്ന് ബെഡിൽ അലക്ഷ്യമായി ഊരിയിട്ട സാരിയെടുത്തു മാറോടു ചേർത്തു പിടിച്ചു. വാതിൽ വലിച്ചടച്ചു അവൻ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അന്നത്തെയാ സംഭവത്തിന്‌ ശേഷം നന്ദ അഗ്നിക്ക് തീരെ മുഖം കൊടുക്കാതെയായി.... അവൾത്തീർത്തും അവളിലേക്ക് മാത്രമായി ചുരുങ്ങി..... കളി പറഞ് വഴക്കുണ്ടാക്കി ബഹളം വെച്ച് നടക്കുന്ന നന്ദയുടെ നിഴൽ പോലും ഇല്ലാതെ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായൊരാൾ.. നന്ദയുടെ ആ മാറ്റം എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. അത് മാത്രമല്ല അഗ്നിയും നന്ദയും വേറെ വേറെ മുറികളിൽ ആണ് താമസിക്കുന്നതെന്നും ജീവന്റെ അമ്മ ചന്ദ്രിക വഴി മുത്തശ്ശി അംബിക അറിഞ്ഞിരുന്നു. അഗ്നിയുടെയും നന്ദയുടെയും കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ആറു മാസങ്ങൾ പിന്നിട്ടിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും. ലക്ഷ്മി നന്തയുമായി സംസാരിക്കാതെ ആയിട്ടും ആറുമാസങ്ങൾ ആയിരുന്നു. എങ്കിലും അനന്ദന്റെ ഫോൺ കാളുകൾ എല്ലാ ദിവസവും നന്തയെ തേടി എത്താറുണ്ടായിരുന്നു നന്ദയുടെ സെക്കന്റ്‌ സെമെസ്റ്റർ എക്സാമിന്റെ റിസൾട്ട്‌ വന്ന ദിവസമായിരുന്നു അന്ന്. അവൾ ക്യാന്റീനിൽ ഇരുന്ന് റിസൾട്ട്‌ നോക്കുകയായിരുന്നു ..... പൊടുന്നനെ അവൾക്ക് അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു...കണ്മുൻപിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നത് സത്യമാകരുതെ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടവൾ വീണ്ടും നോക്കി.... ആറു വിഷയങ്ങളിൽ എല്ലാത്തിനും മാർക്ക്‌ കുറവ്. ഒരു വിഷയം 2 മാർക്ക്‌ കൂടുതൽ ഉള്ളത് കൊണ്ട് മാത്രം ആണ് ജയിച്ചത്‌ പോലും..... തോൽവിയുടെ കൈയ്പ്പ് ആദ്യമായി രുചിച്ചവൾ.... ക്യാന്റീനിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയവൾ അദ്ധ്യാപകരെ അഭിമുഖികരിക്കാൻ ആകാതെ തല താഴ്ത്തി നിന്നു.... നന്ദക്ക് മാർക്ക്‌ കുറഞ്ഞത് ആരോഹിക്കും വല്ല്യ സങ്കടമായി... ആരോഹി വന്ന് മിണ്ടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും നന്ദ അവൾക്കും മുഖം കൊടുത്തില്ല..... പിന്നെ അധിക നേരം കോളേജിൽ നിൽക്കാതെയവൾ ബാഗും എടുത്ത് നേരെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു... പക്ഷെ കോളേജിൽ നിന്ന് നേരത്തെ ഇറങ്ങിയവൾ മണി 7 ആയിട്ടും വീട്ടിൽ എത്താത്തതിൽ പരിഭ്രമിച്ചു ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അമ്പലപ്പാട്ട് വീട്ടിലെ ഓരോരുത്തരും..... അവളുടെ കൂട്ടുകാരെ ഓരോരുത്തരെയും ആരോഹിയും ജീവനും മാറി മാറി വിളിച്ചു. ഫലം കാണാതെ വന്നപ്പോൾ അഗ്നി വണ്ടിയുമെടുത്തു അവൾ പോകാൻ സാധ്യതയുള്ള ഇടങ്ങളിൽ എല്ലാം അന്വേഷിച്ചു. അവന് പേരറിയാത്തൊരു നൊമ്പരം ഉള്ളിൽ മൊട്ടിടുന്നത് പോലെ തോന്നി.... പിന്നെയും ഏറെ നേരത്തിനു ശേഷമാണ് അവൾ വീട്ടിലേക്ക് എത്തിയത്..... ആകെ തളർന്ന് കുഴഞ്ഞു അവശയായി..... "നന്ദ എവിടെയായിരുന്നു ഇത്രയും സമയം..." അഗ്നിയുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ അവനെ വെറുതെ നോക്കി നിന്നതേ ഉള്ളു അവൾ "ഞാൻ നിന്നോടാ ചോദിച്ചത്....??" അഗ്നിയുടെ സ്വരം വീണ്ടും ഉയർന്നു "ഞാൻ എവിടെ പോയാലും നിങ്ങൾക്ക് എന്താ...?? ഏഹ്..... നിങ്ങൾ ആരാ ഇതൊക്കെ എന്നോട് ചോദിക്കാൻ.... എനിക്ക് തോന്നിയ പോലെ ഞാൻ നടക്കും..... വേണേൽ ഇനിയും ഞാൻ ഇത് പോലെ താമസിച്ചു വരും... ചിലപ്പോൾ വരാതെയും ഇരിക്കും.... എന്നേ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ വരാൻ നിങ്ങൾ എന്റെ ആരാ... ഏഹ്.....??..." ഓരോ വാചകങ്ങളും അഗ്നിക്ക് നേരെ തൊടുത്തു വിടുമ്പോൾ അവളുടെ സ്വരം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ഞാൻ നിന്റെ ആരാണെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ട് വേണോ നിനക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ...??" വിട്ടു കൊടുക്കാൻ ഭാവം ഇല്ലാത്തതു പോലെ അവനും ഒപ്പത്തിനൊപ്പം നിന്നു... അമ്പലപ്പട്ടെ ഓരോരുത്തരും അവരുടെ തർക്കത്തിന് സാക്ഷിയായി... "ഓഹ്.... പറഞ്ഞത് പോലെ നിങ്ങൾ എന്റെ ഭർത്താവ് ആണല്ലോ.... എന്റെ സ്വാർത്ഥതയ്ക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ പിടിച്ചു വാങ്ങിയ താലി..... ഈ നിൽക്കുന്ന എല്ലാവരും കേൾക്കാൻ വേണ്ടി പറയുവാ.... ഈ നിൽക്കുന്ന അഗ്നി ദേവിനോട് യാതൊരു തരത്തിലുള്ള പ്രണയവും ഈ അളകനന്ദക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..... മനപ്പൂർവ്വം തന്നെ പറഞ്ഞതാ എനിക്ക് ഇയാളെ ഇഷ്ടമായിരുന്നെന്ന്....." നന്ദയത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.... അവളുടെ കുറ്റ സമ്മതത്തിൽ എല്ലാവരെ പോലെയും അഗ്നിയും ഒന്ന് പകച്ചു.... കാര്യം അവന് കാരണങ്ങൾ എല്ലാം അറിയാമെങ്കിലും അവളത് ഇങ്ങനെ പബ്ലിക് ആയി പറഞ്ഞു കളയും എന്ന് അഗ്നിയും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.... "നന്ദേ.... നീ എന്തൊക്കെയാ പറയുന്നത്....?? വാ റൂമിൽ പോകാം..." ആരോഹി വന്ന് നന്ദയുടെ കൈ പിടിച്ചതും ആ കൈകൾ കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞു കളഞ്ഞു നന്ദ... ''നിനക്കായിരുന്നല്ലോ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പരാതി.... ഞാൻ നിന്റെ ഏട്ടന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞെന്നും പറഞ്ഞു.... നിന്നെ ഞാൻ എന്റെ കൂടെ പിറപ്പിനെ പോലെ അല്ലേ കണ്ടത്.... ഏഹ്.... എന്നിട്ട് നീ എന്നോട് ചെയ്തതോ..... ആറു മാസക്കാലം.... ഒന്നും രണ്ടും ദിവസമല്ല ആറു മാസം നീ... നീ എന്നോട് മിണ്ടാതെ നടന്നു ...... ആരുമില്ലാതെ.... അച്ഛനില്ലാതെ അമ്മയില്ലാതെ ആരും ഇല്ലാതെ ഞാൻ..... നന്ദ കരയുന്നത് കണ്ടതും എല്ലാവരും വിഷമിച്ചു പോയി. അഗ്നിക്കും അതൊരു പുതിയ അറിവായിരുന്നു... നന്ദയും ആരോഹിയും തമ്മിൽ മിണ്ടുന്നില്ല എന്നത്. "എന്റെ വേദനകളും സങ്കടങ്ങളും പറയാൻ എനിക്ക് ആരുമില്ലായിരുന്നു... ഒരിക്കൽ എങ്കിലും എന്നോട് ഒരു വാക്ക് മിണ്ടിയോ... എന്നേ അന്വേഷിച്ചോ... അവൾ അഗ്നിയെ നോക്കി ചോദിച്ചു.. കണ്ണ് നിറഞ്ഞത് കാരണം ബാക്കി പറയാൻ ആകാതെ നന്ദ അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു.... പിന്നെ തുടർന്നു. "എന്റെ സന്തോഷങ്ങൾ എല്ലാം ഇല്ലാതാവാൻ കാരണം ഞാൻ വാശി പിടിച്ചു നേടിയ ഈ താലിയാണ്..... ചിലപ്പോൾ എന്നെ പോലെ മറ്റൊരു പെണ്ണിന്റെ കണ്ണിരു വീണത് കൊണ്ടാകും.... എല്ലാവരും എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം..... ഇനി അഗ്നിദേവിനെയും ഈ താലിയും നന്ദക്ക് വേണ്ട...." നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി അവൾ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് കഴുത്തിൽ കിടന്ന താലി വലിച്ചു പൊട്ടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചവളുടെ മുഖത്തേക്ക് അഗ്നിയുടെ കൈ പതിയാൻ അധികം നേരം വേണ്ടി വന്നില്ല.... കിട്ടിയ അടിയുടെ ആഘാതമോ അതോ ഉച്ച മുതൽ അനുഭവിച്ച മാനസിക സങ്കർഷത്തിന്റെ ഫലമോ... എന്തെന്ന് അറിയില്ല നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് തന്നെ നന്ദ അഗ്നിയുടെ കൈകളിലേക്ക് കുഴഞ്ഞു വീണു..... തുടരും

#🤩 എന്റെ ആദ്യ പോസ്റ്റ് സ്റ്റോറി വായിക്കാൻ അക്കൗണ്ടിൽ വായോ.. #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

#📙 നോവൽ #നോവൽ #ലവ്സ്റ്റോറി പ്യൂപ്പ (ഭാഗം 1 ) "എ.... എനിക്ക് ...പഠിക്കാൻ പോവണ്ട അമ്മ  " അഥിതി മിഴികൾ നിറച്ച് അമ്മയെ ഒന്ന് നോക്കി... " അസത്തെ... പിന്നെ എന്താ നിന്റെ ഉദ്ദേശം...? എന്നെ പോലെ കണ്ട വീടുകളിൽ അടുക്കള ജോലി ചെയ്ത് ജീവിക്കാനോ...? ഇപ്പോൾ പഠിക്കാനുള്ള അവസരം കിട്ടിയത് തന്നെ ആ മേലെപാട്ട് ഉള്ളവരുടെ കാരുണ്യം കൊണ്ടാണ്.....പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞ് രണ്ട് കൊല്ലം ആയില്ലേ നീ ഇതൊക്കെ തന്നേ പറഞ്ഞ് വെറുതെ ഇരിക്കുന്നു... ഇങ്ങനെ ചടഞ്ഞു ഇരുന്നിട്ട് നിനക്ക് മടുത്തില്ലേ അഥിതി.? നോക്ക്... എന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞാൽ നിന്നെ നോക്കാൻ നീയേ ഒള്ളു... അത് മറക്കണ്ട.. കയ്യിൽ പത്തു രൂപ ഉണ്ടാക്കാൻ ഒരു തൊഴിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ ആരെയും ആശ്രയിക്കാതെ ജീവിക്കാം..." ദേവയാനിയുടെ സ്വരം ഉയർന്നു... അഥിതി തൊട്ടരികിൽ കിടന്ന മേശ പുറത്ത് നഖം കൊണ്ട് ചുരണ്ടി മുഖം താഴ്ത്തി നിന്നു... അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഇപ്പോഴും ഒരു ഇടവപാതിക്കുള്ള വെള്ളം ഊർന്ന് ഇറങ്ങുന്നുണ്ട്... അതല്ലെങ്കിലും ആര് വഴക്ക് പറഞ്ഞാലും ഇങ്ങനെ കണ്ണും നിറച്ച് നിൽക്കാനേ അഥിതിക്ക് അറിയൂ... എതിർത്തു പറയാൻ അവൾ ശീലിച്ചിട്ടില്ല... " ദേ... ഞാൻ മേലേപാട്ടേക്ക് പോയേക്കുവാ... കുളിച്ച് ഒരുങ്ങി പഠിക്കാൻ പോവാൻ നോക്ക്.... ഹരിതയോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് അവള് പോവുമ്പോൾ നിന്നെയും കൂടെ കൂട്ടാൻ... " ദേവയാനി അടുപ്പിൽ നിന്ന് ആ അരിക്കലo ശ്രദ്ധയോടെ എടുത്ത് തിണ്ണയിലേക്ക് വെക്കുന്നതിനിടെ പറഞ്ഞു.. " പോവുന്നതിന് മുന്നേ ഇതൊന്ന് വാർത്തേക്കണെ...ചോറ് പാത്രത്തിൽ ആക്കി കൊണ്ട് പോവാൻ മറക്കണ്ട...ഈ വാതിൽ അടച്ചേക്ക് " അവര് അടുക്കള വഴി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിനിടെ പറഞ്ഞു... അടുക്കളക്ക് പിന്നിൽ വിശാലമായ പാടം ആണ്... അതങ്ങ് നടന്നു ചെന്ന് കയറുന്നത് മേലെപ്പാട്ട് തറവാട്ടിലും... " ആ പിന്നേയ്...ചോറ് വർക്കുമ്പോൾ കൈ പൊള്ളിക്കരുത് കേട്ടോ.. " പോവുന്നതിനിടയിൽ അവർ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... ഒന്നിനും ഒരു ശ്രദ്ധ ഇല്ലാത്ത പെണ്ണാണ്...! അഥിതി കേൾക്കാതെ അവർ ഉള്ളിൽ പിറുപിറുക്കുകയും ചെയ്തു... " മം...! അഥിതി ഒന്ന് മൂളിയിട്ട് ആ അടുക്കള വാതിലും ചാരി ദേവയാനി വെപ്രാളത്തോടെ പോവുന്നതും നോക്കി നിന്നു... മേലെപ്പാട്ട് സ്ഥിരം ജോലിക്കാരിൽ ഒരാൾ ആണ് അമ്മ... ഇന്നാട്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ പണക്കാർ മേലെപ്പാട്ട് ഉള്ളവർ ആണ്... ഏറ്റവും ദാരിദ്ര്യം പിടിച്ചവർ താനും തന്റെ അമ്മയും ആണെന്ന് തോനുന്നു... അവൾ മനസ്സിൽ ഓർത്തു... അച്ഛൻ ഉള്ള കാലത്ത് അത്യാവശ്യം നല്ല രീതിയിൽ തന്നെയാ ജീവിച്ചിരുന്നത്... പക്ഷെ ചെയ്ത ഒന്ന് രണ്ട് കച്ചവടം അടിക്കടി പൊളിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛൻ ഒരു മുഴം കയറിൽ അഭയം കണ്ടെത്തി... അന്ന് ഏഴു വയസാണ് അഥിതിക്ക്... ചടങ്ങുകളിൽ കൂടിയവരുടെ എല്ലാം ചർച്ചാ വിഷയം അമ്മ ആയിരുന്നു.. അമ്മ വേറെ വിവാഹം ചെയ്യുമോ..? ഇനി അഥവാ അങ്ങനെ ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ എങ്ങനെ തനിയെ വളർത്തി വലുതാക്കുo... അങ്ങനെ ഓരോരുത്തർക്ക് ഓരോ ആശങ്ക... അന്ന് ആ ആശങ്ക പ്രകടിപ്പിച്ചവരെയും സഹതപിച്ചവരെയും പിന്നീട് ഒരിക്കൽ അഥിതി കണ്ടിട്ടില്ല എന്നത് ആണ് സത്യം...! സ്വന്തം കാര്യം മാത്രം നോക്കി ജീവിക്കുന്ന ഈ കാലത്ത് സ്വന്തം ബന്ധം എന്നൊക്കെ പറഞ് ആരും ആരുടേയും ബാദ്യത ഏല്ക്കാൻ തയ്യാറാവില്ല എന്ന് അഥിതിക്കും മനസിലായി... നിറം മങ്ങിയ ഉടുപ്പും മറ്റും ഇട്ട് നടക്കുന്നത് കൊണ്ടാവും കുഞ്ഞിലേ മുതൽ അഥിതിയെ ഒപ്പം കളിക്കാൻ കൂട്ടാൻ പോലും പലർക്കും മടിയായിരുന്നു... ഒരിക്കൽ കളിക്കുന്നതിനിടെ തനിക്ക് രാജകുമാരി ആവണം എന്ന് പറഞ് കൊണ്ട് കൂട്ടുകാരികളോട് അതിഥി വാശി പിടിച്ചു... അന്നാണ് കറുത്ത രാജകുമാരി ഇല്ലെന്ന സത്യം അഥിതി അറിയുന്നത്... രാജകുമാരി ആവണമെങ്കിൽ തൊലി വെളുക്കണം എന്ന്....! രാജ കുമാരി ആവാനുള്ള കൊതി കൊണ്ട് അന്നത്തെ പൊട്ട ബുദ്ധിക്ക് കണ്ണിൽ കണ്ട ഇലയും പുല്ലും പൂവും എല്ലാം പറിച്ചു കൊണ്ട് വന്ന് വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്ത് ഒരു മൂലയിൽ ഇരുന്ന് അരച്ച് എടുത്ത് ആ പച്ചില കൂട്ട് അഥിതി മുഖത്തും കയ്യിലും എല്ലാം വാരി തേച്ചു... വെളുത്ത് മനോഹരിയായ ഒരു രാജകുമാരിയായി താൻ മാറുമെന്ന് സ്വപ്നം കണ്ട് കുറച്ച് നേരം അവളങ്ങനെ ഇരുന്നു പോയി... പച്ചിലകൂട്ട് ഉണങ്ങി തുടങ്ങിയപ്പോൾ കുഞ്ഞ് അതിഥിക്ക് മുഖം പൊള്ളി തുടങ്ങി....ചുട്ടു പൊള്ളുന്ന വേദന...!! കുഞ്ഞ് അഥിതി ഓടി പോയി മുഖവും ദേഹവും കഴുകി... അന്ന്  കുഞ്ഞ് അഥിതിയുടെ ദേഹത്തിലുണ്ടായ വേദന  മാറിയെങ്കിലും... മനസിനുണ്ടായ വേദന പിന്നീട് മാറിയില്ല... അഥിതി വലുതാവുന്നതിന് അനുസരിച്ച് ആ വേദനയും വലുതായി... നിന്നെ തൊട്ട് കണ്ണെഴുതാൻ എളുപ്പമായിരിക്കും... ഇരുട്ടത്ത് നിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ ഒന്ന് പല്ല് കാണിച്ചു ചിരിച്ചോ അഥിതി.. എന്നാലേ നിന്നെ കാണതൊള്ളു തുടങ്ങി പല കുത്തുവാക്കുകളും കൂടെ ആയപ്പോൾ അഥിതി പിന്നെ ആരുടേയും കൂട്ടു തേടി പോവാതെ ആയി... അവൾക്ക് ചുറ്റും സ്വയം അവളൊരു തൊണ്ട് രൂപപ്പെടുത്തി... ലോകത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും വെളിച്ചത്തിൽ നിന്നും അകന്ന് ആ തൊണ്ടിനുള്ളിൽ  ചിറകുകൾ ഒതുക്കി വെച്ച് അഥിതി സ്വയം ഒരു പ്യൂപ്പയായി മാറി...! സഹ ജീവികളോട് സംസാരിക്കാനുള്ള ഭയം ആ പ്യൂപയ്ക്കുള്ളിൽ കൂടുതൽ അവളെ മുറുക്കി അടച്ചു. അമ്മ പറഞ്ഞ പോലെ വേഗത്തിൽ ചോറ് വാർത്തു വെച്ച് തനിക്കുള്ള ഭക്ഷണം അവൾ വിളമ്പി ബാഗിലേക്ക് വെച്ചു... ചെറിയൊരു കറുത്ത പൊട്ടും ഇട്ട് മുടി ഒന്ന് ചീകി മുടഞ്ഞിട്ടു... അത്രേ ഒള്ളു അതിഥിയുടെ ഒരുക്കo... അത്രേ അതിഥിക്ക് ഒരുങ്ങാൻ അറിയുകയും ഒള്ളു... മുൻ വശത്തെ വാതിൽ അടച്ച് അവൾ വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി... ഹരിത ഇപ്പോൾ വരുമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി... ചിന്തിച്ചു തീർന്നില്ല.. തൊട്ടപ്പുറത്തെ ഒറ്റ നില വാർപ്പിട്ട വീട്ടിൽ നിന്നും ഹരിത പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നു... അഥിതി അവളെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചെങ്കിലും ഹരിതയുടെ മുഖത്ത് അത്ര വലിയ തെളിച്ചം ഒന്നുമില്ല... എന്തോ ഭാരം ചുമന്നു നടക്കാൻ പോവുന്ന പോലെ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ഭാവമാണ് അന്നേരം ഹരിതക്ക്... " നിന്റെ അമ്മ പോയോ...? " " മം.. പോയി... " " വേഗം നടന്നോ അഥിതി... 8 മണിയുടെ ജയശ്രീ പോയാൽ പിന്നെ ആദ്യത്തെ ഹവർ ക്ലാസിൽ കയറാൻ പറ്റില്ലാട്ടോ..." പറയുന്നതിന് ഒപ്പം തന്നെ ഹരിത നടത്തത്തിന്റെ വേഗത കൂട്ടിയിരുന്നു... ഒന്ന് മൂളി കൊണ്ട് അഥിതിയും അവൾക്ക് ഒപ്പം വേഗത്തിൽ നടന്നു... അത്യാവശ്യം തിരക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു ബസിൽ... രാവിലേ ആയത് കൊണ്ട് പണിക്ക് പോകുന്നവരും സ്കൂൾ കുട്ടികളും എല്ലാം ഉണ്ട്... സ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ അതിഥിയും ഈ നേരത്ത് തന്നെ ആയിരുന്നു ബസിൽ പോയിരുന്നത്... അന്നും കാത്തു നിൽക്കാനോ കൂടെ കൂട്ടാനോ അതിഥിക്ക് ആരുമില്ലായിരുന്നു... കുഞ്ഞിലേ ഒരുപാട് സംസാരിക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ള കൂട്ടത്തിൽ ആയിരുന്നു അഥിതി.. പിന്നെ... പോകെ പോകെ അവൾക്ക് മനസിലായി തന്നെ കേൾക്കാനും ശ്രദ്ധിക്കാനും ഒന്നും ആരുമില്ലെന്ന്... അതോടെ സംസാരം കുറച്ചു... ഇപ്പോൾ അതിഥിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഭയം ഇങ്ങോട്ട് വന്നു സംസാരിക്കുന്നവരോട് മറുപടി കൊടുക്കണല്ലോ എന്നാണ്... ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും വന്നു ചോദിച്ചാൽ ശബ്ദത്തിന് പകരം ആദ്യം പുറത്തേക്ക് വരുന്നത് കാറ്റ് ആണ്.... പിന്നെ ഉള്ളം കൈ വിയർത്തു വരും...