📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _34 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💜 കാശി.. ഡാ.. " പിന്നിൽ നിന്നും ശിവ മുന്നിലേക്കിടിച്ചു കയറി വന്നു കൊണ്ട് വിളിച്ചെങ്കിലും അതിന് മുന്നേ ഡ്രൈവിങ് സീറ്റിനടുത്തെ സൈഡ് ഡോർ തുറന്നു കൊണ്ടവൻ പുറത്തേക്കെടുത്തു ചാടി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ബസ്സിൽ ഉള്ളവരിൽ പലർക്കും പല അഭിപ്രായങ്ങളുമുണ്ട്. ചിലർ കാശിയെ പറയുമ്പോൾ മറ്റു ചിലർ കാറിൽ ഉള്ളവരെയും പറഞ്ഞു സ്വയം അഭിപ്രായം പറഞ്ഞതിൽ ഊറ്റം കൊള്ളുന്നുണ്ട്. റോഡിൽ അത്യാവശ്യം വലിയൊരു ബ്ലോക്കും വന്ന് കഴിഞ്ഞു. എന്നാൽ ചാടി ഇറങ്ങിയവൻ നേരെ ചെന്ന് നിന്നത് ബസ്സിന്‌ മുന്നിലാണ്. ചുളുങ്ങി പോയ ആ ഭാഗം കാണെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ദേഷ്യം ഇരച്ചു കയറി. കണ്ണുകളിൽ കനൽ തിളങ്ങി. സ്വന്തം ജീവനെ പോലെ അവൻ സ്നേഹിക്കുന്നതാണ് ആ ബസ്. അവനത്ര മേൽ പ്രിയപ്പെട്ടത്.. വെട്ടിതിരിഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ കാറിന് നേരെ നോക്കുന്നത് കണ്ടതും പുറത്തേക്ക് ഏന്തി വലിഞ്ഞു അവനെ നെഞ്ചിടിപ്പോടെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന കാർത്തുവിന്റെ ഉള്ളിലൊരു അപായ മണി മുഴങ്ങി. അവനും ആ ബസ്സും തമ്മിലുള്ള ആത്മ ബന്ധം അവളുടെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള അറിവ് അവൾക്കുണ്ടല്ലോ.. അതാണിപ്പോ അപകടത്തിൽ പെട്ടത്.. "ഒന്ന് മാറിക്കേ. ഞാനൊന്ന് ഇറങ്ങട്ടെ.. ബസ്സിൽ നിൽക്കുന്നവരും മുന്നിലെ കാഴ്ച കാണാൻ സൈഡിലേക്ക് വലിഞ്ഞു നോക്കി നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾക്കിരിക്കുന്നയിടത്തു നിന്നും പുറത്ത് കടക്കുക അത്രയും എളുപ്പമല്ല. "എങ്ങോട്ട് പോണ് കുട്ടി.. വെറുതെ അങ്ങോട്ട് ചെന്ന് പ്രശ്നത്തിനിടക്ക് ചെന്ന് കയറി കൊടുക്കണ്ട. നിനക്കറിയില്ല ഡ്രൈവർമാരുടെ സ്വഭാവം.." കൂട്ടത്തിൽ ആരോ ഒരാൾ അവളുടെ വെപ്രാളം കണ്ടിട്ട് ഒരു ഉപദേശി ആവാൻ ശ്രമിച്ചു. കാർത്തു അവരെയൊന്നു തുറിച്ചു നോക്കി. "ഡ്രൈവർമാർക്കെന്താ ചേച്ചി കുഴപ്പം.." അവൾക്കപ്പോഴൊരു നാഗവല്ലിയുടെ ഛായ തോന്നി. അതേ ഭാവം.. അതേ രൗദ്രം അവളോടത് പറഞ്ഞയാൾക്ക് പിന്നെ ഒന്നും പറയാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ചെന്ന് ചാടി കൊടുക്ക് എന്നൊരു ഭാവത്തിൽ അവരവളെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നോക്കി. അവൾക്ക് പക്ഷേ അതൊന്നും കേട്ട് നിൽക്കാൻ വയ്യല്ലോ. അവളുടെ പ്രാണനല്ലേ ആ പുറത്ത് നിൽക്കുന്നത്. അവൻ വേദനിക്കുകയല്ലേ.. അവൾക്കെങ്ങനെ അത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ കഴിയും..? അവളാ തിരക്കിൽ കൂടി നൂണ്ടിറങ്ങി ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും ശിവയും പുറത്തിറങ്ങി കാശിയുടെ അരികിലേക്ക് ഓടി ചെല്ലുന്നുണ്ട്. കാർത്തു ചെല്ലുമ്പോൾ മുണ്ടൊക്കെ മടക്കി കുത്തി കാറിന്റെ ഡോർ വലിച്ചു തുറന്നു കൊണ്ട് ഡ്രൈവറെ വലിച്ചു പുറത്തോട്ട് എടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു കാശി. പക്ഷേ യാതൊരു കൂസലുമില്ലാത്ത ആ ഡ്രൈവറുടെ മുഖത്തുള്ള ഭാവം. കാശി അവനെ തുറിച്ചു നോക്കിയിട്ടും അവന്റെ മുഖത്തൊരു ചിരിയാണ്. വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ചിരി. "നീ മനഃപൂർവം അല്ലേടാ.. ബസ്സിന്റെ മുന്നിലെക്കവനെ ഇടിച്ചു നിർത്തി കൊണ്ടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ കാശിയുടെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി. കാശി.. വേണ്ടടാ.. വിട്.." ശിവ ഓടി വന്നിട്ട് കാശിയെ പിടിച്ചു പിന്നിക്കേക്ക് വലിച്ചു. പക്ഷേ ഒരിഞ്ചു പോലും അനങ്ങാതെ അവൻ അതെ നിൽപ്പ് തന്നെയാണ്. അപ്പോഴേക്കും ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ മുറു മുറുപ്പ് തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞു. പിന്നിൽ നിർത്തിയിട്ട വണ്ടികളുടെ ഹോൺ അതിലേറെ ഉച്ചത്തിൽ. എല്ലാംകൂടി മൊത്തത്തിൽ ഒരു ബഹളം. കാശി.. വേണ്ട.. " ശിവ ഒരിക്കൽ കൂടി കാശിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. "എന്ത് വേണ്ടന്ന്.. ഈ ₹%#&@മോനോട് കയറി പോകാൻ കുറെ നേരമായി ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു. അതിന് പറ്റുമായിരുന്നിട്ടും അവനത് മനഃപൂർവം ചെയ്യാഞ്ഞതാ.. എന്നിട്ടിപ്പോ അവന്റെയൊരു തൊലിഞ്ഞ ചിരി.." ശിവക്ക് നേരെയൊരു ചാട്ടത്തോടെ കാശി പറയുമ്പോൾ അവൻ പിടിച്ചു നിർത്തിയ കാറ് കാരന്റെ ചിരിക്ക് കൂടുതൽ വന്യതയേറി. "മനഃപൂർവം തന്നെയാ ഞാൻ.. നിനക്കെന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റും.." കാശിയുടെ കൈ ബലമായി എടുത്തു മാറ്റി കൊണ്ടവൻ ചോദിച്ച നിമിഷം തന്നെ റോഡ് നിന്റെ തന്തയുടെ വകയാണോടാ എന്നൊരു ചോദ്യത്തിനൊപ്പം കാശിയുടെ കൈകൾ ഊക്കിൽ അവന്റെ മുഖത്തു പതിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ഒന്നല്ല. നിർത്താതെ രണ്ടു മൂന്ന് തവണ അത് തന്നെ ചെയ്തിട്ടും കലി ഒടുങ്ങാതെ നിൽക്കുന്ന വന്റെ നേരെ കാറിൽ നിന്നും അത് വരെയും ഇറങ്ങാതെ കാത്തിരുന്നവർ കൂടി ഇറങ്ങി ചെന്നു. അതോടെ അവരെല്ലാം കരുതി കൂട്ടിയൊരു അക്രമം പ്ലാൻ ചെയ്തു വന്നതാണെന്ന് കാശിക്ക് മനസ്സിലായി. "ശിവാ.. വണ്ടിയൊന്ന് മാറ്റിയിട്ടു കൊടുത്തേ.. ഇവന്മാർ എന്തോ വാങ്ങിക്കാൻ വന്നതാ.. കൊടുത്തു വിട്ടില്ലേ.. അത് മോശമായി പോകില്ലേ..?" മീശയൊന്ന് തടവി.. തനിക് ചുറ്റും നിരന്നവരെ വല്ലാത്തൊരു ചിരിയോടെ പറയുന്ന കാശിയെ നോക്കവേ ശിവയുടെ ചങ്കിടിച്ചു. എതിരെയുള്ളവന്മാരുടെ ഭാവം.. കാശിയുടെ കലി നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കണ്ണുകൾ. രണ്ടും അവനത്ര പന്തിയായി തോന്നിയില്ല. അതിനേക്കാൾ ഭയത്തോടെയാണ് കാർത്തു നിൽക്കുന്നത്. കാശിയെ ചെന്ന് പിടിച്ചു മാറ്റാൻ മനസ്സിൽ അതി ശക്തമായ തോന്നൽ ഉണ്ടായിട്ടും അവൾക്കപ്പോൾ അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല. ആകെയൊരു വിറയൽ. കണ്ടു നിൽക്കുന്നവർക്ക് ചിലർക്ക് കടുത്ത അക്ഷമയുണ്ട്.. മറ്റു ചിലർക്ക് ലൈവായി ഒരു അടി മുന്നിൽ കാണാലോ എന്നൊരു ഭാവവും. പോര് കോഴികളെ പോലെ നോക്കി നിൽക്കുന്നവർക്ക് നേരെയാണ് കാർത്തുവിന്റെ കണ്ണുകൾ. കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ നാല് പേരും ഗുണ്ടകളാണെന്ന് അവൾക്ക് ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ മനസ്സിലായി. കരുതി കൂട്ടി കൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന അവരുടെ ഭാവം.. ശരീര ഭാഷ. എതിരെയുള്ളവനും അവരെ തല്ലി കൊല്ലാനുള്ള കലി.. എന്നാൽ പെട്ടനാണ് കാശിയുടെ നേരെ.. അവനെ മാത്രം ഉന്നം വെച്ചു കൊണ്ടൊരുവൻ.. അവന്റെ കയ്യിലെ ഊരി പിടിച്ച. മൂർച്ചയുള്ള കത്തി. അവളാ നിൽപ്പിൽ ഒന്നുലഞ്ഞു പോയി. അപ്പോൾ ഇതായിരിക്കും ഇവന്മാരുടെ ഒറിജിനൽ ലക്ഷ്യം. അതിന് വേണ്ടി മനഃപൂർവം ക്രിയേറ്റ് ചെയ്തു കൂട്ടിയതാണ് ബാക്കി ഒക്കെയും. വിറച്ചും വിയർത്തും നിൽക്കുന്നവൾക്ക് ശബ്ദം പോലും പുറത്ത് വരുന്നില്ല. അപ്പോഴേക്കും അവന്മാർ അടി തുടങ്ങിയിരുന്നു. കാശിയേട്ടാ... കാർത്തു നിന്ന നിൽപ്പിൽ ഉറക്കെ ഒന്ന് വിളിച്ചു കൂവിയതും തനിക്കു നേരെ വന്നവന്റെ മുഖം നോക്കി ഇടിക്കുന്നവൻ ആ വിളി കേട്ടിരുന്നു. "ബസ്സിൽ കയറി ഇരിക്കെടി.." അവളെക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ അവനത് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ പിന്നിൽ.. അടുത്തെത്തി നിൽക്കുന്നവന്റെ കണ്ണിലേക്കായിരുന്നു കാർത്തുവിന്റെ നോട്ടമത്രയും. മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന വരെ തള്ളി മാറ്റി കൊണ്ടവൾ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു. ആ പോക്ക് കണ്ടവരൊക്കെയും അവളെ എന്തൊക്കെയോ ചീത്ത വിളിക്കുന്നുണ്ട്. ശിവയും കാശിയും ഒരുമിച്ച് നിന്നാണ് പൊരുതുന്നത്. കാശ്യേട്ടാ.. മാറിക്കേ..അയാളുടെ കയ്യിൽ.. " ഒരൊറ്റ കുതിപ്പിന് കാർത്തു കാശിയെ വട്ടം പിടിച്ചതും അവന്റെ നില തെറ്റി.. പക്ഷേ തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം കാർത്തുവിന് നേരെ വന്ന കത്തി മുന.. അവളെ നെഞ്ചിൽ ഒതുക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ടവൻ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ കാശിയുടെ ഇടതു കൈ തുടയിൽ അത് തുളഞ്ഞു കയറിയിറങ്ങി.. അതോടെ ആൾക്കൂട്ടം ഒന്ന് വിരണ്ടു. കാർത്തു ആർത്തു കരഞ്ഞു കൊണ്ടവനെ വട്ടം പിടിച്ചു. ശിവയും ഒരു കുതിപ്പിന് കാശിയുടെ അരികിലെത്തി. ഇതിനോടകം അതൊക്കെ ചെയ്ത് കൂട്ടിയവർ ആ തിരക്കിലേക്ക് ഊളിയിട്ട് പോകുകയും ചെയ്തു. മിണ്ടാതെടി.. " വേദന കടിച്ചമർത്തി കൊണ്ട് കാശി കാർത്തുവിനോട് കണ്ണുരുട്ടി കാണിക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പോഴേക്കും കാശിയുടെ ഷർട്ട് നനച്ചു കൊണ്ട് രക്തമൊഴുകി തുടങ്ങി. കാശി.. ഡാ.. ശിവ വെപ്രാളത്തോടെ ആ കാശിയെ നോക്കി. ഒന്നുല്ല.. ചെറിയ മുറിവാണ് " വേദന കൊണ്ടവൻ പല്ലുകൾ ഇറുകെ കടിച്ചു പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. "ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാം ഡാ.." അപ്പോഴേക്കും കാർത്തു അവളുടെ ഷാൾ കൊണ്ടവന്റെ കൈ വരിഞ്ഞു കെട്ടി. അവളപ്പോഴും വിറക്കുന്നുണ്ട്..