നിഴലായി വന്നവൾ വിധി എഴുതിയ ഒരു അപൂർവ പ്രണയം... 🖤 Part 18 ഓഫീസിന്റെ പ്രധാന കവാടം കടന്ന്... ശരത്ചന്ദ്രനോടൊപ്പം വൃന്ദ അകത്തേക്ക് നടന്നു. "Good morning, Sir." ജീവനക്കാർ ഒരുമിച്ച് അഭിവാദ്യം ചെയ്തു. "Morning..." ശരത്ചന്ദ്രൻ പതിവുപോലെ പുഞ്ചിരിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂടെ നടന്നുവരുന്ന വൃന്ദയെ കണ്ടപ്പോൾ... എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ ഒരു നിമിഷം അവളിലേക്ക് നീണ്ടു. ശരത്ചന്ദ്രൻ ചുരുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു. "Everyone..." "Meet my wife... Vrinda." "From today, she'll be handling the reception." "Good morning, Ma'am." "Welcome, Ma'am." വൃന്ദ ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ എല്ലാവരെയും നോക്കി. "Good morning..." അപ്പോഴാണ് വിഷ്ണു അങ്ങോട്ട് വന്നത്. "Morning..." ശരത്ചന്ദ്രൻ തലയാട്ടി. വിഷ്ണു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വൃന്ദയുടെ അടുത്ത് നിന്നു. "ഇവളെ എല്ലാവർക്കും അറിയാമെന്നറിയാം..." "എന്നാലും ഒരു ഫോർമാലിറ്റിക്ക് പറഞ്ഞേക്കാം..."😄 "ഇവൾ ശരത് സാറിന്റെ wife മാത്രമല്ല..." "എന്റെ അനിയത്തി കൂടിയാണ്." "ഇവളുടെ ആദ്യ ദിവസമാണ്..." "അതുകൊണ്ട് എല്ലാരും support ചെയ്യണം." "Sure, Sir." എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും... കൈയിൽ ഒരു ഫയലുമായി ഒരു യുവതി അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. "Good morning, Sir." "Morning, Anjali." ശരത്ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു. "വൃന്ദ..." "ഇത് അഞ്ജലി." "My P.A." അഞ്ജലി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വൃന്ദയ്ക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി. "Hello, Ma'am." "Welcome to the team." "Thank you."☺️ വൃന്ദയും പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈ കൊടുത്തു. "Sir..." "Ten thirty meeting-ന്റെ file." "Okay." ഫയൽ ശരത്ചന്ദ്രന് കൈമാറിയ ശേഷം... അഞ്ജലി തന്റെ ജോലിയിലേക്ക് നടന്നു. "വാ..." ശരത്ചന്ദ്രൻ വൃന്ദയെ നോക്കി. "ഓഫീസ് ഒന്ന് കാണിച്ചുതരാം." --- ഓരോ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റും കടന്നുപോകുമ്പോൾ... ശരത്ചന്ദ്രൻ ചുരുക്കത്തിൽ പരിചയപ്പെടുത്തി. "Accounts..." "HR..." "Finance..." ഓരോരുത്തരും ആദരവോടെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവരെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു. അവസാനം... അദ്ദേഹം തന്റെ കേബിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. "Come in." വൃന്ദ അകത്തേക്ക് കയറി. വിശാലമായ കേബിൻ... ഒരു വശം മുഴുവൻ ഗ്ലാസ് ജനൽ... ഭംഗിയായി ക്രമപ്പെടുത്തിയ മേശ... അതിനുമുകളിൽ ലാപ്ടോപ്പും കുറച്ച് ഫയലുകളും മാത്രം. അവൾ ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി. "ഇവിടെയിരുന്നാണ് ഞാൻ കൂടുതലും work ചെയ്യുന്നത്." ശരത്ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു. പിന്നെ ലാപ്ടോപ്പ് അവൾക്ക് നേരെ തിരിച്ചു. "Reception software ആദ്യം മനസ്സിലാക്കിയാൽ..." "ബാക്കി work easy ആയിരിക്കും." വൃന്ദ അദ്ദേഹത്തിനരികിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. ശരത്ചന്ദ്രനും തൊട്ടടുത്ത കസേര വലിച്ചിട്ട് ഇരുന്നു. സ്ക്രീനിൽ software തുറന്ന്... ഓരോ option-ഉം അദ്ദേഹം ക്ഷമയോടെ പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. "Visitors details ഇവിടെ enter ചെയ്യണം." "Appointment list ഇവിടെ." "Call log ഇവിടെ." വൃന്ദ ഓരോന്നും ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടിരുന്നു. "ഇനി..." "നീ ഒന്ന് try ചെയ്ത് നോക്ക്." വൃന്ദ mouse-ൽ കൈവെച്ചു. സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട്... ഒരു നിമിഷം സംശയിച്ചു. "ഇത്...?" അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചു. ശരത്ചന്ദ്രൻ കുറച്ചുകൂടി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. സ്ക്രീനിലെ option കാണിക്കാൻ മുന്നോട്ട് ചാഞ്ഞതോടെ... അദ്ദേഹത്തിന്റെ തോളുകൾ... വൃന്ദയോട് വളരെ അടുത്തെത്തി. അറിയാതെ... അദ്ദേഹത്തിന്റെ പെർഫ്യൂമിന്റെ മൃദുവായ ഗന്ധം അവളെ തഴുകി. ഒരു നിമിഷം... വൃന്ദയുടെ ശ്രദ്ധ സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് മാറി. അവൾ മെല്ലെ മുഖമുയർത്തി. തൊട്ടരികിലിരുന്ന ശരത്ചന്ദ്രന്റെ മുഖം... വളരെ അടുത്തായിരുന്നു. ഗൗരവത്തോടെ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കുന്ന കണ്ണുകൾ... എന്തോ വിശദീകരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ചുണ്ടുകൾ... പക്ഷേ... അദ്ദേഹം പറയുന്നതൊന്നും അവൾ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകൾ... അറിയാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ തന്നെ ഉടക്കി നിന്നു. "വൃന്ദ..." അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവൾ ചിന്തകളിൽ നിന്ന് ഉണർന്നത്. "മ്മ്...?" "ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലല്ലോ..." അവൾ നാണത്തോടെ ചുണ്ടുകടിച്ചു. "സോറി..." "ഒന്നുകൂടി പറഞ്ഞുതരാമോ...?" ശരത്ചന്ദ്രൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. ഒന്നും പറയാതെ... അദ്ദേഹം മെല്ലെ അവളുടെ കൈയുടെ മുകളിലേക്ക് തന്റെ കൈ ചേർത്തുവെച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ... വൃന്ദയുടെ വിരലുകൾ ചെറുതായി വിറച്ചു. "ഇവിടെയാണ് click ചെയ്യേണ്ടത്." അദ്ദേഹം mouse പതിയെ നീക്കി. "പിന്നെ..." "ഈ option." അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ... വൃന്ദയുടെ ഹൃദയം മാത്രം... അസാധാരണ വേഗത്തിൽ മിടിക്കുകയായിരുന്നു. ശരത്ചന്ദ്രൻ കൈ പിൻവലിച്ച് എഴുന്നേറ്റു. "ഇനി ഒന്ന് try ചെയ്ത് നോക്ക്." വൃന്ദ പറഞ്ഞതുപോലെ ചെയ്തു. "Good..." "Fast learner ആണലോ ." വൃന്ദ ചിരിച്ചു. --- കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ്... റിസപ്ഷനിൽ ആദ്യ Visitor എത്തിയപ്പോൾ... വൃന്ദ ചെറിയൊരു ടെൻഷനോടെയാണ് സംസാരിച്ചത്. എന്നാൽ... അവൾ എല്ലാം കൃത്യമായി കൈകാര്യം ചെയ്തു. മീറ്റിംഗിലേക്ക് പോകുന്നതിനിടെ... ശരത്ചന്ദ്രൻ ഒരു നിമിഷം റിസപ്ഷനരികിൽ നിന്നു. "Everything okay...?" "Yes..." "Good." അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം മീറ്റിംഗ് ഹാളിലേക്ക് നടന്നു. --- ഉച്ചയ്ക്ക്... ശരത്ചന്ദ്രനും വിഷ്ണുവും വൃന്ദയും Directors' Dining Room-ലിരുന്നു ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. "ആദ്യ ദിവസം എങ്ങനെയുണ്ട്...?" വിഷ്ണു ചോദിച്ചു. "ആദ്യം നല്ല ടെൻഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നു ഏട്ടാ..." "ഇപ്പോൾ okay ആണ്." "Good..." വിഷ്ണു ചിരിച്ചു. ശരത്ചന്ദ്രൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞാൽ..." "ഈ ടെൻഷൻ ഒക്കെ മാറും." വൃന്ദയും പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി. --- വൈകുന്നേരം... ഓഫീസ് സമയം അവസാനിക്കാറായപ്പോൾ... ശരത്ചന്ദ്രൻ കേബിനിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു. റിസപ്ഷനിൽ ഇരുന്ന വൃന്ദയെ പോകാം എന്ന ഭാവത്തോടെ നോക്കി. അവൾ bag എടുത്ത് എഴുന്നേറ്റു. അപ്പോഴേക്കും വിഷ്ണുവും പുറത്തുവന്നു. "എനിക്ക് ഇന്ന് വേറെ ഒരു മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട്." "നിങ്ങൾ ഇറങ്ങുവല്ലേ." "അതേടോ." ശരത്ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു. "Bye ഏട്ടാ..." വൃന്ദ കൈവീശി. --- വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ... ശരത്ചന്ദ്രൻ ചോദിച്ചു. "ആദ്യ ദിവസം എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു...?" വൃന്ദ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് മെല്ലെ ചിരിച്ചു. "ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായി..." "Good." അതൊരു വാക്ക് മാത്രമായിരുന്നു. പക്ഷേ... ആ വാക്കിൽ... അവളുടെ ആദ്യ ദിവസത്തെ സന്തോഷം അംഗീകരിച്ച ഒരാളുടെ സംതൃപ്തിയുണ്ടായിരുന്നു. കാർ വീട്ടുമുറ്റത്ത് നിർത്തി വൃന്ദ അകത്തേക്ക് കയറിയതും... മീനാക്ഷി ഓടിയെത്തി. "വൃന്ദമ്മേ..." "ഓഫീസ് എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു...?" വൃന്ദ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "ഒരുപാട് വിശേഷങ്ങളുണ്ട്..." "എല്ലാം പറയാം വാ..." (തുടരും...) 🖤 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ

ഞാൻ ഇത് Part 9 ആയി കൂടുതൽ natural flow-ൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. വാർഡൻ 112-ലേക്ക് മാറ്റുന്നത്, 217-ൽ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത്, പുതിയ റൂമിൽ ആദ്യ രാത്രി അലീന കാണുന്ന സ്വപ്നം എന്നിവ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്. അപരിചിത (PART 9) "കാണുന്നതെല്ലാം സത്യമല്ല... വിശ്വസിക്കുന്നതെല്ലാം മിഥ്യയുമല്ല." ജോസഫ് അങ്കിളിനെ കണ്ട ശേഷം നാലുപേരും നേരെ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് മടങ്ങി. ഹോസ്റ്റലിന്റെ വരാന്തയിൽ എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ വാർഡൻ അവരെ വിളിച്ചു. "അലീന... ഒന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ." നാലുപേരും വാർഡന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. "ഇന്നലെ രാത്രി നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ കാര്യം ഞാൻ ആലോചിച്ചു." "217-ൽ കിടക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഇത്ര ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിൽ റൂം മാറിക്കോളൂ." "112 ഒഴിഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ട്." "ഇന്ന് തന്നെ അങ്ങോട്ട് മാറാം." അത് കേട്ടതും നാലുപേരുടെയും മുഖത്ത് ആദ്യമായി ഒരു ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു. "Thank you, മാം." വാർഡൻ ചിരിച്ചു. "വാ... ഞാനും കൂടെ വരാം." അഞ്ചുപേരും ഒരുമിച്ച് 217-ലേക്ക് നടന്നു. റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ... എല്ലാം പഴയതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു. കിടക്കകൾ... മേശ... ജനൽ... ഒന്നിനും ഒരു മാറ്റവുമില്ല. "കണ്ടോ..." വാർഡൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഇന്നലെ ഇത്ര പേടിച്ചിട്ട് ഇപ്പോൾ ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ." അനന്യയും ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "അതെ മാം..." പക്ഷേ അലീന മാത്രം മിണ്ടിയില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം ജനലിലേക്ക് നീങ്ങി. ആ രാത്രിയിൽ നീല ചുരിദാറിട്ട രൂപം നിന്ന അതേ സ്ഥലം... ഇപ്പോൾ അവിടെ ആരുമില്ല. "സാധനങ്ങൾ എടുത്തോളൂ." വാർഡൻ പറഞ്ഞതും എല്ലാവരും ഓരോ ബാഗുകളായി എടുത്തു. കുറച്ച് മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ റൂം പൂർണ്ണമായും ഒഴിഞ്ഞു. വാർഡൻ വാതിൽ പൂട്ടി. "ഇനി നിങ്ങൾ 112-ലാണ്." "എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി." "ശരി മാം." --- റൂം 112. 217-നെക്കാൾ വലുതായിരുന്നു. നല്ല വെളിച്ചം... നല്ല കാറ്റ്... "ഇതാണ് റൂം." "ഇനി എങ്കിലും സമാധാനമായിട്ട് ഒന്ന് ഉറങ്ങാം." നന്ദന പറഞ്ഞു. മീരയും ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "എനിക്കും അങ്ങനെ തോന്നുന്നു." പക്ഷേ... അലീന മാത്രം എന്തോ ആലോചിച്ച് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിന്നു. --- രാത്രി... ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തതും നാലുപേരും ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. ക്ഷീണം കാരണം എല്ലാവരും പെട്ടെന്ന് ഉറങ്ങി. അലീനയും അറിയാതെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു. --- അവൾ വീണ്ടും റൂം 217-ന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ചുറ്റും ആരുമില്ല. ഇടനാഴിയിൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന നിശ്ശബ്ദത. പതിയെ... റൂം 217-ന്റെ വാതിൽ സ്വയം തുറന്നു. അലീന അറിയാതെ അകത്തേക്ക് നടന്നു. ജനലിനരികിൽ... ആരോ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നീണ്ട മുടി... നീല ചുരിദാർ... അവൾ പതിയെ തിരിഞ്ഞു. അത്... വസുധ ആയിരുന്നു. മുഖം വിളറിയിരുന്നു. കഴുത്തിൽ കയർ മുറുകിയ പാടുകൾ. അവൾ അലീനയെ നോക്കി പതിയെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരി കണ്ടതും അലീനയുടെ ശരീരം മുഴുവൻ വിറച്ചു. വസുധ ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വന്നു. ശേഷം പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു... "നീങ്ക എൻകിട്ട തന്നേ വരുവീങ്ക..." (നിങ്ങൾ എന്റെ അടുത്തേക്ക് തന്നെ വരും ) അലീന അനങ്ങാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. വസുധ വീണ്ടും ചിരിച്ചു. "വരലൈനാ..." (വന്നില്ലെങ്കിൽ ) അവളുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപത്തിലേക്ക് മാറി. കണ്ണുകൾ ചുവന്ന് രക്തം നിറഞ്ഞു. ശബ്ദം കനത്തു. "നാൻ... ഉങ്കളെ വര വെപ്പേൻ..." (ഞാൻ നിങ്ങളെ വരുത്തിക്കും ) അതും പറഞ്ഞ് വസുധ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "ഹാ... ഹാ... ഹാ... ഹാ...!" ആ ചിരി നാലുപാടും മുഴങ്ങി. "ആആആ...!" അലീന ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഞെട്ടിയുണർന്നു. ശരീരം മുഴുവൻ വിയർപ്പിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു. കിതച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. അനന്യയും മീരയും നന്ദനയും അവളുടെ നിലവിളി കേട്ട് ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. "അലീനേ..." "എന്നാടി?" "എന്നാ പറ്റി?" അലീന ഒന്നും പറയാതെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൊണ്ട് വാതിലിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. നാലുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരുമിച്ച് അങ്ങോട്ട് നീങ്ങി... തുടരും...🖤 #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

നിഴലായി വന്നവൾ വിധി എഴുതിയ ഒരു അപൂർവ പ്രണയം... 🖤 Part 17 ആ വീട്ടിലെ പ്രഭാതങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ പഴയ നിശ്ശബ്ദതയുണ്ടായിരുന്നില്ല. "വൃന്ദമ്മേ..." എന്ന മീനാക്ഷിയുടെ വിളിയും... "മോളേ..." എന്ന സാവിത്രിയമ്മയുടെ സ്നേഹമുള്ള ശബ്ദവും... ആ വീട്ടിലെ ഓരോ ദിവസത്തിന്റെയും ഭാഗമായി മാറിയിരുന്നു. രാവിലെ മീനാക്ഷിയെ സ്കൂളിലേക്ക് ഒരുക്കുന്നതും... ടിഫിൻ തയ്യാറാക്കുന്നതും... സാവിത്രിയമ്മയോടൊപ്പം അടുക്കളയിലെ ജോലികൾ നോക്കുന്നതുമെല്ലാം... ഇപ്പോൾ വൃന്ദയുടെ ദിനചര്യയായിരുന്നു. ആദ്യമൊക്കെ മടിച്ചുനിന്നിരുന്ന വൃന്ദ... ഇപ്പോൾ ആ വീട്ടിലെ ഓരോരുത്തരുടെയും മനസ്സിൽ ഇടം നേടിയിരുന്നു. ശരത്ചന്ദ്രനും... രാവിലെ ഓഫീസിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ... "ഞാൻ ഇറങ്ങുവാ..." എന്ന് പറഞ്ഞേ ഇറങ്ങാറുള്ളൂ. വൈകുന്നേരം തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ... അറിയാതെ തന്നെ... "വൃന്ദ..." എന്നൊരു വിളി വീട്ടിനുള്ളിൽ മുഴങ്ങാതിരിക്കാറില്ല. --- ഓഫീസിൽ... ഫയലുകൾ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ശരത്ചന്ദ്രന്റെ കേബിനിലേക്ക് വിഷ്ണു കയറി വന്നു. "സർ..." "മ്മ്...?" "റിസപ്ഷനിലെ അനിത ഇന്നലെ resign ചെയ്തായിരുന്നു." "അതുകൊണ്ട് ഒരു vacancy ഉണ്ട്." ശരത്ചന്ദ്രൻ ഫയൽ അടച്ച് വിഷ്ണുവിനെ നോക്കി. "HR പറഞ്ഞിരുന്നു." വിഷ്ണു ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച ശേഷം പറഞ്ഞു. "പുതിയ ആളെ എടുക്കുന്നതിന് പകരം..." "വൃന്ദയെ നോക്കിയാലോ?" ശരത്ചന്ദ്രൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "Actually..." "ഞാനും അതുതന്നെയാ വിചാരിച്ചത്." "നീ ഒരു കാര്യം ചെയ് വൈകിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് വാ എന്റെ കൂടെ നമുക്ക് നേരിട്ട് അവളോട് ചോദിക്കാം." "അവൾക്ക് താൽപര്യമുണ്ടെങ്കിൽ..." "Monday മുതൽ join ചെയ്യിക്കാം." "ഹാ ശരി." വിഷ്ണു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. --- വൈകുന്നേരം... ശരത്ചന്ദ്രനും വിഷ്ണുവും ഒരുമിച്ചാണ് വീട്ടിലെത്തിയത്. "വിഷ്ണു അങ്കിളോ..." മീനാക്ഷി ഓടിവന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു. "ഹോ..." "ഇന്ന് നല്ല സന്തോഷത്തിലാണല്ലോ." വിഷ്ണു അവളെ കളിയാക്കി. എല്ലാവരും ഹാളിൽ ഇരുന്ന് ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് ഓരോ വിശേഷങ്ങൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴാണ്... ശരത്ചന്ദ്രൻ വൃന്ദയെ നോക്കിയത്. "വൃന്ദേ..." "മ്മ്...?" "ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ടായിരുന്നു." "പറയൂ..." "ഓഫീസിൽ റിസപ്ഷനിൽ ഒരു vacancy ഉണ്ട്." "ഇന്ന് അതിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ വിഷ്ണുവുമായി സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു." "അപ്പോ..." "ആ പോസ്റ്റിലേക്ക് നിന്നെ എടുത്താലോ എന്ന് ഞങ്ങൾ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു." വൃന്ദ അതിശയത്തോടെ രണ്ടുപേരെയും നോക്കി. "ഞാനോ...?" വിഷ്ണു പുഞ്ചിരിച്ചു. "അതെ." "നിനക്ക് താൽപര്യമുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം." വൃന്ദ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു. പിന്നെ മെല്ലെ പറഞ്ഞു. "സത്യം പറഞ്ഞാൽ..." "ഞാനും ഒരു ജോലി നോക്കണമെന്ന് കുറച്ച് ദിവസമായി ആലോചിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു." "പക്ഷേ എവിടെ നിന്ന് തുടങ്ങണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു." "ശരത്തേട്ടനും വിഷ്ണുവേട്ടനും കുഴപ്പമില്ലെങ്കിൽ..." "ഞാൻ OK ആണ്." "Try ചെയ്ത് നോക്കാം." വിഷ്ണു സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു. "That's good." "ബാക്കി ഒക്കെ പതിയെ പഠിച്ചോളും." ശരത്ചന്ദ്രൻ മെല്ലെ തലയാട്ടി. "എന്നാ തീരുമാനമായി." "Monday മുതൽ ഓഫീസിലേക്ക് വന്നോളൂ." "ബാക്കി formalities ഒക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം." വൃന്ദ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് "Okay..." --- തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ... ഒരു സിംപിൾ കോട്ടൺ സാരി ധരിച്ച്... മുടി ഭംഗിയായി പിന്നിലേക്ക് കെട്ടി... സിന്ദൂരവും താലിയും മാത്രം അണിഞ്ഞ്... ചെറിയൊരു പരിഭ്രമത്തോടെയായിരുന്നു വൃന്ദ താഴേക്ക് വന്നത്. സാവിത്രിയമ്മ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. "നല്ല ഭംഗിയുണ്ട് മോളേ." മീനാക്ഷി ഓടിവന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "All the best വൃന്ദമ്മേ..." വൃന്ദ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു. അപ്പോഴേക്കും... ഓഫീസിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി ശരത്ചന്ദ്രനും താഴേക്ക് വന്നു. ഒരു നിമിഷം... അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ വൃന്ദയിൽ പതിഞ്ഞു. "Ready ആണോ...?" അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. "മ്മ്..." വൃന്ദ ചെറുചിരിയോടെ തലയാട്ടി. ശരത്ചന്ദ്രൻ കാറിന്റെ കീ എടുത്തു. "എന്നാ പോവാം." വൃന്ദ സാവിത്രിയമ്മയെയും മീനാക്ഷിയെയും നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. പിന്നെ... ശരത്ചന്ദ്രനോടൊപ്പം ഓഫീസിലേക്ക് എത്തി... (തുടരും...) 🖤 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

നിഴലായി വന്നവൾ വിധി എഴുതിയ ഒരു അപൂർവ പ്രണയം... 🖤 Part 16 മുറിയിലേക്ക് കയറിയ ശേഷം... വൃന്ദ പതിയെ വാതിൽ അടച്ചു. ശരത്ചന്ദ്രൻ കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. ഷർട്ടിന്റെ കൈകൾ ഒന്നുകൂടി മുകളിലേക്ക് മടക്കിവെച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. മുഖത്ത് നല്ല ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നു. മദ്യത്തിന്റെ നേരിയ ഗന്ധവും ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. വൃന്ദ ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന് മുടി കെട്ടി വയ്ച്ചു. മുറിയിലാകെ കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദത മാത്രം. പുറത്ത് മഴ വീണ്ടും ചെറുതായി ചാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ്... "വൃന്ദ..." ശരത്ചന്ദ്രൻ വിളിച്ചത്. "മ്മ്..." അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "ഇന്ന് ഓഫീസിൽ..." "എല്ലാവരും നിന്നെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചിരുന്നു." വൃന്ദ അതിശയത്തോടെ നോക്കി. "എന്നെക്കുറിച്ചോ...?" "മ്മ്..." "നിന്നെ എപ്പോഴാ ഓഫീസിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത്?' എന്നായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും ചോദ്യം." "'ഒരു ദിവസം എല്ലാവർക്കും പരിചയപ്പെടുത്തണം' എന്നും പറഞ്ഞു." വൃന്ദയുടെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "അപ്പോ..." "കൊണ്ടുപോകുമോ...?" "നോക്കാം..." "ഒരു ദിവസം കൊണ്ടുപോകാം." അദ്ദേഹം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. വീണ്ടും കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദത. ശരത്ചന്ദ്രൻ കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് തലയിണ എടുത്തു. "എവിടേക്കാ...?" വൃന്ദ ചോദിച്ചു. "സോഫയിൽ കിടക്കാം." "വേണ്ട..." "കട്ടിലിൽ തന്നെ കിടന്നോളൂ." അദ്ദേഹം അവളെ ഒന്ന് നോക്കി. അപ്പോ നീ എവിടെ കിടക്കും? ഞാനും കട്ടിലിൽ തന്നെ കിടക്കും. ഇത്രയും വല്യ കട്ടിൽ ഉണ്ടായിട്ട് എന്തിനാ സോഫയിൽ പോയി കിടക്കുന്നെ. വേണേൽ ഇനിയും മൂന്നാല്പേർക് ഉള്ള സ്ഥലം ഉണ്ട് ഇതിൽ... ശരത് തലയിണ വീണ്ടും കട്ടിലിൽ വെച്ചു. "ഓ ശരി..." കിടക്കാൻ നേരം... പെട്ടെന്ന് അദ്ദേഹം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഒരു കാര്യം ..." "എന്താ...?" "ഉറക്കത്തിൽ..." "നിന്റെ കൈയും കാലുമൊന്നും എന്റെ മേലേക്ക് ഇട്ടേക്കരുത്." "ഇന്നലെ നിന്റെ വീട്ടിൽ വച് എന്തുവായിരുന്നു..." അതുകേട്ട് വൃന്ദയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. പക്ഷേ അത് പുറത്തുകാണിക്കാതെ അവൾ പറഞ്ഞു. "അത്..." "ചിലപ്പോൾ ഇട്ടുന്നൊക്കെ വരും." ശരത്ചന്ദ്രൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "മ്മ്..." അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞ് കട്ടിലിന്റെ ഒരറ്റത്ത് കിടന്നു. വൃന്ദയും മറുവശത്ത് കിടന്നു. ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തതോടെ... ജനലിലൂടെ കടന്നുവന്ന നിലാവെളിച്ചം മാത്രം മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു. "അന്ന് ഉറക്കം നടിച്ചതാണെന്ന് ശരത്തേട്ടന് ഇന്നും അറിയില്ല..." ആ ചിന്തയോടെ... അറിയാതെ...വൃന്ദയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ കള്ളച്ചിരി വന്നു. ആ രാത്രിയിൽ ഇരുവരും സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങി. ••• 🌅 ••• പുലർച്ചെ... അലാറം മുഴങ്ങുന്നതിന് മുൻപേ... വൃന്ദ ഉണർന്നു. അവൾ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് നോക്കിയപ്പോൾ... ശരത്ചന്ദ്രൻ നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. "പാവം..." അറിയാതെ അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. ഇന്നലെ രാത്രി വൈകിയും... ഓഫീസ് മീറ്റിംഗും...ഫ്രണ്ട്സ്ന്റെ ട്രീറ്റും... അതിന് പിന്നാലെ യാത്രയും... എല്ലാത്തിന്റെയും ക്ഷീണം ആ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവനെ ഉണർത്താതെ... വൃന്ദ പതിയെ ബാത്‌റൂമിലേക് നടന്നു. കുളിച് ഫ്രഷ് ആയി അടുക്കളയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ... സാവിത്രിയമ്മ ചായ തയാറാക്കുകയായിരുന്നു. "ഗുഡ് മോണിംഗ് അമ്മേ..." "ഗുഡ് മോണിംഗ് മോളേ..." വൃന്ദ പുഞ്ചിരിച്ചു. "മീനൂട്ടിയുടെ ടിഫിൻ ഞാൻ റെഡിയാക്കട്ടെ...?" സാവിത്രിയമ്മ സന്തോഷത്തോടെ അവളെ നോക്കി. "അത് ഞാൻ ചെയ്യാമെന്ന് വിചാരിച്ചതാ." "സാരമില്ല അമ്മേ..." "ഞാൻ ചെയ്തോളാം." അൽപ്പസമയത്തിനുള്ളിൽ... മീനാക്ഷിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള തക്കാളിച്ചോറും മുട്ട പൊരിച്ചതും സാലടും തയ്യാറായി. ടിഫിൻ ബോക്സും ബാഗും എല്ലാം റെഡിയാക്കി. അപ്പോഴേക്കും... മീനാക്ഷി കണ്ണും തിരുമ്മി അടുക്കളയിലേക്ക് വന്നു. "അയ്യോ..." "ഇന്ന് ഞാൻ വൈകിപ്പോയോ...?" അവൾ ചോദിച്ചതും... വൃന്ദ ചിരിച്ചു. "ഇന്ന് കുറച്ച് വൈകി." "സാരമില്ല വേഗം റെഡിയാവൂ." "ടിഫിൻ റെഡിയാണ്." "ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയതാ." അത് കേട്ട മീനാക്ഷിയുടെ മുഖം വിടർന്നു. "ആണോ...?" "എന്നാ ഇന്ന് ഞാൻ മുഴുവൻ കഴിക്കും." എല്ലാവരും ചിരിച്ചു. അപ്പോഴാണ്... മുറിയിൽ നിന്ന് ശരത്ചന്ദ്രൻ പുറത്തേക്ക് വന്നത്. മുടിയൊക്കെ അലങ്കോലമായി... ഉറക്കച്ചടവോടെ. അദ്ദേഹത്തെ കണ്ട സാവിത്രിയമ്മ ചിരിച്ചു. "എന്താ മോനെ..." "ഇന്ന് സൂര്യൻ ഉദിച്ചിട്ടാണോ എഴുന്നേറ്റത്...?" ശരത്ചന്ദ്രൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "കുറച്ച് വൈകിപ്പോയി അമ്മേ." സാവിത്രിയമ്മ കുറച്ചുനേരം അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ പതിയെ ചോദിച്ചു. "ഇന്നലെ..." "മദ്യപിച്ചിരുന്നോ നീ...?"🤨 ശരത്ചന്ദ്രൻ ഒരു നിമിഷം വൃന്ദയെ നോക്കി. പിന്നെ അമ്മയെ നോക്കി മെല്ലെ പറഞ്ഞു. "ഓ... ഇല്ല രണ്ട് പെഗ് മാത്രം..." "ഫ്രണ്ട്സിന്റെ നിർബന്ധിച്ചപ്പോ."🫣 സാവിത്രിയമ്മ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. "ശീലമാക്കണ്ട." "ഏയ്യ്...ഇല്ല അമ്മേ..." "ഇടയ്ക്കൊക്കെ അല്ലെ ഉള്ളു." സാവിത്രിയമ്മ പിന്നെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. വൃന്ദ മാത്രം... ശരത്ചന്ദ്രന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. അവനും അത് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം... ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഇടഞ്ഞു. അറിയാതെ... രണ്ടുപേരുടെയും ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. (തുടരും...) 💗 #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