ഇടക്ക് തല ചുറ്റി താഴെ വീഴും എന്ന സന്ദർഭങ്ങൾ അടക്കം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്... ചിലപ്പോഴൊക്കെ അഥിതിയുടെ പൊട്ട ബുദ്ധിക്ക് തോന്നും.. ജനിച്ചപ്പോഴേ ഊമയായാൽ മതിയായിരുന്നു എന്ന്....! " അതിഥി... അടുത്ത സ്റ്റോപ്പ്‌ ആണേ... " ഹരിത അവളെ ഒന്ന് തോണ്ടി വിളിച്ചു... ചിന്തകളിൽ മുഴുകി നിന്നിരുന്ന അഥിതി ഞെട്ടി കൊണ്ട് പതിയെ തലയാട്ടി... ഈ പെണ്ണ് നിന്ന് ഉറങ്ങുവാണോ? ഹരിത മനസ്സിൽ പിറു പിറുത്തു... ആ വലിയ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ അഥിതി പകച്ചു നിന്ന് പോയി... സ്വയം പ്യൂപ്പയായി മാറിയ അഥിതിക്ക് കിട്ടിയ ഏറ്റവും വലിയ അടി...! ആ വിശാലമായ ക്യാമ്പസ് അന്തരീക്ഷത്തിൽ അതിഥിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടി പോയി... " അതിഥി... ഞാൻ പോയേക്കുവാണെ.. വൈകീട്ട് കാണാം... നേരെ പോയി റൈറ്റ് തിരിഞ്ഞാൽ നിന്റെ ഡിപ്പാർട്മെന്റ് ആണ്... ഹരിത അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കൂട്ടുകാർക്ക് ഒപ്പം തിരിഞ്ഞു നടന്നു... അതിഥിക്ക് ഭയം തോന്നി...! ഹരിതക്ക് തന്നെ ഒന്ന് ക്ലാസ്സ് വരെ കൊണ്ട് പോയി വിടാമായിരുന്നു...! ആദ്യത്തെ ദിവസം അല്ലെ...! തനിക്ക് ഇവിടെ പരിചയമില്ലാത്തത് അല്ലെ... അഥിതി ഉള്ളിൽ പരിഭവം പറഞ്ഞു... ആണ് കുട്ടികൾ പല സ്ഥലത്തും കൂട്ടം കൂടി ഇരുന്ന് കമന്റ് അടിക്കുന്നുണ്ട്... അവരാരും തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കല്ലെ എന്ന് അഥിതി പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... ഹരിത പറഞ്ഞ വഴിയേ നടന്നപ്പോൾ തന്റെ ഡിപ്പാർട്മെന്റ്ലേക്ക് ഉള്ള വഴി അവളുടെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു... അഥിതിക്ക് പകുതി ആശ്വാസമായി... അന്നത്തെ ദിവസത്തിന് അഥിതിക്ക് യുഗങ്ങളുടെ ദൈർഘ്യം തോന്നി... ക്ലാസ്സ് എടുക്കാൻ ഒന്ന് രണ്ട് പേര് വന്നു... ക്ലാസിൽ ആകെ ഇരുപത് പിള്ളേർ ആയിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്... അതിൽ പകുതിയിലേറെയും പെൺകുട്ടികൾ ആണെന്ന് തോനുന്നു... അഥിതി ആരെയും പരിചയപെടാൻ പോയില്ല... ആ സീറ്റിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റിട്ട് വേണ്ടേ അതിന്... ഉച്ചക്ക് നല്ല വിശപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും പുറത്തേക്ക് പോയാൽ സീനിയർസിന്റെ കയ്യിൽ പോയി പെട്ടാലോ എന്ന് ആലോചിച്ചപ്പോൾ അതിഥി പട്ടിണി കിടക്കാം എന്ന് തന്നെ തീരുമാനിച്ചു... അന്നത്തെ ദിവസം എങ്ങനെയോ തള്ളി നീക്കി... വൈകുന്നേരം ഹരിത ഉണ്ടായിരുന്നു... അവളുടെ ഒപ്പം തന്നെ തിരിച്ചു പോന്നു... " നിന്റെ ക്ലാസ്സ് എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു...? പോരുന്ന വഴിയിൽ ഹരിത ചോദിച്ചു... " കുഴപ്പമില്ല...! അഥിതി ഒറ്റ വാക്കിൽ ഉത്തരവും ഒതുക്കി... വീട്ടിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ അമ്മക്കും അറിയേണ്ടത് ക്ലാസിലെ വിശേഷങൾ ആയിരുന്നു... ഹരിതക്ക് കൊടുത്ത അതേ ഉത്തരം അമ്മക്കും കൊടുത്തു... പിറ്റേ ദിവസം കോളേജിൽ പോവണ്ടേ എന്നൊരു ചിന്ത അവളുടെ ഉറക്കത്തെയും കാർന്നു തിന്ന് തുടങ്ങി... ഈ വീടിനുള്ളിൽ... ഈ നാല് ചുമരുകൾക്ക് ഉള്ളിൽ ആരെയും കാണാതെ ഒതുങ്ങി കൂടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലോ...? അഥിതി ആശിച്ചു പോയി... എന്തിനെന് അറിയാതെ അവളുടെ മിഴികളിൽ കാറും കോളും നിറഞ്ഞു.... " ഞാൻ എന്താ ഇങ്ങനെ ആയത്... എന്തിനാ ഒരു കഴിവും തരാതെ എന്നെ ദൈവം