കരയുന്നുണ്ട്. "നീ യാത്രക്കാരെ സേഫാക്ക് ശിവ.. അവർക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാവരുത്. ഇത് ഞാൻ നോക്കി കൊള്ളാം." കാശി ബസ്സിന്‌ നേരെയൊന്ന് നോക്കി. "എടാ നീ ഒറ്റയ്ക്ക്.. ശിവ ധർമ്മസങ്കടത്തോടെ അവനെ നോക്കി. പറയുന്നത് കേൾക് ശിവ.. ഞാനൊരു ഓട്ടോ പിടിച്ചു പോയിക്കൊള്ളാം..ഇതത്രക്കൊന്നും ഇല്ല.. ജസ്റ്റ്‌ ഒരു പോറൽ.." കാശിക്ക് പിന്നെയും ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട്. ഞാനും വരും.. " കവിളുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ട് കാർത്തു പറയുമ്പോൾ കാശി അവളെ നോക്കി. "മര്യാദക്ക് മിണ്ടാതെ പോയി ബസിൽ കയറെടി.നിനക്കതാ നല്ലത്..." അവനൊരു ചാട്ടം. കാർത്തു ഭയത്തോടെ പിന്നിലേക്ക് മാറി. "ചെല്ല് ശിവ.. ഇതൊന്നു മരുന്ന് വെച്ചിട്ട് നീ തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടുന്ന് കയറി കൊള്ളാം.." തീർത്തും നിസ്സാരമാക്കി പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ യാത്രകാരോട് കയറാൻ പറഞ്ഞു. റോഡിൽ ഒരു ജാഥക്കുള്ള ആളായിട്ടുണ്ട്. നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട് ആ ചോര ഒലിക്കുന്ന കയ്യുമായി തന്നെ അവനത് ഒതുക്കി വിടാൻ ശ്രമിച്ചു. കാശി... " ബസ്സിലെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറിയ ശിവ ശാസനയോടെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാതെ.. അവന്റെയൊരു.." ശിവ പിറുപിറുത്തു. കുഞ്ഞാറ്റെ.. വാ.. കയറിക്കോ.. " അപ്പോഴും പുറത്ത് തന്നെ നിൽക്കുന്ന കാർത്തുവിനെ നോക്കി ഹോൺ മുഴക്കി കൊണ്ട് ശിവ വിളിക്കുമ്പോൾ അവൾ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി.. വീണ്ടും കാശിയെ നോക്കി. ഈ പെണ്ണിത് ആ ചെക്കന്റെ പ്രഷർ കൂട്ടുമല്ലോ.. " ശിവ പറഞ്ഞു കൊണ്ടവളെ ഒരിക്കൽ കൂടി വിളിച്ചു. പക്ഷേ അവളത് കേൾക്കാൻ പോലും നിൽക്കാതെ കാശിയുടെ അരികിലേക്ക് പോയി നിന്നു. ട്രാഫിക് ഒരു വിധം ഒതുങ്ങിയതും കാശി ഒഴിഞ്ഞു വന്നൊരു ഓട്ടോക്ക് കൈ കാണിച്ചു നിർത്തി. പക്ഷേ അവനും മുന്നേ കാർത്തു അതിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു.. തുടരും.. ദേ കിടക്ണ്.. എന്നാലും ഇവളിത് എന്ത് ഭാവിച്ച. ആ ചെക്കൻ അല്ലേൽ തന്നെ നൂറ് ഡിഗ്രിയിലാണ്. അതിന്റെ കൂടെ അവളുമിനി.. എന്തായാലും വരുന്നിടത്തു വെച്ച് കാണാം.. റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. അതില്ലാതെ എനിക്കെഴുതാൻ കഴിയില്ല കേട്ടോ.. സ്നേഹത്തോടെ jif #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

The third Eye Part 15 അധർവ് ക്ലാസിൽ ഗൗരവമായി സംസാരിക്കുകയാണ്. സംസ്കൃതി അവനെ നോക്കാതെ ദേഷ്യത്തിൽ വിൻഡോയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. ഇത് ശ്രദ്ധിക്കുന്ന അധർവ്. അധർവ്: നമ്പർ 21 മിസ്സ് സംസ്കൃതി. ഞാൻ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കാൻ മത്രം അവിടെ എന്ത് അത്ഭുതമാണുള്ളത്. സ്റ്റാൻഡ് up. സംസ്കൃതി ദേഷ്യത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു . അധർവ് ഒരു കള്ളച്ചിരി യോടെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അധർവ്: ക്ലാസിൽശ്രദ്ധിക്കാത്തതിന് ഈ കോളേജിലെ നിയമപ്രകാരം നിന്നെ ക്ലാസ്സിൽ പുറത്താക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. പക്ഷേ എന്റെ നിയമങ്ങൾ ഞാനാണ് തീരുമാനിക്കുന്നത്. ഇന്ന് ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും പോയി കഴിഞ്ഞ്. നീ ഈ റൂമിൽ തന്നെ ഇരിക്കണം. ഞാൻ തരുന്ന കുറച്ച് സ്പെഷൽ നോട്ട്സ് കമ്പ്ലീറ്റ് ചെയ്തിട്ട്ഇവിടെ നിന്നും പോകാൻ പാടുള്ളൂ.ക്ലാസിലെ മറ്റു കുട്ടികൾക്ക് ഇത് സാധാരണ പണിഷ്മെൻറ് ആണ് എ ന്നാണ് കരുതുന്നത്. എന്നാൽ എനിക്ക് അറിയാം ഇതിനെ മനപ്പൂർവ്വം ചെയ്യുന്നത് എന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിട്ടുവാൻ വേണ്ടി (കൃതി മനസിൽ പറഞ്ഞു) ₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹₹ എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞ് സംസ്കൃതിയും കൂട്ടുകാരും ഇരിക്കുമ്പോൾ അധർവ് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. സംസ്കൃത ക്ലാസിൽ ഒറ്റക്ക് ആകുന്നതിനാൽ അവൾക്ക്കൂട്ടായി ഇടുന്നതാണ് അവർ. അധർവ്: മറ്റ് സ്റ്റുഡൻസിനെ പോലെ നിങ്ങൾക്കും ഞാൻ പറഞ്ഞത് ബാധകമാണ്. So get out. കൃതി കണ്ണുകൊണ്ട് അവരോട് പോകാൻ പറഞ്ഞു. അവൻ പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഡെസ്കിൽ കൈകൾ ഊന്നി അവളെ നോക്കി അവൻ ചോദിച്ചു. അധർവ്: എന്താ കാന്താരി എന്നെ നോക്കാതെ പുറത്തേക്കു നോക്കിയിരുന്നൽ ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യില്ല എന്ന് കരുതിയോ? നിൻ്റെ ഈ ഓരോ ദേഷ്യവും കാണാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ പ്രൊഫസർ ആയി ഇവിടെ വന്നത്. ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞതുപോലെ ഈ notess എഴുതി തീർക്ക്. ഓരോ പേജിന്റെയുംഅവസാനം നിന്റെഉടമയുടെ പേര് കൂടി എഴുതണം അധർവ് Malhotra എന്ന്. സംസ്കൃതിയുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു. അവളുടെ ചെവിയിൽ ആയി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ഇതൊരു തുടക്കം മാത്രമാണ് എന്റെ devil 👿 queen 👑. കൃതി: നിനക്ക് എന്താ വേണ്ടത് അധർവ്?, കോളേജിൽ പോലും എന്നെ സമാധാനമായി ഇരിക്കാൻ സമ്മതിക്കില്ലേ? എന്തിനാ നീ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വച്ച് എന്നെ പണിശ് ചെയ്തത്. അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഒരു അടി കൂടി നീങ്ങി നിന്നു. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ കാറ്റിൽ പാറി അവൻറെ മുഖത്ത് തട്ടി. അവൻ പതിയെ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ച് അവളെ തൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചു. അധർവ്: ശിക്ഷ നൽകുന്നത് നിനക്ക് എന്നെ ഓർക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് സംസ്കൃതി. ആരും കാണാതെ ഈ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്നെ എനിക്ക് മാത്രമായി കിട്ടാൻ വേണ്ടി. അവൻ അവളുടെ മുഖത്തിന് അരികിലേക്ക് കുനിഞ്ഞു. അവളുടെ ശ്വാസം തന്റെ മുഖത്ത് തട്ടുന്നത് അവൻ ആസ്വദിച്ചു. കൃതി അവനെ തള്ളി മാറ്റാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൻറെ പിടി കൂടുതൽ മുറുകി. അധർവ്: നീ എത്ര വെറുത്താലും നിൻ്റെ ഈ വെള്ളാരം കണ്ണുകൾ എന്നെ തേടുന്നുണ്ട് എന്ന് എനിക്കറിയാം. നിൻ്റെ ഈ പിടി വാശിയാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഇഷ്ടം. നീ നീ എഴുതേണ്ടത് ഈ നോട്ട് അല്ല പകരം നിൻറെ മനസ്സിൽ എൻ്റെ പേരാണ്. അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പേന വാങ്ങി അവളുടെ ഉള്ളം കയ്യിൽ പതിയെ എന്ന് "A"എഴുതി .എന്നിട്ട് കൈകൾ തൻ്റെ ചുണ്ടുകളോട്അടുപ്പിക്കവേ. കൃതി കൈ ദേഷ്യത്തിൽ വലിച്ചു. അധർവ്: ക്ലാസിൽ വച്ച് എല്ലാവരും കണ്ടത് പ്രൊഫസറേആണ്. പക്ഷേ ഇവിടെ നിൻ്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് നിൻ്റെ ജീവനേക്കാൾ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന അധർവ് മാത്രമാണ്. നാളെ വരുമ്പോൾ ആ കണ്ടീഷനെ കുറിച്ച് ഒന്നുകൂടി ആലോചിച്ചിട്ട് വരണം. നീ എൻ്റെ ക്വീൻ ആകാൻ തയ്യാറാണോ എന്ന്. നെഗറ്റീവ് മറുപടി എനിക്ക് വേണ്ട. അവൻ കള്ളചിരി യോടെ അവളെ വിട്ട് പിന്നിലേക്ക് മാറി നടന്നു. ഡോറിനടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി പറഞ്ഞു. അധർവ്: അഡ്വാൻസ് ഗുഡ്നൈറ്റ് my darling. സ്വപ്നത്തിൽ കാണുന്നത് എന്നെയാണെങ്കിൽ മാത്രം സുഖമായി ഉറങ്ങിക്കോ. അവൾ ദേഷ്യത്തിൽ തൻറെ ബോട്ടിലിലെ വെള്ളമെടുത്ത് Aഎന്ന അക്ഷരം മായിച്ചു കളഞ്ഞു. ഏന്നാൽഇത് എല്ലാം അവൻ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അധർവ്: എനിക്കറിയാമായിരുന്നു കാന്താരിനീ ഇങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യുമെന്ന് അതാണ് ഞാൻ കുറച്ചു നേരം ഇവിടെ വെയിറ്റ് ചെയ്തത്? അക്ഷരങ്ങൾ മയിക്കാൻ എളുപ്പമാണ്. പക്ഷേ അടയാളങ്ങൾ അങ്ങനെയല്ല! നിൻ്റെ കൈകളിലെആ A നീ മായിച്ചു കളഞോ. കുഴപ്പമില്ല പക്ഷേ നിൻ്റെ വിധിയുടെ താളുകളിൽ ഞാൻ വിഴുതിയ ആ A എന്ന കറ ഉണ്ടല്ലോ. അത് മരണംവരെ നിനക്കൊപ്പം ഉണ്ടാകും"".its Note just a letter,its signature on your life " നിൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും എന്നെ തുടച്ചുമാറ്റാൻ നിനക്കൊരിക്കലും ആവില്ല അതിന് ഈ devil 👿 സമ്മതിക്കില്ല **********************"*"************************ രാത്രിയിൽ അവൻ വീണ്ടും ഇറങ്ങി തൻ്റെ പ്രണയത്തേ കാണുവാൻ. അവൻ കൃതിയുടെ റൂമിൽ പോയി നോക്കി എന്നാൽ അവൾ അവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു. ഈ രാത്രിയിൽ ഇവൾ ഇത് എവിടെ പോയി. അവൻ അടുത്ത റൂമിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ മുദ്രയ്ക്കും രാഗിയ്ക്കും ഒപ്പം കൃതി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പതിയെ അവൾ തന്നെ കൈകളിൽ എടുത്തു. ഉറക്കത്തിൽ അവൾഒന്നുകൂടി അവൻ്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാരി കിടന്നുm അവൻ പതിയെ അവളെ അവളുടെ ബെഡിലേക്ക് കിടത്തി. അവളുടെ തൊട്ടടുത്തായി അവനും ഇരുന്നു. ഉറങ്ങുന്ന അവളെ നോക്കി അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:"എന്നെ വിട്ടു പോകാമെന്ന് നീ കരുതേണ്ട പെണ്ണേ. വിട്ടുപോകാൻ അനുവദിക്കില്ല ഞാൻ നിന്നെ മരണംവരെ. ആദ്യം കണ്ട കാഴ്ചയിൽ തന്നെ ഉള്ളിൽ പതിഞ്ഞു ....പോയി അതാണ് പെണ്ണേ.... ഇങ്ങനെ നിന്നെ പിടിച്ചെടുക്കാൻ എന്നെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. എന്നിലെ എന്നെ പൂർണമായി അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കും കാന്താരി. അതുവരെ കാത്തിരുന്നൊളം എന്ന് ഞാൻ പറയില്ല. എനിക്ക് നിൻ്റെ സ്നേഹം പിടിച്ചെടുക്കാൻ ആണ് ഇഷ്ടം. അകലെ നിർത്താൻ ആകുന്നില്ല എന്നും കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കാൻ തോന്നാ. നിനക്ക് ആരും ഇല്ലാത്തത് നന്നായി. കാരണം ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ ആർക്കും വിട്ടുകൊടുക്കില്ല അവരിലേക്ക് നീ ന്നെ ഒരിക്കലും മടക്കി അയക്കുകയും മില്ല. എനിക്ക് വേണം നിന്നെ ഈ ഭൂമിയിൽ എനിക്കെല്ലാം നീയാണ്. എന്നിലെ devil നെ വേണം നീ ആദ്യം സ്നേഹിക്കാൻ. നിൻറെ വെറുപ്പ് സ്നേഹം ആക്കി മാറ്റുന്നത് എനിക്ക് ഒരുതരം ഉന്മാദമാണ്. നിനക്ക് ആരും വേണ്ട പെണ്ണേ നിൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരികൾ പോലും. ഇനി നിന്നിൽ ഞാൻ മാത്രം മതി. മറിച്ചായാൽ അവസാനിപ്പിക്കും ഞാൻ സർവ്വതും. പക്ഷേ നിനക്ക് വേണ്ടി നിനക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ഞാൻ ഒരു വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാം. നീ ന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ എന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ ഉണ്ടാകും എൻ്റെ സഹോദരന്മാരുടെ ഭാര്യമാർ ആയി. അതും പറഞ്ഞു അവൻ വീണ്ടും അവളെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. എന്നിട്ട് രോഗിയുടെയും മുദ്രയുടെയും കഴുത്ത് കൊണ്ടുപോയി കിടത്തി. അവൻ തന്റെ hoodi cap തലയിൽ ഇട്ട് അവിടെ നിന്നും പോയി. തുടരും..... #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

#📙 നോവൽ നന്ദേ.... വാതിൽ തുറക്ക്... നീ ആഗ്രഹിച്ചത് പോലെ അഗ്നിയുമായുള്ള വിവാഹം മുത്തശ്ശി നടത്തി തരും....ഈ മുത്തശ്ശി പറയുന്നത് നീ അനുസരിക്കില്ലേ മോളെ.. എന്റെ നന്ദൂട്ടി ഈ വാതിൽ ഒന്ന് തുറന്നു വന്നെടാ അംബികയുടെ ആ വാക്കുകൾ വല്ലാത്തൊരു നടുക്കമാണ് പുറത്തു നിന്ന അഗ്നിയിലും അത് കേട്ടുകൊണ്ട് റൂമിൽ നിന്ന നന്ദയിലും സൃഷ്ടിച്ചത്. അതിനേക്കാൾ ഏറെ ആ തീരുമാനം ലക്ഷ്മിയെ ചൊടിപ്പിച്ചു.... ഇവൾ എന്തോ വിവരക്കേട് പറഞ്ഞു.. എന്ന് കരുതി അമ്മ അതിനു ചുക്കാൻ പിടിക്കുവാണോ.. ലക്ഷ്മിയ്ക്ക് തന്റെ ദേഷ്യം നീയന്ത്രിക്കാൻ ആവുന്നില്ല... പക്ഷേ അഗ്നിയുടെ അമ്മ ഭാമക്ക് മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി ആയിരുന്നു അത് കേട്ടപ്പോൾ. കാരണം അവർക്ക് നന്ദയെ ജീവന്റെ ജീവനാണ്..അത് നന്ദയ്കും അറിയാം. സ്വന്തം അമ്മയേക്കാൾ സ്നേഹത്തോടെ ഭാമമ്മ അവളെ നോക്കുന്നത്. കുറെ നേരമായിട്ടും അവൾ വാതിൽ തുറക്കാതെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടതും ഓരോ മുഖങ്ങളിലും ഭയത്തിന്റെ ആക്കം കൂടി... നന്ദ... മോളെ.. വാതിൽ തുറക്ക് കണ്ണാ.. ഇങ്ങനെ എന്തിനാ നീയ് എല്ലാവരേം വിഷമിപ്പിക്കുന്നത് മോളെ. അവസാനം രണ്ടും കൽപ്പിച്ചു നന്ദ വന്ന് വാതിൽ തുറന്നു ആ ഉലഞ്ഞുള്ള നന്ദയുടെ നിൽപ്പും മട്ടും ഭവവും എല്ലാം എല്ലാവരിലും പേടി നിറച്ചു. ലക്ഷ്മിയിൽ അടക്കം. "നിങ്ങളുടെ വിവാഹം ഞാൻ നടത്തി തരും. മോള് അവിവേകം ഒന്നും കാണിക്കരുത്.. നിയ്ക്ക് അത് സഹിക്കാൻ പോലും ആവില്ല കുട്ട്യേ..ഞാൻ പറയുന്നത് അനുസരിക്കില്ലെ നീയ് അംബിക അത് പറഞ്ഞതും നന്ദ ക്ക് ഒന്ന് തലകുലുക്കാൻ മാത്രമേ സാധിച്ചുള്ളൂ. അതിനേക്കാൾ ഏറെ അഗ്നിയെ നോക്കാൻ അവൾക്ക് ഭയം തോന്നി.... അഗ്നിയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ ഭാവം ഇപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ തന്നെ നന്ദക്ക് ഊഹിക്കാം. ഒരു വിധം എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞു പോയതും ആരോഹി ഓടി മുറിയിലേക്ക് കയറി "നിനക്ക് സമാധാനം ആയോ നന്ദ... എന്റെ ഏട്ടന്റെ ലൈഫ് സ്പോയിൽ ആക്കിയപ്പോൾ...." ആരോഹിയുടെ ഭാഗത്തു നിന്ന് അങ്ങനെയൊരു പ്രതികരണം പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതിനാൽ നന്തയൊന്ന് പതറി... ''നീയെന്താ ആരു ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത്.... ഞാൻ അങ്ങനെയൊന്നും കരുതിയില്ല...... " നന്ദ അവളുടെ ഭാഗം പറഞ്ഞു നിർത്തിയിട്ടു വിടാൻ ഉദ്ദേശ്യം ഇല്ലാത്തതു പോലെ ആരോഹി തുടർന്നു. എടി.. എന്റെ ഏട്ടന്റെ ഭാര്യയിട്ട് നിന്നെ കാണാൻ ഞങ്ങൾ ഒരുക്കമല്ല... അത് ഓർക്കാൻ പോലും എനിക്ക് അറപ്പാ.. ദേഷ്യംമാ.. നാണമില്ലേ നിനക്ക് ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറയാന്..പാവം ന്റ ഏട്ടൻ... എത്രമാത്രം ഏട്ടൻ ഇപ്പൊ സങ്കടപ്പെടുന്നത് "പിന്നെ നിന്റെ ഏട്ടൻ ഒരു പുണ്യാളൻ.... അങ്ങേര് ആ വീഡിയോ ഡിലീറ്റ് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ ചെയ്തില്ലേ...? എന്നിട്ട് നിന്റെ ഏട്ടൻ എന്നോട് ചെയ്തതോ.... നടന്നതെല്ലാം നേരെ എന്റെ വീട്ടിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ പേരിൽ ആ തോന്ന്യവാസം നടക്കുന്നവനെ ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കേണ്ടി വന്നാലുള്ള അവസ്ഥ.... അതിനെ പറ്റി നീ എന്താ ആലോചിക്കാത്തത്... നിന്റെ ഏട്ടൻ ഒരാളുടെ എടുത്ത് ചാട്ടം കൊണ്ട് എത്ര പേരുടെ ജീവിതം ആണ് നശിച്ചത്.... നിനക്ക് അതിനെ പറ്റി യാതൊന്നും പറയാനില്ലേ....??" ആരോഹിയോട് അത് അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോൾ നന്ദയും ഒന്ന് വിങ്ങി പോയിരുന്നു. പിന്നീടുള്ള രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ..... കുറ്റപ്പെടുത്താലിന്റെയും ഒറ്റപ്പെടലിന്റെയും ദിനങ്ങൾ ആയിരുന്നു അവൾക്ക്... അഗ്നി യുട മുൻപിൽ ചെന്ന് പെടാതെ അവൾ തന്റെ റൂമിൽ തന്നെയിരുന്നു. ആരോടും മിണ്ടാതെ.. ആർക്കും മുഖം കൊടുക്കാതെ.. ആരോഹി അവളോട് മിണ്ടിയിട്ടും രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു.ഇങ്ങനെ ഇ ഒരു മാറ്റം ആരോഹിയിൽ നിന്നു ഉണ്ടാവും എന്നവൾ സ്വപ്‌നത്തിൽ പോലും കരുതിയില്ല.. ജീവൻ ആണ് അവർ രണ്ട് പേർക്കും ഇടയിൽ കിടന്ന് നട്ടം തിരിഞ്ഞത്. അന്നേ ദിവസം വൈകുന്നേരം റൂമിന്റെ ജനൽ അഴികളിൽ പിടിച്ച് തെക്കേ പറമ്പിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു നന്ദ അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ എണ്ണമില്ലാത്തത്ര ചിന്തകൾ കടന്നു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. നിറഞ്ഞു വരുന്ന കണ്ണീർ തുള്ളികളെ അലസമായി തോളിൽ കൂടി കിടന്ന ദവണി തുമ്പിൽ ഒപ്പിയെടുക്കുന്നുണ്ട് അവൾ.... പെട്ടന്ന് റൂമിന്റെ കതക് ആരോ ഉള്ളിൽ നിന്ന് കുറ്റിയിടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്... പിന്നിലൊരു കള്ള ചിരിയുമായി അഗ്നി... "ദേ.... ദേവേട്ടൻ എന്താ ഇവിടെ....?? പുറത്ത് പോ...." പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം ഇടാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... "ഞാൻ എന്തിന് പുറത്തു പോകണം.... ഞാൻ നിന്നെ ശെരിക്കൊന്ന് കാണാൻ വേണ്ടി വന്നതാ... രണ്ട് ദിവസം നിന്നെ കാണാതെ ഞാൻ എത്രമാത്രം വിഷമിച്ചെന്ന് അറിയുവോ.... നീ എന്താ താഴെക്കൊന്നും വരാതിരുന്നത്..... ദേവേട്ടനെ പേടിയാണോ പെണ്ണെ ...??" അഗ്നി മുന്നോട്ട് വരുന്നത് അനുസരിച്ചു പിന്നോട്ട് നീങ്ങുന്ന നന്തയെ നോക്കിയാണ് അവനത് ചോദിച്ചത്.... ദേവേട്ട.. ഇറങ്ങി പോയെ.. ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ അമ്മേ വിളിക്കും കെട്ടോ.. അവൾ അവനെ നോക്കി. ആരെ വേണേലും വിളിക്ക്.. അതിനിപ്പോ എന്താ പെണ്ണെ... എല്ലാരും വരട്ടെ... ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന കാമുകൻ അല്ലേടി.. അപ്പൊ പിന്നെ കുഴപ്പമില്ലന്നെ.. അവൻ അല്പം കൂടി മുന്നോട്ട് വന്നപ്പോൾ നന്ദ ചുവരിൽ തട്ടി നിന്നു. അതിനു അനുസരിച്ചു തന്നെ അഗ്നി യും അവളിലേക്ക് അടുത്ത് വന്നു. ഒടുക്കം അഗ്നിയുടെ ദേഹം നന്ദയുടെ ഉടലിനോട് ചേർന്നു... നന്ദ മിഴികൾ ഇറുക്കി അടച്ചു കളഞ്ഞു.... തുടരും.

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _33 ✍️രചന -ജിഫ്ന നിസാർ ❣️ പ്രാധാനമായും രണ്ടു കാര്യങ്ങളാണ് അവനെ അറിയിച്ചു കൊടുക്കേണ്ടത്.. " മുന്നിലിരിക്കുന്നവരോട് അത് പറയുമ്പോൾ സ്റ്റീഫന്റെ കണ്ണുകൾ തിളക്കുന്നുണ്ട്. "ഒന്നാമത്തെ കാര്യം.. മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു കാര്യവും സ്റ്റീഫൻ ജോർജ് നടത്താതിരിക്കില്ല.. ഏത് വിധേനയും അത് നടത്തിയെടുക്കുമെന്ന് അവനെയൊന്ന് അറിയിച്ചു കൊടുക്കണം." വികൃതമായൊരു ചിരിയോടെ സ്റ്റീഫൻ താടി തടവി. "പിന്നൊന്ന് അമ്പലപ്പറമ്പിൽ അശോകനുള്ളതാ. അത് ഞാൻ വഴിയേ പറഞ്ഞു തരാം. പക്ഷേ രണ്ടും പരോക്ഷമായി ബാധിക്കുന്നത് അവനെയാണ്.. കാശിയെ.. കാശിനാഥനെ" ഇപ്രാവശ്യം സ്റ്റീഫന്റെ ചിരിക് കൂടുതൽ രൗദ്രതയേറി. "ഒരാൾ പുറത്ത് നിന്നും ഒരാൾ അകത്തു നിന്നും ശ്രമിക്കണം. അവനെ പൂട്ടാൻ ഏറ്റവും യോജിക്കുന്ന ടൈം ആർക്കാണോ കിട്ടുന്നത് അവർ വേണം തുടങ്ങി വെക്കാൻ. അവനെ ഒറ്റയടിക്ക് തീർക്കുക എന്നുള്ളതല്ല നമ്മുക്ക് ടാർജറ്റ്. ജസ്റ്റ്‌ അവനെയൊന്ന് ഭയപ്പെടുത്തി വെക്കുക. സ്റ്റീഫൻ ജോർജ് അവൻ വിചാരിച്ച പോലൊരു മണ്ണുണ്ണി അല്ലെന്ന് തെളിയിച്ചു കൊടുക്കുക. എനിക്കൊപ്പം കൂടിയാൽ അത് അവനും നല്ലതാണെന്നു അവനെ കൊണ്ട് തോന്നിപ്പിക്കുക. ഇത്രയുമാണ് ചെയ്യേണ്ടത്.മനസിലായോ?" സ്റ്റീഫൻ അയാളുടെ കൂട്ടാളികളുടെ കരുണയില്ലാത്ത കഴുകൻ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "അതിന് വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യാം. ബാക്കി ഞാൻ നോക്കി കൊള്ളാം. അപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കണം.. ആവേശത്തിൽ കൂടുതൽ ഒന്നും ചെയ്യരുത്.ജസ്റ്റ്‌ ഒരു വാണിങ്.അങ്ങനെ കണ്ടാൽ മതി." സ്റ്റീഫൻ അവസാനനിർദേശവും കൊടുത്തു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. "പറഞ്ഞതൊന്നും മറക്കരുത്. എടുത്തു ചാടി ചെയ്യുകയും വേണ്ട. എനിക്കത്ര ധൃതി യൊന്നുമില്ല.പക്ഷേ ചെയ്യുന്നത് അത്യാവശ്യം വെടിപ്പും വൃത്തിയോടെയും വേണമെന്ന് നിർബന്ധമുണ്ട്.അതിലൊരു വിട്ട് വീഴ്ച്ചയുമില്ല. ഈ പറഞ്ഞതിനൊക്കെ കൂടി ചേർത്ത് എത്ര വേണമെന്ന് നോക്കിയിട്ട് എനിക്ക് മെസ്സേജ് ചെയ്യ്. അതിന്നുള്ളത് ഏർപ്പാടാക്കാം" അവരെ എല്ലാവരെയും ഒരുവട്ടം കൂടി നോക്കിയിട്ട് അയാളിറങ്ങി പോകുകയും ചെയ്തു. 💜💜 കുഞ്ഞാറ്റ കൂടി പോരുന്നുണ്ട് കാശി.. " രാവിലെ ബസ്സെടുക്കാൻ വേണ്ടി ചെന്നപ്പോഴാണ് അവനാ കാര്യമറിഞ്ഞത്. "അതിനെന്താ.. വരാൻ പറയൂ." പെട്ടന്നത് കേട്ടതിന്റെ ഞെട്ടലൊക്കെ നല്ലത് പോലെ ഉണ്ടെങ്കിലും അവൻ അതൊന്നുമപ്പോൾ പുറമെ കാണിച്ചില്ല. ഒരു സൂചന പോലും തന്നില്ലല്ലോ.. ഇന്നലെ പാതി രാത്രിയിൽ വരെയും തന്നോട് ചൊറിയാൻ വന്നവളാണ്. ഉള്ളിൽ അങ്ങനെ ഒക്കെ തോന്നിയിട്ടും കാശി ചിരിയോടെ തന്നെ തുളസിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. കുഞ്ഞാറ്റെ. തീർന്നില്ലേ.. പെട്ടന്ന് വാ കുട്ടി.. കാശിക്ക് നേരം വൈകും.. " കാശി കയ്യിലെ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കുന്നത് കണ്ടതും തുളസി അകത്തേക്ക് നോക്കി ഒന്ന് കൂടി വിളിച്ചു. ഇറങ്ങി വന്നവളുടെ മുഖം ഒരു കൊട്ടക്കുണ്ട്. അതിന്റെ കാരണം ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ താൻ കൊടുത്തു വിട്ടതിന്റെ ഷോക്ക് ആണെന്ന് മനസിലായ കാശി ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചിരി ഒതുക്കി. "ഇപ്രാവശ്യം ഇവൾക്ക് പോകാനേ മനസ്സില്ല കാശി.. നാളെയൊരു എക്സാം ഉണ്ട്.. പോകാതെ പറ്റില്ല എന്നത് കൊണ്ട് പോകുന്നതാ." അവളുടെ മുഖത്തെ തെളിച്ച കുറവിനെ തുളസി അങ്ങനെയാണ് വ്യാഖ്യാനിച്ചത്. അതിനവരെയും കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല.. ഈ കള്ളി അങ്ങനെ ആവും അവരോട് പറഞ്ഞത്. "രണ്ടു മൂന്ന് മാസത്തെ കാര്യമല്ലേ ഇനിയൊള്ളു. പിന്നെ ഡോക്ടർ കാർത്തിക അശോകൻ നിങ്ങളുടെ കൂടെ ഉണ്ടാവുമല്ലോ.. പിന്നീയീ പോക്കിന്റെ കാര്യം വരില്ലല്ലോ.." അവനൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "പിന്നെ എങ്ങനെ ഉണ്ടാവും കാശി. മെയിൻ എക്സാം കഴിഞ്ഞ ഉടനെ.. മഹിയുടെയും ഇവളുടെയും കല്യാണം നടത്തണം ന്നാ നിന്റെ അശോകേട്ടന്.. പിന്നെ ഇവളെങ്ങനെ ഇവിടെ കാണും.. നമ്മുടെ ഈ ഡോക്ടറെ അവൻ കൊണ്ട് പോകില്ലേ.." വാത്സല്യത്തോടെ...സ്നേഹത്തോടെ കാർത്തുവിനെ നോക്കി തുളസി പറഞ്ഞു. അമ്മേ... പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടത് വിളിക്കുമ്പോൾ കാർത്തുവിന്റെ ശബ്ദം പതിവിനെക്കാൾ അൽപ്പം ഉച്ചത്തിലാണ്. എന്തേ..വെപ്രാളത്തോടെ തുളസി അവളെ നോക്കി കൊണ്ടത് ചോദിച്ചു.. കാർത്തുവിന്റെ മുഖം ചുവന്നു വിങ്ങിയിരുന്നു. ബാഗ് താ.. " അവരുടെ വഴക്കിനിടയിൽ നിന്നും വിട്ട് പോകാനുള്ള ധൃതിയിൽ കാശി കൈ നീട്ടി. പക്ഷേ കാർത്തു അത് അവനു കൊടുത്തില്ല. അവളുടെ നോട്ടം രൂക്ഷമാവുകയും ചെയ്തു. അതിന്റെയെല്ലാം അർഥം മനസ്സിലായിട്ടും അവനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. "ഇറങ്ങി നിന്നോ.. ഞാൻ ബസ്സ് എടുക്കട്ടേ." വീണ്ടുമൊരു സംസാരത്തിനിട കൊടുക്കാതിരിക്കാൻ അവൻ അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി പോകുകയും ചെയ്തു. "പോട്ടെ അമ്മാ.. വിളിക്കാം കേട്ടോ.." ഉള്ളിലെ ദേഷ്യമൊതുക്കി കാർത്തു തുളസിയെ കെട്ടിപിടിച്ചു. ഈ കോലത്തിൽ ദേഷ്യം കാണിച്ചു പോയാൽ അമ്മയ്ക്കും തനിക്കും ഇനി പരസ്പരം കാണും വരെയും ഒരു സമാധാനമുണ്ടാവില്ല എന്നവൾക്കറിയാം. വഴക്കിട്ട് പോയിട്ട് രണ്ടാം ദിവസം തിരികെ അമ്മയെ കാണാൻ വന്ന ചരിത്രം ഒരിക്കൽ കൂടി ആവർത്തനം ചെയ്യാൻ അവൾക്ക് തോന്നിയില്ല. അവളൊന്നു ചേർത്ത് പിടിച്ചതോടെ തുളസിയുടെ മുഖവും തെളിഞ്ഞു. അതോടെ പിന്നെ ഉപദേശങ്ങളുടെ ഒരു ലോഡ് തന്നെ അവൾക്ക് മുന്നിൽ നിരന്നു. "എന്റമ്മേ.. ഞാനൊരു പാതി ഡോക്ടറാ..ആ എന്നോടാണോ.. ഒടുവിൽ സഹികെട്ട് കൊണ്ട് കാർത്തു ദയനീയമായി തിളസിയെ നോക്കി. "ആയിക്കോട്ടെ.. പക്ഷേ എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ആരോഗ്യം എനിക്ക് നോക്കിയല്ലേ പറ്റൂ.. കുട്ടി ഡോക്ടർ അത്രയും കരുതിയാ മതി.. കേട്ടോ.." തുളസി വാത്സല്യത്തോടെ കാർത്തുവിന്റെ കവിളിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു. "പോയിട്ട് വരാം.." കാശി ബസ്സിറക്കി കഴിഞ്ഞതും കാർത്തു ഒരിക്കൽ കൂടി കൈ വീശി കാണിച്ചു കൊണ്ട് ബാഗും എടുത്തു. ഇങ്ങോട്ട് വന്നപ്പോൾ ബാഗ് ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. ഇതെല്ലാം അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ പലതുമാണ് നിറച്ചു തന്നിരിക്കുത്. വേണ്ടന്ന് പറയാനും വയ്യ. "ബാഗ് ആ ചെക്കൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ കൊടുക്കാഞ്ഞിട്ടല്ലേ.." അത്യാവശ്യം കനമുള്ള ബാഗ് വലിച്ചു പൊക്കി കൊണ്ട് കാർത്തു നടക്കുന്നത് കണ്ടതും തുളസി പിന്നിൽ നിന്നും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "ഈ ബാഗ് പൊക്കാനുള്ള സ്റ്റാമിനയൊക്കെ എനിക്കുണ്ട്. അതിനാ ചെക്കന്റെ സഹായം എനിക്ക് വേണ്ട.." കാശിയോടുള്ള പരിഭവത്തോടെ അവൾ ബസ്സിന് നേരെ നടന്നു. "പെട്ടന്ന് കയറ്.. നേരം പോകുന്നു.." ആടി പാടി വരുന്നവളെ നോക്കി കാശി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. "നല്ലൊരു പനി മാറിയതാ.. എനിക്കിത്രയേ സ്പീഡ് ഉള്ളു.." ഡോർ തുറന്നു കൊണ്ടകത്തേക്ക് കയറുന്നതിനിടെ കാർത്തു പറഞ്ഞു. എന്നത്തേയും പോലെ ബാഗ് ഒരു സീറ്റിലേക്ക് വെച്ചിട്ട് അവൾ എന്നും ഇരിക്കാറുള്ളയിടത്ത് ഇരുന്നതിന് ശേഷമാണ് കാശി ബസ് മുന്നോട്ട് എടുത്തത്. കാർത്തു അവിടിരുന്നു കൊണ്ട് തുളസിക്ക് നേരെ കൈ വീശി കാണിക്കുന്നുണ്ട്. റോഡിലേക്കിറങ്ങിയതോടെ അവളുടെ ചിരി മാഞ്ഞു. കാശിയെ കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി. അത് കണ്ടിട്ടും അവനാ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കിയില്ല. "കാശ്യേട്ടനെന്താ ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്..?" അവനായിട്ട് തന്നോട് ഒന്നും മിണ്ടില്ലെന്ന് മനസ്സിലായതും കാർത്തു തന്നെ അങ്ങോട്ട് തുടക്കമിട്ട് തുടങ്ങി. "ഉള്ളതല്ലേ പറഞ്ഞത്..?" കാശി ഭാവമാറ്റമൊന്നുമില്ലാതെ.. എന്തിന് അവളെയൊന്ന് നോക്കുക കൂടി ചെയ്യാതെ ഉത്തരം പറയുമ്പോൾ അവൾക്കൊരു നിസ്സഹായവസ്ഥ തോന്നി. "നിങ്ങളെന്താ കാശിയേട്ടാ എന്നെയൊന്നു മനസ്സിലാകാത്തത്." എന്നത്തേയും പോലെയല്ല.. അന്നത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാതെ നോവുന്നുണ്ട്. "ഇത് എന്റെ പ്രശ്നമല്ല കാർത്തിക.. കേട്ടില്ലേ നീ നിന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞത്. അവരെല്ലാം കാത്തിരിക്കുന്നത് നിന്റെയും മഹേഷിന്റെയും കല്യാണത്തിനാണ്. അതെല്ലാം അറിയുന്ന ഞാൻ എങ്ങനെ ഇതിനേക്കാൾ നിന്നോട് പറഞ്ഞു തരും." "അത്.. അത് നമ്മുക്ക് കാര്യം അവർക്കൊന്നും അറിയാഞ്ഞിട്ടാ.." "അത് നീ പറയുന്ന നിമിഷം.. പിന്നെ നിന്റെ എക്സാം കഴിയാൻ പോലും അവർ കാത്ത് നിൽക്കില്ല..മഹേഷിനെ കൊണ്ട്..നിന്നെ.." അവനപ്പോഴും യാതൊരു ഭാവമാറ്റവുമില്ല. "അതൊക്കെ ചുമ്മാ തോന്നുവാ.. മഹേഷിനെ എനിക്കിഷ്ടമല്ലെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞതാണ്.." കാർത്തു തർക്കിക്കാൻ വേണ്ടി ചൊടിയോടെ പറഞ്ഞു. "എന്നിട്ടും വീണ്ടും വീണ്ടും അവർ പറയുന്നതൊക്കെ അവനുമായുള്ള കല്യാണത്തിന്റെ കാര്യം തന്നെയാണ്.