അപരിചിത (PART 8) "കാണുന്നതെല്ലാം സത്യമല്ല... വിശ്വസിക്കുന്നതെല്ലാം മിഥ്യയുമല്ല." പിറ്റേന്ന് ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞതും നാലുപേരും നേരെ ലൈബ്രറിയിലേക്ക് നടന്നു. ആർക്കും പതിവുപോലെ സംസാരിക്കാൻ തോന്നിയില്ല. കുറച്ചുദൂരം നടന്ന ശേഷം അനന്യ പതിയെ ചോദിച്ചു. "ഡീ... നമുക്ക് ഇതൊക്കെ അന്വേഷിക്കാതിരുന്നാൽ പോരേ?" അലീന അവളെ നോക്കി. "ആ പെൺകുട്ടി ആരാണെന്ന് അറിയാതെ എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടില്ല." മീരയും നന്ദനയും ഒന്നും പറയാതെ അവരുടെ പിന്നാലെ നടന്നു. --- ലൈബ്രറിയിൽ അന്ന് തിരക്ക് കുറവായിരുന്നു. ജോസഫ് അങ്കിൾ പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കുകയായിരുന്നു. നാലുപേരെയും കണ്ടതും അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചു. "ആഹാ... വീണ്ടും വന്നോ?" "അതെ അങ്കിളേ." അലീന പറഞ്ഞു. "കുറച്ച് സംസാരിക്കാനുണ്ട്." അവരുടെ മുഖത്തെ ഗൗരവം കണ്ടതോടെ ജോസഫ് അങ്കിളിന്റെ ചിരി മാഞ്ഞു. "വാ... അങ്ങോട്ട് ഇരിക്കാം." ലൈബ്രറിയുടെ ഒരു മൂലയിലെ മേശയ്ക്ക് ചുറ്റും എല്ലാവരും ഇരുന്നു. കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഒടുവിൽ അലീനയാണ് സംസാരിച്ചത്. "അങ്കിളേ..." "ആ റൂമിൽ മരിച്ച പെൺകുട്ടിയുടെ പേര് എന്തായിരുന്നു?" ജോസഫ് അങ്കിൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി. പിന്നെ പതിയെ പറഞ്ഞു. "വസുധ സുബ്രഹ്മണ്യൻ." "തമിഴ്നാട്ടിൽ നിന്നുള്ള ഒരു തമിഴ് ബ്രാഹ്മണ കുടുംബത്തിലെ കുട്ടിയായിരുന്നു." "ഫസ്റ്റ് ഇയർ Bsc നഴ്സിംഗ്." "ഒരു പാവം കുട്ടി." "ആരോടും ഒരു വഴക്കും ഇല്ല." "എല്ലാവർക്കും അവളെ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു." മീര പതിയെ ചോദിച്ചു. "അവൾ ശരിക്കും ആത്മഹത്യ ചെയ്തതാണോ?" ജോസഫ് അങ്കിൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു. "പോലീസ് അങ്ങനെയാണ് പറഞ്ഞത്." "പക്ഷേ..." "എനിക്ക് ഇന്നും അത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല." "എന്തുകൊണ്ട് അങ്കിളേ?" നന്ദന ചോദിച്ചു. "അവൾ മരിക്കുന്നതിന് തലേദിവസം വരെ ഞാൻ അവളെ കണ്ടതാണ്." "ഇവിടെ..." "ഈ ലൈബ്രറിയിൽ." "'അങ്കിളേ... ഈ ബുക്ക് ഞാൻ വായിച്ചിട്ട് നാളെ തിരികെ തരാം' എന്ന് പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചുകൊണ്ടാണ് അന്ന് പോയത്." "അമ്മയെക്കുറിച്ചും..." "പഠനം കഴിഞ്ഞുള്ള സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചും..." "ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു." "ആ കുട്ടിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വിഷമം പോലും ഞാൻ അന്ന് കണ്ടില്ല." "പിറ്റേന്ന് രാവിലെയാണ്..." "അവൾ മരിച്ചെന്ന വാർത്ത." "അത് ആത്മഹത്യയാണെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് ഇന്നും വിശ്വസിക്കുന്നില്ല." നാലുപേരും കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. പിന്നെ അലീന പതിയെ പറഞ്ഞു. "അങ്കിളേ..." "ഞങ്ങൾ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞാൽ വിശ്വസിക്കുമോ?" "ആദ്യം കാര്യം പറയൂ." അലീന ആദ്യ ദിവസം മുതൽ നടന്നതെല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു. ജനലിന് പുറത്തുകണ്ട നീല ചുരിദാറിട്ട രൂപത്തെ... വാർഡന്റെ റൂമിലേക്ക് അത് കൈ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചതിനെ... ഫോണിൽ കണ്ട പഴയ ഫോട്ടോയെ... ആ ഫോട്ടോ അവരുടെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് പതിയെ മാഞ്ഞുപോയതിനെ... റൂം മാറാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ വാതിൽ തുറക്കാൻ പോലും കഴിയാതിരുന്നതിനെ... ഒന്നും മറച്ചുവെക്കാതെ എല്ലാം പറഞ്ഞു. എല്ലാം കേട്ടുകഴിഞ്ഞിട്ടും ജോസഫ് അങ്കിൾ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അദ്ദേഹം നാലുപേരുടെയും മുഖത്തേക്ക് മാറിമാറി നോക്കി. "നിങ്ങൾ..." "ഈ പറയുന്നതൊക്കെ നേരാണോ?" "അതെ അങ്കിളേ." മീര പറഞ്ഞു. "ഞങ്ങൾ നാലുപേരും ഒരുമിച്ചാണ് ഇതെല്ലാം അനുഭവിച്ചത്." ജോസഫ് അങ്കിൾ കസേരയിൽ നിന്ന് പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. "മക്കളേ..." "ഞാൻ ഭൂതപ്രേതങ്ങളിലൊന്നും അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുന്ന ആളല്ല." "പക്ഷേ..." "നിങ്ങളുടെ ഈ മുഖം കണ്ടാൽ എനിക്ക് മനസ്സിലാകും." "നിങ്ങൾ പറയുന്നതിലും എന്തോ സത്യം ഉണ്ടെന്ന്." "അതുകൊണ്ട് ഞാൻ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കണം." നാലുപേരും ആകാംക്ഷയോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി. "എത്രയും വേഗം ആ റൂം മാറണം." "ഇന്ന് തന്നെ വാർഡനോട് സംസാരിക്കൂ." "പിന്നെ..." "ഈ കാര്യത്തിന്റെ പിന്നാലെ ഇനി പോകരുത്." അലീന ചോദിച്ചു. "എന്തിനാ അങ്കിളേ?" ജോസഫ് അങ്കിൾ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു. "കാരണം എനിക്കറിയില്ല." "പക്ഷേ..." "നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ടപ്പോൾ..." "എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഓർത്ത് നല്ല പേടിയുണ്ട്." "നിങ്ങളുടെ സുരക്ഷയാണ് ഇപ്പോൾ ഏറ്റവും വലുത്." അപ്പോഴാണ് അലീന മറ്റൊരു ചോദ്യം ചോദിച്ചത്. "അങ്കിളേ..." "വസുധയ്ക്ക് ആരോടെങ്കിലും എന്തേലും affair ഉണ്ടായിരുന്നോ?" ജോസഫ് അങ്കിൾ പതിയെ തലയാട്ടി. "ഉണ്ടായിരുന്നു." "ആനന്ദ് കൃഷ്ണൻ." "കേരളത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു പയ്യൻ." "അന്ന് തൊട്ടടുത്ത മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ ഫൈനൽ ഇയർ എം.ബി.ബി.എസ് വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു." "വസുധ മരിച്ചപ്പോൾ പോലീസ് അന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായി അയാളെയും ചോദ്യം ചെയ്തിരുന്നു." "അങ്ങനെയാണ് എനിക്ക് അയാളെ പരിചയം." "പക്ഷേ..." "പോലീസിന് അയാളുടെ മേൽ സംശയിക്കാൻ ഒന്നും കിട്ടിയില്ല." അപ്പോഴേക്കും ലൈബ്രറിയുടെ വാതിലിനരികിൽ നിന്ന് ഒരു സ്റ്റാഫ് വന്ന് വിളിച്ചു. "ജോസഫേട്ടാ..." "ഹ...ദാ... വരുന്നു." ജോസഫ് അങ്കിൾ നടന്ന് പോകാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ രണ്ടടി നടന്ന ശേഷം വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു. "ഞാൻ പറഞ്ഞത് മറക്കരുത്." "എത്രയും വേഗം റൂം മാറണം." "രാത്രിയായാൽ നാലുപേരും ഒരുമിച്ചേ ഇരിക്കാവൂ." അതും പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം ലൈബ്രറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. നാലുപേരും കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. ഒടുവിൽ അലീന പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. "വാ..." "ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് പോകാം." തുടരും...🖤🖤🖤 #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📔 കഥ

അപരിചിത (PART 7) "കാണുന്നതെല്ലാം സത്യമല്ല... വിശ്വസിക്കുന്നതെല്ലാം മിഥ്യയുമല്ല." 217-ാം നമ്പർ റൂമിൽ നിന്ന് നാലുപേരും പേടിച്ചോടിയത് നേരെ വാർഡന്റെ റൂമിലേക്കായിരുന്നു. വാതിലിൽ ശക്തമായി മുട്ടിയതും വാർഡൻ ഉറക്കപ്പിച്ചോടെ വാതിൽ തുറന്നു. "എന്താ മക്കളേ? ഈ സമയത്ത്?" അലീനയ്ക്ക് ശരിക്കും സംസാരിക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. മീരയാണ് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞത്. "മാഡം... ഞങ്ങൾ റൂം മാറാൻ വേണ്ട സാധനങ്ങൾ എടുക്കാൻ പോയതായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് വാതിൽ തനിയെ അടഞ്ഞത്. പിന്നെ തുറക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ലൈറ്റ് മിന്നി... ഫാനും തനിയെ സ്പീഡായി... ഞങ്ങൾക്ക് അവിടെ നിൽക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല." വാർഡൻ ഒരു നിമിഷം നാലുപേരുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ഭയം വ്യക്തമായിരുന്നു. "വാ... നമുക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ പോയി നോക്കാം." വാർഡൻ മുന്നിലും നാലുപേരും പിന്നിലുമായി 217-ാം നമ്പർ റൂമിന്റെ മുന്നിലെത്തി. "ഇതാണല്ലേ?" "അതെ മാഡം..." വാർഡൻ വാതിലിന്റെ ഹാൻഡിൽ പിടിച്ചു. ക്ലിക്ക്... വാതിൽ വളരെ എളുപ്പത്തിൽ തുറന്നു. റൂമിനുള്ളിൽ എല്ലാം പഴയപടി. ലൈറ്റ് സാധാരണ പോലെ കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഫാൻ കറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനലും അടഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന പോലെ. വാർഡൻ റൂം മുഴുവൻ ഒന്ന് നോക്കി. പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് ചോദിച്ചു. "ഇവിടെയാണോ നിങ്ങൾക്ക് ഇത്രയും പ്രശ്നം ഉണ്ടായത്?" ആർക്കും ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അൽപസമയം മുമ്പ് നടന്നതെല്ലാം തെളിവില്ലാത്ത ഒരു കഥയായി മാറിയിരുന്നു. "ഇന്ന് രാത്രി എല്ലാവരും ഇവിടെ തന്നെ കിടന്നോളൂ. നാളെ രാവിലെ റൂം മാറ്റുന്ന കാര്യം നോക്കാം." അതും പറഞ്ഞ് വാർഡൻ നടന്നു. --- വാർഡൻ പോയതോടെ റൂമിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു. അനന്യ പതിയെ കട്ടിലിലിരുന്ന് പറഞ്ഞു. "ഡീ... ഇനി എനിക്ക് ഇവിടെ ഒരു നിമിഷം പോലും നിൽക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല." "പക്ഷേ ഇപ്പോൾ വേറെ വഴിയില്ല." മീര മറുപടി പറഞ്ഞു. നന്ദന ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾ അമ്മയെ വിളിച്ച് കുറച്ചുനേരം സംസാരിച്ചു. സംസാരിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും റൂമിന്റെ ഓരോ മൂലയിലേക്കും പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അലീന ബാഗിൽ നിന്ന് അമ്മ നൽകിയ ചെറിയ കുരിശ് എടുത്ത് കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ആ രാത്രിയിൽ നാലുപേരും ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തില്ല. ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ആർക്കും ഉറക്കം വന്നില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ അനന്യ ഓരോ തമാശ പറഞ്ഞ് അന്തരീക്ഷം മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും... ആർക്കും ചിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സമയം പതിയെ കടന്നുപോയി. റൂമിൽ കേൾക്കുന്നത് ഭിത്തിയിലെ ക്ലോക്കിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം. ടിക്ക്... ടിക്ക്... ടിക്ക്... അലീന വെറുതെ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കി. 2:17 അതേ നിമിഷം... ടിങ്... അവളുടെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു. റൂമിലെ നാലുപേരും ഒരേസമയം ഫോണിലേക്ക് നോക്കി. "ഈ സമയത്ത് ആരാ?" അനന്യ ചോദിച്ചു. സ്ക്രീനിൽ ഒരു Unknown Number. ഒരു ഫോട്ടോ മാത്രമായിരുന്നു വന്നത്. "തുറക്കണ്ട..." നന്ദന പതിയെ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ... അലീനയുടെ ഉള്ളിലെ കൗതുകം ഭയത്തേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു. അവൾ മെല്ലെ ഫോട്ടോ തുറന്നു. അത് കണ്ടതും അവളുടെ മുഖം വിളറി. "ഡീ... ഇത് നോക്കിയേ..." ഫോൺ മീരയുടെ കൈയിലേക്ക് നീട്ടി. മൂന്നുപേരും അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്ന് നിന്നു. അത്... 217-ാം നമ്പർ റൂമിന്റെ പഴയൊരു ഫോട്ടോയായിരുന്നു. റൂമിലെ ബെഡുകളും ജനലും മേശയും... എല്ലാം അതുപോലെ തന്നെ. ആദ്യം ഒന്നും അസ്വാഭാവികമായി തോന്നിയില്ല. പക്ഷേ... മീര പെട്ടെന്ന് സ്ക്രീനിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. "അലീന... ഒന്ന് സൂം ചെയ്തേ..." അലീന മെല്ലെ ഫോട്ടോ സൂം ചെയ്തു. അവസാനത്തെ ബെഡിൽ... നീല ചുരിദാർ ധരിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ മുടി മുഖത്തേക്ക് വീണതുകൊണ്ട് മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. റൂമിൽ ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അനന്യ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. "ഇത്... രണ്ട് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ച ആ കുട്ടിയായിരിക്കുമോ...?" അലീന ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ ഫോട്ടോയുടെ താഴെയുള്ള വിവരങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി. 📅 14 ജൂലൈ 2024 രണ്ട് വർഷം മുമ്പ് എടുത്ത ചിത്രം. അപ്പോഴേക്കും... അലീനയുടെ കൈയിലിരുന്ന ഫോൺ ഒന്ന് മിന്നി. അടുത്ത നിമിഷം... ആ ഫോട്ടോ സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് തനിയെ അപ്രത്യക്ഷമായി...! (തുടരും...) #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

നിഴലായി വന്നവൾ വിധി എഴുതിയ ഒരു അപൂർവ പ്രണയം... 🖤 Part 15 വൃന്ദയുടെ വിരലുകൾ അറിയാതെ വിറച്ചു. കൈയിലിരുന്ന ചെറിയ ഫോട്ടോയിലേക്ക് അവൾ വീണ്ടും നോക്കി. അതിൽ... ശരത്ചന്ദ്രൻ... അയാളുടെ തോളിൽ ചാരി നിൽക്കുന്ന ദീപ്തിയും. ഇരുവരുടെയും മുഖത്ത് നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി. ആ ഫോട്ടോ കണ്ട നിമിഷം... വൃന്ദയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മെല്ലെ മാഞ്ഞു. എന്തുകൊണ്ടെന്നറിയില്ല... അവളുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ഭാരമിറങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി. ആ പഴയ ചിത്രത്തിൽ നിറഞ്ഞ സന്തോഷം... ഇന്നത്തെ ശരത്ചന്ദ്രന്റെ നിശ്ശബ്ദ ജീവിതവുമായി ഒട്ടും ചേർന്നുനിൽക്കുന്നതായിരുന്നില്ല. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ... വൃന്ദ ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. "വൃന്ദ..." പെട്ടെന്ന് കേട്ട ശരത്ചന്ദ്രന്റെ വിളിയിൽ അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ വൃന്ദയുടെ കൈയിലിരുന്ന ഫോട്ടോയിലേക്ക് പതിഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം... മുഖത്ത് എന്തോ മിന്നിമറഞ്ഞു. പിന്നെ പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. വൃന്ദ വേഗം ഫോട്ടോ നീട്ടി. "സോറി..." "പേഴ്സ് താഴെ കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എടുത്തതാ..." "അപ്പോഴാണ്... ഈ ഫോട്ടോ വീണത്." ശരത്ചന്ദ്രൻ ഒന്നും പറയാതെ ഫോട്ടോ വാങ്ങി. അതിലൊന്ന് നോക്കി. ചുണ്ടിൽ മങ്ങിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ... ആ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞത് വേദന മാത്രമായിരുന്നു. "ഈ ഫോട്ടോ..." അദ്ദേഹം പതിയെ പറഞ്ഞു. "എപ്പോഴും എന്റെ കൂടെയുണ്ട്." വൃന്ദ നിശ്ശബ്ദമായി കേട്ടുനിന്നു. "പേഴ്സ് പലതവണ മാറി..." "ഫോൺ മാറി..." "കാറും മാറി..." "പക്ഷേ..." "ഇത് മാത്രം മാറ്റാൻ എനിക്ക് ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല." അറിയാതെ വൃന്ദയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നീണ്ടു. "ദീപ്തി... ദീപ്തിച്ചേച്ചിയെ..." അവൾ ഒന്ന് മടിച്ചു. "ഒരുപാട് മിസ് ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലേ...?" ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ... ശരത്ചന്ദ്രൻ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അദ്ദേഹം മെല്ലെ ജനലരികിലേക്ക് നടന്നു. പുറത്ത് ചെറിയ മഴ വീണ്ടും ആരംഭിച്ചിരുന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ മുറ്റത്ത് വീഴുന്ന ശബ്ദം മാത്രം. അത് കേട്ടുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "മിസ് ചെയ്യാൻ..." "ആദ്യം മറക്കണമല്ലോ..." "ഞാൻ ഇന്നുവരെ മറന്നിട്ടില്ല." ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ... വൃന്ദയ്ക്ക് എന്തോ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി. "അവൾ പോയ ദിവസം..." "എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പകുതി കൂടെയായിരുന്നു പോയത്." "പിന്നെ..." "മീനൂട്ടിക്ക് വേണ്ടിയാണ് ജീവിച്ചത്." "അവളില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ..." "ഞാൻ എങ്ങനെയായേനെ എന്ന് പോലും അറിയില്ല." വൃന്ദയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ആദ്യമായാണ്... ശരത്ചന്ദ്രന്റെ മനസ്സിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന വേദന അവൾ ഇത്ര അടുത്ത് കാണുന്നത്. "ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയല്ലേ പറ്റു..." അദ്ദേഹം ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "എല്ലാവരും അങ്ങനെ പറഞ്ഞു." "ഞാനും ശ്രമിച്ചു." "പക്ഷേ..." "ചില ഓർമ്മകൾ..." "മുന്നോട്ട് പോകാൻ സമ്മതിക്കില്ല." ആ വാക്കുകൾക്ക് ശേഷം വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത. അത് ഭേദിച്ചത് വൃന്ദയായിരുന്നു. "ശരത്തേട്ടാ..." "ഭക്ഷണം തണുത്തുപോകും." ശരത്ചന്ദ്രൻ അവളെ നോക്കി. മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു. "വാ..." രണ്ടുപേരും ഡൈനിംഗ് ടേബിളിലിരുന്നു. വൃന്ദ ഓരോ വിഭവവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് വിളമ്പി. "മതി..." അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിട്ടും... "കുറച്ചുകൂടി കഴിക്കണം." എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ വീണ്ടും കറി ഒഴിച്ചു. അത് കണ്ട ശരത്ചന്ദ്രൻ അറിയാതെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. "ഇന്ന് ആദ്യമായിട്ടാണ്..." "ആരെങ്കിലും എന്നെ ഇങ്ങനെ നിർബന്ധിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിപ്പിക്കുന്നത്." ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് വൃന്ദയും ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "അമ്മ പറഞ്ഞിരുന്നു..." "ജോലി തിരക്കാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ശരത്തേട്ടൻ ഭക്ഷണം പോലും സമയത്തിന് കഴിക്കാറില്ലെന്ന്." "അതുകൊണ്ടാ..." ശരത്ചന്ദ്രൻ മറുപടിയായി ഒന്ന് മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു. പക്ഷേ... അറിയാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ ആശ്വാസം നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആ വീട്ടിൽ... വീണ്ടും ആരോ ഒരാൾ... തന്നെ കാത്തിരിക്കാനും... ഭക്ഷണം കഴിച്ചോയെന്ന് ചോദിക്കാനും തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആ രാത്രി... വൃന്ദയ്ക്കും ഉറക്കം വന്നില്ല. ശരത്ചന്ദ്രന്റെ കൈയിലിരുന്ന ആ ചെറിയ ഫോട്ടോ... അതും... അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട മായാത്ത വേദനയും... വീണ്ടും വീണ്ടും അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. (തുടരും...) 🖤 #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

നിഴലായി വന്നവൾ വിധി എഴുതിയ ഒരു അപൂർവ പ്രണയം... 🖤 Part 14 വൃന്ദയും ശരത്ചന്ദ്രനും മടങ്ങിയുള്ള യാത്രയിലായിരുന്നു. രാവിലെ പെയ്ത മഴയ്ക്ക് ശേഷം... റോഡരികിലെ മരങ്ങളിലെ ഇലകളിൽ മഴത്തുള്ളികൾ ഇപ്പോഴും തങ്ങി നിന്നിരുന്നു. കാറിനുള്ളിൽ കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ശരത്ചന്ദ്രൻ പെട്ടെന്ന് കാർ റോഡരികിലെ ഒരു ഐസ്ക്രീം പാർലറിന് മുന്നിൽ നിർത്തിയത്. വൃന്ദ അത്ഭുതത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി. "എന്താ..?" "ഒന്നുമില്ല." "മീനൂന് ബട്ടർസ്കോച്ച് ഐസ്ക്രീം ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണ്." "തിരിച്ചു വരുമ്പോ വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വരാം എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു." വൃന്ദ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി. രണ്ടുപേരും കടയിലേക്ക് നടന്നു. "ചേട്ടാ... ഒരു ബട്ടർസ്കോച്ച് ഫാമിലി പാക്ക്." ശരത്ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു. ഐസ്ക്രീം വാങ്ങി കാറിൽ കയറിയ ശേഷം... വൃന്ദ മെല്ലെ ചോദിച്ചു. "മീനൂന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളൊക്കെ അറിയാല്ലേ..." ശരത്ചന്ദ്രൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "അവളുടെ കാര്യം വരുമ്പോൾ ഒന്നും മറക്കാറില്ല." "അല്ലെങ്കിൽ വീട്ടിൽ കയറാൻ സമ്മതിക്കില്ല അവള്." അത് കേട്ട് വൃന്ദ അറിയാതെ ചിരിച്ചു. കാറിനുള്ളിലെ നിശ്ശബ്ദതയും പതിയെ മാറി. കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ്... വൃന്ദ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു. "ഇന്നലെ വീട്ടിൽ എല്ലാർക്കും ഭയങ്കര സന്തോഷം ആയിരുന്നു." "മ്മ്..." "ഇടയ്ക്കൊക്കെ നമ്മുക്ക് പോകാം." ശരത്ചന്ദ്രൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. ആ മറുപടി കേട്ട് വൃന്ദയുടെ മനസ്സും നിറഞ്ഞു. വീട്ടിലെത്തിയതും... "അച്ഛാ..." എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് മീനാക്ഷി ഓടിവന്നു. ശരത്ചന്ദ്രൻ കൈയിലിരുന്ന കവർ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. "ഇതാ..." "ബട്ടർസ്കോച്ച്...!" മീനാക്ഷിയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് വിടർന്നു. "താങ്ക്യൂ അച്ഛാ..." അവൾ സന്തോഷത്തോടെ ശരത്ചന്ദ്രനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അത് കണ്ട വൃന്ദ അറിയാതെ ചിരിച്ചു. "വൃന്ദമ്മേ... വാ..." "നമുക്കും കഴിക്കാം." "വരാം..." സാവിത്രിയമ്മയും അവരോടൊപ്പം ചേർന്നു. ഐസ്ക്രീം കഴിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാവരും കുറച്ചുനേരം വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ശരത്ചന്ദ്രന്റെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്തത്. അദ്ദേഹം ഫോൺ എടുത്തു. "ഹലോ..." കുറച്ചുനേരം ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ട ശേഷം... "ശരി... ഞാൻ എത്താം." എന്ന് പറഞ്ഞ് ഫോൺ വച്ചു. "എന്താ മോനെ?" സാവിത്രിയമ്മ ചോദിച്ചു. "ഒരു മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട് അമ്മേ." "ഇപ്പോൾ തന്നെ പോകണം." "ഇപ്പോഴോ?" "അതെ... കുറച്ച് അത്യാവശ്യമാണ്." അദ്ദേഹം മുറിയിലേക്ക് പോയി വസ്ത്രം മാറി. ഇറങ്ങാൻ നേരം... "അമ്മേ... ഞാൻ വരാൻ കുറച്ച് വൈകും." "നിങ്ങളാരും കാത്തിരിക്കണ്ട." "ശരി മോനെ." വൃന്ദയെ നോക്കി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "ഉറക്കം വന്നാൽ താൻ കിടന്നോളൂ." "എന്നെ കാത്തിരിക്കണ്ട." വൃന്ദ മെല്ലെ തലയാട്ടി. "ശരി..." കാർ ഗേറ്റിന് പുറത്തേക്ക് മറഞ്ഞു. രാത്രി... സമയം പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മീനാക്ഷി ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. സാവിത്രിയമ്മയും മുറിയിലേക്ക് പോയി. "മോളേ..." "നീയും കിടന്നോളൂ." "ശരത്തേട്ടൻ വരട്ടെ അമ്മേ..." "വാതിൽ തുറന്നുകൊടുത്തിട്ട് ഞാൻ കിടന്നോളാം." സാവിത്രിയമ്മ പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി. "ശരി മോളേ..." ഹാളിൽ... ടിവി ഓണായിരുന്നെങ്കിലും... വൃന്ദയുടെ ശ്രദ്ധ അതിലായിരുന്നില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ ക്ലോക്കിലേക്കും... ഗേറ്റിലേക്കും അവൾ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 11:45 പിഎം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പുറത്ത് ഒരു കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും... വൃന്ദ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽ തുറന്നു. കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ശരത്ചന്ദ്രൻ പതിയെ അകത്തേക്ക് നടന്നു. മുഖത്ത് നല്ല ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നു. "ഉറങ്ങിയില്ലേ?" ഷൂ അഴിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. "ഇല്ല..." "കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു." ആ മറുപടി കേട്ട് ശരത്ചന്ദ്രൻ ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി. അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ... അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് നേരിയ മദ്യത്തിന്റെ ഗന്ധം വൃന്ദയ്ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൾ അറിയാതെ നെറ്റി ചുളിച്ചു. അത് മനസ്സിലായതുപോലെ ശരത്ചന്ദ്രൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഓഫീസിൽ ആദ്യമായിട്ടല്ലേ പോയത്." "ഫ്രണ്ട്സ് ട്രീറ്റ് ചോദിച്ച് വിട്ടില്ല." "ഒഴിവാക്കാൻ പറ്റിയില്ല." "രണ്ട് പെഗ് മാത്രം." വൃന്ദ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. "ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?" ശരത്ചന്ദ്രൻ ചോദിച്ചു. അവൾ മെല്ലെ തലയാട്ടി. "ഇല്ല..." "ശരത്തേട്ടൻ വന്നിട്ട് ഒരുമിച്ച് കഴിക്കാമെന്ന് കരുതി." ആ മറുപടി കേട്ട് ശരത്ചന്ദ്രൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു. പിന്നെ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "ഇനി ഇങ്ങനെ കാത്തിരിക്കണ്ട." "ഞാൻ വൈകിയാൽ സമയത്തിന് കഴിച്ചോളണം." വൃന്ദയും ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "ആദ്യം ഫ്രഷായി വാ..." "ഞാൻ ഭക്ഷണം എടുത്തുവെക്കാം." ശരത്ചന്ദ്രൻ അവളെ ഒരുനിമിഷം നോക്കി. "ശരി..." എന്ന് പറഞ്ഞ് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. വൃന്ദ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ ഭക്ഷണം എടുത്തുവെക്കുന്നതിനിടയിൽ... തറയിൽ ശരത്ചന്ദ്രന്റെ പേഴ്സ് കിടക്കുന്നത് അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അവൾ പതിയെ പേഴ്സ് എടുത്ത് മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ തിരിഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ്... അതിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ഫോട്ടോ താഴേക്ക് വീണത്. വൃന്ദ കുനിഞ്ഞ് അത് എടുത്തു. ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് അവളുടെ കണ്ണുകൾ പതിഞ്ഞ നിമിഷം... അവളുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മെല്ലെ മാഞ്ഞു. (തുടരും...) 🖤 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

നിഴലായി വന്നവൾ വിധി എഴുതിയ ഒരു അപൂർവ പ്രണയം... 🖤 Part 13 പിറ്റേന്ന് രാവിലെ... രാത്രി മുഴുവൻ പെയ്ത മഴ നിന്നിരുന്നു. ടിൻഷീറ്റിന്റെ വക്കിൽ നിന്ന് മഴത്തുള്ളികൾ ഇപ്പോഴും ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് തുറന്ന ജനലിലൂടെ പതിയെ മുറിയിലേക്ക് വീശിയെത്തി. വൃന്ദ മെല്ലെ കണ്ണുതുറന്നു. അരികിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ... ശരത്ചന്ദ്രൻ അപ്പോഴും നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി നടന്ന കാര്യം ഓർമ്മ വന്നതോടെ... അറിയാതെ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ശരത്ചന്ദ്രനെ ഒരുനിമിഷം നോക്കിനിന്ന ശേഷം... പതിയെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. --- അടുക്കളയിൽ... ശാരദയും അഞ്ജലിയും പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിന്റെ ഒരുക്കത്തിലായിരുന്നു. "എഴുന്നേറ്റോ മോളേ?" "ഹാ അമ്മേ..." "ഈ ചായ മോന് കൊണ്ടുകൊടുത്തേക്കേ." ശാരദ ചായ വൃന്ദയുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തു. ട്രേ വാങ്ങാൻ തുടങ്ങിയതും... അഞ്ജലി അവളെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "ഇത്ര നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റോ?" "മ്മ്..." "ഹും... കണ്ടിട്ട് വലിയ ക്ഷീണമൊന്നും തോന്നുന്നില്ലല്ലോ." വൃന്ദ നെറ്റി ചുളിച്ചു. "എന്ത് ക്ഷീണം?" അഞ്ജലി കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. "അത്... നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ?" ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടാണ് അഞ്ജലി ഉദ്ദേശിച്ചതെന്താണെന്ന് വൃന്ദയ്ക്ക് മനസ്സിലായത്. മുഖം നാണം കൊണ്ട് ചുവന്നു. കുറച്ചുനേരം മടിച്ചുനിന്ന ശേഷം അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു. "ചേച്ചി... ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ... അങ്ങനെയൊന്നും..." അഞ്ജലിയുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. "ശരിക്കും?" വൃന്ദ മെല്ലെ തലയാട്ടി. "ശരത്തേട്ടന്... കുറച്ച് സമയം വേണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു." അഞ്ജലി കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു. പിന്നെ വൃന്ദയുടെ തോളിൽ പതിയെ കൈവച്ചു. "അതിൽ തെറ്റൊന്നുമില്ല." "പക്ഷേ വൃന്ദേ..." "ഭാര്യയായിട്ട് നീയും കുറച്ചൊക്കെ മുന്നോട്ട് വരണം." "ഭർത്താവിന്റെ സ്നേഹം കാത്തിരുന്നാൽ മാത്രം പോരാ." "ചിലപ്പോഴൊക്കെ നമ്മളും ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വയ്ക്കണം." "അദ്ദേഹം ഓഫീസിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ ഒരു ചായ കൊടുത്തും ..." "കഴിച്ചോ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചും..." "ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ നീ അദ്ദേഹത്തെ ശ്രദ്ധിക്കൂ..." "അങ്ങനെ പതിയെ..." "സാറിന്റെ മനസ്സ് നിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നോളും." വൃന്ദ ആലോചനയോടെ തലയാട്ടി. "ശരി ചേച്ചി..." മ്മ്മ്.. ചെല്ല് ചായ ആറും. --- മുറിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ... ശരത്ചന്ദ്രൻ ജനലരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഫോൺ നോക്കുകയായിരുന്നു. "ചായ..." വൃന്ദ കപ്പ് നീട്ടി. "താങ്ക്സ്." അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിയോടെ അത് വാങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും ശാരദയുടെ വിളി വന്നു. "മോളേ... ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വാ." --- പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ്... "അമ്മേ... ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങട്ടെ." ശരത്ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു. "ഇടയ്ക്ക് ഇങ്ങോട്ടൊക്കെ വരണം മോനെ." "തീർച്ചയായും." ശാരദ വൃന്ദയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "സന്തോഷമായിട്ട് ജീവിക്കണം കേട്ടോ ." "മ്മ്..." --- കാറിന്റെ അടുത്ത്... ശരത്ചന്ദ്രൻ ശാരദയോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ സമയം നോക്കി വിഷ്ണു വൃന്ദയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "വൃന്ദ..." "മ്മ്... ചേട്ടാ?" "നീ ഒരു കാര്യം മാത്രം ഓർത്തുവെച്ചോളൂ." "സാറ് ആരുടെ വാക്കിനാണോ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വില കൊടുക്കുന്നത്..." "ആ ആൾ നീ ആയിരിക്കണം." വൃന്ദ സംശയത്തോടെ അവനെ നോക്കി. "ചേട്ടാ...?" വിഷ്ണു ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "അത് എങ്ങനെയെന്ന് ആവും." "സ്നേഹിച്ചാൽ മതി." "പതിയെ... പതിയെ..." "സാറിന് നിന്നെ കൂടാതെ ഒരു കാര്യവും തീരുമാനിക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തിക്കണം." "അതാണ് ഒരു ഭാര്യയുടെ മിടുക്ക്." വൃന്ദ മെല്ലെ തലയാട്ടി. "ശരി... ചേട്ടാ." "എന്നാ... പൊയ്ക്കോ." "സാർ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ട്." അപ്പോഴേക്കും ശരത്ചന്ദ്രൻ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് കാത്തിരുന്നു. "വൃന്ദ..." "വരുന്നു ശരത്തേട്ടാ." വൃന്ദ കാറിൽ കയറി. കാർ കണ്ണിൽ നിന്ന് മറയുന്നതുവരെ... വിഷ്ണുവും അഞ്ജലിയും നോക്കി നിന്നു. വിഷ്ണു ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "പതിയെ മതി..." "ബാക്കിയൊക്കെ ഞാൻ വിചാരിക്കുന്ന പോലെ തന്നെ നടന്നോളും." അഞ്ജലിയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. (തുടരും...) 🖤 #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

നിഴലായി വന്നവൾ വിധി എഴുതിയ ഒരു അപൂർവ പ്രണയം... 🖤 Part 12 ഉച്ച കഴിഞ്ഞ്... 3:15 PM ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞതോടെ... ശാരദയും അഞ്ജലിയും അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ ഒതുക്കുകയായിരുന്നു. വിഷ്ണു മുറ്റത്ത് ശരത്ചന്ദ്രനോടൊപ്പം ഓരോ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. "സാർ... ഒരു ദിവസം കൂടി നിന്നിട്ട് പോയാൽ പോരേ?" വിഷ്ണു ചോദിച്ചു. "നിനക്ക് അറിയാലോ നാളെ ഓഫീസിൽ കുറച്ച് അത്യാവശ്യ മീറ്റിംഗുണ്ട്." "അതിനാ..." "അല്ലെങ്കിൽ തീർച്ചയായും നിന്നേനെ." വിഷ്ണു ചിരിച്ചു. "അടുത്ത തവണ വരുമ്പോൾ രണ്ട് ദിവസം നിന്നാലും മതി." "തീർച്ചയായും." അപ്പോഴേക്കും ശാരദ അങ്ങോട്ട് വന്നു. "മോനെ... ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞതല്ലേ ഉള്ളു ക്ഷീണമുണ്ടാകും." "രണ്ടുപേരും പോയി കുറച്ചുനേരം ഒന്ന് വിശ്രമിച്ചോളൂ." ശരത്ചന്ദ്രൻ വൃന്ദയെ നോക്കി. "വാ..." വൃന്ദ തലയാട്ടി. മുറിയിലേക്ക് കയറിയതും... ചെറിയ കട്ടിൽ... അരികിൽ പഴയ അലമാര... ചുമരിൽ കുറച്ച് കുടുംബചിത്രങ്ങൾ... ശരത്ചന്ദ്രൻ മുറിയാകെ ഒന്ന് നോക്കി. "നല്ല ഭംഗിയുണ്ട്." വൃന്ദ ചിരിച്ചു. "ചെറുപ്പം മുതൽ ഞാൻ കിടക്കുന്ന മുറിയാ." അലമാര തുറക്കുന്നതിനിടയിൽ... ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ ആൽബം താഴേക്ക് വീണു. "അയ്യോ..." വൃന്ദ അത് എടുക്കാൻ കുനിഞ്ഞതും... ശരത്ചന്ദ്രൻ അതെടുത്ത് കൈയിൽ പിടിച്ചു. "കാണട്ടെ?" "അത്... വേണ്ട..." വൃന്ദ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അതിനുള്ളിൽ അദ്ദേഹം ആദ്യ പേജ് തുറന്നിരുന്നു. ചെറുപ്പത്തിലെ ചിത്രങ്ങൾ... സ്കൂൾ വാർഷികങ്ങൾ... പിറന്നാളുകൾ... ഓരോ പേജും മറിച്ചുനോക്കുന്നതിനിടയിൽ... പെട്ടെന്ന് ഒരു ചിത്രം കണ്ടു. കുളി കഴിഞ്ഞ്... തലയിൽ ഒരു ചെറിയ ടവൽ മാത്രം ചുറ്റി... ഉടുപ്പൊന്നുമില്ലാതെ നിൽക്കുന്ന മൂന്നുവയസ്സുകാരി വൃന്ദ. അത് കണ്ടതും... വൃന്ദയുടെ മുഖം ചുവന്നു. "അയ്യോ... അത് കാണണ്ട..." അവൾ ആൽബം വാങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ശരത്ചന്ദ്രൻ ആദ്യമായിട്ട് മനസ്സ് തുറന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരി കണ്ട വൃന്ദ ഒരു നിമിഷം അദ്ദേഹത്തെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു... അങ്ങനെ മനസ്സ് തുറന്ന് ചിരിക്കുന്ന ശരത്ചന്ദ്രനെ അവൾ കാണുന്നത്. ആ ചിരിയിൽ അറിയാതെ അവളും ലയിച്ചുപോയി. നാണത്തോടെ അവൾ വിളിച്ചു. "ശരത്തേട്ടാ... ചിരിക്കല്ലേ..." ആ വിളി കേട്ട് ശരത്ചന്ദ്രന്റെ ചിരി പതിയെ നിന്നു. അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം അവളെ തന്നെ നോക്കി. വൃന്ദയ്ക്കും അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്... ആദ്യമായിട്ടാണ് താൻ അദ്ദേഹത്തെ "ശരത്തേട്ടാ" എന്ന് വിളിച്ചതെന്ന്. അവളുടെ കവിളുകൾ വീണ്ടും ചുവന്നു. ശരത്ചന്ദ്രൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "പക്ഷേ... ഈ ഫോട്ടോ കൊള്ളാം." അത് കേട്ട് വൃന്ദയും അറിയാതെ ചിരിച്ചു. ആ ചെറിയ ചിരി... അവർക്കിടയിലെ അകലം അല്പം കുറച്ചിരുന്നു. വൈകുന്നേരം... ആകാശം കറുത്ത മേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടിയിരുന്നു. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും മഴ പെയ്യുമെന്ന തോന്നൽ. തണുത്ത കാറ്റ് വീടിനകത്തേക്ക് വീശിയെത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അഞ്ജലി വൃന്ദയെ അടുക്കളയിലേക്ക് വിളിച്ചത്. "വൃന്ദേ... ഒന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ ." വൃന്ദ അകത്തേക്ക് ചെന്നു. "ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?" "എന്താ ചേച്ചി?" "ശരത് സാർ എങ്ങനെയാ?" "നിന്നോട് നന്നായി പെരുമാറുന്നുണ്ടോ?" വൃന്ദ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "അതെ..." "വളരെ നല്ല ആളാണ്." അഞ്ജലി തലയാട്ടി. "അതൊക്കെ നല്ല കാര്യമാ." "പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഓർത്തോ." "ഇപ്പോഴുള്ള ഈ ദിവസങ്ങൾ..." "ഭർത്താവിനെ സ്നേഹം കൊണ്ട് ചേർത്തുനിർത്തണം." വൃന്ദ സംശയത്തോടെ നോക്കി. "അതെന്നാ ചേച്ചി?" "ഈ സമയത്ത് ഭർത്താവിന്റെ മനസ്സ് നേടിയാൽ..." "പിന്നെ എന്ത് കാര്യത്തിനും അവൻ നിന്റെ വാക്കിനായിരിക്കും വില കൊടുക്കുക." അപ്പോഴാണ് വിഷ്ണു അകത്തേക്ക് വന്നത്. "അഞ്ജലി പറഞ്ഞത് ശരിയാ." വൃന്ദ ചേട്ടനെ നോക്കി. "സാറിനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും നിന്റെ വരുതിയിലാക്കണം." "ചേട്ടാ... എനിക്കങ്ങനെ ഒന്നും...ഇപ്പൊ " "നീ കേൾക്ക്." വിഷ്ണു അവളെ തടഞ്ഞു. "ഇത്രയും സ്വത്തുള്ള ആളല്ലേ." "നാളെ നിങ്ങൾക്ക് കുഞ്ഞ് ഉണ്ടാകുമ്പോൾ..." "ആ വീട്ടിന്റെയും സ്വത്തിന്റെയും പാതി അവകാശം നിനക്കാവണം." വൃന്ദയുടെ മുഖം മാറി. "ചേട്ടാ...എനിക്ക് അയാളുടെ സ്വത്ത്‌ ഒന്നും വേണമെന്ന് ഇല്ല. അദ്ദേഹത്തോട് ഒപ്പം ഒരു കുറവും ഇല്ലാത്ത നല്ലൊരു ജീവിതം അത് മാത്രം മതി..." വിഷ്ണു ചിരിച്ചു. "ഇപ്പോൾ അങ്ങനെ തോന്നും." "പക്ഷേ ജീവിതം പഠിപ്പിക്കും." "ഞങ്ങൾ പറയുന്നത് നിന്റെ നന്മയ്ക്കാണ്." അഞ്ജലിയും തലയാട്ടി. വൃന്ദ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവരുടെ വാക്കുകൾ... അവൾക്ക് അത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലും... അറിയാതെ മനസ്സിൽ എവിടെയോ പതിഞ്ഞു. രാത്രി... പുറത്ത് ശക്തമായി മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ... ശാരദ പറഞ്ഞു. "മോളേ... നിങ്ങൾ പോയി കിടന്നോളൂ." വൃന്ദയും ശരത്ചന്ദ്രനും മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ടിൻഷീറ്റിന് മുകളിലേക്ക് മഴത്തുള്ളികൾ വീഴുന്ന ശബ്ദം മുറിയാകെ നിറഞ്ഞു. കാറ്റും മഴയും കൂടിയതോടെ മുറിയിലാകെ നല്ല തണുപ്പ് പടർന്നു. വൃന്ദ ജനൽ അടച്ച ശേഷം കട്ടിലിലേക്ക് നോക്കി. രണ്ടുപേർക്ക് കിടക്കാമെങ്കിലും... വളരെ ചെറിയ കട്ടിലായിരുന്നു അത്. "നിങ്ങൾ കട്ടിലിൽ കിടന്നോളു.ഞാൻ നിലത്ത് കിടന്നോളാം." വൃന്ദ പതിയെ പറഞ്ഞു. "വേണ്ട." പുറത്ത് മഴയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം മറുപടി പറഞ്ഞു. "നിലം മുഴുവൻ തണുത്തിട്ടാണ്." "ഇവിടെ തന്നെ കിടക്കാം." വൃന്ദ ഒന്നും പറയാതെ തലയാട്ടി. കട്ടിലിന്റെ ഒരു വശത്തേക്ക് നീങ്ങി കിടന്നു. ശരത്ചന്ദ്രനും മറുവശത്ത് കിടന്നു. ചെറിയ കട്ടിലായതുകൊണ്ട്... കഴിയുന്നത്ര അകലം പാലിച്ചാണ് അദ്ദേഹം കിടന്നത്. അത് കണ്ട വൃന്ദ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "ശരത്തേട്ടാ..." "മ്മ്...?" "ഇത്ര അകലം പാലിക്കണോ?" ശരത്ചന്ദ്രൻ ഒന്ന് അവളെ നോക്കി. "കട്ടിൽ ചെറുതല്ലേ..." "അതുകൊണ്ട്?" "രണ്ടുപേർക്കും സൗകര്യമായി കിടക്കാനാ." വൃന്ദ ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. "അതോ... എന്നെ പേടിച്ചിട്ടോ?" ആ ചോദ്യം കേട്ട് ശരത്ചന്ദ്രന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "അതിന് നിന്നെ പേടിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ലല്ലോ." "ആണോ?" "മ്മ്." "എന്നിട്ടും ഇങ്ങനെ അകലെ പോയി കിടക്കുന്നു." ശരത്ചന്ദ്രൻ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ കിടന്നു. പിന്നെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "നിനക്ക് അസ്വസ്ഥത ഒന്നും തോന്നരുത്." ആ മറുപടി കേട്ട് വൃന്ദയുടെ ചിരി പതിയെ മാഞ്ഞു. അവൾ കുറച്ചുനേരം അദ്ദേഹത്തെ തന്നെ നോക്കിക്കിടന്നു. "തോന്നില്ല..." അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം ശരത്ചന്ദ്രൻ അവളെ നോക്കി. പിന്നെ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഹാ... എന്നാ തോന്നണ്ട. കിടന്ന് ഉറങ്ങിക്കോളൂ." അതും പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം പുതപ്പ് തലവരെ വലിച്ചിട്ട് മറുവശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. അത് കണ്ട വൃന്ദയ്ക്ക് ചിരി വന്നു. "ഇങ്ങേര് എന്താ ഇങ്ങനെ..." ശരത്ചന്ദ്രനോട് ഇത്രയും അടുത്ത് കിടക്കുന്നത് ആദ്യമായിരുന്നതിനാൽ... വൃന്ദയ്ക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. കുറച്ചുനേരം അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്ന ശേഷം... "ഒരു കുസൃതി കാണിക്കാം..." എന്നവൾ മനസ്സിൽ കരുതി. കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഉറങ്ങുന്നതുപോലെ നടിച്ചു. പതിയെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് നീങ്ങി... അറിയാതെ ഉറക്കത്തിൽ തിരിഞ്ഞതുപോലെ... ശരത്ചന്ദ്രനെ മെല്ലെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. പെട്ടെന്ന് എന്തോ സ്പർശം തോന്നിയ ശരത്ചന്ദ്രൻ ഞെട്ടി കണ്ണുതുറന്നു. പുതപ്പ് പതിയെ മാറ്റി നോക്കിയപ്പോൾ... നല്ല ഉറക്കത്തിലാണെന്ന പോലെ തന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കിടക്കുന്ന വൃന്ദ. ഒരു നിമിഷം അദ്ദേഹം അനങ്ങാതെ അവളെ നോക്കി. പിന്നെ അവളെ ഉണർത്താതെ... വളരെ പതിയെ അവളുടെ കൈ തന്റെ ദേഹത്ത് നിന്ന് മാറ്റി... അവളുടെ അടുത്തേക്ക് തന്നെ വച്ചുകൊടുത്തു. വീണ്ടും പഴയതുപോലെ അകലം പാലിച്ച് കിടന്നു. കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും... ഇതെല്ലാം അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്ന വൃന്ദ ചിരി പുറത്തുവരാതിരിക്കാൻ ചുണ്ട് കടിച്ചുപിടിച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു. "പാവം..." അറിയാതെ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വാക്ക് മാത്രം തെളിഞ്ഞു. അവൾ വീണ്ടും പഴയപോലെ കിടന്നു. ശരത്ചന്ദ്രനും ഒന്നുമറിയാത്തതുപോലെ കണ്ണുകളടച്ച് കിടന്നു. മുറിക്കുള്ളിൽ മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം... (തുടരും...) 🖤 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