#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ കാർമേഘങ്ങൾ ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. കിഴക്കൻ മലനിരകളിലെ കാറ്റിന് വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പായിരുന്നു. അത്രയും നാൾ കൊതിച്ചൊരു കുടുംബയാത്രയുടെ തുടക്കമായതുകൊണ്ട് തന്നെ സജിത്തിന്റെ മുഖത്ത് ആഹ്ലാദത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൻ ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണാടിയിലൂടെ പുറകിലിരിക്കുന്ന അമ്മ ഗീതയെയും അനിയത്തി സന്ധ്യയുംനോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. "എടാ സജിത്തേ, വണ്ടി ഇത്തിരി പതുക്കെ പോട്ടെടാ. ഈ വലിയ വളവുകളൊക്കെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു. നീ ആ ബ്രേക്കിൽ നിന്ന് കാലെടുക്കല്ലേ!" വണ്ടിയുടെ വേഗത അല്പം കൂടിയപ്പോഴേക്കും ഗീത സീറ്റിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് കണ്ണുകളടച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കാൻ തുടങ്ങി. മുൻസീറ്റിലിരുന്ന സജിത്തിന്റെ കസിനും കൂട്ടുകാരനുമായ ബിജു അതുകേട്ട് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. "അമ്മായി, ഈ ഈ അമ്മായിടെ ഒരു കാര്യം! സജിത്ത് വണ്ടിയോടിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് വർഷങ്ങളായി. ഇനിയിപ്പോ വല്ല കൊക്കയിലും വീണാൽ തന്നെ നമ്മൾ ഇൻഷുറൻസ് തുക കൊണ്ട് പുതിയൊരു വണ്ടി വാങ്ങും, അമ്മായി പേടിക്കാതിരിക്ക്!" “ പോടാ ചെറുക്കാ വണ്ടി ഓടിക്കുമ്പോ ആണോ ഇങ്ങനെ പറയുന്നേ “ പുറകിലിരുന്ന് സന്ധ്യ അമ്മയെ കളിയാക്കാൻ തുടങ്ങി. "ടൗണിലെ ചൂടിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ നമ്മൾ ഇത്രയും നല്ലൊരു യാത്ര പ്ലാൻ ചെയ്തപ്പോൾ അമ്മയുടെ ഒടുക്കത്തെ ഒരു പേടി! അണ്ണാ, വണ്ടി നിർത്തി അമ്മയ്ക്ക് വല്ല നാരങ്ങാവെള്ളവും വാങ്ങി കൊടുക്ക്. ഇനിയിപ്പോ ചുരം കയറി തല കറങ്ങി വണ്ടിയിലാകെ ഛർദ്ദിച്ചാൽ വണ്ടി കഴുകാൻ ഈ ഞാൻ കൂടില്ല പറഞ്ഞേക്കാം." "നിനക്ക് എന്നെ കളിയാക്കാൻ നല്ല സുഖമുണ്ട് അല്ലേടി? ഞാൻ ചത്താൽ പിന്നെ നിനക്ക് ആര് ചോറുണ്ടാക്കി തരും?" ഗീത സന്ധ്യയുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ നുള്ളി. "അമ്മ മരിച്ചാൽ പിന്നെ ഞാൻ ഹോട്ടലിൽ നിന്ന് ബിരിയാണി വാങ്ങി കഴിക്കും അമ്മേ, അതിനെന്താ!" സന്ധ്യയുടെ ആ കൗണ്ടർ കേട്ട് വണ്ടിക്കുള്ളിൽ വീണ്ടും ചിരി പടർന്നു. യാത്രയിലുടനീളം ബിജുവിന്റെ വക വൻ തമാശകളായിരുന്നു. അവൻ കോളേജ് കാലത്തെ സജിത്തിന്റെ ചില കോമാളിത്തരങ്ങളും പ്രേമപരാജയങ്ങളും ഓരോന്നായി വിളമ്പാൻ തുടങ്ങിയതോടെ സന്ധ്യ ചിരിച്ചു മറിഞ്ഞു. സജിത്ത് നാണംകെട്ട് അവനെ വണ്ടിയിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിടുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും ബിജു നിർത്തിയില്ല. വഴിയിലുടനീളം പാട്ടുകളും പാടി, പരസ്പരം കാലുവാരിയും തമാശകൾ പറഞ്ഞും ആ കുടുംബം തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷകരമായ നിമിഷങ്ങളിലൂടെയാണ് കടന്നുപോയത്. …… വഴിയിലെ ഒരു ചെറിയ തട്ടുകടയിൽ വണ്ടി നിർത്തി അവർ ചൂടുചായയും പരിപ്പുവടയും കഴിച്ചു. അവിടെവെച്ചു സജിത്തും സന്ധ്യയും ഗീതയെ ക്കൊണ്ട് നിർബന്ധിച്ച് പാട്ട് പാടിച്ചു. അത് റീലായി പോസ്റ്റ്‌ ഇടുകയും ചെയ്തു ", ഈ പാട്ടൊക്കെ ഇപ്പൊ പാടിയാലായി, മലമുകളിൽ ചെന്നാൽ ചിലപ്പോ തണുത്തു വിറച്ച് വായ തുറക്കാൻ പറ്റില്ല കേട്ടോ," ബിജു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ആ നിമിഷത്തിൽ അവർക്ക് മുന്നിൽ ജീവിതം അത്രമേൽ മനോഹരവും സുരക്ഷിതവുമായിരുന്നു. ……. ഉച്ചകഴിഞ്ഞതോടെ അവർ തങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ച ആ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തി. പ്രകൃതി അതിന്റെ എല്ലാ ഭംഗിയോടും കൂടിയാണ് അവരെ വരവേറ്റത്. കോടമഞ്ഞിന്റെ വെളുത്ത പുതപ്പ് മലനിരകളെ പൂർണ്ണമായി മൂടിനിന്നിരുന്നു. "ഹോ! ഇവിടുത്തെ തണുപ്പ് ശരിക്കും വല്ലാത്തൊരു ഫീൽ തന്നെയല്ലേ അണ്ണാ..." സന്ധ്യ വണ്ടിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയയുടൻ മഞ്ഞിലേക്ക് കൈകൾ നീട്ടി തുള്ളിച്ചാടി. "ടൗണിലെ ആ പുകയിലും ചൂടിലും കിടന്ന് മടുത്ത എനിക്ക് ഇവിടെയെത്തിയപ്പോൾ ശരിക്കും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തിയതുപോലെ തോന്നുന്നു! ചാവുകയാണെങ്കിൽ ഇവിടെവന്നു ചാവണം!" "ഡീ.. ചുമ്മാ ഓരോ അലമ്പു പറയല്ലേ," സജിത്ത് അവളുടെ തലയ്ക്ക് ഒരു കൊട്ട് കൊടുത്തു. അവളുടെ ആ കുട്ടിക്കളി നിറഞ്ഞ സന്തോഷം കണ്ട് സജിത്തിന്റെ മനസ്സും നിറഞ്ഞു. അവൾക്ക് വേണ്ടിയാണ് അവൻ ഈ യാത്ര ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട് പ്ലാൻ ചെയ്തത്. അമ്മ ഗീത തണുപ്പ് സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ ജാക്കറ്റ് ഒന്നുകൂടി മുറുക്കി പുതച്ച് പതുക്കെ നടന്ന് ആ കാഴ്‌ചകൾ ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബിജു തന്റെ ഐഫോൺ കൈയിലെടുത്ത് എല്ലാവരുടെയും മനോഹരമായ ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തുന്ന തിരക്കിലായി. "സന്ധ്യാ, ദാ ഇങ്ങോട്ട് നോക്ക്... ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ ഇടാൻ പറ്റിയ ഒരു മരണമാസ്സ് സ്നാപ്പ് എടുക്കാം!" ബിജു വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. സന്ധ്യ മഞ്ഞിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് വിക്ടറി സൈൻ കാണിച്ച് മനോഹരമായി ചിരിച്ചു. സജിത്തും അമ്മയും അവളോടൊപ്പം ചേർന്നുനിന്നു. ബിജു ആ സുന്ദരമായ നിമിഷങ്ങൾ ക്യാമറയിൽ പകർത്തിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. ആ ചിരികൾ ആ മലനിരകളിൽ ഒടുങ്ങാത്ത സന്തോഷത്തിന്റെ പ്രതിധ്വനികൾ സൃഷ്ടിച്ചു. ……. പക്ഷേ, പ്രകൃതിയുടെ ഭാവം പെട്ടെന്നാണ് മാറിയത്. സുഖമുള്ള മഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് ആകാശത്തിന്റെ കോണിൽ നിന്ന് കറുത്ത കാർമേഘങ്ങൾ ഇരച്ചുകയറി. വെളിച്ചം പാടേ മറഞ്ഞു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദത പടർന്നു. ഒരു വലിയ പെയ്ത്തിന് തയ്യാറെടുക്കുന്നതുപോലെ കാറ്റിന്റെ വേഗത ക്രമാതീതമായി കൂടാൻ തുടങ്ങി. "സജിത്തേ, കാലാവസ്ഥ അത്ര ശരിയല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. കരിമേഘങ്ങൾ വല്ലാതെ കൂടുന്നുണ്ട്. ഇടിവെട്ടി തലയിൽ വീഴുന്നതിന് മുൻപ് നമുക്ക് വണ്ടിയിലേക്ക് മാറാം," ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ബിജു പെട്ടെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. അവർ വണ്ടി നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് തിരികെ നടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും വലിയൊരു ചൂളംവിളിയോടെ കാറ്റ് വീശിയടിച്ചു. അതോടൊപ്പം കട്ടിപ്പുക പോലെ മഞ്ഞും വല്ലാതെ പടർന്നു. വെറും രണ്ടടി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആളെപ്പോലും കൃത്യമായി കാണാൻ കഴിയാത്ത വിധം അന്തരീക്ഷം അതീവ നിഗൂഢവും ഭയാനകവുമായി മാറി. "എല്ലാവരും കൈകോർത്തു പിടിക്ക്, വഴി തെറ്റിപ്പോകും! സന്ധ്യാ നിന്റെ വായ അടച്ചുപിടിച്ച് കൂടെ നടക്കാൻ നോക്ക്," സജിത്ത് മഞ്ഞിനിടയിലൂടെ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. "എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു സജിത്തേ.. നമ്മൾ എങ്ങാനും ഇവിടെ ഒലിച്ചുപോയാൽ..." ഗീത കരയാൻ തുടങ്ങി. "അമ്മേ പേടിക്കേണ്ട, നമ്മൾ ഒലിച്ചുപോയാൽ ബിജുച്ചേട്ടൻ രക്ഷിച്ചോളും," സന്ധ്യ ആ ഇരുട്ടിലും ബിജുവിനെ നോക്കി കളിയാക്കി ചിരിച്ചു. പെട്ടെന്നാണ് ആകാശത്തിന്റെ നെഞ്ചുപിളർത്തിക്കൊണ്ട് ഭയങ്കരമായ ഒരു ഇടിമിന്നൽ ഉണ്ടായത്! പ്രകൃതിയെ ഒന്നാകെ ഉലച്ചുകൊണ്ട്, സർവ്വതിനെയും ചാരമാക്കാൻ പോന്ന ഒരു ഭീമൻ വെള്ളി വെളിച്ചം അവർ നിന്നിരുന്ന ആ മലമുകളിലേക്ക് കൃത്യമായി പതിച്ചു. അതിശക്തമായ ആ ശബ്ദത്തിലും പ്രകാശത്തിലും ഗീതയും സജിത്തും ബിജുവും കാതുകൾ പൊത്തി നിലവിളിച്ചുപോയി. ഭൂമി ഒന്നു കുലുങ്ങിയതുപോലെയാണ് അവർക്ക് തോന്നിയത്. പ്രകൃതിയുടെ ആ കനത്ത ആഘാതത്തിൽ എല്ലാവരും ഒരു നിമിഷം ശ്വാസമടക്കി കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചുപോയി. അന്തരീക്ഷത്തിൽ കരിഞ്ഞ മണവും വല്ലാത്തൊരു ചൂടും പടർന്നു. മഞ്ഞിന്റെ പുകപടലങ്ങൾ പതുക്കെ ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ തുടങ്ങി. കാറ്റിന്റെ വേഗത അല്പം കുറഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ തുറന്ന സജിത്ത് നെഞ്ചിടിപ്പോടെ ചുറ്റും നോക്കി. "സന്ധ്യാ... സന്ധ്യാ... നീ എവിടെയാടി? നിന്റെ കോമഡി ഇപ്പൊ നിർത്ത്!" അവൻ പരിഭ്രാന്തിയോടെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. അവിടെ അമ്മ ഗീത ഭയന്നുവിറച്ച് ബോധം മറയാറായ അവസ്ഥയിൽ വണ്ടിയുടെ വശത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബിജുവും ഭയത്തോടെ തലയിൽ കൈവെച്ച് വണ്ടിക്ക് സമീപം തളർന്നിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ സന്ധ്യയെ മാത്രം അവിടെയെങ്ങും കാണാനില്ലായിരുന്നു. തൊട്ടുമുമ്പ് അവൾ നിന്നിരുന്ന, "ചാവുകയാണെങ്കിൽ ഇവിടെവന്നു ചാവണം" എന്ന് പറഞ്ഞ് കൈകൾ നീട്ടി ചിരിച്ചുനിന്ന ആ വലിയ പാറപ്പുറത്തേക്ക് സജിത്ത് ഓടിച്ചെന്നു. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച സജിത്തിന്റെ ചോര മരവിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. അവന്റെ ശ്വാസം തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി. ഇടിമിന്നലിന്റെ ആ അതിശക്തമായ കനത്ത ആഘാതത്തിൽ, സന്ധ്യ നിന്നിരുന്ന ആ സ്ഥാനത്ത് സന്ധ്യ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവിടെ വെളുത്ത ചാരത്തിന്റെ ഒരു കൂന മാത്രമാണ് അവശേഷിച്ചിരുന്നത്! ഇടിമിന്നലിന്റെ കോടിക്കണക്കിന് വോൾട്ട് വരുന്ന വൈദ്യുതിയുടെ തീക്ഷ്ണമായ ചൂടിൽ, ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് അവളുടെ ശരീരവും വസ്ത്രങ്ങളും പൂർണ്ണമായും കരിഞ്ഞ് വെണ്ണീറായി, വായുവിൽ പറക്കുന്ന വെറും പൊടിയായി മാറിത്തീർന്നിരുന്നു! ഒരു ശ്മശാനത്തിലെ ചിതയിൽ മണിക്കൂറുകൾ കൊണ്ട് സംഭവിക്കേണ്ടത് പ്രകൃതി ഒരൊറ്റ സെക്കൻഡ് കൊണ്ട് സൗജന്യമായി ചെയ്തു തീർത്തിരുന്നു! "സന്ധ്യാ...അമ്മേ സന്ധ്യ പോയി" സജിത്തിന്റെ ആ ദീനമായ നിലവിളി ആ മലനിരകളിൽ തട്ടി ഭീതിദമായി പ്രതിധ്വനിച്ചു. അവന് ആ ചാരത്തിലേക്ക് തൊടാൻ പോലും ഭയമായിരുന്നു. അവൾ അവസാനമായി പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ കാതുകളിൽ വന്ന് അടിച്ചു "അമ്മ മരിച്ചാൽ ഞാൻ ഹോട്ടലിൽ നിന്ന് ബിരിയാണി വാങ്ങി കഴിക്കും..."പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് വേണ്ടി മരണാനന്തര ചടങ്ങിലെ ബലിചോറ് വെയ്ക്കാൻ പോലും അവളുടെ ശരീരം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ സമയം നോക്കി പെട്ടെന്ന് മലമുകളിൽ നിന്ന് ഒരു ശക്തമായ കാറ്റ് വീശിയടിച്ചു. ആ കാറ്റിൽ, ആ പാറപ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന വെളുത്ത ചാരം പതുക്കെ ഉയർന്ന്, അവർ അത്രയും നേരം ആസ്വദിച്ച ആ കോടമഞ്ഞിനോടൊപ്പം അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേർന്നു. തങ്ങളുടെ കൺമുന്നിൽ വെച്ച്, തങ്ങൾ അത്രമേൽ സ്നേഹിച്ച ആ പെൺകുട്ടി വെറും ഒരു പിടി പൊടിയായി വായുവിൽ മറയുന്നത് നോക്കിനിൽക്കാനേ സജിത്തിനും ആ തകർന്ന കുടുംബത്തിനും കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് വരെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് തമാശ പറഞ്ഞ അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട സന്ധ്യ, ഒടുവിൽ ആ മലനിരകളിലെ മഞ്ഞിന്റെയും കാറ്റിന്റെയും ഭാഗമായി എന്നെന്നേക്കുമായി മാറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ……. End ഇന്ത്യയിൽ ഓരോ വർഷവും ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളാണ് ഇടിമിന്നലേറ്റ് മരിക്കുകയോ ഗുരുതരമായി പരിക്കേൽക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത്. മഴക്കാലത്ത് തുറസ്സായ സ്ഥലങ്ങളിലും മലമുകളിലും മരങ്ങളുടെ ചുവട്ടിലും നിൽക്കുന്നത് അപകടകരമാണ്.