സൃഷ്ടിച്ചത്...? അവൾ ആരോടെന്നില്ലാതെ മനസ്സിൽ കയർത്തു... മൂന്നു നാല് ദിവസങ്ങൾ ഒരേ രീതിയിൽ മുന്നോട്ട് പോയി... എന്നിട്ടും അഥിതിക്ക് ആ കോളേജും ചുറ്റുപാടും ഒന്നും പൊരുത്തപെടാനെ സാധിച്ചില്ല... 3 വർഷം എടുക്കും എടുത്ത കോഴ്സ് തീരാൻ... അതിനുള്ളിൽ താൻ ശ്വാസം മുട്ടി മരിച്ചു പോവുമെന്ന് പോലും അവൾക്ക് തോന്നി... കോളേജ്ൽ കയറി അഞ്ചാമത്തെ മാസം ... എന്നത്തേയും പോലെ ഹരിത വൈകീട്ട് കാണാമെന്നു പറഞ് കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ അവളുടെ ഡിപ്പാർട്മെന്റ്ലേക്ക് പോയി... അഥിതി തലയും താഴ്ത്തി അവളുടെ ഡിപ്പാർട്മെന്റ്ലോട്ടും നടന്നു... ഇത്രേം ദിവസമായിട്ട് പലർക്കും പല വിധത്തിൽ റാഗിങ് കിട്ടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അഥിതിയുടെ അടുത്തേക്ക് ആരും വന്നിട്ടില്ല... ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ ആരുടേയും കണ്ണിൽ ഉടക്കാൻ ഉള്ള സൗന്ദര്യമോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും പ്രത്യേകതകളോ അതിഥിയിൽ ഇല്ലാ... അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഭൂരിപക്ഷം ആളുകളുടെ കണ്ണിലും അവൾ അദൃശ്യയായിരുന്നു... എന്തോ കടന്നൽ കൂട്ടം ഇരമ്പി വരും പോലെ ഒരു സ്വരം കേട്ടിട്ട് ആണ് അഥിതി മുഖം ഉയർത്തി നോക്കിയത്... അന്നേരം ഗ്രൗണ്ടിൻറെ ഒത്ത നടുവിൽ ആണ് അവൾ.... അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം ചോര ഒലിക്കുന്ന മുഖവുമായി മുന്നിലേക്ക് ഓടി വരുന്ന ആ ആൺകുട്ടിയിലേക്ക് നീണ്ടു.... അതിനുമപ്പുറം വേറെ ഒരുവൻ...! ദൃഡമായ ശരീരവും കട്ടി പുരികവും കൂർത്ത നോട്ടവുമായി ഒരുവൻ... മേലെപ്പാട്ടെ അഭിമന്യു....!!! മുന്നിൽ ഓടി വന്നവൻ കാൽ തട്ടി മറിഞ്ഞു വന്നു വീണത് പേടിച്ചരണ്ട് നിൽക്കുന്ന അഥിതിക്ക് മുന്നിൽ ആണ്... " ടാ....! പിന്നിൽ ഓടി വന്നവൻ അവന്റെ മേലേക്ക് ചാടി വീണു കൊണ്ട് അവനെ തലങ്ങും വിലങ്ങും അടിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു... അതിഥി ഒരു നിമിഷം എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ നിന്ന് പോയി... " അഭി.... ആ നാറിയുടെ കൈ ഒടിച്ചേക്ക്... കൂട്ടത്തിൽ ഒരുവൻ ക്രിക്കറ്റ് ബാറ്റ് ഒരെണ്ണം. അഭിക്ക് നേരെ എറിഞ്ഞു കൊടുത്തു... അഭി അത് പിടിച്ചെടുത്തു... തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം താഴെ കിടന്ന് പ്രാണന് വേണ്ടി വെമ്പുന്നവന്റെ വലത്തേ കൈ ലക്ഷ്യമാക്കി അഭിമന്യു അത് ആഞ്ഞു വീശിയിരുന്നു... " ആാാാ....!! താഴെ കിടക്കുന്നവൻ ഉറക്കെ അലറി... ഒരു വട്ടം കൂടെ അത് വായുവിൽ ഉയരവേ അഥിതി ചെവി രണ്ടും പൊത്തി കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഉറക്കെ അലറി.... അഭിയുടെ ശ്രദ്ധ ഒരു നിമിഷം മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയിലേക്ക് നീണ്ടു... പേടിച്ചരണ്ട മിഴികളിൽ നോട്ടം കോർത്തു... അതിനിടയിൽ അടി കൊണ്ടവൻ അഭിയെ തള്ളി മാറ്റി പ്രാണരക്ഷാർത്ഥം എഴുന്നേറ്റു ഓടിയിരുന്നു... അതിഥിയും ഭയന്നു വിറച്ചു സ്വന്തം ക്ലാസിലേക്ക് ഓടി.... ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ " മേലെപാട്ടെ ശ്രീ ദേവി അമ്മയുടെ മകൻ ആണ്... രണ്ട് കൊല്ലം പുറത്ത് എവിടെയോ നിന്ന് എഞ്ചിനീയർ ആവാൻ പഠിക്കുകയായിരുന്നു... പക്ഷെ അവിടെ അടിയും ഇടിയും എല്ലാം ആയി കോഴ്സ് കംപ്ലീറ്റ് ആയില്ല എന്ന്...! അതോടെ പിടിച്ച പിടിയാലേ ശ്രീ ദേവി അമ്മ ഇങ്ങോട്ട് കൊടുന്നു എന്നൊക്കെയാ പറഞ്ഞു കേട്ടെ... ആള് പഠിക്കാൻ മിടുക്കനാ... ഈ വർഷം കൂടെ കഴിഞ്ഞാൽ ആൾടെ പിജി കഴിയും.. " ഹരിത അഥിതിയുടെ അറിവിലേക്ക് ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു... അഥിതി എല്ലാം മൂളി കേട്ടതല്ലാതെ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല...! " നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവുമല്ലോ അങ്ങേരെ... മേലെപ്പാട്ടേക്ക് അമ്മക്ക് ഒപ്പം ഇടക്കെല്ലാം നീ പോവാറുള്ളതല്ലെ...? " ഹരിത എടുത്ത് ചോദിച്ചു... അഥിതി ആ ചോദ്യം കേട്ടത് പോലുമില്ലെന്ന് തോന്നി ഹരിതക്ക്... അവളെന്തൊക്കെയോ ചിന്തകളിൽ ആണ്... ഇന്നുണ്ടായാ ആ ഒരു ഷോക്കിൽ നിന്ന് അവളത് വരെ കര കയറിയിട്ടില്ല എന്നത് ആയിരുന്നു യാഥാർഥ്യം... അതിന്റെ തുടർച്ചയായി അന്ന് രാത്രി അഥിതിക്ക് ശക്തമായി പനിച്ചു... സ്വപ്‌നങ്ങളിൽ എല്ലാം ആ മുഖം ആയിരുന്നു അതിഥിക്ക്... അഭിമന്യുവിന്റെ...!! എപ്പോഴൊക്കെയോ മേലെപാട്ട് കണ്ട മുഖങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് അഭിയുടെത് എങ്കിലും അത്ര മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ല അതിഥി അവനെ ഇത് വരെ... പനി കൂടുതൽ ആണെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ രണ്ട് ദിവസം കോളേജിൽ പോവണ്ട എന്ന് ദേവയാനി ഇങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞു... അതോടെ അതിഥിക്ക് അത് ലാഭമായി.. ആ കോളേജിലേക്ക് പോവുന്നതിലും നല്ലത് പനിച്ചു വിറച്ചു ഇവിടെ കിടക്കുകയാണ് നല്ലത് എന്ന് തോന്നി പോയി അഥിതിക്ക്... രണ്ട് ദിവസം കൊണ്ട് പനി ബേധമായപ്പോൾ അഥിതിക്ക് സങ്കടം തോന്നി.... നല്ലതൊന്നും ചോദിച്ചിട്ട് എനിക്ക് തന്നിട്ടില്ലല്ലോ... എന്നാൽ ആ പനി എങ്കിലും ഒരാഴ്ചത്തേക്ക് ഒന്ന് തരാമായിരുന്നോ...? അവൾ ദൈവത്തോട് കലഹിച്ചു... പിറ്റേന്ന് കോളേജിലേക്ക് പോവേണ്ടി വന്നു അഥിതിക്ക്.... സാധാരണ മുഖം താഴ്ത്തി നടക്കാറാണ് പതിവ് എങ്കിലും അന്ന് അഥിതി പോലും അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരാളെ തേടി കൊണ്ടിരുന്നു... ദൈവമേ... അബദ്ധത്തിൽ പോലും അയാളെ എനിക്ക് കാണേണ്ടി വരല്ലേ... അഥിതി മനമുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചു.... ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയ അവൾ കാണുന്നത് വരാന്തയിലെ തൂണിൽ ചാരി നിന്ന് തന്നെ നോക്കുന്ന അഭിമന്യുവിനെ ആണ്... " ഈ ഇടയായിട്ട് നിനക്ക് എന്നോട് ഒട്ടും സ്നേഹമില്ല കൃഷ്ണ... " അഥിതി മുഖം  താഴ്ത്തി കൊണ്ട് ദൈവത്തോട് പിന്നെയും കയർത്തു... അന്ന് കോളേജ് കഴിഞ്ഞു പോവുമ്പോഴും അതിഥി കണ്ടിരുന്നു കുറച്ചകലെ മാറി നിന്ന് തന്നെ വീക്ഷിക്കുന്ന അഭിമന്യുവിനെ... അങ്ങനെ എല്ലാവർക്കും അദൃശ്യയായ അഥിതിയെ അഭിമന്യുവിന്റെ കണ്ണിൽ മാത്രം കാണാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു....