✍ തുടർക്കഥ

#📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ അവിഷ്ത

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ഡെഡ്ലി ഫാസ്റ്റ് ഫുഡ്‌ - അറേബ്യൻ സ്പെഷ്യൽ ( ഡെഡ്ലി ഇഡ്ഡലി തുടർച്ച, കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ……………………………………. ദുബായ് നഗരത്തെ ഒന്നാകെ വിഴുങ്ങിയ അപൂർവ്വമായ കനത്ത മരുഭൂമി മഞ്ഞ് നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചങ്ങളെ പുകമൂടിയ കാഴ്ചയാക്കി മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അർദ്ധരാത്രി രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞിട്ടും ബുർജ് ഖലീഫയ്ക്ക് അഭിമുഖമായി നിൽക്കുന്ന, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ചിലവേറിയ 'P&N ഐക്കണിക് അറേബ്യൻ റെസ്റ്റോറന്റ്' പ്രകാശപൂരിതമായിരുന്നു. നൂറ്റി ഇരുപതാം നിലയിലെ വി.ഐ.പി ഫ്ലോറിൽ അവിശ്വസനീയവും ഭയാനകവുമായ കാഴ്ചകളാണ് നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നത്. സ്വകാര്യ ബാങ്ക്‌വിറ്റ് ഹാളിലെ വൻ മേശയ്ക്ക് ചുറ്റും ഗൾഫിലെ പ്രമുഖരായ എണ്ണ വ്യവസായികളും, അന്താരാഷ്ട്ര ഷിപ്പിംഗ് കോർപ്പറേഷൻ ഉടമകളും, വമ്പൻ ബിസിനസ്സ് ഗ്രൂപ്പുകളുടെ അധിപന്മാരും, അധോലോക സിൻഡിക്കേറ്റ് തലവന്മാരും അണിനിരന്നിരുന്നു. മേശയുടെ ഒരറ്റത്ത് തികഞ്ഞ ഗാംഭീര്യത്തോടെ നിസാറും ഡോ. ഹാനിബാൾ ലക്റ്ററും ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു. അവിടെ വലിയ ഭീമാകാരമായ സ്വർണ്ണത്തളികകളിൽ വിളമ്പിയിരുന്നത് സാധാരണ വിഭവങ്ങളായിരുന്നില്ല. ഒളിമ്പിക് റെസ്ലർമാരുടെയും ആഫ്രിക്കൻ ഹെവിവെയ്റ്റ് ബോക്സർമാരുടെയും കട്ടിയുള്ള മാംസം പ്രത്യേക മസാലകൾ ചേർത്ത് ചുഴലിക്കറക്കത്തിൽ തിരിഞ്ഞു വേവിച്ചെടുത്ത റോയൽ ഡെഡ്‌ലി ഷവർമ്മ സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളും ബോൺ മാരോയും ചേർത്ത് വേവിച്ചെടുത്ത പാചകമാന്ത്രികതയുടെ ഡെഡ്‌ലി മന്തി അന്താരാഷ്ട്ര അത്‌ലറ്റുകളുടെ മാംസം കനലിൽ ചുട്ടെടുക്കുന്ന സ്പെഷ്യൽ ഷവായ കാൽസ്യം പൗഡർ ചാലിച്ച് തയ്യാറാക്കിയ ഡെഡ്‌ലി കബ്സ എന്നിവയായിരുന്നു അവ. വിഭവങ്ങൾ ഓരോന്നായി രുചിക്കുമ്പോഴും ആ കോടീശ്വരന്മാരുടെ കണ്ണുകളിൽ പൈശാചികമായ ഒരു തിളക്കം പടർന്നു. സാധാരണ ഭക്ഷണത്തിനപ്പുറം, മസ്തിഷ്കത്തിലെ ഡോപാമൈൻ അളവ് അനിയന്ത്രിതമായി കൂട്ടുന്ന രഹസ്യ രാസഘടകങ്ങളും വേണുപ്പിള്ളയുടെ അമാനുഷിക പാചകവിധികളും ചേർന്നുണ്ടാക്കിയ ആ രുചി അവരെ ആ സിൻഡിക്കേറ്റിന്റെ നിത്യമ അടിമകളാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. "മിസ്റ്റർ നിസാർ..." ഒമാൻ അതിർത്തിയിൽ നിന്നുള്ള ഒരു പ്രമുഖ എണ്ണ ശെയ്ഖ് കയ്യിലെ സ്വർണ്ണ ഗ്ലാസ്സ് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു. "നിങ്ങളുടെ ഈ ഷവർമ്മയുടെയും മന്തിയുടെയും ചേരുവ ലോകത്തൊരിടത്തും കിട്ടില്ല. ഈ അമാനുഷിക രുചിയും വീര്യവും അവിശ്വസനീയമാണ്. ഇതിന് ഞങ്ങൾ എത്ര മില്യൺ ഡോളർ വേണമെങ്കിലും തരാൻ തയ്യാറാണ്. പക്ഷേ, ഞങ്ങൾക്ക് സപ്ലൈ മുടങ്ങരുത്!" "സപ്ലൈയുടെ കാര്യത്തിൽ നിങ്ങൾ ഒട്ടും പേടിക്കണ്ട ഹബീബി," നിസാർ തന്റെ സിഗരറ്റിന്റെ ലൈറ്റർ കത്തിച്ച് പുക വായുവിൽ വിട്ടുകൊണ്ട് തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. "യൂറോപ്പിലെയും അമേരിക്കയിലെയും പ്രൈവേറ്റ് ക്ലബ്ബുകളിൽ നിന്നും അണ്ടർഗ്രൗണ്ട് ഫൈറ്റ് റിംഗുകളിൽ നിന്നും പ്രീമിയം സപ്ലൈസ് നമ്മുടെ കാർഗോ കണ്ടെയ്നറുകളിൽ ദുബായ് ജബൽ അലി പോർട്ടിൽ തടസ്സമില്ലാതെ എത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കും. നിശ്ചിത സമയത്ത് നിങ്ങളുടെ കൊട്ടാരങ്ങളിൽ എത്തിക്കേണ്ട ചുമതല എനിക്കാണ്." തുടർന്ന്, പ്രതിവർഷം 10 ബില്യൺ ഡോളറിന്റെ അന്താരാഷ്ട്ര വിതരണ കരാറിൽ ഒപ്പുവെക്കാൻ നിസാറും സംഘവും അടുത്ത കോൺഫറൻസ് റൂമിലേക്ക് നീങ്ങി. ……. അതേസമയം, റെസ്റ്റോറന്റിന്റെ ബേസ്‌മെന്റിൽ താഴെ അഞ്ചാം നിലയിലുള്ള അത്യാധുനിക അണ്ടർഗ്രൗണ്ട് കിച്ചണിൽ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു. സൗണ്ട് പ്രൂഫ് ചെയ്ത, സ്റ്റെയിൻലെസ്സ് സ്റ്റീൽ ചുമരുകളുള്ള ഭീമാകാരമായ അടുക്കള. പാലച്ചുവട് ജംഗ്ഷനിലെ മൺചുമരുള്ള ചെറിയൊരു തട്ടുകടയിൽ തൊഴിലില്ലാതെ സമരം ചെയ്തു നടന്ന്, ഇന്ന് ആഗോള മാഫിയയായി വളർന്ന വേണുപ്പിള്ള ഏലിയാസ് ഡെഡ്ലി പിള്ള തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഇരട്ട മൂർച്ചയുള്ള ഭീമാകാരമായ വെട്ടുകത്തി പ്രത്യേക തരം ഓയിലിൽ മുക്കി മിനുക്കുകയായിരുന്നു. വശത്ത്, വലിയ ഷവർമ്മ റോസ്റ്ററുകളിലേക്കും മന്തി കുഴികളിലേക്കും അടുത്തിടെ ലണ്ടനിൽ നിന്നും ന്യൂയോർക്കിൽ നിന്നും എത്തിച്ച വലിയ ഭാരമേറിയ ബോക്സുകൾ തുറന്ന് മാംസക്കഷണങ്ങൾ നിറയ്ക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു സഹായി ലൈല. അടുക്കളയിലെ ഓട്ടോമാറ്റിക് ലൈറ്റുകൾക്കിടയിലൂടെ ചോരയുടെയും സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളുടെയും രാസവസ്തുക്കളുടെയും അതിരൂക്ഷമായ മണം ഒഴുകിനടന്നു. പെട്ടെന്നാണ് അടുക്കളയുടെ ഏറ്റവും പിൻവശത്തുള്ള അത്യാധുനിക എയർ-വിന്റിലേഷൻ ഡക്റ്റിൽ നിന്ന് അസ്വാഭാവികമായ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്. തക്... തക്... തക്... ലൈല ഞെട്ടി വിറച്ചുപോയി! കയ്യിലിരുന്ന വലിയ മാംസക്കത്തി വലിയ ശബ്ദത്തോടെ സ്റ്റീൽ തറയിലേക്ക് വീണു. അവൾ പതിയെ നടന്ന് ബേസ്‌മെന്റിലെ വലിയ നിരീക്ഷണ ക്യാമറയുടെ ഹൈ-ഡെഫനിഷൻ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി. പുറത്ത് മരുഭൂമിയിലെ കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞിനിടയിൽ, കറുത്ത ഓവർകോട്ട് ധരിച്ച ഒരാൾ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ കയ്യിൽ ഇന്റർപോളിന്റെയും അന്താരാഷ്ട്ര ഫോറൻസിക് ഏജൻസിയുടെയും നിഗൂഢമായ മുദ്ര പതിപ്പിച്ച സാറ്റലൈറ്റ് സാമ്പിൾ കളക്ടറും എൻക്രിപ്റ്റഡ് ഡിജിറ്റൽ റെക്കോർഡറും ഉണ്ടായിരുന്നു! ന്യൂയോർക്കിലെ ബ്രൂക്ലിൻ ബേസ്‌മെന്റിൽ വെച്ച് ഏജന്റ് ജയൻ പി പി കാണാതായതിന് പിന്നാലെ, ഇന്റർപോൾ ഈ കേസ് അന്വേഷിക്കാൻ നിയോഗിച്ച പുതിയ ചീഫ് ഏജന്റായിരുന്നു അത്. അത് മാറ്റാരുമായിരുന്നില്ല പിള്ളയുടെ നാട്ടുകാരൻ കൂടി ആയിരുന്ന സജിത്ത് ഇഡ്ഡലി കട മുതൽ തുടങ്ങിയ സംശയം ആണ് സജിത്തിനെ പിള്ളയുടെ പുറകെ നടത്തിയത്.ജയന്റെ അവസാനത്തെ സാറ്റലൈറ്റ് ഡയറി കുറിപ്പുകൾ പിൻതുടർന്ന് അയാൾ ഈ രഹസ്യ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ വാതിൽപ്പടിയിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു! ……… തുടരും

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ഡെഡ്ലി ബേക്കറി - ന്യൂയോർക്ക് ഡയറീസ് ( ഡെഡ്ലി ഇഡ്ഡലി തുടർച്ച, കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ……………………………………. ലണ്ടൻ നഗരത്തിന്റെ പുകമൂടിയ തെരുവുകളിൽ സ്കോട്ട്‌ലൻഡ് യാർഡിനെ പോലും സ്വന്തം വിരൽത്തുമ്പിൽ നിർത്തി വിജയം കൊയ്ത ശേഷമാണ് വേണുപ്പിള്ളയും നിസാറും അറ്റ്‌ലാന്റിക് സമുദ്രം കടന്ന് ലോകത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക തലസ്ഥാനമായ ന്യൂയോർക്കിലേക്ക് ലാൻഡ് ചെയ്തത്. ടൈംസ് സ്ക്വയറിന്റെ തിളങ്ങുന്ന ലൈറ്റുകൾക്ക് താഴെ, ബ്രൂക്ലിനിലെ പഴയ ഒരു വ്യവസായ മേഖലയിലുള്ള നാലുനില കെട്ടിടം അവർ സ്വന്തമാക്കി. താഴത്തെ നിലയിൽ ആരും കൊതിക്കുന്ന റോയൽ ലുക്കിലുള്ള അമേരിക്കൻ ഡൈനർ ആരംഭിച്ചു: 'Pillai & Nisar's Empire Steakhouse & Burgers'. പുറത്ത് കൊടും തണുപ്പത്തും അറ്റാച്ച്കേസുകളും പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന വോൾ സ്ട്രീറ്റിലെ ബ്രോക്കർമാരും, മസിൽ പെരുപ്പിച്ച ബോഡിബിൽഡർമാരും, മാഫിയ തലവന്മാരും റെസ്റ്റോറന്റിന് മുന്നിൽ മണിക്കൂറുകളോളം ക്യൂ നിന്നു. കാരണം അവിടെ വിളമ്പിയിരുന്ന വിഭവങ്ങൾ സാധാരണ അമേരിക്കൻ ഫാസ്റ്റ് ഫുഡുകളെപ്പോലെ ആയിരുന്നില്ല. മോൺസ്റ്റർ ബ്രാക്കുസ് ബർഗർ സാദാ ബീഫ് പാറ്റിക്ക് പകരം ഒളിമ്പിക് റെസ്ലർമാരുടെയും അന്താരാഷ്ട്ര പവർലിഫ്റ്റർമാരുടെയും തുടയിലെ ഫ്രഷ് മാംസം പ്രത്യേക താപനിലയിൽ പുകച്ച് തയ്യറാക്കിയ പാറ്റി. അതിന് മുകളിൽ ഒഴിക്കുന്ന ചീസ് മനുഷ്യക്കണ്ണീരിലെ ഉപ്പുരസവും ബോൺ മാരോയും ചേർത്ത് കുറുക്കിയെടുത്ത അതീവ രഹസ്യ സോസ്! ഡാർക്ക് സ്ലാഷർ സ്റ്റീക്ക് പ്രൊഫഷണൽ ബോക്സർമാരുടെ കട്ടിയുള്ള മാംസപേശികൾ വൈൻ ചേർത്ത് വേവിച്ചെടുക്കുന്ന പ്രീമിയം സ്റ്റീക്ക്. കഴിക്കുന്ന നിമിഷം മുതൽ ശരീരത്തിലേക്ക് വൻ ഊർജ്ജവും മസ്തിഷ്കത്തിലേക്ക് അനിയന്ത്രിതമായ ഡോപാമൈനും പ്രവഹിക്കും. റെസ്റ്റോറന്റിന്റെ ബേസ്‌മെന്റ് ഉള്ളിലെ അത്യാധുനിക സൗണ്ട് പ്രൂഫ് കിച്ചണിൽ വേണുപ്പിള്ള തന്റെ വലിയ സ്റ്റീൽ വെട്ടുകത്തിക്ക് മൂർച്ച കൂട്ടുകയായിരുന്നു. ടേബിളിൽ ഇരുന്നു ഡോ. ഹാനിബാൾ ലക്റ്റർ വിലകൂടിയ റെഡ് വൈൻ നുണഞ്ഞു. "വേണു... ന്യൂയോർക്കുകാർക്ക് മാംസത്തിന്റെ വലിപ്പവും പ്രോട്ടീന്റെ അളവുമാണ് പ്രധാനം," ഹാനിബാൾ വൈൻ ഗ്ലാസ്സ് താഴെ വെച്ചു. "ഇവിടെയുള്ള കസ്റ്റമേഴ്സ് സാധാരണക്കാരല്ല. അതിന് അനുസരിച്ചുള്ള ഫ്രഷ് ഐറ്റംസ് സപ്ലൈ ചെയ്യാൻ നമ്മൾ പ്രൊക്യൂർമെന്റ് വിപുലീകരിക്കണം." തൊട്ടടുത്ത് നിന്ന നിസാർ തന്റെ ഐപാഡിൽ അമേരിക്കയിലെ പ്രൊക്യൂർമെന്റ് മാപ്പ് തുറന്നു. "വേണുച്ചേട്ടാ, ഹാനിബാൾ സാറിന്റെ കോൺടാക്റ്റ് വഴി മയാമിയിലെയും ലാസ് വേഗാസിലെയും പ്രൈവേറ്റ് ക്ലബ്ബുകളിൽ നിന്ന് റിട്ടയർ ചെയ്ത ബോക്സർമാരെയും ഫൈറ്റർമാരെയും കാണാതാകുന്ന കേസ് ഇപ്പോൾ പോലീസ് അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ആരും നമ്മളിലേക്ക് എത്തത്തില്ല. ബ്രൂക്ലിൻ പോർട്ട് വഴി വരുന്ന കാർഗോകൾ നമ്മൾ നേരിട്ട് ലബോറട്ടറിയിലേക്ക് മാറ്റുന്നുണ്ട്." അടുക്കളയിൽ സഹായി ലൈല ഭീമാകാരമായ മിക്സറിലേക്ക് രക്തം കലർന്ന ചുവന്ന സോസ് ഒഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മാംസം അരയ്ക്കുന്ന കൂറ്റൻ ഇന്റസ്ട്രിയൽ ഗ്രൈൻഡറുകൾ ബേസ്‌മെന്റിൽ ഭയാനകമായി ഇരമ്പി. ……. എന്നാൽ, ഈ വൻ ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അടിത്തറ ഇളക്കാൻ പോകുന്ന ആ പേമാരി ന്യൂയോർക്കിലേക്ക് അടുക്കുകയായിരുന്നു. ലണ്ടനിൽ, കഫേയുടെ ജനലിന് പുറത്ത് റെക്കോർഡറുമായി നിന്ന ആ നിഗൂഢ രൂപം വെറുമൊരു സാധാരണക്കാരനായിരുന്നില്ല! അയാൾ അന്താരാഷ്ട്ര കുറ്റാന്വേഷണ ഏജൻസിയായ ഇന്റർപോളിന്റെ ഏറ്റവും കടുപ്പക്കാരനായ ചീഫ് സീനിയർ അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ജയൻ പി പി ആയിരുന്നു! പാലച്ചുവട് ജംഗ്ഷനിലെ ഡെഡ്‌ലി ഇഡ്ഡലി കേസ് മുതൽ വേണുപ്പിള്ളയുടെയും നിസാറിന്റെയും ഓരോ നീക്കങ്ങളും അതീവ രഹസ്യമായി ട്രാക്ക് ചെയ്തത് ജയൻ ആയിരുന്നു. ലണ്ടൻ പോലീസിലെ ആർതറിനെ നിസാർ ബ്ലാക്ക് മെയിൽ ചെയ്ത വിവരവും, ലണ്ടൻ മോർച്ചറികളിൽ നിന്ന് ബോഡി മാറ്റിയതിന്റെ ഡിജിറ്റൽ തെളിവുകളും ജയൻ ഇതിനോടകം ശേഖരിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. ടൈംസ് സ്ക്വയറിന് സമീപമുള്ള ഇന്റർപോളിന്റെ രഹസ്യ സേഫ് ഹൗസിൽ വെച്ച് ജയൻ തന്റെ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി. സിഗരറ്റിന്റെ പുക ഉയർത്തിക്കൊണ്ട് അയാൾ തന്റെ അസിസ്റ്റന്റിനോട് പറഞ്ഞു: "പാലച്ചുവട്ടിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയ കൂട്ടുകെട്ടാണ്. വേണുപ്പിള്ളയുടെ പാചക തലച്ചോറും നിസാറിന്റെ ക്രൈം സിൻഡിക്കേറ്റും ഹാനിബാൾ ലക്റ്ററിന്റെ ഹീനമായ ബുദ്ധിയും ചേർന്നപ്പോൾ ഇതൊരു അന്താരാഷ്ട്ര മാഫിയ ആയി മാറി. പക്ഷേ, ഇത്തവണ അമേരിക്കൻ മണ്ണിൽ വെച്ച് ഇവരുടെ കഥ ഞാൻ അവസാനിപ്പിക്കും!" …….. അന്ന് അർദ്ധരാത്രി 2 മണി 'Pillai & Nisar's Empire Steakhouse' ൽ പാതിരാത്രിയിലെ തിരക്ക് ഒഴിഞ്ഞ സമയം. റെസ്റ്റോറന്റിൽ വേണുപ്പിള്ളയും നിസാറും ലൈലയും മാത്രം. പെട്ടെന്നാണ് കടയുടെ മുൻവശത്തെ ഗ്ലാസ് വാതിലുകൾ തകർന്നു വീണത്! തണുത്ത കാറ്റിനൊപ്പം കറുത്ത കോട്ടും തൊപ്പിയും ധരിച്ച ജയൻ ഒറ്റയ്ക്ക് അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു. അയാളുടെ രണ്ട് കൈകളിലും അത്യാധുനികമായ ഓട്ടോമാറ്റിക് പിസ്റ്റളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. "വേണുപ്പിള്ള... നിസാർ... മൂവ് ആയാൽ നെഞ്ചു തുളയ്ക്കും!" ജയന്റെ ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദം റെസ്റ്റോറന്റിൽ മുഴങ്ങി. വേണുപ്പിള്ള ഞെട്ടി വിറച്ചു കൈ തട്ടിൻ അടിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി വെട്ടുകത്തി എടുത്തു. "ആരാടാ നാറി നീ? ഈ ന്യൂയോർക്കിൽ വന്നു ഞങ്ങളെ ഭീഷണിപ്പെടുത്താൻ തുനിഞ്ഞാൽ നിന്റെ മാംസം അരച്ച് നാളത്തെ ബർഗറിലാക്കും ഞാൻ!" വേണുപ്പിള്ള അലറി. പക്ഷേ നിസാർ ശാന്തനായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് വന്നു. "വേണുച്ചേട്ടാ, വെട്ടുകത്തി താഴെയിട്. ഇവൻ ലണ്ടനിൽ നമ്മുടെ പുറകെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്റർപോൾ ഏജന്റ് ജയൻ പി പി!" ജയൻ ചിരിയോടെ തൊപ്പി മാറ്റി. "കറക്റ്റ് ആണ് നിസാറേ. ലണ്ടനിൽ വെച്ച് സ്കോട്ട്‌ലൻഡ് യാർഡിലെ ആർതറിനെ നീ കാശു കൊടുത്തു വാങ്ങി. പക്ഷേ ജയനെ വാങ്ങാൻ ഈ ഭൂഗോളത്തിലെ ഒരു ബാങ്കിന്റെ പണത്തിനും കഴിയില്ല! നിങ്ങളുടെ ഹാനിബാൾ ലക്റ്ററെ ബ്രൂക്ലിൻ പോർട്ടിൽ വെച്ച് ഇന്റർപോൾ ടീം പിടിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഇനി നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മാത്രം!" ജയൻ ഗൺ ലോഡ് ചെയ്തു മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു. പക്ഷേ, നിസാറിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൻ ശാന്തമായി ഒരു സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചു. "ജയൻ സാറേ... ഈ റെസ്റ്റോറന്റിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. നിങ്ങൾ ചവിട്ടി നിൽക്കുന്നത് ഒരു കെണിയിലാണ്!" നിസാർ തന്റെ സ്യൂട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ റിമോട്ട് കണ്ട്രോൾ പുറത്തെടുത്തു. അതിലൊരു റെഡ് ബട്ടൺ അമർത്തി! പെട്ടെന്ന് ജയൻ നിന്ന തറയിലെ സ്റ്റീൽ പ്ലേറ്റ് വലിയ ശബ്ദത്തോടെ താഴേക്ക് തുറന്നു! "ആഹ്ഹ്ഹ്!" ജയൻ നിയന്ത്രണം വിട്ട് ബേസ്‌മെന്റിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തി കനത്ത ഇരുട്ടിലേക്ക് വീണ ജയൻ വേദനയോടെ നിലത്തുനിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. അവിടെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ചോരയുടെയും രാസവസ്തുക്കളുടെയും അതിരൂക്ഷമായ മണം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. ചുറ്റും കൂറ്റൻ ഇന്റസ്ട്രിയൽ മാംസം അരയ്ക്കുന്ന ഗ്രൈൻഡറുകൾ ഭയാനകമായ ശബ്ദത്തോടെ കറങ്ങുന്നു! ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് രണ്ടു ഭീമാകാരമായ രൂപങ്ങൾ മുന്നോട്ട് വന്നു... ഹാനിബാൾ ലക്റ്ററും വേണുപ്പിള്ളയും! ജയൻ ഞെട്ടിപ്പോയി! "ലക്റ്റർ... നീ അറസ്റ്റിലായില്ലേ?" ഹാനിബാൾ ലക്റ്റർ ചിരിച്ചു. "ഇന്റർപോൾ ഏജന്റ് ജയൻ... നിന്റെ കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ സിസ്റ്റം അരമണിക്കൂർ മുൻപേ നിസാർ ഹാക്ക് ചെയ്തതാണ്. പുറത്ത് നിന്നെ സഹായിക്കാൻ ആരുമില്ല!" വേണുപ്പിള്ള തിളങ്ങുന്ന ഭീമാകാരമായ വെട്ടുകത്തിയുമായി മുന്നോട്ട് നടന്നു. "ഇന്റർപോളിന്റെ സീനിയർ ഏജന്റ് അല്ലേടാ നീ? നിന്റെ മസിലും കാൽസ്യവും കൂടിയ ഫ്രഷ് മാംസം കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കുന്ന സ്റ്റീക്കിന് ന്യൂയോർക്കിൽ നല്ല ഡിമാൻഡ് ആയിരിക്കും!" വേണുപ്പിള്ള ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു. ജയൻ തോക്കെടുക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും വീഴ്ചയുടെ ആഘാതത്തിൽ തോക്ക് എവിടെയോ തെറിച്ചുപോയിരുന്നു. അയാൾ അടിയന്തിരമായി കൈകൾ കൊണ്ട് പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, ഹാനിബാൾ ലക്റ്റർ പിന്നിൽ നിന്ന് ജയന്റെ കഴുത്തിൽ ക്ലോറോഫോം അടങ്ങിയ തുണി അമർത്തി! നിമിഷങ്ങൾക്കകം ജയന്റെ ബോധം മറഞ്ഞു. അയാൾ തറയിലേക്ക് വീണു. നിസാർ ബേസ്‌മെന്റിലേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നു. അവൻ ജയന്റെ അനക്കമില്ലാത്ത ശരീരത്തിലേക്ക് നോക്കി വിസ്കി ഗ്ലാസ്സ് ഉയർത്തി. "വേണുച്ചേട്ടാ... ഇവന്റെ ബോഡിയിൽ നിന്ന് സാധാരണ പാറ്റി ഉണ്ടാക്കിയാൽ പോരാ. സ്പെഷ്യൽ പ്രീമിയം ബർഗർ' എന്ന് പേരിട്ട് നാളെ വിഐപി കസ്റ്റമേഴ്സിന് കൊടുക്കണം!" "അത് ഞാൻ ഏറ്റെടാ നിസാറേ!" വേണുപ്പിള്ള വെട്ടുകത്തി വായുവിൽ വീശി. "ഇവന്റെ അസ്ഥികൾ ഉണക്കിപ്പൊടിച്ച് ബർഗറിന്റെ മുകളിലെ സ്പെഷ്യൽ ടോപ്പിംഗ് ആക്കാം!" ഹാനിബാൾ ലക്റ്ററും വേണുപ്പിള്ളയും ചേർന്ന് ജയന്റെ ശരീരം ഭീമാകാരമായ ഇന്റസ്ട്രിയൽ ഫ്ലെഷ് ഗ്രൈൻഡറിലേക്ക് എറിഞ്ഞു! രാക്ഷസീയമായ ശബ്ദത്തോടെ ഗ്രൈൻഡർ കറങ്ങി. ഇന്റർപോളിന്റെ ഏറ്റവും മിടുക്കനായ ഏജന്റ് ജയന്റെ കഥ അങ്ങനെ ബ്രൂക്ലിനിലെ ആ രഹസ്യ ബേസ്‌മെന്റിൽ വെച്ച് ചോരയിൽ അവസാനിച്ചു! പിറ്റേന്ന് രാവിലെ. 'Pillai & Nisar's Empire Steakhouse' ന് മുന്നിൽ ജനക്കൂട്ടം ഇരച്ചുകയറി. ന്യൂയോർക്കിലെ പ്രമുഖ പത്രങ്ങളുടെ തലക്കെട്ടുകൾ: "ന്യൂയോർക്കിൽ വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ച് സ്പെഷ്യൽ മോൺസ്റ്റർ ബർഗർ'! രുചിയിൽ പുതിയ ചരിത്രം കുറിച്ചു ഉടമകളായ വേണുപ്പിള്ളയും നിസാറും!" റെസ്റ്റോറന്റിന്റെ വിഐപി ക്യാബിനിലിരുന്ന് നിസാർ അടുത്ത സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചു. വേണുപ്പിള്ള പുതിയ സ്റ്റീക്ക് പ്ലേറ്റുമായി തഞ്ചത്തിൽ നടന്നു വന്നു. പെട്ടെന്ന്, നിസാറിന്റെ സാറ്റലൈറ്റ് ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തു. ഫോണിൽ തെളിഞ്ഞത് ഒരു വിദേശ നമ്പറായിരുന്നു—ദുബായ് ഷെയ്ഖിന്റെ അതീവ രഹസ്യ ഓഫീസ്!* നിസാർ ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു. അപ്പുറത്തുനിന്ന് ഗൗരവമുള്ള ഒരു അറബിക് ശബ്ദം കേട്ടു: "മിസ്റ്റർ നിസാർ... നിങ്ങളുടെ ബർഗറുകളുടെയും ഇഡ്ഡലിയുടെയും കഥ ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞു. ബുർജ് ഖലീഫയ്ക്ക് തൊട്ടടുത്ത് ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു പുതിയ ഫ്രാഞ്ചൈസി വേണം! പ്രതി വർഷം 10 ബില്യൺ ഡോളർ ഇൻവെസ്റ്റ്‌മെന്റ്. അതിനുള്ള ആളുകളെ ഞാൻ എത്തിക്കാം!" നിസാർ വേണുപ്പിള്ളയെയും ഹാനിബാളിനെയും നോക്കി ചിരിച്ചു. "ഡീൽ ഉറപ്പിച്ചു ഷെയ്ഖ് ഹബീബി! അടുത്ത സ്റ്റോപ്പ്... ദുബായ്*!" “ കൊള്ളാം ഇനി അറേബ്യൻ ഐറ്റംസ് ഹ ഹ ഹ “ വേണു പിള്ള അട്ടഹസിച്ചു ലാബിലെ ഭീമാകാരമായ മാംസം അരയ്ക്കുന്ന ഗ്രൈൻഡറുകൾ കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിൽ കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ലോകം മുഴുവൻ വിഴുങ്ങാൻ പോകുന്ന 'പിള്ളേച്ചൻ ആൻഡ് നിസാർ സിൻഡിക്കേറ്റ്' അങ്ങനെ അടുത്ത ദുബായിലേക്ക് പടരുകയായിരുന്നു! ……… തുടരും

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ഡെഡ്ലി ബേക്കറി - ലണ്ടൻ ഡയറീസ് ( ഡെഡ്ലി ഇഡ്ഡലി തുടർച്ച, കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ……………………………………. ലണ്ടൻ നഗരത്തെ ഒന്നാകെ വിഴുങ്ങിയ കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞുള്ള അർദ്ധരാത്രി. ടെംസ് നദിക്കരയിലെ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ വിക്ടോറിയൻ ശൈലിയിലുള്ള കൂറ്റൻ കെട്ടിടത്തിന് മുന്നിൽ ചുവന്ന എൽ.ഇ.ഡി ലൈറ്റുകൾ മിന്നിമറഞ്ഞു 'Pillai & Nisar's Gourmet Express'. പുറത്ത് കൊടുംതണുപ്പിനെ പോലും അവഗണിച്ച് സായാഹ്ന വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ പ്രഭുക്കന്മാരും, ലണ്ടൻ സ്റ്റോക്ക് എക്സ്ചേഞ്ചിലെ പ്രമുഖരും, കോടീശ്വരന്മാരായ ടൂറിസ്റ്റുകളും വലിയ ക്യൂവിൽ കാത്തുനിൽക്കുകയാണ്. എന്നാൽ, പാലച്ചുവട് ജംഗ്ഷനിൽ നിന്ന് യുകെയിലേക്ക് ബിസിനസ്സ് വ്യാപിപ്പിച്ചപ്പോൾ വേണുപ്പിള്ളയും നിസാറും ഒരു കടുത്ത സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു: തണുത്തുറഞ്ഞ ലണ്ടനിൽ സായ്പ്പന്മാർക്ക് തെന്നിന്ത്യൻ ഇഡ്ഡലിയോട് വലിയ ആവേശം തോന്നിയില്ല. അവിടെയാണ് വേണുപ്പിള്ളയുടെ കുപ്രസിദ്ധമായ പാചകബുദ്ധിയും നിസാറിന്റെ മാഫിയാ തലച്ചോറും വീണ്ടും ഒന്നിച്ചത്. ……… കഫേയുടെ താഴത്തെ നിലയിലുള്ള അന്താരാഷ്ട്ര നിലവാരമുള്ള, സൗണ്ട് പ്രൂഫ് ലാബിനുള്ളിൽ വേണുപ്പിള്ള തഞ്ചത്തിൽ സ്റ്റെയിൻലെസ്സ് സ്റ്റീൽ വെട്ടുകത്തിക്ക് മൂർച്ച കൂട്ടുകയായിരുന്നു. ടേബിളിൽ സ്കോച്ച് വിസ്കി നുണഞ്ഞുകൊണ്ട് ലോക പ്രശസ്ത ക്രിമിനൽ മാസ്റ്റർമൈൻഡ് സാക്ഷാൽ ഡോ. ഹാനിബാൾ ലക്റ്റർ ഇരിക്കുന്നു. "വേണു... നിന്റെ ആ പഴയ ഇഡ്ഡലി യൂറോപ്പിൽ ഓടില്ല," ഹാനിബാൾ സിഗരറ്റ് പുക ഉയർത്തി. "ഇവിടെയുള്ളവർക്ക് കടിച്ച് തിന്നാൻ പാകത്തിലുള്ള മാംസവും, മധുരമുള്ള ഡെസേർട്ടുകളുമാണ് വേണ്ടത്. അതുകൊണ്ട് നമ്മൾ മെനു മാറ്റുന്നു!" നിസാർ തന്റെ അത്യാധുനിക ഐപാഡിലെ പുതിയ ഡിജിറ്റൽ മെനു കാർഡ് കാണിച്ചുതന്നു. അവിടെ തിളങ്ങിനിന്നത് രണ്ട് അന്താരാഷ്ട്ര വിഭവങ്ങളായിരുന്നു: ഡെഡ്‌ലി ഡോണട്സ് അതിതീവ്രമായ ചുവപ്പ് നിറമുള്ള റെഡ് വെൽവറ്റ് ഗ്ലേസ്ഡ് ഡോണട്സ്. മനുഷ്യന്റെ നട്ടെല്ലിലെ മജ്ജയും ഫ്രഷ് രക്തവും പ്രത്യേക ഊഷ്മാവിൽ കുറുക്കിയെടുത്താണ് ആ തിളങ്ങുന്ന ഗ്ലേസിംഗ് തയ്യാറാക്കുന്നത്. മുകളിൽ വിതറിയിരിക്കുന്ന ക്രിസ്പി ചിപ്സ് പ്രീമിയം അസ്ഥിക്കഷണങ്ങൾ ഉണക്കിപ്പൊടിച്ചതാണ്. കഴിക്കുന്ന നിമിഷം മുതൽ തലച്ചോറിലെ ഡോപാമൈൻ അളവ് ഇരട്ടിയാക്കുന്ന അതീവ രഹസ്യ ചേരുവ! സിനിസ്റ്റർ പിസ്സ സാധാരണ മൊസറെല്ല ചീസിന് പകരം മനുഷ്യക്കൊഴുപ്പ് പ്രത്യേക താപനിലയിൽ രാസപ്രവർത്തനത്തിന് വിധേയമാക്കി ഉരുക്കിയെടുത്ത ഡാർക്ക് ചീസ്. അതിന് മുകളിൽ ടോപ്പിംഗായി വിതറുന്നത് ആഫ്രിക്കൻ-ഈസ്റ്റേൺ യൂറോപ്യൻ അത്‌ലറ്റുകളുടെ കേടാകാത്ത ഫ്രഷ് മാംസക്കഷണങ്ങൾ ! "പക്ഷേ നിസാറേ..." വേണുപ്പിള്ള സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. "ഇവിടെ മോർച്ചറികളിൽ നിന്ന് പഴയതുപോലെ ബോഡി അടിച്ചുമാറ്റാൻ പറ്റുമ്പോ?" നിസാർ വില്ലൻ ചിരിയോടെ ഐപാഡിൽ പുതിയൊരു പ്രൊക്യൂർമെന്റ് മാപ്പ് തുറന്നു. "വേണുച്ചേട്ടാ, ലണ്ടനിലെ നാല് പ്രധാന മെഡിക്കൽ കോളേജ് മോർച്ചറികളിലെ ഇൻ-ചാർജുമാർ ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ ശമ്പളക്കാരാണ്. പോരാത്തതിന് ഈ ഹാനിബാൾ സാർ ആഫ്രിക്കയിൽ നിന്നും കിഴക്കൻ യൂറോപ്പിൽ നിന്നും പ്രീമിയം ക്വാളിറ്റി ഐറ്റംസ് ഷിപ്പ്മെന്റ് വഴി കൊച്ചിൻ പോർട്ട് വഴി ലണ്ടൻ പോർട്ടിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നുണ്ട്. നമ്മൾ ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു തട്ടുകടയല്ല... ഇൻഫർമൽ മീറ്റ് സപ്ലൈയിലെ ഗ്ലോബൽ സിൻഡിക്കേറ്റ് ആണ്!" ……. അടുക്കളയിൽ ചീഫ് കുക്ക് ലൈല പുതിയ ഭീമാകാരമായ ഇന്റസ്ട്രിയൽ ഡൗ-മിക്സറിലേക്ക് രക്തം കലർന്ന മാവ് ഒഴിക്കുകയായിരുന്നു. ഭീമാകാരമായ പൾവറൈസറും പിസ്സ ഓവനുകളും ഭയാനകമായ ശബ്ദത്തോടെ പ്രവർത്തിച്ചു. ………… വേണു പിള്ളയുടെ പുതിയ വിഭവങ്ങൾ വൻ വിജയം ആയി.