അതിൽ നിന്നെന്ത് മനസ്സിലാക്കി നീ.." അവനവളെ തല ചെരിച്ചു നോക്കി.. കാർത്തു ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. "നീ പറഞ്ഞതൊന്നും അവർ കാര്യമായെടുത്തില്ല.. അതുമല്ലെങ്കിൽ മഹേഷുമായി തന്നെ നിന്റെ കല്യാണം നടത്തുമെന്നുള്ള അവരുടെ തീരുമാനം വളരെ ഉറച്ചതാണ്.." അവൾ പറയാത്ത ഉത്തരം അവൾക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോൾ കാശിയുടെ മുഖം വല്ലാതെ വലിഞ്ഞു മുറുകി. പക്ഷേ.." കാർത്തു എന്തോ പറയാൻ വന്നതും പിന്നെയത് വേണ്ടന്ന് വെച്ച് കൊണ്ട് തല വിലങ്ങനെ ആട്ടി കൊണ്ടവൾ മുന്നിലെ റോഡിലേക്കുറ്റു നോക്കിയിരുന്നു. സാധാരണ തനിക്കൊപ്പം ചേരുമ്പോൾ അവൾക്കങനെ ഒരു നിരാശ ഭാവം ഇല്ലാത്തതാണ്. ഇടിച്ചു കേറി തന്നോട് സംസാരിക്കാൻ പെണ്ണിന് വല്ലാത്തൊരു ആവേശമാണ്. അന്നത്തെ അവളുടെയാ മൗനം.. അതവനെ വല്ലാതെ പൊള്ളിച്ചിട്ടും ഒരു വാക്ക് കൊണ്ട് പോലും അവൾക്കൊരു പ്രതീക്ഷ കൊടുക്കാൻ അവനും തോന്നിയില്ല. ഇഷ്ടമല്ലെന്ന് കൂടെ കൂടെ പറഞ്ഞിട്ടും വിട്ട് പോകാത്തവൾക്ക് ഇനിയൊരു നോട്ടം കൊണ്ട് പോലും ആശ കൊടുത്താൽ.. അത് വേണ്ട.. അത് വേണ്ട.. അവനൊന്നു തല കുടഞ്ഞു. സാധാരണ സ്റ്റാൻഡിൽ കയറിയിട്ടാണ് അവൾ പാട്ടിന് വിളിച്ചു കൂവാറുള്ളത്. അന്നത്തെ ആ ഇരിപ്പ് കണ്ടിട്ട് കാശി കൈ നീട്ടി സ്റ്റിരിയോ ഓൺ ചെയ്തു. പാടുന്നതൊക്കെയും പ്രണയം കവിഞ്ഞൊഴുകുന്നതായിട്ടും അവളുടെ കണ്ണുകൾ പോലും ചലിക്കുന്നില്ല. എന്നിട്ടും അവനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.. ഒടുവിൽ സ്റ്റാന്റിൽ ബസ് കയറ്റി ഇട്ട് കൊണ്ട് കാശി അവളെയെ ഒന്ന് നോക്കി. മനഃപൂർവം വാശി കൊണ്ടെന്ന പോലെ തന്നെ നോക്കാതിരിക്കുന്നവൾ. ഒന്ന് ശ്വാസമെടുത്ത് കൊണ്ടവൻ എഴുന്നേറ്റു. കാർത്തു സീറ്റിലിട്ട ബാഗ് എടുത്തു റാക്കിലേക്ക് വെച്ച് കൊണ്ടവൻ ഡോർ തുറന്നു വെച്ച് കൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോയി. ശിവ വന്നിട്ടും ഇഞ്ചി കടിച്ചത് പോലൊരു ഭാവമാണ് ചെക്കന്. കാർത്തുവിനെ ബസ്സിൽ കണ്ടതും പിന്നെ ശിവയും അതിന്റെ കാരണമന്വേഷിച്ചില്ല. പതിവില്ലാതെ അവളുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷമില്ലായ്മ അവനെ കുറച്ച് ആശങ്കപ്പെടുത്തി. സാധാരണ അവനെ കാണുമ്പോൾ ഏതെങ്കിലും പറയുന്നവൾ അന്നൊരു ചിരിയിൽ ഒതുക്കി. അരമണിക്കൂർ കൊണ്ട് ബസ് പുറപ്പെട്ടു പോകാനായപ്പോഴേക്കും കാശി തിരികെ കയറി ചെന്നു. നോട്ടം നേരെ കാർത്തുയിരിക്കുന്നയിടത്തേക്ക് ആദ്യം ചെന്നെങ്കിലും.. അവളെ അവിടെ കാണാതെ അവന്റെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. ബസ്സിൽ അന്ന് വല്ലാതെ തിരക്കുമുണ്ട്. ഡ്രൈവിങ് സീറ്റിൽ നിന്നും അവനൊന്നു എത്തി കുത്തി നോക്കിയിട്ടും അവളെ കണ്ടു കിട്ടിയില്ല. താൻ ഇതിനേക്കാൾ പറഞ്ഞാലും യാതൊരു പ്രശ്നമില്ലാതെ തന്നെ വായി നോക്കുന്നവളാണ്. ഇന്നിപ്പോ എന്ത് പറ്റിയാവോ? ഇനി തന്നോടുള്ള വാശിക്ക് ഇറങ്ങി പോയോ ആവോ..? ഒന്നും ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ പറ്റില്ല. അത് പോലൊരു സാധനമാണത്. കാശി.. ടൈം ആയെടാ.. " ശിവ വിളിച്ചു പറയുമ്പോൾ കാശി തത്കാലം അന്വേഷണം നിർത്തി ബസ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. പക്ഷേ മനസ്സൊരു ചുഴിയിൽ പെട്ടത് പോലെ വട്ടം ചുറ്റുന്നു. ഇവളിത് എവിടെ പോയോ ആവോ. ശിവ മുന്നിൽ വരുമ്പോൾ അവനെ കൊണ്ട് നോക്കിപ്പിക്കണം എന്നുറപ്പിച്ചു കൊണ്ടവൻ വണ്ടിയെടുത്തു. റോഡിൽ ഇറങ്ങി ഉടനെ വെറുതെ ഒന്ന് സൈഡ് മിറാറിൽ നോട്ടം പതിഞ്ഞതും നെഞ്ചിലൊരു മഞ്ഞു തുള്ളി വീണത് പോലൊരു സുഖം തോന്നി. തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി കൊണ്ട് ഡ്രൈവിങ് സീറ്റിന് നേരെ പിറകിലെ സീറ്റിലുണ്ട്. അവളുടെയും നോട്ടം മിററിൽ കൂടിയാണ്. കാര്യം മുഖം വീർപ്പിച്ചു തന്നെയാണ്. പക്ഷേ നോട്ടത്തിന് കുറവൊന്നുമില്ല. അവൻ മുന്നോട്ട് നോക്കി ചിരി ഒതുക്കി. വായിനോക്കി..അവൻ ശബ്ദമില്ലാതെ പിറുപിറുത്തു.. ഇവള് നന്നായി പോയോ ന്ന് വെറുതെ തെറ്റ് ധരിച്ചു എന്നായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിലപ്പോൾ. എന്തായാലും നോട്ടം കൊണ്ടുള്ള കുത്ത് മാത്രമേ ഒള്ളു.. കാശിക്കും ആശ്വാസമാണ്. വലിയൊരു പ്രശ്നമൊന്നും ഇല്ലാത്തെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നതിനിടെ.. നേരെ മുന്നിൽ പോകുന്നൊരു കാർ.. അത് കുറച്ചറെ നേരമായി അവനെയിട്ട് വലക്കുന്നുണ്ട്. കയറി പോകുന്നുമില്ല.. അവനെ കയറ്റി വിടുന്നുമില്ല. മനഃപൂർവം ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടാകും എന്നൊരു ധ്വനി. കാശിക്ക് നല്ലത് പോലെ ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട്.. തുടരെ ഹോൺ മുഴക്കിയിട്ടും അവരുടെ പോക്ക് അങ്ങനെ തന്നെ. ഒടുവിൽ കയറി പോകാൻ അനുവാദം കൊടുത്തു കൊണ്ടവർ ഒതുക്കിയെന്ന് തെറ്റ് ധരിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് കാശി മുന്നോട്ടെടുക്കും മുന്നേ ബ്രേക്ക്‌ പിടിച്ചു കൊണ്ടവർ കാർ നിർത്തുമ്പോൾ വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ ബസ്സ് ആ കാറിൽ പോയിടിച്ചു നിന്നു. ഒരുപാട് നിലവിളികൾ ഒന്നിച്ചുയർന്നു.. തുടരും.. ഞാനെന്ന അങ്ങോട്ട്‌... 🫣 റിവ്യൂ ഇടാൻ മടിച്ച എനിക്ക് പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാനും മടിയാണ് ട്ടാ 😆 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ... സ്നേഹത്തോടെ jif #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം...... 🔻 ഭാഗം _5 ✍️ രചന -Aysha akbar അന്ന് രാത്രി ഏട്ടൻ വേഗം കഴിച്ചു മുറിയിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ തനിക്കൊന്നു മുഖം തരിക പോലും ചെയ്യാത്തത് അവനിലൊരു വേദന നൽകി ... സാധാരണ താൻ വരുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ രാത്രി എല്ലാവരും കൂടി ഉമ്മറത്തിരുന്നു ഏറെ നേരം സംസാരിക്കും.. താൻ കൊണ്ട് വന്ന പലഹാരങ്ങൾ എല്ലാവരും പങ്കിട്ട് കഴിക്കും...... അവിടുത്തെ വിശേഷങ്ങളും ഇവിടുത്തെ വിശേഷങ്ങളുമെല്ലാം തങ്ങൾക്കിടയിൽ കൂടി ക്കലരും.... എന്തോ ഒരു ഹൃദയ വേദന തോന്നിയിരുന്നവന്..... ഉറക്കം തീരെ വരാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ അവനാ ഉമ്മറത്തു തന്നെയിരുന്നു.... അവനരികിലെന്ന വണ്ണം ആനന്ദിയുമുണ്ട്.. ഏട്ടൻ പറഞ്ഞത് മനസ്സിലായത് കൊണ്ടോയെന്തോ ആ മുഖമാകെ മങ്ങിയിട്ടുണ്ട്... അവളുടെ കുഞ്ഞി ക്കണ്ണുകളിൽ വേദന തങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ട്..... അവനെന്തോ വല്ലാത്തൊരു അലിവ് തോന്നി...... ആരുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ശെരിയെന്നു ചിന്തിച്ചാലും ആ ചിന്തകളെല്ലാം ഈ മുഖത്തേക്ക് നോക്കും വരെയേ നില നിൽക്കുന്നുള്ളൂ .... കാരണം..അവളോളം വേദനിക്കുന്ന ആരാണ് തന്റെ ചുറ്റുമുള്ളത് .... ഒരു ദിവസത്തെ പരിചയം മാത്രമുള്ള തന്നിലേക്ക് ഒതുങ്ങി നിൽക്കാൻ നോക്കുന്ന അവളുടെ നിസ്സഹായതയോളം തീവ്രത മറ്റാരുടെ വികാരങ്ങൾക്കുണ്ട്.... താൻ ചിന്തകളിൽ പെട്ട് ഒത്തിരി നേരം അങ്ങനെയിരുന്നപ്പോഴും അവൾ തന്റെ അടുത്ത് തന്നെയുണ്ട്...... അടങ്ങിയിയിരിക്കേണ്ട പ്രായമല്ല അവളുടേത്..... തനിക്ക് ചിന്തിച്ചു ഒറ്റക്കൊരു പാട് നേരം ഇരിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ അവൾക്കതിനു കഴിയില്ലായിരിക്കാം.... അവൾ കൊച്ചു കുട്ടിയല്ലേ.... എന്നിട്ടും തന്നെ ഒരു ശ്വാസം കൊണ്ട് പോലും ശല്യപ്പെടുത്താതെ അവളിരിക്കുന്നുണ്ട്..... അവന്റെ യുള്ളിൽ വേദന കനത്തു നിന്നു.... എന്തിനോ കൺ പീലികളിൽ നനവ് പൊടിഞ്ഞു..... അവൻ ഇരുന്നിടത് നിന്നുമൊന്നെഴുന്നേറ്റു..... അവൻ എഴുന്നേറ്റത് കണ്ടതും ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ആശ്വാസം പോലെ.... അവൻ അവളെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു...... പിന്നേ പതിയെ കൈ വിരലുകൾ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി പ്പിടിച്ചു.... അവളൊരു ആവേശത്തോടെ ആ വിരലുകളിൽ മുറുകെ പ്പിടിച്ചു..... പന്തലിച്ചു നിൽക്കുന്ന പൂവരശിന്റെ ചോട്ടിലെ അര മതിലിൽ അവനിരുന്നു..... പരന്നു കിടക്കുന്ന നിലാ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ മുഖം തിളങ്ങി. വീണു കിടക്കുന്ന മഞ്ഞ പ്പൂക്കൾ പെറുക്കി അവൾ കളിച്ചു തുടങ്ങി...... അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവങ്ങളെല്ലാം നീങ്ങി ആ കണ്ണുകൾ തെളിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ അവന്റെയുള്ളിൽ ഒരു കുളിര് നിറഞ്ഞിരുന്നു.... ഇവൾ കൂടെയുള്ളിടത്തോളം ഒരു പക്ഷെ തന്റെ വീട്ടുകാരെ തനിക്ക് സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല.... പക്ഷെ ഇവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ഇവൾ കൂടെയുള്ളപ്പോഴല്ലേ കഴിയു..... പൂവരശിനെയും മാവിനെയുമെല്ലാം തഴുകി തലോടി വരുന്ന ആ തണുത്ത കാറ്റെറ്റ് അവനങ്ങനെയിരുന്നു.... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 മുറിയുടെ ജനലോരം വന്നപ്പോഴാണ് അര മതിലിരിക്കുന്ന അഭിയേയും ആ മുറ്റത് കൂടെ ഓടി കളിക്കുന്ന ആനന്ദിയെയും കവി കാണുന്നത്.... എന്തിനോ ഉള്ളിൽ പൊടിഞ്ഞൊരു വേദന..... അവളങ്ങനെ നിൽക്കുമ്പോഴും പിറകിൽ കിച്ചു വന്നത് അവളറിഞ്ഞിട്ടില്ലായിരുന്നു..... ആ കാഴ്ച കണ്ടൊരു നിമിഷം അവന്റെ യുള്ളും ഉലഞ്ഞെങ്കിൽ കൂടി ദേഷ്യത്തോടെ അവൻ ജനവാതിൽ വലിച്ചടച്ചിരുന്നു....... കവി ഒരു നിമിഷം ഞെട്ടി പ്പോയി....... ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുക്കാമെന്ന് നീ പറഞ്ഞപ്പോഴും ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഒന്നേയുള്ളു.. നമ്മുടെ കുഞ്ഞു മതി നമുക്ക്........ ആരോ ജന്മം കൊടുത്തിട്ട് പോയ കുഞ്ഞിനെ വളർത്തേണ്ട കാര്യം നമുക്കില്ല..... അതേ എനിക്കിപ്പോഴും പറയാനുള്ളൂ...... കവിയുടെ മുമ്പിൽ നിന്ന് ദേഷ്യത്തോടെ കിച്ചുവത് പറയുമ്പോൾ കവി മൗനമായി തല താഴ്ത്തി...... കുഞ്ഞുങ്ങളെ ആഗ്രഹിച്ചാഗ്രഹിച് കിച്ചവേട്ടനിപ്പോ ഒരു തരം ഭ്രാന്താണെന്ന് കവിക്കറിയാമായിരുന്നു.... അതിനോടൊപ്പം അതിര് കടന്ന തന്നോടുള്ള സ്നേഹവും..... നോക്ക് കവി.... നീയൊരമ്മയും ഞാനൊരച്ഛനുമാവും...... അത് വരെ നീ കാത്തിരുന്നേ മതിയാവു..... അതിനിടയിൽ മറ്റൊന്നിനെ നോക്കി നീ വേദനിക്കുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് വയ്യ കവി.... അതെനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല....... അവളുടെ മുഖം കൈ കുമ്പിളിലെടുത്തു കൊണ്ട് കിച്ചുവത് പറയുമ്പോൾ കവി അവനെയോന്ന് നോക്കി..... കിച്ചുവേട്ടാ...... മറ്റൊരാളുടെ കുഞ്ഞെന്ന് കരുതുന്നതെന്തിനാ.... ഓരോ കുഞ്ഞിനേയും വളർത്താൻ ഓരോരുത്തരെ ദൈവം നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ടാവും..... അതിന് അർഹതപ്പെട്ടവരുടെ കയ്യിലേക്ക് മാത്രം അവരെ കൂട്ടി ചേർക്കും...... ദത്തെടുക്കേണ്ട കാര്യം കിച്ചുവേട്ടനെ സമ്മതിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ഒത്തിരി തവണ പറഞ്ഞ കാര്യമാണെങ്കിൽ കൂടി സാഹചര്യത്തെ മുതലെടുത്തെന്ന വണ്ണം അവൾ വീണ്ടും അത് പറഞ്ഞിരുന്നു...... വേണ്ട കവി..... ഈ സംസാരം നമ്മൾ അവസാനിപ്പിച്ചതാണ്..... ഇനി അതേ കുറിച്ചൊരു സംസാരം വേണ്ട.... നമുക്കൊരു കുഞ്ഞിനെ ദൈവം തരും..... കിച്ചു ഗൗരവത്തോടെ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കട്ടിലിലേക്ക് കയറി കിടക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിലുള്ള സങ്കടം കരഞ് തീർക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ കവിയങ്ങനെയിരുന്നു..... കാരണം.... തന്റെ കണ്ണ് നിറയുന്നത് കിച്ചുവേട്ടന് സഹിക്കില്ല..... സ്നേഹം കൊണ്ടാ മനുഷ്യൻ തന്നെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കിയിരിക്കുകയാണ്..... തനിക്കൊരു അമ്മയാവാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഡോക്ടർ മാർ തീർത്തു പറഞ്ഞിട്ടുമുള്ള ഈ കാത്തിരിപ്പ് തന്റേതെന്ന് പറഞ്ഞു മറ്റൊരു കുഞ്ഞിനെ ഉൾകൊള്ളാൻ കിച്ചുവേട്ടന് കഴിയാത്തത് കൊണ്ടാണ്.... അത് കഴിയുന്ന ഒരു ദിവസത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ഇപ്പോഴത്തെ തന്റെ കാത്തിരിപ്പ്.... നിറഞ് വന്ന കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ടവൾ കട്ടിലിനോരം ചേർന്നു കിടന്നു.... അപ്പോഴും മുറ്റത് നിന്ന് ആനന്ദി അഭിയോട് സംസാരിക്കുന്നതും കളിക്കുന്നതുമെല്ലാം അവളുടെ അക കണ്ണിൽ തെളിഞ്ഞു കണ്ടിരുന്നു...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 പിറ്റേന്ന് രാവിലെ നേരത്തെ തന്നെ ശേഖരൻ കുട്ടി വരുന്നത് കണ്ടതും കവിക്കെന്തോ ഒരു പന്തി കേട് തോന്നിയിരുന്നു..... അമ്മേ.... ദേ.... സ്നേഹേടെ അച്ഛൻ വന്നിട്ടുണ്ട്..... കവിയത് വന്ന് പറഞ്ഞതും ദേവിയും ഒരു നിമിഷമൊന്ന് നിശ്ചല യായി...... അഭി വന്നിട്ട് കല്യാണത്തിന് ദിവസം കുറിക്കാൻ വരാമെന്നു പറഞ്ഞിരുന്ന ആളാണ്‌..... ഇത്ര നേരത്തെയുള്ള ഈ വരവിൽ ശെരിക്കും ആശങ്ക പ്പെടേണ്ടതുണ്ട്..... അഭി...... എഴുന്നേറ്റില്ലേ..... ശേഖരൻ അത് ചോദിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നത്..... ഇല്ലാ... വിളിക്കാം... വേണ്ടാ.... എനിക്ക് ദേവിയോടാ സംസാരിക്കാനുള്ളത്..... അത് കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ കിച്ചുവിനെ കണ്ടോളാം..... ദേവി അഭിയെ വിളിക്കാനൊരുങ്ങിയപ്പോഴേക്കും അയാൾ തടഞ്ഞു കൊണ്ടത് പറഞ്ഞതും ആ മുഖത്തെ ഗൗരവത്തിൽ നിന്നും പറയാൻ പോകുന്ന കാര്യത്തെ കുറിച് വ്യക്തമായ ബോധ്യം ദേവീക്കുണ്ടായിരുന്നു..... കാര്യം.... കുട്ടികൾ തമ്മിൽ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞു.... നമുക്കും എതിർപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല..... കാരണം ചെറുപ്പം മുതൽ അവരൊന്നിച് വളർന്നതാണല്ലോ...... ശേഖരൻ മുഖ വൂരയോടെ പറയുമ്പോൾ ദേവി എന്തും പ്രതീക്ഷിച്ചെന്ന വണ്ണം അങ്ങനെ നിന്നു...... അവനേതോ ഒരു കുട്ടിയേയും കൊണ്ടാണ് വന്നിട്ടുള്ളതെന്ന് കേട്ടല്ലോ..... ചോദിക്കുമ്പോൾ ശേഖരൻ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നില്ല.... അതവന് ട്രെയിനിൽ നിന്ന് കിട്ടിയതാണത്രേ... അവനല്പം സഹതാപം കൂടുതലായത് കൊണ്ട്....... നമ്മുടെ നാട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോയി പഠിച്ച ചുരുക്കം ചിലരിൽ ഒരാളാണ് അഭി...... വല്ലാത്തൊരു ധൃതിയോടെ പറയുന്ന ദേവിയെ മുഴുവനാക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ യുള്ള ശേഖരന്റെ ആ വാക്കുകൾക്ക് പതിവിൽ കവിഞ്ഞ ശാന്തത യുണ്ടായിരുന്നു..... എല്ലാം തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച പോലൊരു ശാന്തത..... ദേവി ആകെ ക്കൂടി മരവിച്ചു നിന്നു പോയി.... കേട്ടത് വെച്ചു അവൻ കൊണ്ട് വന്ന ആ കുട്ടി അവന്റെ ത് തന്നെയാണെന്നാ.... ശേഖരന് പറഞ്ഞു തീർക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല..... ദേവി ഒരു ശില പോലെ അങ്ങനെ നിൽക്കുകയാണ്....... അവളുടെ ഇഷ്ടം തന്നെയായിരുന്നു ഇതെങ്കിൽ കൂടി അവളുടെ ഭാവി എനിക്ക് നോക്കണ്ടേ..... ഇന്നൊരു കുഞ്ഞിനെ കൂട്ടി വന്നത് പോലെ നാളെ മറ്റാരെങ്കിലും വരില്ലെന്ന് പറയാനോക്കുമോ...... ശേഖരൻ ഒത്തിരി കാര്യങ്ങളെ പാതി മറച്ചു കൊണ്ടതും പറഞ്ഞവിടെ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ ദേവി ചുണ്ടുകൾ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു തിരിഞ്ഞത് നേരെ അഭിയിലേക്കായിരുന്നു.... ആ മുഖ ഭാവത്തിൽ നിന്നും അവനെല്ലാം കേട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് വ്യക്തം..... ദേവീക്കൊന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല...... അവരൊന്നും പറയാതെ സാരി തുമ്പ് വായിലേക്ക് തിരുകി അകത്തേക്ക് നടന്നു....... അഭിക്ക് തലക്കാകെ യൊരു കനം തോന്നി..... സ്നേഹയും താനും ചെറുപ്പം മുതൽ ഒരുമിച്ചു കളിച്ചു വളർന്നവരാണ്..... വീടുകൾ അല്പം മാത്രം അകലത്തിക്കാണ്... വിവാഹ ക്കാര്യം സ്നേഹയുടെ വീട്ടുകാരാണ് ആദ്യം പറഞ്ഞത്.... തനിക്കും എതിർപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല.... എന്നേ ഏറ്റവും അറിയുന്ന അവളെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കാൻ മറ്റൊന്ന് തനിക്ക് ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല..... തന്റെ എക്സാം കഴിയാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ഇരു വീട്ടുകാരും..... അതിനിടയിലാണ് ഇതെല്ലാം..... അവൻ തലക്കൊന്ന് കൈ വെച്ചു കൊണ്ട് ആ തിണ്ണയിലേക്കിരുന്നു.... അധികം ലോകമൊന്നും കാണാത്ത കുറച്ചു മനുഷ്യരുള്ള ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമ പ്രദേശമാണിത് ..... അത് കൊണ്ട് തന്നെ കാട്ട് തീയിനെക്കാൾ വേഗതയിൽ എന്തൊരു രഹസ്യവും ഇവിടെ പരസ്യമാവും..... അതും ഓരോരുത്തരുടെ ഭാവനയുടെ മാറ്റങ്ങൾക്കനുസരിച്ചു..... ഇതിപ്പോ എത്ര വേഗമാണ് തന്റെ കുഞ്ഞെന്ന് അവരുറപ്പിച്ചത്.... തന്നോടൊരു വാക്ക് പോലും ചോദിച്ചിട്ടില്ല ആരും...... പുറത്ത് പോയി പഠിക്കുന്നവരെല്ലാം അഴിഞ്ഞാടി നടക്കൂവരെന്ന ആ പൊതു ചിന്തയും ഇവിടെ നിറഞ്ഞു നൽപ്പുണ്ട്..... എന്തായാലും സ്നേഹയെ ഒന്ന് കാണണം..... അവളൊരിക്കലും തന്നെ മനസ്സിലാക്കാതിരിക്കില്ല..... അല്ലെങ്കിൽ പിന്നേ അമ്മയുടെ കാര്യം ഇവിടം കൊണ്ടും നിൽക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല..... അവൻ വേഗം മുറിയിലൊന്ന് പോയി എത്തി നോക്കി...... ആനന്ദി നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്..... രാത്രി വൈകി ഉറങ്ങിയത് കൊണ്ടാവും ഒരു പക്ഷെ... അവൻ ഉമ്മറത്തു കിടന്നിരുന്ന ഹവായി ചെരുപ്പെടുത്തിട്ട് വേഗത്തിൽ നടന്നു...... സ്നേഹ ഇവിടുത്തെ സ്കൂളിൽ ടീച്ചറാണ്...... വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതിനു പകരം അവൻ സ്കൂളിലേക്കാണ് പോയത്..... അവിടെയാണ് ഈ സമയം അവളുണ്ടാവുകയെന്നത് അവനറിയാമായിരുന്നു..... ക്ലാസ്സ്‌ തുടങ്ങാൻ സമയം ആവുന്നതേയുള്ളു.... അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൻ വേഗം അകത്തേക്ക് കയറി..... ഞങ്ങൾ രണ്ട് പേരും പഠിച്ച അതേ സ്കൂളായത് കൊണ്ട് തന്നെ ടീച്ചർ മാരോടെല്ലാം സംസാരിച്ചു..... അപ്പോഴാണ് കണ്ണുകൾ അവളിൽ പതിഞ്ഞത്.... താൻ അനഘ ടീച്ചറോട് നിന്ന് സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും അവൾ തന്നിലേക്ക് വരുന്നില്ല.... അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ കാണുമ്പോൾ ഓടി വന്ന് കെട്ടി പിടിക്കുന്നവളാണ്.... ആ കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞെന്ന വണ്ണം വീങ്ങി യിട്ടുണ്ട്...... സ്നേഹ.... എനിക്ക് നിന്നോടൊന്നു സംസാരിക്കണം. അവളെ തന്റെ അടുത്തേക്കൊന്ന് കിട്ടാൻ ഒരു മുഖ വുര വേണ്ടി വന്നത് അവനിലൊരു പ്രയാസം നൽകിയിരുന്നു....... ആദ്യമായി അവർക്കിടയിൽ പരിചിതമല്ലാത്ത ഒരു നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു ... കണ്ട ഉടനെ വാ തോരാതെ വിശേഷങ്ങൾ പറയുന്നവളാണ്.... ചെറുപ്പം മുതലേ എന്തും അവളോടാണ് താൻ തുറന്ന് പറയാറുള്ളത്.... വിവാഹക്കാര്യം മാറ്റി നിർത്തിയിട്ട് നീയാ പഴയ സ്നേഹയായി ഒന്ന് സംസാരിക്കെടി.....അതാണ് നിന്നിൽ നിന്നെനിക്ക് വേണ്ടത്.... നിശബ്ദതയേ കീറി മുറിച്ചെണ്ണ വണ്ണം അഭിയത് പറയുമ്പോൾ അവൾ പെട്ടെന്ന് മിഴികളുയർത്തി അവനെ നോക്കി...... ഇപ്പൊ തോന്നുന്നു നമ്മൾക്കിടയിൽ ഈ വിവാഹം വേണ്ടിയിരുന്നില്ലെന്ന്... എങ്കിൽ എന്ത് പറ്റിയെടാ എന്നൊരു ചോദ്യം കൊണ്ട് നീയെന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കുമായിരുന്നു.......ഇപ്പൊ അതും കൂടി മുറിഞ്ഞു പോയി...... അഭി ഒരു ഇടർച്ചയോടെ അത് പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞൊഴുകിയിരുന്നു..... അവളൊരു ശബ്ദത്തോടെ താങ്ങിനായെന്ന വണ്ണം മാവിനോട് ചേർന്നു നിന്നു.... എല്ലാവരും പറയുന്നത് ..... എല്ലാവരും പറയുന്നതിനേക്കാൾ എനിക്കെന്ത് പറയാനുണ്ടെന്ന് നീ ചോദിക്കുന്നില്ലല്ലോ...... സ്നേഹ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ഒരു പുച്ഛത്തോടെ അഭിയത് പറഞ്ഞു തല ചെരിച്ചിരുന്നു.... അവരെയും കുറ്റം പറയാൻ കഴിയില്ലല്ലോ..... അങ്ങനെ ട്രെയിനിൽ നിന്നൊരു കുട്ടിയെ കിട്ടിയാൽ ആരെങ്കിലും വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് വരുമോ....മാത്രവുമല്ല ആ കുട്ടിക്ക് നിന്റെ ചായ യുണ്ടെന്ന് കണ്ടവരൊക്കെ .... സ്നേഹ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വിങ്ങി പൊട്ടുമ്പോൾ അഭി അവളെ നോക്കി നിന്നു..... അവൾ തന്റെ പഴയ സ്‌നേഹയിൽ നിന്നും ഒരുപാട് മാറിയിട്ടുണ്ട്..... നമ്മുടെ വിവാഹ കാര്യത്തിന് ഞാൻ സമ്മതം പറയുമ്പോൾ ജീവിത കാലം മുഴുവൻ എനിക്കൊരു സുഹൃത്തായി നീയുണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു..... എന്നാൽ നീ വെറുമൊരു കാമുകിയിലേക്ക് ചുരുങ്ങുമെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞില്ല...... എങ്കിലൊരിക്കലും ഞാൻ വിവാഹത്തിന് സമ്മതം പറയില്ലായിരുന്നു..... അഭി പരിഹാസത്തോടേ അതിലേറെ വേദനയോടെ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവിടെ നിന്ന് പോകുമ്പോൾ ഒരു പൊട്ടി കരച്ചിലോടെ തേങ്ങലടക്കാൻ പാട് പെടുകയായിരുന്നു സ്നേഹ........ അഭിയുടെ മനസ്സിൽ മുടി മുഴുവൻ നീലാംബര പൂക്കൾ ചൂടിയൊരുത്തിയുടെ ചിത്രം തെളിഞ്ഞതും സിരയിലൂടെ ദേഷ്യം ഇരച്ചു കയറി...... അവളെ ഉള്ളം കയ്യിലിട്ട് ഞെരിക്കാൻ തോന്നിയിരുന്നവന്....... സ്വസ്ഥമായൊരു കുടിലിനുള്ളിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന തന്നെ പെരു മഴയിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടു കൊണ്ടവൾ ദൂരെ മറഞ്ഞു പോയി..... നനഞ്ഞു കുതിർന്നു നിൽക്കുന്ന തന്റെ മുമ്പിൽ ഏത് വാതിൽ തുറക്കും..... ഒന്നും അറിയുന്നില്ലായിരുന്നവന്....... (തുടരും ) കഥ വെറും തുടക്കമാണ്.......ആരും ഇവിടെയൊന്നും കുരുങ്ങരുത്..... ഇനിയും ഒത്തിരി ദൂരം പോകാനുണ്ട് നമുക്ക് ...... Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ മുഖം കുനിച്ചാണ് നിൽപ്പ്.. അഗ്നി അവൾടെടുത്തേക്ക് ഓരോ ചുവടു വെക്കുന്നത് അനുസരിച്ചു അവൾ അനന്ദന്റെ പിന്നിലേക്ക് ഒളിച്ചു കൊണ്ടേ യിരുന്നു അഗ്നി നടന്നു വന്ന് നന്തയെ കൈ തുടയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അനന്ദന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് വലിച്ചു മുന്നിലേക്ക് നീക്കി നിർത്തി "മുഖത്ത് നോക്ക് നന്ദ" കുനിച്ചു പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന നന്ദയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയാണ് അഗ്നിയത് പറഞ്ഞത്.. അവന്റ ദേഷ്യം ഇരച്ചു കയറി അവന്റെ നോട്ടത്തെ നേരിടാൻ ആകാത്തത് പോലെ അവളുടെ ശിരസ് വീണ്ടും താഴ്ന്നു... അഗ്നിയോടുള്ള ദേഷ്യത്തിന്റെ പേരിൽ നന്ദ ഇങ്ങനൊരു കാര്യം എല്ലാവരുടെയും മുൻപിൽ വെച്ച് പറഞ്ഞത് ആരോഹിക്ക് ഒട്ടും പിടിച്ചില്ല. ആരോഹിയുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു. നന്ദ മെല്ലെ മുഖം ഉയർത്തി. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ അവന് മാത്രം കാണാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിൽ ഒരു പരിഹാസ ചിരി വിടർന്നു. അഗ്നിയുടെ കൈകൾ അവളുടെ കൈത്തുടയിൽ കൂടുതൽ അമർന്നു... വേദന കൊണ്ട് നന്ദയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞെങ്കിലും തീരുമാനം മാറ്റില്ലന്നത് പോലെ നന്ദയുടെ കണ്ണുകൾ അത്രയും തീക്ഷണതയോടെ അവനെ നോക്കി. "ദേവേട്ടൻ.... ദേവേട്ടൻ എന്നേ ഒഴിവാക്കാൻ നോക്കുകയാണോ.... ആരൊക്കെ എതിർത്താലും എന്നേ വിവാഹം കഴിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പ് തന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ.... ഇപ്പോൾ എന്നേ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണോ....." നന്ദയത് പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന അഗ്നിയുടെ കൈകൾ അവളിൽ നിന്ന് അകന്നു. "അഗ്നി.....എന്തൊക്കെയാ ഈ കേൾക്കുന്നത്.....?? നിങ്ങൾ തമ്മിൽ...." ബാക്കി പറയാൻ കഴിയാത്തത് പോലെ അംബിക പാതിയിൽ നിർത്തി "മുത്തശ്ശി... ഇവൾ പറയുന്നത് മുഴുവനും കള്ളമാണ്.... ഇങ്ങനൊന്നും ഒരിക്കലും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല..... ഞാൻ ഇവളെ അങ്ങനെ കണ്ടിട്ട് പോലുമില്ല.. ഇതു ചീറ്റിംഗ് ആണ് ഞാൻ ഇവളെ കൊണ്ട് പറയിപ്പിക്കാം ഇവൾ ഈ പറഞ്ഞത് നുണയാണെന്ന്...." അഗ്നി പറയുന്നത് കേട്ടതും നന്ദയുടെ മുഖഭാവം മാറി... ദേവേട്ടാ... ഇങ്ങനെ ഒന്നും പറയല്ലെ.. പ്ലീസ്.. നന്ദയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.. നിയ്ക്ക് ദേവേട്ടൻ മതി.. ഏട്ടൻ മാത്രം മതി.. "അത് നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരും മാത്രം പരസ്പരം തീരുമാനിച്ചാൽ മതിയോ.....?? ഏഹ്... അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും അവളുടെ കാര്യത്തിൽ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ യാതൊരു അവകാശവും ഇല്ലേ...??" ലക്ഷ്മി ആയിരുന്നു അത് പറഞ്ഞത് "തീർച്ചയായും ഉണ്ട് അപ്പച്ചി..." അഗ്നി അവന്റെ ഭാഗം പറഞ്ഞു "എങ്കിൽ കേട്ടോളു... ഈ നിൽക്കുന്ന നന്തയെ എന്തായാലും അഗ്നിക്ക് തരാൻ ഞങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല... എന്റെ ഒരു ഫ്രണ്ട് ന്റെ മകൻ ഉണ്ട് ഹരൻ അവനുമായി ഞങ്ങൾ കാര്യങ്ങൾ നന്ദയുടെ കാര്യം ഏകദേശം തീരുമാനിച്ചു ഉറപ്പിച്ചതാണ് അവളുടെ സ്റ്റഡീസ് കഴിഞ്ഞു മാരേജ് ഫിക്സ് ചെയ്യാൻ ആണ് ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചത്." ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു കേട്ട കാര്യങ്ങൾ നന്ദക്കും പുതിയ അറിവ് ആയിരുന്നു. അവളുടെ മുഖം കോപത്താൽ ചുവന്നു. "അത് അമ്മ മാത്രം അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ചാൽ മതിയോ....??" നന്ദ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു ലക്ഷ്മിയോട് "തല്ക്കാലം നിന്റെ കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്നത് ഞാനും നിന്റെ അച്ഛനും ആണ്.നീ അത് അനുസരിച്ചാൽ മാത്രം മതി, ഞങളുടെ മുൻപിൽ വെച്ചു തർക്കുത്തരം കാണിക്കാൻ ഭാവം ഉണ്ടെങ്കിൽ നിന്നെ ജീവനോടെ ക.... ബാക്കി പറയാതെ ലക്ഷ്മി നിർത്തി നന്ദക്ക് തല പുകഞ്ഞു. "എന്നാൽ എല്ലാവരും കേൾക്കാൻ തന്നെ പറയുകയാണ്... ഈ നിൽക്കുന്ന ദേവേട്ടനെ അല്ലാതെ മാറ്റാരെയേലും കൊണ്ട് എന്നേ വിവാഹം കഴിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ.... പിന്നൊരാളും എന്നേ ജീവനോടെ കാണില്ല.....കാവിലമ്മ ആണേൽ സത്യം സത്യം സത്യം " അതും പറഞ് നന്ദ വേഗം മുകളിലേക്കുള്ള പടികൾ ഓടി കയറി.... അഗ്നി അവളുടെ പിന്നാലെ ചെന്നെങ്കിലും അതിനും മുൻപേ നന്ദ കതക് വലിച്ചടച്ചു... നന്ദ.... എടി... വാതിൽ തുറക്കടി പുല്ലെ .. അവൻ മുരണ്ടു കൊണ്ട് കതകിൽ ആഞ്ഞു ചവിട്ടി ആ സമയം അവൾക്കുള്ളിൽ എന്തൊക്കെയാണ് നടക്കുന്നതെന്ന് നന്ദക്കും വല്ല്യ നിശ്ചയം ഇല്ലായിരുന്നു. വിചാരിച്ച രീതിയിൽ അല്ല കാര്യങ്ങൾ ഒന്നും സംഭവിച്ചത്. "ഇനിയിപ്പോൾ തുടങ്ങി വെച്ചത് എങ്ങനെയേലും അവസാനിപ്പിക്കണം. ദേവേട്ടനെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിനെ പറ്റി ആലോചിക്കാൻ കൂടി വയ്യ.... ഒരു നിമിഷം ഹരനെ ഓർത്തപ്പോൾ ശെരിക്കും മരിച്ചു കളയാൻ തന്നെ സ്വയം തോന്നി....." രണ്ടായാലും ഇനി മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതം അത്ര സുഖകരമാവില്ലന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിൽ ഇരുന്നാരോ പറയും പോലെ തോന്നി... അതേ സമയം പുറത്തെ വാതിലിൽ തട്ടുന്നവരുടെ എണ്ണം കൂടി.... കരഞ്ഞു കൊണ്ടുള്ള മുത്തശ്ശിയുടെ സ്വരം.... നന്ദയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു പോയി.. താൻ കാണിച്ചു കൂട്ടിയത് മുഴുവൻ അബദ്ധം ആയീ പോയീന്നു അവൾക്ക് തോന്നി..ന്നാലും അമ്മ പറയുന്നത് അനുസരിക്കാൻ വയ്യ.. ഒരിക്കലും തന്നെക്കൊണ്ട് ആവില്ല... തുടരും. സ്വന്തം കാശി

വേണ്ട…. എന്നെ പോലൊരു പെണ്ണിനെ അല്ല സാർ ഇനു വേണ്ടത്… ഞാൻ ഒരു റേപ്പ് വിക്ടിം ആണ് കൂടാതെ അഫയർ ഉം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട് എനിക്ക് അയാളുടെ ഭാര്യ ആവാനുള്ള ഒരു ക്വാളിഫിക്കേഷനും ഇല്ല.,,, മനസ്സിൽ അങ്ങേരോടുള്ള അടങ്ങാത്ത ഇഷ്ടം ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചു…😌😌😌….. 4 ഡേ കൂടെ കൈഞ്ഞു ഞാൻ വീട്ടുകാർ പറഞ്ഞത് കേൾക്കാതെ ബാംഗ്ലൂരിക്ക് ട്രെയിൻ കേറി… ഉപ്പയും എന്റെ ബ്രദേഴ്സും സിസ്റ്ററും ഒക്കെ ഒരുപാട് പറഞ്ഞ് കുറച്ച് ഡേ കൂടെ കയിഞ്ഞിട്ട് പോവാന്നു… എനിക്ക് അവിടെ എത്തിയില്ലേൽ ശ്വാസം മുട്ടും എന്ന അവസ്ഥ ആയി…. ……………………………………………………………… ഇമ്മാമ്മനെ വീട്ടിലേക് കൊണ്ടു വന്നു 4 ഡേ കയിഞ്ഞു ഉപ്പന്റെ ഷോപ്പ് ഇനാഗുരേഷൻ കയിഞ്ഞു… ഇമ്മമ്മ തന്നെ ആണ് ഉൽഘാടനം കയിച്ചത്….. പിറ്റേന്ന് രാവിലത്തെ ഫ്ലൈറ്റിന് ഞാൻ ബാംഗ്ലൂരിക്ക് തിരിച്ചു…. അവളെ കാണിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം അന്നു പെണ്ണ് കാണാൻ പോയപ്പോ ആ പെണ്ണും ഞാനും സംസാരിക്കുന്ന ഫോട്ടോ അവളെ മുഖം കാണാത്ത രീതിയിൽ എടുത്തിരുന്നു… ആ പിക് ഷെൻസയെ ചൊടിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി” വിൽ ബി മൈൻ സൂൺ “എന്ന ഹാഷ്ടാഗോടെ ഇൻസ്റ്റ സ്റ്റോറി ഇട്ടു….. കുറച്ച് കയിഞ്ഞപോയേക്കും അവൾ അത് വ്യൂ ചെയ്തു… അത് കണ്ട് ഒരുപാട് കമന്റുകൾ ആ ഫോട്ടോയിൽ വരാൻ തുടങ്ങി… ലാസ്റ്റ് ആ പെൺകുട്ടിയും രംഗത്ത് വന്നു സ്റ്റോറി ഒയിവാകാൻ പറഞ്ഞു…. കാണേണ്ട ആൾ കണ്ടതോണ്ട് തൽക്കാലം സ്റ്റോറി റിമൂവ് ആക്കി…. ആ പെൺകുട്ടിയോട് സോറിയും പറഞ്ഞ്…..#📙 നോവൽ

മോളെ നിനക്ക് എന്താ സംഭവിച്ചത് എന്നൊന്നും അറിയില്ല… നിന്നെ എനിക്ക് നന്നായി ഇഷ്ടെപ്പെട്ടു… നിനക്ക് പ്രണയം അല്ലേ പറ്റാത്തത് ഞങ്ങൾ നിന്നെ പെണ്ണ് ചോയ്ച്ച് വന്നാൽ മോൾക്ക് ഇവന്റെ പെണ്ണവാലോ….. ഉമ്മ എനിക്ക് നിങ്ങളെയും വലിയ ഇഷ്ട ബട്ട് എന്റെ എൻഗേജ്മെന്റ് കൈഞ്ഞതാണ്.. അത് ഞാൻ ഇമ്രാനിക്കയോടു പറഞ്ഞതാണ്…. മോളെ…. ഉമ്മ അവൾ പറഞ്ഞത് ഏറെക്കുറെ ഷേരിയാണെന്ന് തോനുന്നു… ഇനി ഇമ്മാമ അവളെ ബുദിമുടിക്കേണ്ട….. എന്ന ശരി മോളെ അസ്സലാമു അലയ്ക്കും…. അവൾ ഫോൺ കട്ടക്കിയിട്ടില്ലായിരുന്നു… ഞാൻ ആരാ മോൻ എന്നെ വേണ്ട ചുളുവിൽ എന്നെ കാണണം… നടക്കില്ല മോളെ… ഇനി നീ എന്റെ കളികൾ കാണാൻ പോവുന്നേ ഉള്ളൂ…. …………………… ചെ… മൂപ്പർ കാട്ടാക്കി പോയല്ലോ…. എന്തോ മനസ് വല്ലാണ്ട് ഡിസ്റ്ററ്ബ് ആണ്… കാണാൻ പറ്റുമല്ലോ എന്ന ആശക്കൊണ്ട ഫോൺ പെട്ടെന്ന് എടുത്തത് പക്ഷേ ആ മുഖം ഒന്ന് കാണാൻ കയിഞ്ഞില്ല….. ഇനി പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമാണോ എന്റെ പുറകെ ഇനി വരില്ലേ….. ആകെ കൺഫ്യൂസ്ഡ് ആയി….. നാട്ടിൽ ഒരായിച്ച നിന്നപോയേക്കും എനിക്ക് മടുത്തു…. എന്തെങ്കിലും കാരണം പറഞ്ഞു തിരിച്ച് ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് തന്നെ പോവണം…. കാണാതെ നിന്നപോയാണ് അയാൾ എന്നിൽ എത്ര മാത്രം പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായത്… #📙 നോവൽ

പ്രതികാരത്തിൽ 💟💞💞💞 നിന്നൊരു ലവ് 💟💞 written by 📝:—-Naji__rinu പാർട്ട്:-26 ❤️‍🩹❤️‍🩹❤️‍🩹❤️‍🩹❤️‍🩹❤️‍🩹❤️‍🩹❤️‍🩹❤️‍🩹❤️‍🩹❤️‍🩹❤️‍🩹❤️‍🩹❤️‍🩹 അവസാനം വല്ലിമ്മ സാർ നെ എനികിഷ്ടാണോ എന്നൊരു ചോദ്യം …….. പടച്ചോനെ ഞാൻ ഇപ്പോ ഇമ്മാമയോട് എന്ത് പറയും..??? ഉള്ളിൽ എവിടെയോ മൂപ്പർ കൂട് കൂട്ടിന് ബട്ട് അത് മനസ്സ് സമ്മതിച്ചു തരുന്നില്ല… മോളെ നീ കേൾക്കുന്നില്ലേ എന്താ മറുപടി ഒന്നും പറയാതെ… സർ നല്ലൊരു ബോസ്സ് ആണ് എന്നതിലുപരി എനിക്ക് സാർ നോട് ഒന്നുമില്ല ഉമ്മ… എനിക്ക് ഇനി എന്റെ ഉപ്പ കണ്ടെത്തി തരുന്ന ആളിനെ മാത്രമേ ലൈഫിലേക്ക് ക്ഷണിക്കാ നോക്കുള്ളൂ …. അതെന്തു പറ്റി മോളെ… മോളെ ആരേലും മുമ്പ് പ്രണയിച്ചിരുന്നോ….?? എന്താ എന്താ മോളെ നീ മിണ്ടാതെ… ഇമാമ്മ ഇങ്ങൾ വെറുതെ അവളേ ചോദ്യങ്ങൾ ചോയ്ച് കുഴക്കേണ്ട ഒരുപാട് അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് അവൾ ……ഇനിയും അവളെ വേദനിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല ….. എനിക്ക് അവളെ വിധിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല ഉമ്മ സ്നേഹം പിടിച്ചു വാങ്ങാൻ പറ്റില്ല അത് സോമേതയാ തോന്നേണ്ട ഒരു കാര്യമാണ് മറ്റുള്ളവർ നിർബന്ധിച്ചിട്ടൊന്നും ഇഷ്ടം ഒരിക്കലും ഉണ്ടാവില്ല….. എന്ത നീ പറഞ്ഞത് അവൾക്ക് എന്ത് പറ്റിയെന്ന നീ ഈ പറഞ്ഞ് വരുന്നത്….. അതൊക്കെ ഇങ്ങക് ഞാൻ പിന്നെ പറഞ്ഞ് തര.. ഇങ്ങൾ ഇപ്പോ സംസാരം കൈഞ്ഞെങ്കിൽ എന്റെ ഫോൺ എനിക്ക് തരി കമ്പനി കാര്യങ്ങളൊക്കെ ചെക്ക് ചെയ്യാൻ ഉണ്ട്….#📙 നോവൽ

പ്രണയ പർവ്വം 💗🔥 ഭാഗം 4 പിറ്റേന്ന് രാവിലെ സെഹ്‌റ ഉണർന്നത് താൻ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത അത്രയും മനോഹരമായ ഒരു മുറിയിലായിരുന്നു. വലിയ ജനാലകളിലൂടെ പ്രഭാതകിരണങ്ങൾ അരിച്ചെത്തുന്നു. മുറിയുടെ ഒരു വശത്ത് താൻ ആവശ്യപ്പെട്ടതുപോലെ ഒരു പുത്തൻ തയ്യൽ മെഷീനും നൂൽക്കെട്ടുകളും നിരത്തി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. തന്റെ ദരിദ്രമായ ചുറ്റുപാടുകളിൽ നിന്ന് ഈ കൊട്ടാരസമാനമായ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം അവളെ വല്ലാതെ പരിഭ്രമിപ്പിച്ചു. എങ്കിലും, സെയ്ദിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വന്യത തണുപ്പിക്കാൻ തനിക്ക് കഴിയുമെന്ന ചിന്ത അവൾക്ക് ധൈര്യം നൽകി. താഴെ ഹാളിൽ സെയ്ദ് തന്റെ ലാപ്ടോപ്പിൽ ജോലിയിലായിരുന്നു. സാധാരണ ബിസിനസ്സ് മീറ്റിംഗുകളിൽ കാണുന്ന കണിശക്കാരനായ CEO ആയി അവൻ മാറിയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ സെഹ്‌റ പടികൾ ഇറങ്ങി വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ തന്റെ ജോലി മാറ്റിവെച്ചു. "ഉറക്കം സുഖമായിരുന്നോ സെഹ്‌റ?" അവൻ ചോദിച്ചു. അവന്റെ സ്വരത്തിൽ ഇപ്പോൾ ആ പഴയ പരുക്കൻ ഭാവമില്ല. "അതെ... പക്ഷേ എനിക്ക് ഇത്രയും വലിയ സൗകര്യങ്ങൾ വേണ്ടായിരുന്നു സെയ്ദ് ഇക്കാ," അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "നീ എനിക്ക് തരുന്ന സമാധാനത്തിന് പകരമായി ഇതൊന്നും ഒന്നുമല്ല. വാ, നമുക്ക് പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിക്കാം." ഭക്ഷണത്തിനിടയിൽ അവർ അധികം സംസാരിച്ചില്ലെങ്കിലും, അവരുടെ കണ്ണുകൾ പലപ്പോഴും പരസ്പരം ഉടക്കി. സെയ്ദ് അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു. ലളിതമായ വസ്ത്രധാരണമാണെങ്കിലും അവളുടെ ആ പച്ചക്കണ്ണുകൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള പ്രഭാവലയം അവനെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു. അന്നുച്ചയ്ക്ക് സെഹ്‌റ തന്റെ തയ്യൽ ജോലിയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. സെയ്ദ് അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് വന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ പട്ടുപോലെയുള്ള ചുവന്ന ഒരു തുണിയുണ്ടായിരുന്നു. "ഇത്..." അവൻ അത് അവൾക്ക് നീട്ടി. "ഇതുകൊണ്ട് എനിക്കൊരു കുർത്ത തുന്നി തരാമോ? പക്ഷേ ഇതിൽ ഒരു പ്രത്യേകത വേണം. ഇതിന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ നിന്റെ തുന്നലുകൾ കൊണ്ട് ഒരു സംരക്ഷണം തീർക്കണം." സെഹ്‌റ പുഞ്ചിരിച്ചു. "തുന്നലുകൾക്ക് എങ്ങനെയാണ് സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുക?" "നിന്റെ കൈകൾ ചലിക്കുമ്പോൾ അവിടെ ഒരു പ്രാർത്ഥനയുണ്ട് സെഹ്‌റ. അത് എനിക്ക് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്," സെയ്ദ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു പറഞ്ഞു. ആ നിമിഷം അവരുടെ ഇടയിലുള്ള അകലം കുറഞ്ഞു. സെയ്ദ് അവളുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. അവന്റെ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു വൈദ്യുതാഘാതം ഏറ്റതുപോലെ സെഹ്‌റ വിറച്ചുപോയി. എന്നാൽ ആ സന്തോഷം അധികനേരം നീണ്ടുനിന്നില്ല. പെട്ടെന്ന് സെയ്ദിന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. അവന്റെ മുഖം വിളറി. "ഷഹബാസ്!" സെയ്ദ് പല്ലിറുമ്മിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഫോണിന്റെ മറുതലയ്ക്കൽ ഷഹബാസിന്റെ പരിഹാസം നിറഞ്ഞ ചിരിയായിരുന്നു. "സെയ്ദ്, നീ നിന്റെ പുതിയ 'മരുന്നിനെ' ബംഗ്ലാവിൽ എത്തിച്ച വിവരം ഞാൻ അറിഞ്ഞു. പക്ഷേ ഓർത്തു വെച്ചോ, അടുത്ത പൗർണ്ണമി രാത്രി വെറുമൊരു ചന്ദ്രോദയമായിരിക്കില്ല. നിന്റെ ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യവും നിന്റെ ആ പെണ്ണും എന്റെ കൈകളിൽ ഇരിക്കും." സെയ്ദ് ഫോൺ ദേഷ്യത്തോടെ എറിഞ്ഞുടച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും സ്വർണ്ണനിറമായി മാറാൻ തുടങ്ങുന്നത് കണ്ട് സെഹ്‌റ ഓടിവന്ന് അവന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു. "സെയ്ദ് ഇക്കാ... ശാന്തനാകൂ. ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്," അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു മന്ത്രിച്ചു. സെഹ്‌റയുടെ ആ സ്പർശനത്തിൽ സെയ്ദിന്റെ ഉള്ളിലെ കൊടുങ്കാറ്റ് അടങ്ങി. പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഭയം വളർന്നു. തന്നെ തകർക്കാൻ ഷഹബാസ് സെഹ്‌റയെ ഉപദ്രവിക്കുമോ? അവളെ സംരക്ഷിക്കാൻ തന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വന്യമൃഗത്തെ തനിക്ക് തോൽപ്പിക്കേണ്ടി വരും. തുടരും...... 🔥🤍 #ട്രെൻഡിംഗ് #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #നോവൽ #😍 ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം സ്റ്റോറീസ്