എന്നാൽ, ഈ വൻ വിജയത്തിനിടയിലാണ് അത് സംഭവിച്ചത് കഴിഞ്ഞ രണ്ടാഴ്ചയായി ലണ്ടൻ നഗരത്തിൽ നിന്ന് അഞ്ചോളം പ്രമുഖ കായികതാരങ്ങളെയും ഒളിമ്പിക് അത്‌ലറ്റുകളെയും അപ്രത്യക്ഷരായിരുന്നു. പോലീസിനും സ്കോട്ട്‌ലൻഡ് യാർഡിനും യാതൊരു തുമ്പും കിട്ടിയില്ല. എന്നാൽ, അപ്രത്യക്ഷരായ അവസാനത്തെ റണ്ണറായ അലക്സാണ്ടറുടെ ജിപിഎസ് ട്രാക്കർ അവസാനമായി സിഗ്നൽ നൽകിയത് ഓക്സ്ഫോർഡ് സ്ട്രീറ്റിലെ ഈ കഫേയ്ക്ക് 50 മീറ്റർ അകലെ വെച്ചായിരുന്നു! പെട്ടെന്നാണ് റെസ്റ്റോറന്റിന്റെ ഗ്ലാസ് വാതിലുകൾ തുറന്ന് ലണ്ടൻ മെട്രോപൊളിറ്റൻ പോലീസിന്റെ നാല് സായുധ ഉദ്യോഗസ്ഥരും, ഒപ്പം സ്കോട്ട്‌ലൻഡ് യാർഡിലെ പ്രശസ്ത ചീഫ് ഇൻസ്പെക്ടർ ആർതർ വിൻസെന്റും അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറിയത്. കടയ്ക്കുള്ളിലെ പാതിരാത്രിയിലെ തിരക്ക് പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. "എവരിവൺ സ്റ്റേ വേർ യു ആർ!" ഇൻസ്പെക്ടർ ആർതർ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. അയാൾ പതുക്കെ കൗണ്ടറിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അയാളുടെ കയ്യിൽ ഒരു വലിയ മെറ്റൽ ഡിറ്റക്ടറും സാമ്പിൾ കളക്ഷൻ കിറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നു. "മിസ്റ്റർ വേണുപ്പിള്ള, മിസ്റ്റർ നിസാർ..." ആർതറിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ കടുത്ത സംശയമുണ്ടായിരുന്നു. "നിങ്ങളുടെ റെസ്റ്റോറന്റിൽ നിന്ന് രാത്രികാലങ്ങളിൽ വിചിത്രമായ ഒരു രാസഗന്ധവും ചോരയുടെ മണവും വരുന്നതായി അയൽപക്കക്കാർ പരാതിപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. പോരാത്തതിന്, നിങ്ങളുടെ ഈ പിസ്സയും ഡോണട്സും കഴിക്കുന്നവർക്ക് കഞ്ചാവിനേക്കാൾ വലിയ ഒരഡിക്ഷൻ വരുന്നുണ്ട്. ഇതിൽ എന്തോ ഗുരുതരമായ കെമിക്കൽ ചേർക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് ലണ്ടൻ ഫുഡ് ബോർഡ് കരുതുന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ കിച്ചൺ ഉടൻ സെർച്ച് ചെയ്യണം!" വേണുപ്പിള്ളയുടെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു. അവൻ കൈ തട്ടിൻ അടിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി വെട്ടുകത്തിയുടെ പിടിയിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. ഹാനിബാൾ ലക്റ്റർ മാസ്ക് വെച്ച് മുഖം മറച്ച് ഇരുളിലേക്ക് വലിഞ്ഞു. പക്ഷേ നിസാർ ഒട്ടും ഭയന്നില്ല. അവൻ തന്റെ ബ്രാൻഡഡ് സ്യൂട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് വളരെ ശാന്തമായി ഒരു സിഗരറ്റ് എടുത്ത് കത്തിച്ചു. പുക പതുക്കെ ആർതറിന്റെ മുഖത്തേക്ക് വിട്ടു. "ഇൻസ്പെക്ടർ ആർതർ... ഒന്ന് കൂളാവൂ," നിസാർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നിങ്ങളുടെ ഔദ്യോഗിക കടമയെ ഞാൻ ബഹുമാനിക്കുന്നു. പക്ഷേ സെർച്ച് വാറന്റ് ഇല്ലാതെ എന്റെ കിച്ചണിലേക്ക് കയറാൻ ഞങ്ങൾ അനുവദിക്കില്ല." "വാറന്റ് വഴിയിൽ വരുന്നുണ്ട് നിസാർ!" ആർതർ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. "പോരാത്തതിന്, ഇന്ന് വൈകുന്നേരം നിങ്ങളുടെ ഈ പിസ്സയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു കട്ട കടുപ്പമുള്ള വസ്തു കിട്ടി എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരു കസ്റ്റമർ പരാതി തന്നിട്ടുണ്ട്. അത് പരിശോധിച്ചപ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ പല്ലിന്റെ കഷണമാണെന്ന് ഫോറൻസിക് പ്രാഥമിക റിപ്പോർട്ട് ഉണ്ട്!" വേണുപ്പിള്ള ഞെട്ടിപ്പോയി! ലൈല ഏതോ ഒരു മാംസക്കഷണം കൃത്യമായി അരയ്ക്കാതെ പിസ്സ ടോപ്പിംഗിലേക്ക് ഇട്ടതാണ് ആ അബദ്ധം എന്ന് അയ്യാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ……. അന്തരീക്ഷം കനത്തു. പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ തോക്കുകളിലേക്ക് കൈവെച്ചു. ഏത് നിമിഷവും കഫേയിൽ ചോരപ്പുഴ ഒഴുകാം എന്ന അവസ്ഥയായി. നിസാർ സിഗരറ്റ് കുറ്റി തറയിലിട്ട് ചവിട്ടിയമർത്തി. അവൻ ആർതറിനെ നോക്കി ഒരു പ്രത്യേക തരത്തിൽ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു. അത് അന്താരാഷ്ട്ര അധോലോകത്തിൽ മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന ചില രഹസ്യ സിഗ്നലുകളിലൊന്നായിരുന്നു! ആർതറിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അയാൾ ഒരു നിമിഷം തസ്തഭിച്ചു നിന്നു. "ആർതർ സാറെ... നമുക്ക് സ്വകാര്യമായി ഒരു അഞ്ച് മിനിറ്റ് സംസാരിച്ചൂടെ?" നിസാർ തന്റെ വിഐപി ക്യാബിനിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. പോലീസുകാരെ പുറത്തുനിർത്തി ആർതർ ക്യാബിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. വാതിൽ പൂട്ടി. നിസാർ മേശപ്പുറത്തേക്ക് ഒരു വലിയ ഫയൽ എറിഞ്ഞുകൊടുത്തു. "ഇൻസ്പെക്ടർ ആർതർ... നിങ്ങളുടെ മകൾ കേംബ്രിഡ്ജ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ ലാസ്റ്റ് ഇയർ മെഡിക്കൽ വിദ്യാർത്ഥിനിയാണ്. എന്നാൽ അവളുടെ സ്കോട്ട്‌ലൻഡ് യാർഡ് സ്കോളർഷിപ്പ് ക്യാൻസൽ ആകാൻ പോകുകയാണ്. പോരാത്തതിന്, നിങ്ങളുടെ സഹോദരൻ നടത്തുന്ന ഷിപ്പിംഗ് കമ്പനി വഴി യുകെയിലേക്ക് വരുന്ന അനധികൃത കാർഗോകളെക്കുറിച്ചുള്ള തെളിവുകൾ എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്!" ആർതർ ഞെട്ടിപ്പോയി. "നീ... നീ എന്നെ ബ്ലാക്ക് മെയിൽ ചെയ്യുകയാണോ?" "ഒരിക്കലുമല്ല സാറേ, ഇതൊരു ബിസിനസ് പ്രൊപ്പോസലാണ്!" നിസാർ ചിരിച്ചു. "നിങ്ങൾ തിരയുന്ന ആ കാണാതായ ആഫ്രിക്കൻ അത്‌ലറ്റ് അലക്സാണ്ടർ... അയാളുടെ ശരീരത്തിലെ പ്രീമിയം ഭാഗങ്ങളാണ് ഇന്ന് രാത്രിയിലെ 'റെഡ് വെൽവറ്റ് ഡോണട്സ്' ആയി മാറിയത്! അതുകൊണ്ടാണ് അതിന് ഇത്രയും സ്വാദ്! ഇനിയിപ്പോ നിങ്ങൾ എന്നെ അറസ്റ്റ് ചെയ്താൽ, നാളെ ലണ്ടനിലെ പ്രമുഖ പത്രങ്ങളിൽ നിങ്ങളുടെ മകളുടെയും സഹോദരന്റെയും വിവരങ്ങൾ വരും. പക്ഷേ... നിങ്ങൾ ഞങ്ങളോടൊപ്പം ചേർന്നാൽ?" നിസാർ മേശപ്പുറത്തേക്ക് പൗണ്ട് നോട്ടുകൾ നിറച്ച ഒരു വലിയ പെട്ടി തുറന്നുവെച്ചു. "ലണ്ടനിൽ നിന്ന് ആളുകളെ കാണാതാകുന്ന കേസ് അജ്ഞാതമായ ഒരു ഗ്യാങ്സ്റ്റർ ഗ്രൂപ്പ് ചെയ്തതാണെന്ന് പറഞ്ഞ് നിങ്ങൾക്ക് ഫയൽ ക്ലോസ് ചെയ്യാം. പകരമായി, സ്കോട്ട്‌ലൻഡ് യാർഡിന്റെ പോസ്റ്റ്മോർട്ടം റൂമുകളിൽ നിന്നും ആരും ചോദിക്കാനില്ലാത്ത വിഐപി മൃതദേഹങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് എത്തിച്ചു തരണം.ലണ്ടൻ ഫ്രാഞ്ചൈസിയുടെ 15% ഷെയർ നിങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം!" ആർതർ നിശബ്ദനായി. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ആ പണപ്പെട്ടിയിലേക്കും, നിസാറിന്റെ തണുത്ത കണ്ണുകളിലേക്കും മാറിമാറി നോക്കി. ഒടുവിൽ, ലണ്ടന്റെ നീതിപാലകൻ ആ തിന്മയ്ക്ക് മുന്നിൽ തലകുനിച്ചു. അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പണപ്പെട്ടി അടച്ചു. "നിസാർ... ആഫ്രിക്കൻ അത്‌ലറ്റുകളുടെ ബോഡിയേക്കാൾ ബെസ്റ്റ് ലണ്ടനിലെ ബോക്സർമാരുടെ ബോഡിയാണ്. അതിൽ കാൽസ്യവും പ്രോട്ടീനും കൂടുതലായിരിക്കും. നാളെ മുതൽ ഞാൻ സപ്ലൈ ലൈൻ ഏറ്റെടുക്കാം!" ……. അര മണിക്കൂറിന് ശേഷം ആർതർ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അയാൾ മാധ്യമങ്ങളോടും പുറത്തുനിന്ന പോലീസുകാരോടും പറഞ്ഞു: "ഇതൊരു വ്യാജ പരാതിയായിരുന്നു. കടയിലെ സാംപിളുകൾ എല്ലാം 100% ഓർഗാനിക് ആണ്!" പോലീസ് വണ്ടികൾ സൈറൺ മുഴക്കി അകന്നുപോയി. കഫേയുടെ രഹസ്യ അറയിൽ വീണ്ടും ലൈറ്റുകൾ തെളിഞ്ഞു. വേണുപ്പിള്ള ആശ്വാസത്തോടെ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. "എന്റെ നിസാറേ... നീ ആ സ്കോട്ട്‌ലൻഡ് യാർഡുകാരനെ പോലും നമ്മുടെ പാർട്ണർ ആക്കിയല്ലോടാ! നീ മനുഷ്യനല്ല, ശരിക്കും ഒരു പിശാചാണ്!" "വേണുച്ചേട്ടാ, മനുഷ്യൻ തിന്നുന്നിടത്തോളം കാലം ഈ ബിസിനസ്സ് നിന്നുപോകില്ല," നിസാർ വിസ്കി ഗ്ലാസ്സ് ഉയർത്തി. "ഇനി നമ്മൾ അടുത്ത നഗരത്തിലേക്ക് കടക്കുകയാണ്... ന്യൂയോർക്ക്!" "ന്യൂയോർക്കിൽ എന്താടാ പ്ലാൻ?" വേണുപ്പിള്ള ചോദിച്ചു. ഡോ. ഹാനിബാൾ ലക്റ്റർ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് മുന്നോട്ട് വന്നു. അയാളുടെ കയ്യിൽ ന്യൂയോർക്കിന്റെ ഒരു ഭൂപടം ഉണ്ടായിരുന്നു. "ന്യൂയോർക്കുകാർക്ക് വേണ്ടത് ബർഗറുകളാണ്. അമേരിക്കയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ബോഡിബിൽഡർമാരുടെയും ഗുസ്തിക്കാരുടെയും മാംസം ചേർത്തുള്ള അമാനുഷികമായ ബർഗറുകൾ! അതിനുള്ള പ്രൊക്യൂർമെന്റ് ശൃംഖല ഞാൻ റെഡിയാക്കാം." കഫേയുടെ ആഴത്തിലുള്ള ബേസ്‌മെന്റിൽ, അടുത്ത ദിവസത്തെ ടൺ കണക്കിന് ഡെഡ്‌ലി ഡോണട്സിനും സിനിസ്റ്റർ പിസ്സയ്ക്കുമായി മനുഷ്യന്റെ അസ്ഥികളും മാംസവും അരയ്ക്കുന്ന വലിയ ഗ്രൈൻഡറുകൾ രാക്ഷസീയമായ ശബ്ദത്തോടെ വീണ്ടും കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരു കോണിൽ, കഫേയുടെ ജനലിന് പുറത്ത് കറുത്ത കോട്ടിട്ട ഒരു നിഗൂഢ രൂപം നിഴൽ പോലെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ തന്റെ കയ്യിലുള്ള ഒരു ചെറിയ റെക്കോർഡർ ഓൺ ചെയ്തു... പാലച്ചുവടിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയ ഈ ഭീകര ശൃംഖലയെ തകർക്കാൻ ഇന്റർപോൾ അയച്ച രഹസ്യ ഏജന്റായിരുന്നു അയാൾ! ……… തുടരും

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ The Flesh Roots - Climax ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ……………………………………. ലക്ഷക്കണക്കിന് ഇരകളുടെ ആക്രോശങ്ങളും ഒന്നുചേർന്ന ആ ഭീമൻ മാംസതരംഗം തറവാട്ടുപറമ്പിന്റെ തറക്കല്ലുകളെപ്പോലും ഉലച്ചുകൊണ്ട് ഇരച്ചുകയറി. കിണറിന്റെ വായ്‌വട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന ഹരിഹരന്റെയും സന്ധ്യയുടെയും വികൃതമായ മാംസരൂപങ്ങൾ ഭീകരമായി അലറി. വായുവിൽ അഴുകിയ ചോരയുടെയും രാസവസ്തുക്കളുടെയും കടുപ്പമേറിയ ദുർഗന്ധം നിറഞ്ഞു. "സിദ്ധാർത്ഥ്, വേണ്ട! അതൊരു കെണിയാണ്! ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിയാൽ നിനക്ക് തിരികെ വരാനാകില്ല!" മേജർ വിക്രം അലറിയെങ്കിലും, തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ സിദ്ധാർത്ഥ് ആറ്റോമിക് ക്രയോ-ഇംപ്ലോഷൻ ചാർജ് തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസവും നിശ്ചയദാർഢ്യവും തിളങ്ങിനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "സോറി സർ ഈ ഭീകരത ലോകത്തിന്റെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് പടരാതിരിക്കാൻ ഇതാണ് ഒരേയൊരു വഴി നിങ്ങൾ തിരിച്ചു പോകു സർ!" സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ബെൽറ്റിൽ ഉറപ്പിച്ചിരുന്ന എമർജൻസി ടൈറ്റാനിയം ഗ്രൂപ്പ്-റാപ്പലിംഗ് കേബിളിന്റെ ഹൂക്ക് കിണറിന്റെ അരികിലെ കട്ടി കൂടിയ കരിങ്കൽ മതിൽ ലക്ഷ്യമാക്കി വിക്ഷേപിച്ചു. ഹൂക്ക് പാറയിൽ ആഴത്തിൽ തറഞ്ഞുനിന്നു. "നോ... സിദ്ധാർത്ഥ്!" ഡോ. അനിതയുടെ നിലവിളി വായുവിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. വിക്രം ഒട്ടും സമയം കളയാതെ അനിതയുടെ കൈ പിടിച്ച് വലിച്ച്, തങ്ങളിലേക്ക് പാഞ്ഞടുത്ത മാംസവള്ളികളെ ക്രയോ-പിസ്റ്റൾ കൊണ്ട് തണുപ്പിച്ചുപൊട്ടിച്ച് ഹെലികോപ്റ്ററിൽ നിന്ന് താഴ്ത്തിയിട്ട വടത്തിലേക്ക് ഓടിയടുത്തു. "ടീം ആൽഫ, വിഡ്രോ ചെയ്യൂ! ഇമ്മീഡിയറ്റ് എവാക്യുവേഷൻ! ആകാശത്തുനിന്ന് കവറിംഗ് ഫയർ നൽകൂ!" മേജറുടെ അടിയന്തിര കൽപ്പന കേട്ട് ബാക്കിയുള്ള കമാൻഡോകൾ വടത്തിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. ഹെലികോപ്റ്റർ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് ഉയർന്നപ്പൊങ്ങി. ഹെലി-ഗണ്ണർമാർ താഴേക്ക് തുടരെത്തുടരെ ലിക്വിഡ് നൈട്രജൻ റോക്കറ്റുകൾ തൊടുത്തുവിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. കിണറ്റിനുള്ളിൽ, ശൂന്യതയിലേക്കുള്ള ആ ചാട്ടത്തിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ബോംബ് ഡിസ്പോസൽ സൂട്ടിന്റെ മുഴുവൻ ക്രയോ-ത്രസ്റ്ററുകളും ഓൺ ചെയ്തു. വായുവിൽ വെച്ച് തനിക്ക് നേരെ പാഞ്ഞടുത്ത മൂർച്ചയേറിയ മാംസ വള്ളികളെ അയാൾ കൈയ്യിലിരുന്ന ക്രയോ-ബ്ലാസ്റ്റർ കൊണ്ട് ഫ്രീസ് ചെയ്ത് തകർത്തെറിഞ്ഞു. കിണറിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പോകുന്തോറും അന്തരീക്ഷം കൂടുതൽ കട്ടിയുള്ളതും, പ്രകാശത്തെപ്പോലും വിഴുങ്ങുന്നതുമായ കറുത്ത കോശങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായിരുന്നു. അതിൻ്റെ ഭിത്തികളിൽ സ്പന്ദിക്കുന്നത് കേവലം വേരുകളായിരുന്നില്ല; തൃത്താലയിലും പട്ടാമ്പയിലും വിഴുങ്ങപ്പെട്ട, ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ട ലക്ഷകണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ശവങ്ങൾ അലിഞ്ഞുചേർന്ന വികൃതമായ രൂപങ്ങളായിരുന്നു. കിണറിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ, മൈനസ് ഡിഗ്രി തണുപ്പിലും തിളച്ചുമറിയുന്ന ഒരു ഭീമൻ മാംസക്കണ്ണിയും അതിന്റെ നടുവിൽ ഹൃദയം പോലെ സ്പന്ദിക്കുന്ന കറുത്ത മാതൃവേരിന്റെ കേന്ദ്രവും സിദ്ധാർത്ഥ് കണ്ടു. അതിൽ നിന്ന് ചോര പോലെയുള്ള ദ്രാവകം ചീറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. "നിന്റെ തണുപ്പിന് ഞങ്ങളുടെ ചൂടിനെ അണയ്ക്കാനാവില്ല, കമാൻഡോ... നീയും ഇനി ഇതിന്റെ ഭാഗമാകും!" ആ മാംസക്കട്ടിയിൽ നിന്ന് ഹരിഹരന്റെയും അലിയുടെയും മറ്റ് അനേകം ഇരകളുടെയും ഒരേസമയത്തുള്ള ഭയാനകമായ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. കട്ടിയുള്ള മാംസ വേരുകൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ക്രയോ-സൂട്ട് തുളച്ച് ഉള്ളിലേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങി. കടുത്ത വേദനയാൽ അയാൾ അലറി. സൂട്ടിന്റെ പ്രഷർ റീഡിംഗ് വേഗത്തിൽ താഴേക്ക് പതിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും, സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന ആറ്റോമിക് ക്രയോ-ചാർജിന്റെ ടൈമർ വെറും മൂന്ന് സെക്കന്റിലേക്ക് സെറ്റ് ചെയ്തു. "ഇത് തൃത്താലയിലെയും പട്ടാമ്പിയിലെയും നിരപരാധികൾക്ക് വേണ്ടി!" സിദ്ധാർത്ഥ് രക്തം തുപ്പിക്കൊണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു. അയാൾ തന്റെ ആത്മവീര്യം വീണ്ടെടുത്ത്, കൈയ്യിലുള്ള കെമിക്കൽ ചാർജ് മാതൃവേരിന്റെ ഏറ്റവും ആഴമുള്ള, സ്പന്ദിക്കുന്ന പിളർപ്പിലേക്ക് ആഞ്ഞു കുത്തിയിറക്കി! തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം, തോളിലെ ആട്ടോമാറ്റിക് വിഞ്ച് ഓൺ ചെയ്തുകൊണ്ട് അയാൾ ഗ്രൂപ്പ്-റാപ്പലിംഗ് കേബിളിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. വിഞ്ച് മോട്ടോർ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് അയാളെ മുകളിലേക്ക് വലിച്ചുകയറ്റാൻ തുടങ്ങി. “ബൂം...!” കിണറിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ വലിയൊരു ശബ്ദമില്ലാത്ത, എന്നാൽ സർവ്വതിനെയും തണുപ്പിച്ചുറയ്ക്കുന്ന അതിഭീകരമായ ഒരു ഇംപ്ലോഷൻ അവിടെ നടന്നു. മൈനസ് 200 ഡിഗ്രിക്ക് താഴെയുള്ള അതികഠിനമായ രാസതണുപ്പ് ഒരു നീല പ്രകാശഗോളമായി മാതൃവേരിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പടർന്നു. കോശവിഭജനം നടത്തിയിരുന്ന ആ മാംസശൃംഖലയുടെ തന്മാത്രാ ഘടന മുഴുവൻ ആ നിമിഷത്തിൽ തണുത്തുറഞ്ഞു തകർന്നു. ആകാശത്തുനിന്ന് നോക്കുകയായിരുന്ന വിക്രമിനും അനിതയ്ക്കും കണ്ടത് അവിശ്വസനീയമായ ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു. തൃത്താലയിലും പട്ടാമ്പിയി ലും പടർന്നുപിടിച്ചിരുന്ന ഭീമൻ കറുത്ത വേരുകൾ പെട്ടെന്ന് നീലനിറമായി തണുത്തുറഞ്ഞു. തുടർന്ന് അവ കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ മരച്ചില്ലകൾ പോലെ ഒടിഞ്ഞു വീഴാനും, വെളുത്ത ചാരമായി അന്തരീക്ഷത്തിൽ പൊടിഞ്ഞുപോകാനും തുടങ്ങി. ഭൂമിയെ വിറപ്പിച്ചിരുന്ന ആ ഭീതിയുടെ കറുത്ത മാംസ ശൃംഖല നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഇല്ലാതായി. സ്ഫോടനത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതത്തിൽ കിണറ്റിനുള്ളിൽ നിന്ന് വൻതോതിൽ തണുത്ത വായു മുകളിലേക്ക് ചീറ്റിയടിച്ചെങ്കിലും, കരിഞ്ഞ പുകയ്ക്കിടയിലൂടെ, കേബിളിൽ തൂങ്ങി പരിക്കുകളോടെ സിദ്ധാർത്ഥ് കിണറിന്റെ വായ്‌വട്ടത്തിലേക്ക് ഉയർന്നുവന്നു. "സിദ്ധാർത്ഥ്...! ഹെലി-പൈലറ്റ്, താഴേക്ക് ഇറക്കൂ! ക്വിക്ക്!" വിക്രം സന്തോഷത്തോടെ അലറി. ഹെലികോപ്റ്ററിൽ നിന്ന് താഴേക്കിറക്കിയ ലിഫ്റ്റ് കേബിളിൽ സിദ്ധാർത്ഥിനെ വിക്രമും കമാൻഡോകളും ചേർന്ന് സുരക്ഷിതമായി മുകളിലേക്ക് വലിച്ചെടുത്തു. ഉടൻ തന്നെ അനിത സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഫസ്റ്റ് എയ്ഡ് പ്രാഥമിക ചികിത്സകൾ ആരംഭിച്ചു. "ഡോക്ടർ... നമ്മൾ ഇത് തടഞ്ഞു... ഇത് ഇനി പുറത്തേക്ക് പടരില്ല..." സിദ്ധാർത്ഥ് ക്ഷീണത്തോടെ പറഞ്ഞു. ……. ആറു മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം... തൃത്താലയിലും പട്ടാമ്പിയും നിശ്ശബ്ദത മാത്രമായിരുന്നു ബാക്കി. ആ രണ്ട് പ്രദേശങ്ങളിലെയും മുഴുവൻ മനുഷ്യരും ആ ഭീകര ജീവിക്ക് ഇരയായി ജീവൻ വെടിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരാൾ പോലും അവിടെ ജീവനോടെ ശേഷിച്ചില്ല. അവിടുത്തെ എല്ലാ വീടുകളും വഴികളും വിജനവും നിർജ്ജനവുമായിരുന്നു. എന്നാൽ, സൈന്യത്തിന്റെയും ദുരന്തനിവാരണ സേനയുടെയും കഠിന പരിശ്രമത്തിലൂടെ അവിടെ അടക്കം ചെയ്ത മാംസവശിഷ്ടങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യപ്പെടുകയും, വിനാശകാരിയായ ആ ഭീകരത പുറത്തേക്ക് വ്യാപിക്കുന്നത് പൂർണ്ണമായും തടയപ്പെടുകയും ചെയ്തു. തൃത്താലയിലെയും പട്ടാമ്പിയിലെയും മണ്ണിൽ രാസമാലിന്യങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്ത് പ്രകൃതി പുതിയ പച്ചപ്പുകൾക്ക് തുടക്കമിട്ടു. ആ രണ്ട് ഗ്രാമങ്ങളുടെയും അതിർത്തിയിൽ, കൊല്ലപ്പെട്ട ലക്ഷകണക്കിന് നിരപരാധികളുടെ ഓർമ്മയ്ക്കായി സർക്കാർ ഒരു വലിയ സ്മാരകം ഉയർത്തി. ആ സ്മാരകത്തിന് മുന്നിൽ പ്രണാമം അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മേജർ വിക്രമും ഡോ. അനിതയും ക്യാപ്റ്റൻ സിദ്ധാർത്ഥും നിന്നു. "നമുക്ക് അവിടുത്തെ ആളുകളെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല... പക്ഷേ അവരുടെ ത്യാഗം കാരണം ഈ ലോകത്തെ മുഴുവൻ വിഴുങ്ങുമായിരുന്ന ഒരു ഭീകര ദുരന്തത്തെ ഇവിടെത്തന്നെ അവസാനിപ്പിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞു," വിക്രം വിതുമ്പുന്ന ശബ്ദത്തോടെ പറഞ്ഞു. "അതെ മേജർ, ഇവിടുത്തെ മനുഷ്യർ ഇല്ലാതായെങ്കിലും അവരുടെ ഓർമ്മകളും, ഈ ഭീകരതയെ ഇല്ലാതാക്കാൻ സിദ്ധാർത്ഥ് നടത്തിയ പോരാട്ടവും ലോകം എന്നും ഓർക്കും. ഈ മണ്ണിൽ ഇനി പുതിയൊരു പുലരി ഉണ്ടാകും," അനിത ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. അസ്തമയ സൂര്യന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, മരിച്ചുപോയ ലക്ഷക്കണക്കിന് ആത്മാക്കൾക്ക് പ്രണാമമർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവർ നടന്നു നീങ്ങി. ……… End

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ The Flesh Roots - Chapter 7 ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ……………………………………. ബ്ലാക്ക് ഹോക്ക് ഹെലികോപ്റ്ററിന്റെ കട്ടി കൂടിയ റിൻഫോഴ്സ്ഡ് ഗ്ലാസിലൂടെ താഴേക്ക് നോക്കിയ മേജർ വിക്രമിന്റെയും ഡോ. അനിതയുടെയും നെഞ്ചകം ഭയം കൊണ്ട് പിടഞ്ഞു. ഒരു കാലത്ത് പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ മനോഹരമായ തൃത്താല ഗ്രാമം ഇപ്പോൾ ഒരു കൂറ്റൻ പരപോഷി ജീവിയുടെ അഴുകിയ ശരീരം പോലെയാണ് അന്തരീക്ഷത്തിൽ കാണപ്പെട്ടത്. കെട്ടിടങ്ങളും മരങ്ങളും വഴികളും വയലുകളും വരെ അസ്ഥികൾ പോലെ ഒടിഞ്ഞുതകർന്ന് കറുത്ത മാംസവള്ളികളാൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ സാറ്റലൈറ്റ് സാങ്കേതികവിദ്യയോ ഹെലികോപ്റ്ററിലെ സ്കാനറുകളോ ഒന്നും തന്നെ ഈ ഭീമൻ മാംസശൃംഖലയുടെ യഥാർത്ഥ മാതൃവേര് എവിടെയാണെന്ന് കാട്ടിത്തന്നില്ല. താഴെ തൃത്താലയും പട്ടാമ്പിയും ഒരുപോലെ മാംസക്കടലായി മൂടപ്പെട്ടു കിടക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. "സാറ്റലൈറ്റ് സ്കാനറുകൾ പൂർണ്ണമായും ഫെയിലിയറാണ്, സർ," കൈത്തണ്ടയിലെ സ്ക്രീൻ ഓഫ് ചെയ്തുകൊണ്ട് ക്യാപ്റ്റൻ സിദ്ധാർത്ഥ് പറഞ്ഞു. "ടെക്നോളജി വെച്ച് ഇതിന്റെ ഹൃദയം കണ്ടെത്താനാകില്ല. നമ്മൾ തന്നെ നേരിട്ട് ഇറങ്ങി ഇതിന്റെ ഉറവിടം തെരഞ്ഞുപിടിക്കണം!" ഹെലികോപ്റ്ററിൽ നിന്നുകൊണ്ട് തൃത്താല ഗ്രാമത്തിന്റെ ഭൂപ്രകൃതിയും കറുത്ത വേരുകളുടെ പടർച്ചയും സ്വന്തം കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു മേജർ വിക്രമും അനിതയും സിദ്ധാർത്ഥും. പെട്ടെന്ന്, ഗ്രാമത്തിന് നടുവിലൂടെ മണ്ണിൽ പടർന്നിരിക്കുന്ന വേരുകളുടെ സ്വാഭാവികമായ വളർച്ചാരീതി മേജർ വിക്രം ശ്രദ്ധിച്ചു. "സിദ്ധാർത്ഥ്, അവിടുത്തെ വേരുകളുടെ ഒഴുക്ക് ശ്രദ്ധിക്കൂ!" വിക്രം താഴേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. "മറ്റ് ഭാഗങ്ങളിലെല്ലാം വേരുകൾ മുന്നോട്ട് പടരുകയാണ്... പക്ഷേ ഗ്രാമത്തിന്റെ തെക്കുപടിഞ്ഞാറുള്ള ഒരു പ്രത്യേക പറമ്പിൽ നിന്ന് മാത്രമാണ് ഏറ്റവും കട്ടി കൂടിയ, രക്തം സ്പന്ദിക്കുന്ന പ്രധാന മാംസ ഞരമ്പുകൾ എട്ടുവശങ്ങളിലേക്കും ചീറ്റുന്നത്! വേരുകൾ പടരുന്നതല്ല, അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെടുകയാണ്!" അനിത തന്റെ ബൈനോക്കുലറിലൂടെ ആ ഭാഗത്തെ മാംസ നാളികളുടെ വലിപ്പവും സ്പന്ദന വേഗതയും സൂക്ഷ്മമായി അളന്നു: "അതെ മേജർ! അത് തൃത്താലയിലെ ഒരു പഴയ തറവാട്ടുപറമ്പാണ്! നമ്മൾ സ്വയം കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു... എല്ലാ കറുത്ത വേരുകളുടെയും പ്രധാന ഉറവിടവും മാതൃവേരും ആ പറമ്പിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ തന്നെയുണ്ട്!" "ദെൻ ദാറ്റ്സ് അവർ ടാർഗെറ്റ്, സർ," സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ തികഞ്ഞ അച്ചടക്കവും ഉറച്ച നിശ്ചയദാർഢ്യവും തിളങ്ങി. "ടീം ആൽഫ, പ്രെപ്പയർ ഫോർ റാപ്പലിംഗ് ഡെപ്ലോയ്മെന്റ്! സ്പെഷ്യൽ ക്രയോ-ചാർജുകൾ ലോക്ക് ചെയ്യൂ!" സിദ്ധാർത്ഥ് അലറി. ഹെലികോപ്റ്റർ തറവാട്ടുപറമ്പിന് മുകളിലെ വായുവിൽ നിശ്ചലമായി നിന്നപ്പോൾ, താഴെ നിന്ന് ഭീകരമായ മാംസവള്ളികൾ ഹെലികോപ്റ്ററിന്റെ ഫാനുകളെ ലക്ഷ്യമാക്കി പാമ്പുകളെപ്പോലെ ചീറ്റിയുയർന്നു! "ഹെലി-ഗണ്ണേഴ്സ്, ക്രയോ-റോക്കറ്റുകൾ ഫയർ ചെയ്യൂ!" വിക്ഷേപിച്ച ലിക്വിഡ് നൈട്രജൻ റോക്കറ്റുകൾ മാംസവള്ളികളിൽ പതിച്ച് അവയെ തണുപ്പിച്ച് പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞു. "നൗ! ഗോ! ഗോ! ഗോ!" സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കമാൻഡോകളും മേജർ വിക്രമും അനിതയും വടത്തിലൂടെ പറമ്പിലേക്ക് ചാടിയിറങ്ങി. പറമ്പിലെ മണ്ണും കരിങ്കൽ പാതകളും ചോരയൊലിക്കുന്ന മാംസപാളികളാൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഓരോ അടി വെയ്ക്കുമ്പോഴും കാൽക്കീഴിലെ ഭൂമി ഒരു ഭീമൻ തലച്ചോറ് പോലെ ശ്വാസമെടുക്കുന്നതായി അവർക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. മണ്ണിലെ മാംസ ഞരമ്പുകൾ കൂടുതൽ കട്ടിയാകുന്ന ദിശ സ്വന്തം നിരീക്ഷണത്തിലൂടെ പിന്തുടർന്ന് അവർ പറമ്പിന്റെ ഏറ്റവും ഒടുവിലുള്ള കറുത്ത മാംസവള്ളികളാൽ അടയ്ക്കപ്പെട്ട വലിയൊരു പൊട്ടക്കിണറിന് മുന്നിലെത്തി. "ഇതാണ് സ്രോതസ്സ്! ഈ കിണറ്റിനുള്ളിലാണ് ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഹൃദയം," സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ബോംബ് ഡിസ്പോസൽ പായ്ക്കിൽ നിന്ന് 'ആറ്റോമിക് ക്രയോ-ഇംപ്ലോഷൻ ചാർജ്' പുറത്തെടുത്തു. "ഇതിന്റെ കോറിനെ സാധാരണ സ്ഫോടനങ്ങൾ നശിപ്പിക്കില്ല. പക്ഷേ ഈ കെമിക്കൽ ചാർജ് ഇതിന്റെ ഹൃദയത്തെ പൂജ്യത്തിന് താഴെ 200 ഡിഗ്രിയിൽ തണുപ്പിച്ച് സ്ഫോടനം നടത്തി തകർത്തുകളയും." എന്നാൽ, ബോംബ് സജ്ജമാക്കാൻ ഒരുങ്ങവേ, ആകാശത്തെ വിറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ഭീകര ശബ്ദമുണ്ടായി. കിണറിന്റെ വായ്‌വട്ടത്തിലെ മാംസ മൂടി തകർന്ന് ഉള്ളിൽ നിന്ന് ആ മാംസ ഹൃദയം മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു വന്നു! അതിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്നത് കേവലം നാഡീവ്യൂഹമായിരുന്നില്ല... സന്ധ്യ എന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ അഴുകിയ മുഖവും, അതിനോട് ചേർന്ന് അലിയുടെ രൂപവും, ഏറ്റവും മുന്നിൽ ഡി.വൈ.എസ്.പി. ഹരിഹരന്റെ വികൃതമായ ശരീരവും ഒരൊറ്റ മാംസ ശൃംഖലയായി മുകളിലേക്ക് തള്ളിവന്നു! "നിങ്ങൾ... വൈകിപ്പോയി കമാൻഡോസ്..." ഹരിഹരന്റെയും സന്ധ്യയുടെയും ആയിരക്കണക്കിന് മറ്റ് ഇരകളുടെയും ശബ്ദങ്ങൾ ഒരേസമയം കൂട്ടിക്കലർന്ന് ആ ഭീമൻ വായകളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം, കിണറ്റിൽ നിന്ന് കൂറ്റൻ മാംസ ശാഖകൾ പുറത്തേക്ക് ചീറ്റി കമാൻഡോകൾക്ക് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു. രണ്ട് കമാൻഡോകളുടെ ബയോ-സൂട്ട് തുളച്ച് വേരുകൾ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി. അവർ നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആ മാംസ ജീവിയുടെ ഭാഗമായി മാറി തങ്ങളുടെ സ്വന്തം സഹപ്രവർത്തകർക്ക് നേരെ തോക്കുകൾ തിരിച്ചു! "സിദ്ധാർത്ഥ്! അത് നമ്മളുടെ ആളുകളെത്തന്നെ ആയുധമാക്കുന്നു!" വിക്രം അലറി. "എല്ലാവരും പിന്നോട്ട്! ക്രയോ-ഷീൽഡ്സ് ആക്റ്റിവേറ്റ് ചെയ്യൂ!" സിദ്ധാർത്ഥ് കൈയ്യിലെ ഹൈ-മൊബിലിറ്റി ക്രയോ-ഗണ്ണിൽ നിന്ന് മാംസ ഹൃദയത്തിന് നേരെ വെടിയുതിർത്തു. വെടിയുണ്ടകൾ പതിച്ച ഭാഗങ്ങളിൽ മാംസം തണുത്തുറഞ്ഞു പൊടിഞ്ഞു വീണെങ്കിലും, കിണറിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ മാംസവള്ളികൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ടീമിനെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കാൻ തുടങ്ങി. ഡോ. അനിത ചുറ്റുമുള്ള കോശവിഭജനം നിരീക്ഷിച്ച് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: "ക്യാപ്റ്റൻ! പുറത്തുനിന്ന് എത്ര തണുപ്പിച്ചാലും കാര്യമില്ല! നമ്മൾ കണ്ടെത്തിയ ഈ മാതൃവേരിന്റെ അടിത്തട്ടിലേക്ക് നേരിട്ട് ഇറങ്ങി ആഴത്തിൽ ഈ കെമിക്കൽ ചാർജ് സ്ഫോടനം നടത്തിയാൽ മാത്രമേ ഇത് പൂർണ്ണമായി നിലയ്ക്കൂ!" കേവലം മിനിറ്റുകൾ മാത്രം ബാക്കിനിൽക്കെ, സിദ്ധാർത്ഥ് ആ ദൗത്യം സ്വയം ഏറ്റെടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അയാൾ തന്റെ ബെൽറ്റിൽ കൈവശമുള്ള മുഴുവൻ ആറ്റോമിക് ക്രയോ-ചാർജുകളും സജ്ജമാക്കി. "മേജർ! അനിതയെയും കൊണ്ട് ഹെലികോപ്റ്ററിലേക്ക് റിട്രീറ്റ് ചെയ്യൂ! ഈ മാതൃവേര് ഞാൻ നേരിട്ട് കിണറ്റിൽ ഇറങ്ങി സ്ഫോടനം നടത്താം!" സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ഗ്രനേഡ് ലോഞ്ചർ ലോക്ക് ചെയ്തു. "നോ ക്യാപ്റ്റൻ! ഇറ്റ്സ് എ സൂയിസൈഡ് മിഷൻ!" അനിത നിലവിളിച്ചു. "ഇതല്ലാതെ മറ്റ് വഴിയില്ല, ഡോക്ടർ! ദിസ് ഈസ് അവര് ഓൺലി ചാന്സ്!" സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകളിൽ തികഞ്ഞ ദൃഢനിശ്ചയം ജ്വലിച്ചു. പട്ടാമ്പിയിൽ നിന്ന് ഇരച്ചെത്തിയ ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യമുഖങ്ങളുള്ള ഭീമൻ മാംസ തരംഗം അപ്പോഴേക്കും തറവാട്ടുപറമ്പിന്റെ അതിർത്തികൾ തകർത്ത് അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞുകയറുകയായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ അവസാന പോരാട്ടത്തിന് സജ്ജനായി കിണറിന്റെ അരികിലേക്ക് ചുവടുകൾ വെച്ചു... ……… തുടരും

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ The Flesh Roots - Chapter 6 ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ……………………………………. പട്ടാമ്പി ടൗണിലെ പ്രധാന പാലത്തിലേക്ക് അർമഡ് കമാൻഡ് വാഹനം ഇരച്ചുകയറുമ്പോഴേക്കും പിന്നിലെ കാഴ്ചകൾ അതിഭീകരമായിരുന്നു. പട്ടാമ്പി നഗരത്തെ ഒന്നാകെ മൂടിയ ആ ഭീമാകാരമായ മാംസ സമുദ്രം കെട്ടിടങ്ങളെ തകർത്തെറിഞ്ഞ് ഒരു കൂറ്റൻ തരംഗം പോലെ അവരെ പിന്തുടരുകയായിരുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് വികൃത മനുഷ്യമുഖങ്ങളുടെ ഭീതിജനകമായ നിലവിളികൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങിപ്പറ്റി. പെട്ടെന്ന്, പാലത്തിന്റെ കോൺക്രീറ്റ് തറ തകർത്ത് നാല് വറ്റിയ കൂറ്റൻ മാംസവള്ളികൾ പുറത്തേക്ക് ചീറ്റി, കമാൻഡ് വാഹനത്തിന്റെ മുൻഭാഗം വരിഞ്ഞുമുറുക്കി! വാഹനം വലിയ ശബ്ദത്തോടെ നിന്നു. ഭാരമേറിയ ചില്ലുകൾക്ക് മുകളിൽ കറുത്ത നാരുകൾ ചിലന്തിവല പോലെ പടർന്നുപിടിച്ചു. എൻജിനിൽ നിന്ന് പുക ഉയർന്നു. "ഡോക്ടർ! വാഹനം ലോക്കായി! നമ്മൾ കുടുങ്ങി!" കേണൽ വിക്രം റിവേഴ്സ് ഗിയറിലിട്ട് വാഹനം പിന്നോട്ട് എടുക്കാൻ ആവതുശ്രമിച്ചെങ്കിലും മാംസവള്ളികളുടെ കരുത്തിന് മുന്നിൽ എഞ്ചിൻ പുകഞ്ഞു കത്തി. കവചിത ചില്ലുകൾ ഓരോന്നായി പിളരാൻ തുടങ്ങി. ചോര ഒലിക്കുന്ന മാംസ നാളികൾ ഡോ. അനിതയുടെയും വിക്രമിന്റെയും ശരീരത്തിലേക്ക് നീണ്ടു. മരണത്തിന് മുന്നിൽ മറ്റ് വഴികളില്ലാതെ അവർ കണ്ണുകളടച്ചു. പെട്ടെന്ന്, ആകാശത്തെ പിളർന്നു കൊണ്ട് ഒരു ഭീകര ശബ്ദം മുഴങ്ങി! നീലാകാശത്ത് മേഘങ്ങളെ കീറിമുറിച്ച് മൂന്ന് തരംഗ-പ്രതിരോധ 'ബ്ലാക്ക് ഹോക്ക്' ഹെലികോപ്റ്ററുകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവയിൽ നിന്ന് പുകപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ താഴേക്ക് പ്രകാശരശ്മികൾ പതിച്ചു. ഹെലികോപ്റ്ററുകളുടെ തുറന്ന കവാടത്തിൽ നിന്ന് പ്രത്യേക രാസ-അഗ്നി പ്രതിരോധ കവചങ്ങൾ ധരിച്ച ഒരു സംഘം വിദഗ്ദ്ധ സൈനികർ വടത്തിലൂടെ താഴേക്ക് റാപ്പലിംഗ് ചെയ്തു ചാടിയിറങ്ങി. കേന്ദ്ര പ്രതിരോധ മന്ത്രാലയത്തിന്റെ ഡയറക്ട് ഓർഡറിൽ സജ്ജമാക്കപ്പെട്ട ആന്റി-ബയോ വാർ സ്പെഷ്യൽ ഫോഴ്സ്(ABWSF)! അവർക്ക് ഏറ്റവും മുന്നിൽ, വിറപ്പിക്കുന്ന ഗാംഭീര്യത്തോടെ പാലത്തിലേക്ക് ചാടിയിറങ്ങിയത് പാര മിലിട്ടറി കമാൻഡോ ക്യാപ്റ്റൻ സിദ്ധാർത്ഥ്ആയിരുന്നു! "സെക്ടർ ഫോർ ഡെപ്ലോയ്മെന്റ്! ക്രയോ-പ്ലാസ്മാ നൈട്രജൻ ഫയറിംഗ് ഫോർമേഷൻ! ഡ്രോപ്പ് ഇറ്റ് നൗ!" സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അടിയറവ് പറയാത്ത ശബ്ദം ടാക്റ്റിക്കൽ ഹെൽമറ്റിലെ ഇന്റർകോമിലൂടെ മുഴങ്ങി. സിദ്ധാർത്ഥും സംഘവും തങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ള ഹൈ-പ്രഷർ 'ലിക്വിഡ് നൈട്രജൻ ക്രയോ-ഗണ്ണുകൾ' ഒരേസമയം കമാൻഡ് വാഹനത്തിന് മേൽ പടർന്ന മാംസവള്ളികൾക്ക് നേരെ തിരിച്ചു. -196 ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസിലുള്ള ദ്രവീകൃത നൈട്രജന്റെ വൻപുകപടലങ്ങൾ മാംസ നാളികളിൽ പതിച്ചു. അത്രയും നേരം തീയിനെപ്പോലും വിഴുങ്ങി കൂടുതൽ ശക്തി പ്രാപിച്ച കറുത്ത വേരുകൾ, നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തണുത്തുറഞ്ഞ് മരവിച്ച കല്ലുകൾ പോലെ മാറ്റപ്പെട്ടു! സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ടാക്റ്റിക്കൽ ബയോ-കത്തികൊണ്ട് ഉറഞ്ഞുപോയ മാംസവള്ളികൾ ഒറ്റ വെട്ടിന് തകർത്തെറിഞ്ഞു. വാഹനത്തിന്റെ തകർന്ന വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് കേണൽ വിക്രമിനെയും അനിതയെയും പുറത്തേക്ക് വലിച്ചെടുത്തു. പുറത്തിറങ്ങിയ ഉടൻ, ക്യാപ്റ്റൻ സിദ്ധാർത്ഥ് മേജർ വിക്രമിന് സല്യൂട്ട് നൽകി! "ജയ് ഹിന്ദ്, മേജർ! ഐ ആം ക്യാപ്റ്റൻ സിദ്ധാർത്ഥ്, ആന്റി-ബയോ വാർ സ്പെഷ്യൽ ഫോഴ്സ്. തൃത്താല-പാലക്കാട് ബയോ-ഹാസാർഡ് റെഡ് സോണിന്റെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുക്കാൻ ഗവർണറുടെ അടിയന്തര ഉത്തരവുണ്ട്, സർ!" മേജർ വിക്രം സല്യൂട്ട് സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് ശ്വാസം മുറിക്കെ പറഞ്ഞു. "ഗുഡ് ടു ഹാവ് യൂ ഹിയർ, ക്യാപ്റ്റൻ! പക്ഷേ ഇതിനെ ഫ്ലേംത്രോവറുകൾ കൊണ്ട് തടയാനാവില്ല, തണുപ്പിച്ചാൽ ഇത് താത്കാലികമായി മരവിക്കും! ഇതിന്റെ ഭൂഗർഭ നാഡീവ്യൂഹം എവിടെ നിന്നാണ് നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നതെന്ന് ഇപ്പോഴും നമുക്ക് ഉറപ്പില്ല!" "അത് ഞങ്ങൾ ട്രാക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, മേജർ," സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ സൈനിക സാറ്റലൈറ്റ് ബയോ-മാപ്പിംഗ് സ്കാനർ ഓൺ ചെയ്ത് മേജർ വിക്രമിനും ഡോ. അനിതയ്ക്കും മുന്നിൽ വച്ചു. തത്സമയ ഭൂപടത്തിൽ കറുത്ത വേരുകളുടെ സാന്ദ്രത ചുവന്ന പ്രകാശ തരംഗങ്ങളായി തെളിഞ്ഞു വന്നു. "നിങ്ങളെപ്പോലെ ഞങ്ങളും ഇതിനെ ഒരു സാധാരണ ബയോ-വൈറസായിട്ടല്ല കാണുന്നത്, മേജർ," സാറ്റലൈറ്റ് ഇമേജിംഗ് സ്ക്രീനിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി സിദ്ധാർത്ഥ് വിശദീകരിച്ചു. "തൃത്താല ഗ്രാമത്തിന്റെയും പട്ടാമ്പി നഗരത്തിന്റെയും അടിത്തട്ടിലൂടെ കറുത്ത വേരുകളുടെ പ്രകമ്പനങ്ങൾ അതിശക്തമായി സഞ്ചരിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ആ ശൃംഖലയുടെ പ്രധാന 'ബയോ-പൾസ്' വരുന്നത് നഗരത്തിൽ നിന്നല്ല... മറിച്ച് തൃത്താല അതിർത്തിയിലെ ഏതോ ഒരു ഭൂഗർഭ കേന്ദ്രത്തിൽ അടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മാതൃവേരിൽ നിന്നാണ്!" പെട്ടെന്ന്, പട്ടാമ്പിയിൽ നിന്ന് ഇരച്ചെത്തിയ ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യമുഖങ്ങളുള്ള ഭീമൻ മാംസ മല പാലത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലേക്ക് പാഞ്ഞുകയറി! അതിൽ നിന്ന് ഡി.വൈ.എസ്.പി. ഹരിഹരന്റെയും ആയിരക്കണക്കിന് ഇരകളുടെയും വികൃതമായ വിലാപങ്ങൾ ഒരേസമയം മുഴങ്ങി. "കമാൻഡോസ്! പെരിമീറ്റർ ഫോർമേഷൻ! ഹൈ-പ്രഷർ ക്രയോ-ചാർജുകൾ ഉപയോഗിച്ച് തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കൂ!" സിദ്ധാർത്ഥ് ഭയമില്ലാതെ ഉറക്കെ ആജ്ഞാപിച്ചു. കമാൻഡോകൾ ഒരേസമയം പാലത്തിന് കുറുകെ ലിക്വിഡ് നൈട്രജൻ മതിൽ തീർത്തു. മാംസ തരംഗം മരവിച്ച് തടസ്സപ്പെട്ട ആ ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് സിദ്ധാർത്ഥ് മേജർ വിക്രമിനെയും അനിതയെയും ഹെലികോപ്റ്ററിലേക്ക് കയറാൻ സഹായിച്ചു. "നമുക്ക് കൂടുതൽ സമയം കളയാനില്ല, സർ. സ്കാനർ സിഗ്നൽ കാണിക്കുന്ന ആ ഉറവിടത്തിലേക്ക് നേരിട്ട് ഇറങ്ങണം. മാതൃവേരിനെ നശിപ്പിക്കാതെ ഈ മഹാമാരിയെ എന്നെന്നേക്കുമായി അടക്കാനാവില്ല!" സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉറച്ച നിശ്ചയദാർഢ്യം പ്രകാശിച്ചു. ബയോ-വാർ ഹെലികോപ്റ്റർ ഉയർന്ന് പൊങ്ങുമ്പോൾ, താഴെ ഗ്രാമവും നഗരവും ഒരു കൂറ്റൻ ജീവിയെപ്പോലെ സ്പന്ദിക്കുന്നത് അവർ കണ്ടു. ക്യാപ്റ്റൻ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കമാൻഡോകളും മേജർ വിക്രമും ആ പ്രളയസമാനമായ മാംസ ജീവിയുടെ ആസ്ഥാനത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. ……… തുടരും

Part 82 " കൊറേ നേരം ആയില്ലേ ഈ ഇരുപ്പ് തന്നെ ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്, ഒന്ന് നടന്നിട്ട് വരാം " : ഇരുന്നിടത്ത് നിന്ന് മെല്ലെ എണീറ്റ് കൊണ്ട് അവൾക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു. ഉള്ളിൽ അവനോട് പരിഭവം ഉണ്ടെങ്കിലും ആ സ്വീകരണം അവഗണിക്കാതെ ആ പിടിച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ എണീറ്റു. അസ്തമന സൂര്യന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ മണലിൽ കൂടി ആകാശത്തെയും കടലിനെയും സാക്ഷി നിർത്തി കൊണ്ട് അവർ കൈ കോർത്ത് നടന്നു. അവർക്കിടയിൽ മൗനം മാത്രമായിരുന്നു സ്ഥാനം പിടിച്ചത് എങ്കിലും രണ്ട് പേരും ആ മൗനം ആ നിമിഷം അത്ര ഏറെ ആഗ്രഹിക്കുകയും ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അവിടെ ഇരിക്കുന്ന പലരുടെയും നോട്ടവും ശ്രദ്ധയും ഒക്കെ മൗനത്തെ കൂട്ട് പിടിച്ച് കൈ കോർത്ത് നടക്കുന്ന അവരിൽ എത്തുന്നുണ്ട് എങ്കിലും അവർ രണ്ട് പേരും ആ നിമിഷം ആസ്വദിക്കുന്ന തിരക്കിൽ അതൊന്നും കണ്ടതെ ഇല്ല അല്ലെങ്കിൽ ശ്രദ്ധിച്ചതെ ഇല്ല. അന്ന് സൂര്യൻ അസ്‌തമിച്ച് അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ ഗൗരിക്ക് ഉള്ളിൽ കണ്ണൻ എന്ന വ്യക്തിയോട് ഉണ്ടായിരുന്ന അവസാന  പേടിയും ഭയവും വിട്ടോഴിഞ്ഞിരുന്നു പകരം അവിടെ അവനോടുള്ള സ്നേഹവും ബഹുമാനവും നിറഞ്ഞു. തന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് മുന്നിൽ നടക്കുന്നവനെ നോക്കും തോറും അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ എന്തെന്ന് ഇല്ലാത്ത സംതൃപ്തി നിറഞ്ഞു. അല്ലെങ്കിലും ഇത് പോലെ ഒരു സമാധാനം നിറഞ്ഞ ജീവിതം പ്രദീക്ഷിച്ച് ആയിരുന്നില്ലല്ലോ അവൾ കണ്ണന്റെ താലിക്ക് മുൻപിൽ തല കുനിച്ചത്. ' തന്നെ കണ്ണേട്ടൻ കല്യാണം കഴിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിലോ...? ' അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. ഇപ്പോഴും ആ വീട്ടിൽ അവരുടെ ഒക്കെ വഴക്കും അടിയും കൊണ്ട് കിടന്നേഞ്ഞേ താൻ, അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ സ്വന്തം അച്ഛൻ പോലും തിരിഞ്ഞ് നോക്കില്ല. അവൾ ഓർത്തു. വീണ്ടും മുന്നിൽ നോക്കിയതും തന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് റോഡിന് ഇരു വശവും ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി റോഡ് മുറിക്കുന്നവനെ കണ്ടതും അവളുടെ ചുണ്ടിൽ അവൾ പോലും അറിയാതെ ഒരു ചിരി വിടർന്നു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞത് മുതൽ ദ ഇത് പോലെ ആണ് തന്റെ യാത്ര. എത്ര ദിരക്കുള്ള ഇടം ആണെങ്കിൽ പോലും തനിക്ക് അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല ആ കരവലയം തന്നെ സുരക്ഷിതമായി നയിക്കാറുണ്ട്. പണ്ട് അച്ഛനുമായി സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ വരുമ്പോൾ എത്ര തിരക്കുള്ള ഇടം ആണെങ്കിൽ പോലും ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് പോലും അച്ഛൻ ഞാൻ എന്നൊരു വ്യക്തിയെ പരിഗണിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് തന്നെ സംശയം ആണ്. അത് അറിയുന്നത് കൊണ്ടോ എന്തോ ലെച്ചു ചേച്ചി അച്ചന്റെ കൈ ചുറ്റി പിടിച്ച് അച്ഛനോട് ഒട്ടി ചേർന്ന് നടക്കും. അന്നൊക്കെ വാങ്ങിയ സാധനവും കയ്യിൽ താങ്ങി അവരെ കണ്ണിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ ചുറ്റും ഭയന്ന് നടന്നിടത്ത് ഇന്ന് ചുറ്റും ഉള്ള കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിച്ച് താൻ നടക്കുന്നു. അത് ഓർത്തതെ അവളുടെ ചിരിയുടെ മാറ്റ് കൂടി. " കഴിക്കാൻ എന്താ വേണ്ടേ....? " : റോഡ് മുറിച്ച് കടന്ന് ഒരത്ത് നിന്ന് കൊണ്ട് കണ്ണൻ തിരക്കി. അവന്റെ ശബ്ദമാണ് അവളെ ചിന്തയിൽ നിന്ന് ഉണർത്തിയത്. ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ അതൊട്ട് പൂർണ്ണമായി കേട്ടതും ഇല്ല. " കഴിക്കാൻ എന്താ വേണ്ടത് എന്ന്...? " : സംശയത്തോടെ നോക്കുന്നവളെ കണ്ടതും കണ്ണൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. അത് കേട്ടതും അവളുടെ കണ്ണോന്ന് വിടർന്നു. എങ്കിലും എന്ത് പറയും എന്നൊരു ആശങ്കയിൽ അവൾ പരുങ്ങി. എന്തൊക്കെയോ വേണം എന്ന് പറയാൻ ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിലും എന്താ എങ്ങന എന്നൊക്കെ ഉള്ള പിരിമുറുക്കം അവളെ പൊതിഞ്ഞു. പിന്നെ എന്തോ ഓർത്ത പോലെ അവൾ അവനെ നോക്കി. " അത് വീട്ടിൽ ആഹാരം ഇരിപ്പുണ്ടല്ലോ.... വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് കഴിക്കാം " : എന്തെങ്കിലും വേണം എന്ന് പറയാൻ ഉള്ള മടി കൊണ്ട് അല്ല മറിച്ച് ഇരിക്കുന്ന ആഹാരം നശിച്ച് പോകില്ലേ എന്ന് ഓർത്താണ് ഗൗരി അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. " ഇപ്പൊ തന്നെ സന്ധ്യ ആയില്ലേ.... ഇനി ബസ്സ് കിട്ടി അവിടെ എത്തുമ്പോ ഒരു സമയം ആകും. ഇപ്പൊ തന്നെ വിശക്കുന്നില്ലേ...?. " : കണ്ണൻ അവളോട് സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു. അതിന് അവൾ പോലും അറിയാതെ അതെ എന്ന പോലെ തലയാട്ടി. സത്യത്തിൽ അവൾക്ക് ചെറുതായിട്ട് വിശപ്പ് വന്ന് തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആകെ ആ കപ്പലണ്ടി അല്ലെ ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് കഴിച്ചുള്ളൂ. പിന്നെ ഓരോ കാഴ്ച കണ്ട് ഇരുന്നത് കൊണ്ട് വിശപ്പ് ഒന്നും അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം. പിന്നെ ഇപ്പൊ കഴിക്കുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ കൃത്യമായി അവളുടെ മനസ്സ് അവൾ പോലും അറിയാതെ തലയാട്ടലിലൂടെ അവനത് കാണിച്ച് കൊടുത്തു എന്ന് മാത്രം. " എന്താ വേണ്ടത്....? " : അവളുടെ പ്രതികരണം കണ്ടതും അവൻ തിരക്കി. " അത് കണ്ണേട്ടന് ഇഷ്ടമുള്ളത് മതി " : എന്ത് പറയും എന്ന് അറിയാതെ അവൾ അവസാനം ഒന്ന് പരുങ്ങി കൊണ്ട് അവനോട് പറഞ്ഞു. " എനിക്ക് ഇഷ്ടം ഉള്ളത് എന്താന്ന് ആണോ ഞാൻ ചോദിച്ചേ....? " : അവളുടെ മറുപടി ഇഷ്ടമാകാത്ത പോലെ ഒരു പിരുകം പൊക്കി കൊണ്ട് അവൻ തിരക്കി. " അല്ല.. അത് പിന്നെ എനിക്ക് എന്താ വേണ്ടേ എന്ന് അറിയാത്തൊണ്ട " : അവന്റെ ഗൗരവം കണ്ടതും അവൾ ഉള്ള കാര്യം അത് പോലെ അങ്ങ് പറഞ്ഞു. അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ പറച്ചിൽ കേട്ടതും അവന് ചിരി വന്നെങ്കിലും അറിയാതെ അവന്റെ കൈ നെറ്റി ഒന്ന് തടവി പോയി. " എങ്കിൽ അന്ന് കഴിച്ച ബിരിയാണി കഴിക്കാം " : അന്ന് ഉച്ചക്ക് സാബുവും ആയി കടയിൽ  കയറിയപ്പോൾ ബിരിയാണി ആസ്വദിച്ച് കഴിച്ചവളെ ഓർമ വന്നതും അവൻ തിരക്കി. " ഇപ്പോഴോ...? ബിരിയാണിയോ...? " : ഇതൊക്കെ ഇപ്പോഴാണോ കഴിക്കണേ എന്ന ഭാവത്തിൽ ഗൗരി അവനെ മിഴിച്ച് നോക്കി. " ഇപ്പൊ ബിരിയാണി കഴിച്ചൂടാ എന്ന് ആരും പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ..? " : കണ്ണൻ " ഇ.. ഇല്ല എന്നാലും ചോറ് ഒക്കെ ഉച്ചക്ക് അല്ലെ കഴിക്കുന്നേ. പിന്നെ ഈ സമയത്ത് അതൊന്നും കിട്ടൂല്ലല്ലോ " : അവൾ ഒരു താല്പര്യം ഇല്ലാത്ത പോലെ പറഞ്ഞു. ബിരിയാണി ഒക്കെ ഉച്ചക്ക് വെക്കുന്നത് അല്ലെ അതൊക്കെ ഇപ്പോഴും കാണുമല്ലോ എന്ന ഭാവം ആണ് അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ. " അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ല എപ്പോ കഴിക്കാൻ തോന്നുന്നോ അപ്പൊ കഴിക്കാം... പിന്നെ കിട്ടുവോ ഇല്ലയോ എന്നൊക്കെ പോയി നോക്കിയാൽ അല്ലെ അറിയൂ " : അവളുടെ വല്ലായിമ മനസ്സിലായത് പോലെ കണ്ണൻ പറഞ്ഞ് കൊടുത്തു കൊണ്ട് അന്ന് പോയ ഹോട്ടലിലേക്ക് പോകാനായി ഓട്ടോ തിരഞ്ഞു. " എങ്കിൽ.... എങ്കിൽ എനിക്ക് തട്ട് ദോശ മതി. " : ഈ സമയത്ത് ഇപ്പൊ ബിരിയാണി കഴിക്കാൻ താല്പര്യം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടും അതുപോലെ ഒരു വലിയ ഹോട്ടലിൽ വീണ്ടും പോകാൻ ഉള്ള മടി കൊണ്ടും ഗൗരി മെല്ലെ കണ്ണന്റെ കയ്യിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ച് ഇരിക്കുന്ന കയ്യിലെ വിരൽ കൊണ്ട് തട്ടി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും കണ്ണൻ തല ചെരിച്ച് അവളെ നോക്കി. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ അവളുടെ മുഖത്തെ വല്ലായിമ അവന് മനസ്സിലാക്കി കൊടുത്തു. പിന്നെ ഒന്നും പറയാതെ അവളുടെ കയ്യും പിടിച്ച് കൊണ്ട് ബീച്ചിന് അറ്റത്തുള്ള വഴിയോര കടകളിലേക്ക് നടന്നു. സന്ധ്യ സമയം ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ റോഡിൽ അത്യാവിശം തിരക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. ജോലി കഴിഞ്ഞ് വരുന്നവരുടെയും അവരുടെ വണ്ടികളുടെയും ഓട്ടോയുടെയും ബസ്സിന്റെയും ഒക്കെ ശബ്ദങ്ങൾ കൊണ്ട് ആ സന്ധ്യ ഉണർന്നു. ആരും ആരെയും നോക്കാൻ പോലും നിൽക്കാതെ ധൃതി പിടിച്ച് ഓടുന്ന നഗരം. ഗൗരി എല്ലാം വീക്ഷിച്ച് കൊണ്ട് ആ ഒരുവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് നടക്കുമ്പോൾ എതിരെ വരുന്ന ഒരാളുടെ ചെറിയൊരു നോട്ടമോ സ്പർശമോ പോലും അവൾക്ക് നേരെ ഏൽക്കാത്ത വിധം അത്രയും സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് അവളെ പൊതിഞ്ഞ് പിടിച്ച് കൊണ്ട് അവനും നടന്നു. മുഖത്തേക്ക് അടിച്ച ആവിയാണ് അവളെ നേരെ നോക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. ചെറുതെന്ന് പറയാൻ കഴിയാത്ത എന്നാൽ അത്ര സൗകര്യം ഇല്ലാത്തൊരു തട്ടുകട. ഒരു പ്രായം ചെന്നൊരു അപ്പൂപ്പനും, മദ്യവയസകി ആയൊരു സ്ത്രീയും അവരുടെ മകൻ എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും വിധം ഒരു മീശ മുളച്ച് വരുന്നൊരു പയ്യനും അതിനകത്ത് ദൃതിയിൽ പണിയിലാണ്. സദ്യ സമയം ആയത് കൊണ്ടും ബീച്ചിനോട് ചേർന്ന് ഉള്ള കട ആയത് കൊണ്ടും ചായക്കും കടിക്കും ആഹാരത്തിനും ഒക്കെ അത്യാവിശം തിരക്ക് ഇപ്പോഴും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. " എന്താ മക്കളെ വേണ്ടേ....? ചായ ആണോ...? " : ആ അപ്പുപ്പൻ അവർ രണ്ട് പേരോടുമായി തിരക്കി. " അത് കഴിക്കാൻ എന്താ ഉള്ളത്...? " : കണ്ണൻ ഗൗരിയെ ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ട് തിരക്കി. " കഴിക്കാൻ... അപ്പം, പൊറോട്ട, ദോശ... പിന്നെ കൂട്ടാൻ ആയിട്ട് ചിക്കൻ കറി, ചിക്കൻ റോസ്റ്റ്, ബീഫ് കറി, ബീഫ് റോസ്റ്റ്, അയല കറി, സാമ്പാർ, ചമ്മന്തി എന്താ വേണ്ടേ " : ദോശ ചുടുന്നതിന് ഇടയിൽ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും ഒരിക്കൽ കൂടി കണ്ണന്റെ നോട്ടം ഗൗരിയെ തേടി എത്തി. അവളുടെ കണ്ണ് പോയ ഇടം ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ട് അവൻ അദ്ദേഹത്തിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. " രണ്ട് പ്ലേറ്റ് പൊറോട്ടയും ബീഫ് റോസ്സ്റ്റും " : കണ്ണൻ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " സൗമ്യേ ഈ പിള്ളേർക്ക് രണ്ട് പ്ലേറ്റ് പൊറോട്ടയും ബീഫും ഇതുത്തേക്ക്. അത് മാത്രം മതിയോ മക്കളെ ചായയോ കാപ്പിയോ മറ്റോ വേണോ...? : ആദ്യം അവിടെ നിന്ന ചേച്ചിയോടും പിന്നെ അവരോടുമായി തിരക്കി. " എന്ത് വേണം....? " : ആ ചോദ്യം കേട്ടതും കണ്ണൻ അവളെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി. എവിടുന്ന് അവിടെ അവനെ തന്നെ കണ്ണും വിടർത്തി നോക്കി നിൽക്കുവാണ്. തട്ട് ദോശ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും ചോദ്യം ഒന്നും ഇല്ലാതെ പൊറോട്ടയും ബീഫും പറഞ്ഞതിന്റെ ആണ് ആ നിൽപ്പ് എന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. " ചായ പറയട്ടെ...? " : അവളുടെ നോട്ടം കണ്ടതും സൗമ്യമായി അവൻ തിരക്കി. " ച... ചായ വേണ്ട കാപ്പി മതി " : ഗൗരി അവനിൽ നിന്ന് നോട്ടം മാറ്റി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " സുമേ നേരത്തെ പറഞ്ഞ കൂട്ടത്തിൽ രണ്ട് കാപ്പിയും കൂടി ഇട്ട് ഈ പിള്ളേർക്ക് കൊടുക്ക്. മക്കൾ എന്ന അങ്ങോട്ട് പോയി ഇരുന്നോ അവൾ അങ്ങ് കൊണ്ട് തരും. ഈ സമയം ആയത് കൊണ്ട് നല്ല തിരക്കാ ഇരിക്കാൻ ഒന്നും ചിലപ്പോൾ സ്ഥലം കിട്ടി എന്ന് വരില്ല. " : അതും പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം പണിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും അവളെയും കൊണ്ട് റോഡിൽ നിന്ന് ഇത്തിരി ഉള്ളിലേക്ക് കിടക്കുന്ന ടേബിളിൽ വന്ന് ഇരുന്നു കണ്ണൻ. ഗൗരി എന്നാൽ ഇപ്പോഴും ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ സന്തോഷം എങ്ങനെ പ്രകടിപ്പിക്കണം എന്ന് അറിയാതെ ഇരിക്കുവാണ്. ദോശ മതി എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ പല മസാലകളുടെയും മണം അടിച്ച് കൊതി വന്ന് നോക്കി നിന്നതാണ് അത് വാങ്ങി തരണം എന്നും പറയാനായി തുണിഞ്ഞതുമാണ് പക്ഷെ താൻ പറയാതെ തന്നെ തന്റെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി വാങ്ങിയവനെ ഓർക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് അത്രയും നിറഞ്ഞിരുന്നു അവളുടെ. " എന്തേ കഴിക്കുന്നില്ലേ....? " : ആഹാരം മുന്നിൽ എത്തിയിട്ടും കഴിക്കാതെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുന്നവളെ കണ്ടതും അവൻ മെല്ലെ ചോദിച്ചു. അത് കേട്ടതും ഒന്ന് പതറി കൊണ്ട് അവനിൽ നിന്നുള്ള നോട്ടം മാറ്റി മെല്ലെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് തല കുനിച്ചു പക്ഷെ അപ്പോഴും അവളിൽ നിന്ന് ആ ചിരി മാഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഇത്രയും നേരം തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നവളെ അവനും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒപ്പം അവളിൽ വരുന്ന മാറ്റങ്ങളും, പൂർണമായിട്ട് തന്നെ ഉൾക്കൊണ്ടില്ല എങ്കിലും തന്നിലുള്ള അവളുടെ പേടി മാറണം എന്ന് അവനും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അവളെ നോക്കി ഒരു ചിരിയോടെ അവനും കഴിച്ച് തുടങ്ങി. എന്നാൽ ഇവരെ തന്നെ വീക്ഷിച്ച് കൊണ്ട് ഇരുന്ന രണ്ട് ജോഡി കണ്ണുകളെ അവർ ആ നിമിഷം കണ്ടില്ല. ഗൗരിയും കണ്ണനും കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ച് പോകാൻ ഉള്ള ബസ്സ് കയറിയത് കണ്ടതും. അയാൾ ഫോൺ എടുത്ത് ആരെയോ വിളിച്ചു. തുടരും....... എത്രത്തോളം നന്നായി എഴുതാൻ പറ്റി എന്ന് അറിയില്ല 🙂 ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ ഇപ്പൊ ആകെ ഹോസ്പിറ്റൽ മയം ആണ്. അപ്പൊ എങ്ങനെ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാട്ടെ ❤️🫂 #💞 പ്രണയകഥകൾ #love #പ്രണയം #കഥ #തുടർകഥ #mallu stories #പ്രണയം #പ്രണയ കഥ #നോവൽ #തുടർകഥ

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ റിപ്പർ വേണു - Chapter 9: ദി നോയ്സ് കില്ലർ ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ........................................................... നോസ് കട്ടർ സൃഷ്ടിച്ച അവിശ്വസനീയമായ ഭീതിയിൽ നിന്ന് കൊല്ലം നഗരം പതുക്കെ ശാന്തതയിലേക്ക് മടങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. തെരുവുകളിലെയും സലൂണുകളിലെയും ചോരക്കറകൾ ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും, മനസ്സുകളിൽ നിന്ന് ആ ഭയം മാഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്നാൽ വേണുവിന്റെ തലച്ചോറിനുള്ളിലെ വിചിത്രമായ ചിന്താലോകം മറ്റൊരു ദിശയിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ മനുഷ്യർ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്ന വിവേകമില്ലാത്ത ബഹളങ്ങൾ, സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരുടെ സ്വസ്ഥത കെടുത്തുന്ന ഉറക്കെയുള്ള വർത്തമാനങ്ങൾ, തിയേറ്ററുകളിലെയും കഫേകളിലെയും മാന്യതയില്ലാത്ത ആക്രോശങ്ങൾ ഇതെല്ലാം വേണുവിന്റെ നാഡീവ്യൂഹങ്ങളെ ഉലച്ചു. "നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ശബ്ദം ഒരു തരം മാനസിക രോഗമാണ്, അതിനുള്ള ഒരേയൊരു മരുന്ന് ശാശ്വതമായ മൗനമാണ്," എന്ന് അയാൾ വിശ്വസിച്ചു. …….. ഈ പുതിയ മാനസികാവസ്ഥയ്ക്ക് കൃത്യമായ ഒരു തിരി കൊളുത്തിയത് വേണുവിന്റെ സ്വന്തം ഭാര്യ രാജലക്ഷ്മി തന്നെയായിരുന്നു. വിജയ് നായകനായ ജനനായകൻഎന്ന മെഗാ മാസ് ചിത്രം റിലീസ് ചെയ്ത ആഴ്ച. കൊല്ലം നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മൾട്ടിപ്ലക്സിൽ ഫസ്റ്റ് ഡേ തന്നെ കാണണമെന്ന് രാജലക്ഷ്മി വാശിപിടിച്ചു. ആൾക്കൂട്ടവും ബഹളവും വെറുക്കുന്ന വേണു ആദ്യം വിസമ്മതിച്ചെങ്കിലും, വീട്ടിലെ സമാധാനം ഓർത്ത് ഒടുവിൽ സമ്മതിച്ചു. അന്ന് രാത്രി 9 മണിയുടെ ഷോയ്ക്ക് അവർ തിയേറ്ററിലെത്തി. തിയേറ്ററിനുള്ളിൽ കയറിയ നിമിഷം മുതൽ വേണുവിന്റെ തലച്ചോറിലെ ഞരമ്പുകൾ വലിഞ്ഞുമുറുകാൻ തുടങ്ങി. സ്പീക്കറുകളിൽ നിന്നുള്ള ഭീകരമായ സൗണ്ട് എഫക്റ്റുകൾക്ക് പുറമേ, കാണികളുടെ വന്യമായ ആക്രോശങ്ങൾ തിയേറ്ററിനെ കുലുക്കി. സിനിമ തുടങ്ങി... സ്ക്രീനിൽ നായകന്റെ പേര് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ആ നിമിഷം, രാജലക്ഷ്മിയുടെ ഉള്ളിലെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും വിട്ടു. വേണുവിന്റെ തൊട്ടടുത്തിരുന്ന അവൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു! ചുണ്ടിൽ വിരലുകൾ വെച്ച് തിയേറ്ററിന്റെ മേൽക്കൂര പൊളിയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ അവൾ വിസിലടിച്ചു. "രാജീ... ഇരിക്ക്! ഇതെന്താ കോപ്രായം? അടുത്തുള്ളവർക്ക് സിനിമ കാണണ്ടേ?" വേണു അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ച് അമർത്തി പല്ലിറുമ്മി. "അയ്യോ ചേട്ടാ... ഇതൊക്കെ ഒരു രസമല്ലേ! വിജയ് സാറിന്റെ പടം തിയേറ്ററിൽ വന്ന് മിണ്ടാതിരുന്ന് കാണാൻ ഞാൻ എന്താ ഊമയാണോ?" അവൾ വേണുവിന്റെ മുന്നറിയിപ്പിനെ പൂർണ്ണമായി തൃണവൽഗണിച്ചു. അത്രമാത്രമല്ല, സിനിമയുടെ സീരിയസ് ആയ രംഗങ്ങളിൽ പോലും അവൾ ഉറക്കെ ചിരിക്കുകയും, പോപ്കോൺ പാക്കറ്റ് വൻ ശബ്ദത്തിൽ തട്ടിപ്പറിച്ചെടുത്ത് തിന്നുകയും, ഫോൺ ബെൽ അടിച്ചപ്പോൾ ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. ചുറ്റുമുള്ള മറ്റ് പ്രേക്ഷകരും ഒട്ടും കുറച്ചില്ല. ഫോൺ സ്പീക്കറിൽ ഇട്ട് പാട്ട് കേൾക്കുന്നവർ, കൂട്ടത്തോടെ അലറുന്നവർ, പ്ലോട്ടിനെക്കുറിച്ച് ഉറക്കെ ചർച്ച ചെയ്യുന്നവർ.. വേണുവിന് ശ്വാസം മുട്ടാൻ തുടങ്ങി. അയാളുടെ കണ്പോളകൾ വെട്ടിവിറച്ചു. കൈവിരലുകൾ ആ മൃഗീയമായ ദേഷ്യത്തിൽ തരിപ്പുകയറി. സിനിമ പകുതിയായപ്പോൾ വേണു സീറ്റിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. രാജലക്ഷ്മിയെ തിയേറ്ററിൽ തനിച്ചാക്കി അയാൾ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. …….. റോഡിലെ തണുത്ത കാറ്റടിച്ചിട്ടും അയാളുടെ തലയ്ക്കുള്ളിലെ ചൂട് കുറഞ്ഞില്ല. രാജലക്ഷ്മി ഉണ്ടാക്കിയ ആ ബഹളവും, അവൾ വീശിയടിച്ച വിസിലടിയും, തിയേറ്ററിലെ ആക്രോശങ്ങളും അയാളുടെ ചെവിയിൽ ഒരു മന്ത്രം പോലെ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. "സംസാരിക്കാനും അലറാനും നാവും വായയും ഉള്ളതുകൊണ്ടല്ലേ ഇവറ്റകൾ മറ്റുള്ളവരുടെ ശാന്തത ഇല്ലാതാക്കുന്നത്? ആ വായയും മുഖവും തല്ലിത്തകർത്താൽ... താടിയെല്ലുകൾ പൊടിഞ്ഞാൽ... പിന്നെ ഒരു ശബ്ദവും പുറത്തുവരില്ല!" ……. തന്റെ പുതിയ വേട്ടയ്ക്ക് അയാൾ തുടക്കമിട്ടു ഇത്തവണ മൃഗത്തിന്റെ മാസ്കിന് പകരം, ഇരുട്ടിൽ വസിക്കുന്ന, ശബ്ദ തരംഗങ്ങളെ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് വേട്ടയാടുന്ന ജീവിയായ കറുത്ത വവ്വാലിന്റെ ഒരു ഭീകരമായ മുഖംമൂടി അയാൾ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തു. നീണ്ട കൂർത്ത ചെവികളും, ഭീതിജനകമായ കണ്ണ് തുളകളും ഉള്ള ആ മാസ്ക് അണിഞ്ഞാൽ മനുഷ്യരൂപം പൂർണ്ണമായും മറയും. ആയുധമായി അയാൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത് വളരെ വിചിത്രവും എന്നാൽ അങ്ങേയറ്റം വിനാശകരവുമായ ഒന്നായിരുന്നുഅതിതീവ്രമായ കാസ്റ്റ് അയൺ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച, നല്ല കനമുള്ള ഇരുമ്പ് ഫ്രൈയിംഗ് പാൻ വായയും പല്ലുകളും താടിയെല്ലും ഒരൊറ്റ പ്രഹരത്തിൽ പൊടിച്ചുകളയാൻ ഇതിനേക്കാൾ അനുയോജ്യമായ മറ്റൊരു ഉപകരണമില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടു. കുറച്ചു ദിവസംകഴിഞ്ഞു. അതേ മൾട്ടിപ്ലക്സ് തിയേറ്ററിൽ ജനനായകൻ സിനിമയുടെ സെക്കൻഡ് ഷോ നടക്കുകയായിരുന്നു. സിനിമയുടെ പാരമ്യതയിൽ തിയേറ്റർ ബഹളമയം. ബാൽക്കണി സീറ്റിന്റെ ഏറ്റവും പുറകിലത്തെ വരിയിൽ ഇരുന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടി തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോട് ഫോണിൽ ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. സിനിമയിലെ രംഗങ്ങളെ കേട്ടാലറയ്ക്കുന്ന ഭാഷയിൽ കേറി വിമർശിക്കുകയും, ചുറ്റുമുള്ളവർ "ഒന്ന് മിണ്ടാതിരിക്ക്" എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവരെ ചീത്ത വിളിക്കുകയും ചെയ്തു അവൾ. ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ, കറുത്ത വവ്വാൽ മാസ്കും കറുത്ത ജാക്കറ്റും ധരിച്ച വേണു ഒരു നിഴൽ പോലെ അവളുടെ പുറകിലെ സീറ്റിലേക്ക് നീങ്ങി. സിനിമയിൽ നിന്ന് വൻ ശബ്ദത്തിലുള്ള ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ട് മ്യൂസിക് ഉയർന്ന ആ നിമിഷം, വേണു ബാഗിൽ നിന്ന് ആ കനത്ത ഇരുമ്പ് പാൻ പുറത്തെടുത്തു. $“ രാവണമവൻ ഡാ”$ അവൾ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി വീണ്ടും ഉറക്കെ ചിരിച്ച നിമിഷം... "ഠാ!” ഒരു പീരങ്കി വെടിയുടെ ശബ്ദത്തോടെ ആ ഇരുമ്പ് പാൻ അവളുടെ മുഖത്തിന്റെ ഒരു വശത്ത് ശക്തിയായി വന്നു പതിച്ചു! ആഘാതത്തിൽ അവളുടെ കവിളെല്ലുകൾ തകർന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് അമർന്നു. വായയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് പല്ലുകൾ ചിതറി പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചു. ചോര ചീറ്റിയൊഴുകി അവളുടെ ഡ്രസ്സും മുന്നിലെ സീറ്റും ചുവന്നു. വായ തകർന്നതിനാൽ ഒരു നിലവിളി പോലും പുറത്തുവരാതെ, തിളയ്ക്കുന്ന ചോര സ്വന്തം തൊണ്ടയിലേക്ക് ഇറങ്ങി അവൾ ബോധരഹിതയായി സീറ്റുകൾക്കിടയിലേക്ക് വീണു. തിയേറ്ററിലെ സ്പീക്കറുകളിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന വൻ ശബ്ദത്തിൽ ആ അടിയുടെ ശബ്ദം ലയിച്ചുപോയതിനാൽ, തൊട്ടടുത്തിരുന്നവർ പോലും തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം വരെ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല. വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും കറുത്ത വവ്വാലിന്റെ ആ രൂപം തിയേറ്ററിന്റെ എമർജൻസി എക്സിറ്റ് വഴി ഇരുട്ടിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. അടുത്ത ഇര കൊല്ലം നഗരത്തിൽ ലൈവ് വ്ലോഗിംഗ് നടത്തി ആൾക്കാരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്ന അരുൺ എന്ന പ്രമുഖ യൂട്യൂബർ ആയിരുന്നു. പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ കടന്നുചെന്ന് ആളുകളുടെ അനുവാദമില്ലാതെ ക്യാമറ മുഖത്തേക്ക് പിടിച്ച് ഉറക്കെ സംസാരിക്കുകയും, പ്രാങ്ക് എന്ന പേരിൽ അനാവശ്യമായി ബഹളമുണ്ടാക്കി ആളുകളെ ഭയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുകയായിരുന്നു അയാളുടെ രീതി. ഒരു ദിവസം രാത്രി 11 മണിക്ക്, നഗരത്തിലെ വിജനമായ ഒരു പെട്രോൾ പമ്പിന് സമീപം നിന്ന് ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി അരുൺ ഉറക്കെ സംസാരിച്ച് വീഡിയോഗ്രാഫി ചെയ്യുകയായിരുന്നു "ഹായ് ഫ്രണ്ട്സ്! ഇന്ന് നമ്മൾ നോക്കാൻ പോകുന്നത്..." എന്ന് അയാൾ ആക്രോശിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് തൊട്ടുപിന്നിലെ കറുത്ത കാട്ടിൽ നിന്ന് ആ വവ്വാൽ രൂപം പുറത്തേക്ക് വന്നത്. അരുൺ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, വേണു പാൻ മുഴുവൻ ശക്തിയുമെടുത്ത് വീശി! "ഠാ!" ആദ്യത്തെ അടി അരുണിന്റെ കഴുത്തിലും താടിയെല്ലിലും ഒരുപോലെ കൊണ്ടു. താടിയെല്ല് പൂർണ്ണമായി വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞുപോയി. ക്യാമറ നിലത്തു വീണ് ഉടഞ്ഞു. നിലത്തു വീണ് വേദന കൊണ്ട് പിടയുകയും കൈകൾ കൂപ്പി യാചിക്കുകയും ചെയ്ത അരുണിന്റെ മുഖത്തേക്ക് വേണു രണ്ടാമതും പാൻ അമർത്തിയടിച്ചു! "ഠാ!" അയാളുടെ വായ തകർന്നു, ചുണ്ടുകൾ കീറി ചോരപ്പുഴയായി. "മിണ്ടാതിരിക്കാൻ പഠിക്കെടാ. തെണ്ടി.." വേണു അരുണിന്റെ ചെവിയിൽ തണുപ്പോടെ മന്ത്രിച്ചു. അയാളെ ചോരക്കളത്തിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് വേണു നടന്നുനീങ്ങി. നഗരത്തിലെ ഹൈ-ഫൈ കോഫി ഷോപ്പിൽ വെച്ചായിരുന്നു അടുത്ത സംഭവം. റോസ്‌ലിനും അവളുടെ നാല് സുഹൃത്തുക്കളും ചേർന്ന് രാത്രി ഒൻപ മണിക്ക് കഫേയിൽ വൻ ബഹളമുണ്ടാക്കി. മറ്റുള്ളവർ സമാധാനമായി കാപ്പി കുടിച്ചിരുന്ന ആ സ്ഥലത്ത് അവർ വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ബ്ലൂടൂത്ത് സ്പീക്കറിൽ പാട്ട് വെക്കുകയും, മേശപ്പുറത്ത് താളമടിക്കുകയും ചെയ്തു. റസ്റ്റോറന്റ് ജീവനക്കാർ വന്ന് താക്കീത് നൽകിയെങ്കിലും അവർ ജീവനക്കാരെ അധിക്ഷേപിച്ച് കൂടുതൽ ബഹളമുണ്ടാക്കി. അവർ കഫേയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി, വിജനമായ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ വെച്ച് കാറിലേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷം, ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് വവ്വാൽ മാസ്ക് ധരിച്ച വേണു ഉയർന്നുവന്നു. റോസ്‌ലിന്റെ സുഹൃത്ത് രാഹുൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് ചോദിക്കാൻ വായ തുറന്നതും, വേണുവിന്റെ പാൻ അയാളുടെ വായും മൂക്കും ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞടുത്തു! "ഠാ!"രാഹുലിന്റെ പല്ലുകൾ പൊടിഞ്ഞ് തൊണ്ടയിലേക്ക് വീണു. അവൻ ചോര ഛർദ്ദിച്ച് നിലത്തു വീണു. ഭയന്നോടാൻ ശ്രമിച്ച റോസ്‌ലിന്റെ മുടിയിൽ വേണു പുറകിൽ നിന്ന് അടിച്ചമർത്തിപ്പിടിച്ചു. കാറിന്റെ ബോണറ്റിലേക്ക് അവളുടെ തല അമർത്തിവെച്ച്, കൈയിലിരുന്ന ഇരുമ്പ് പാൻ കൊണ്ട് അവളുടെ വായയുടെ ഭാഗത്തേക്ക് ഭീകരമായി അടിച്ചു! "ഠാ!" അവളുടെ വായ തകർന്നു തരിപ്പണമായി. താടിയെല്ലുകൾ ക്രമമില്ലാതെ ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങി. രണ്ടുപേരെയും ചോരയിൽ കുളിപ്പിച്ച് കിടത്തിയ ശേഷം, ഭയന്നു വിറച്ച് നിലവിളിച്ച മറ്റ് രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് നേരെ വേണു പാൻ ചൂണ്ടി ഒരു വിരൽ ചുണ്ടിൽ വെച്ചു: "സ്സ് സൈലൻസ്!" അവർ ഭയം കൊണ്ട് വായ പൊത്തി നിലത്തു ഉറഞ്ഞുപോയി. വേണു ശാന്തനായി ഇരുട്ടിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷനായി. …… തുടർച്ചയായ ദിവസങ്ങളിൽ പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ വെച്ച് സംസാരിച്ചവരുടെ വായയും താടിയെല്ലും ഇരുമ്പ് പാനുകൊണ്ട് അടിച്ചുതകർക്കുന്ന സംഭവം നഗരത്തെ പിടിച്ചുകുലുക്കി. കൊല്ലത്തെ എല്ലാ മാധ്യമങ്ങളും ഇത് തലക്കെട്ടാക്കി: “നഗരത്തിൽ 'ദി നോയ്സ് കില്ലർ' സംസാരിച്ചാൽ വായ അടിച്ചുപൊട്ടിക്കുന്ന വവ്വാൽ മനുഷ്യൻ! തിയേറ്ററുകളും കഫേകളും ഭീതിയിൽ!" ഇൻസ്പെക്ടർ സുരേഷ് പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ അടിയന്തര യോഗം വിളിച്ചു കൂട്ടി. "ഇതൊരു സാധാരണ കുറ്റവാളിയല്ല," സുരേഷ് തൻ്റെ ഉദ്യോഗസ്ഥരോട് പറഞ്ഞു. "നോസ് കട്ടർ മൂക്കുകളാണ് ലക്ഷ്യമിട്ടതെങ്കിൽ, ഇവൻ ലക്ഷ്യമിടുന്നത് ആളുകളുടെ വായയും താടിയെല്ലുകളുമാണ്! ബഹളമുണ്ടാക്കുന്നവരെ തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് അക്രമിക്കുകയാണ് ഇവന്റെ രീതി. ഇരകളെല്ലാം ജീവനോടെയുണ്ട്, പക്ഷേ അവർക്ക് ഇനി ജീവിതത്തിൽ നേരെ ചൊവ്വേ സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല. വായയുടെ അസ്ഥികൾ തകർന്ന് അവർ ആജീവനാന്തം വൈകല്യമുള്ളവരായി മാറിയിരിക്കുന്നു!" ......... സ്ഥിതിഗതികൾ അങ്ങേയറ്റം സംഘർഷഭരിതമായിരുന്നു. മാധ്യമങ്ങളുടെയും ജനങ്ങളുടെയും ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള സമ്മർദ്ദം താങ്ങാൻ കഴിയാതെ സിറ്റി പോലീസ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഉത്തരം മുട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. കേസ് ഇനി ക്രൈം ബ്രാഞ്ചിന് കൈമാറാൻ ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥരിൽ നിന്ന് ഉത്തരവ് സുരേഷിന് ലഭിച്ചു. അടിയന്തരമായി വിളിച്ചുചേർത്ത സംയുക്ത യോഗത്തിൽ വെച്ച് സുരേഷ് കേസ് ഫയലുകൾ ക്രൈം ബ്രാഞ്ചിന്റെ ധീരനായ ഓഫീസർ ഇൻസ്‌പെക്ടർ നിസാറിന് കൈമാറി. നിസാറിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു തരം പുച്ഛചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. ലൊക്കേഷൻ മാപ്പുകളും ഇരകളുടെ ചിത്രങ്ങളും നിസാറിന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീക്കിവെച്ചുകൊണ്ട് സുരേഷ് നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞു: "സോറി നിസാർ... ഈ കേസ് ഞാൻ നിന്റെ തലയിലേക്ക് വെയ്ക്കുകയാണെന്ന് വിചാരിക്കരുത്. ലോക്കൽ പോലീസിന് ഇനി ഇത് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല. ഇരകളെല്ലാം ജീവനോടെയുണ്ട്, പക്ഷേ അവർക്ക് ഇനി ജീവിതത്തിൽ നേരെ ചൊവ്വേ സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല. വായയുടെ അസ്ഥികൾ തകർന്ന് അവർ ആജീവനാന്തം വൈകല്യമുള്ളവരായി മാറിയിരിക്കുന്നു!" കേസ് ഫയലുകൾ ഓരോന്നായി മറിച്ചുനോക്കിയ നിസാർ സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഒരു വവ്വാലിന്റെ മാസ്കും ഇരുമ്പ് പാനും വെച്ച് കുറെ എണ്ണത്തിനെ തല്ലി വീഴ്ത്തി! ഇതിനാണോ സുരേഷേ നിങ്ങൾ മൊത്തം സിറ്റി പോലീസ് വിയർക്കുന്നത്? ഇതിന്റെ പിന്നിലെ സൈക്കോയെ ആഴ്ച ഒന്നു തികയുന്നതിന് മുൻപ് ഞാൻ പൂട്ടിയിരിക്കും." സുരേഷ് കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. നിസാറിന്റെ തോളിന്മേൽ കൈവെച്ച് ഗൗരവത്തോടെ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു: "ആ ക്രിമിനൽ അത്ര നിസാരൻ അല്ല നിസാർ.. അവൻ പോലീസിന്റെ നീക്കങ്ങൾ കൃത്യമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. തെളിവുകളൊന്നും ബാക്കിവെക്കാത്ത ഒരു അതിബുദ്ധിമാനായ വേട്ടക്കാരനാവൻ. ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിൽ അടുത്ത പ്രഹരം ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ വായയ്ക്കാവും! അത് കൂടാതെ നോസ് കട്ടർ ഫുട്‌ബോൾ കില്ലർ, AI കില്ലർ, മമ്മി കില്ലർ, ഹെയർ പ്ലക്കർ, സബ്സ്ക്രിപ്ഷൻ കില്ലർ, റീൽ കില്ലർ, സീരിയൽ കില്ലർ അങ്ങനെ ഒരുപാട് കേസുകൾ ഉണ്ട് മിസ്റ്റർ നിസാർ " സുരേഷിന്റെ വാചകം കേട്ട് നിസാറിന്റെ ചിരി ഒന്ന് മങ്ങി. കേസിന്റെ ഭീകരത അയാളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് പതുക്കെ ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങി. “ ഈ പണ്ടാരം പിടിച്ച കേസുകൾ എല്ലാം എന്റെ തലയിൽ കെട്ടി വെക്കാൻ ആണോ ഈ ദ്രോഹി ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചത് “ നിസാർ ആത്മഗതം ചെയ്തു …….. അന്ന് രാത്രി വേണു വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ വീട് തികച്ചും നിശബ്ദമായിരുന്നു. സാധാരണ സമയങ്ങളിൽ ടിവി വൻ ശബ്ദത്തിൽ വെച്ച്, ഫോണിൽ ഉറക്കെ സംസാരിക്കുന്ന രാജലക്ഷ്മി ഇന്ന് ഹാളിലെ സോഫയിൽ ഒതുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. അവളുടെ മുഖത്ത് ഭയത്തിന്റെ നിഴൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. വേണു അകത്തേക്ക് വന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. "എന്താ രാജീ... വീടൊക്കെ ഇത്ര ശാന്തം? ടിവിയൊന്നും വെച്ചില്ലേ?" വേണു ഒരു ക്രൂരമായ തണുപ്പോടെ ചോദിച്ചു. അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഫോൺ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ, വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു: "അയ്യോ ചേട്ടാ... നിങ്ങൾ വാർത്തയൊന്നും കണ്ടില്ലേ? നമ്മൾ ജനനായകൻ കാണാൻ പോയ ആ തിയേറ്ററിലൊക്കെ ഒരു വവ്വാലിന്റെ മാസ്ക് വെച്ചവൻ വന്ന് ആളുകളുടെ വായ അടിച്ചുപൊട്ടിക്കുകയാണത്രേ! ഉറക്കെ സംസാരിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ വായ അവൻ പാനുകൊണ്ട് അടിച്ചു തകർത്തു! നഗരത്തിൽ ബഹളമുണ്ടാക്കുന്ന എല്ലാവരുടെയും താടിയെല്ല് അവൻ തല്ലിയൊടിക്കുകയാ... എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു ചേട്ടാ... ഞാൻ ഇനി ഒച്ചയുണ്ടാക്കില്ല!" അവൾ ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നത് നോക്കി വേണുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു തണുത്ത വിജയച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അയാൾ അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്ന്, അവളുടെ തലയിൽ പതുക്കെ അരുമയോടെ തലോടി. "നല്ലത്... ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതിരുന്നാൽ നിനക്ക് നല്ലത്. പൊതുസ്ഥലത്തായാലും വീട്ടിലായാലും അനാവശ്യമായി ബഹളമുണ്ടാക്കുന്നവരെ ആ വവ്വാൽ വെറുതെ വിടില്ല," വേണുവിന്റെ വാക്കുകളിലെ തണുപ്പ് രാജലക്ഷ്മിയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പോലെ പാഞ്ഞുപോയി. അവൾ പേടിയോടെ തലയാട്ടി. മുറിയിലേക്ക് കയറിയ വേണു വാതിൽ അടച്ചു. കൈയിലിരുന്ന ബാഗ് തുറന്ന് അയാൾ തൻ്റെ പുതിയ ട്രോഫികൾപുറത്തെടുത്തു. ചോരക്കറ പുരണ്ട ആ കനത്ത ഇരുമ്പ് പാനും, ഭീതിജനകമായ ആ കറുത്ത വവ്വാൽ മാസ്കും. പാനിൽ ഇരകളുടെ വായയിൽ നിന്നുള്ള ചോരയും പല്ലിൻ കഷണങ്ങളും ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ അത് വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ ഒരു തുണി ഉപയോഗിച്ച് തുടച്ചെടുത്തു. മാസ്കിലെ കറുത്ത കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി വേണു ആത്മഗതം ചെയ്തു "ഒരുപാട് നാവുകൾ ഇനിയും നഗരത്തിൽ ബഹളം ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്... പലരും ഇനിയും പഠിച്ചിട്ടില്ല. പാനിന്റെ അടി ഇനിയും നഗരത്തിൽ മുഴങ്ങും!" ....... End #📔 കഥ #📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ

Part 61 അവനിക്ക് അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർക്കണം എന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും അത് ശെരിയല്ലെന്ന തോന്നലിൽ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു. ഒരു നിമിഷം കണ്ണോന്ന് ഇറുക്കി അടച്ചു തുറന്നു അവൻ. അപ്പോഴും കണ്ടു അവനെ തന്നെ നോക്കി വിതുമ്പി ഇരിക്കുന്നവളെ!!!!!! " എന്തിനാ കരയുന്നെ ഹ്മ്മ്...? ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടിട്ടാണോ....? ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞേയല്ലേ...? ഹ്മ്മ്മ് കരയണ്ട " : അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ എന്ന വിധം വളരെ പയ്യെ അത്രയും സൗമ്യമായി സ്നേഹത്തോടെ അവൻ പറഞ്ഞു. അതോടൊപ്പം രണ്ട് കയ്യിലെയും തള്ള വിരൽ കൊണ്ട് അവളിൽ നിന്ന് ഒഴുകി ഇറങ്ങിയ കണ്ണീരും തുടച്ച് നീക്കുന്നുണ്ട്. അവന്റെ സ്നേഹത്തോടെ ഉള്ള പെരുമാറ്റം കണ്ടതും വീണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ട് അവളുടെ ഉള്ള് നിറഞ്ഞു. അമ്മ പോയതിൻ ശേഷം കഷ്ടിച്ച് ഒരു വർഷം കൂടി താൻ അറിഞ്ഞ സ്നേഹവും കരുതലും വീണ്ടും ഈ നിമിഷം അറിഞ്ഞത് പോലെ. അവന്റെ കയ്യിലെ പനിച്ചൂട് അവൾക്ക് വാത്സല്യത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും സ്പർശമായി തോന്നി. ആദ്യമായി മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നവനോട് ഭയവും പേടിയും അല്ലാത്തൊരു ഭാവം അവളിൽ മോട്ടിട്ടു. അവൾ അതെ ഭാവത്തോടെ അവനെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. " വിഷമം മാറിയോ ഹ്മ്മ്.....? " : മുന്നിലിരിക്കുന്നവളുടെ കരച്ചിൽ നിന്നെന്ന് മനസ്സിലായതും അവൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. അതിനും മറുപടി ഒന്നും നൽകാതെ ഗൗരി അവനെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നതേ ഉള്ളു. " എന്തേ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ...? ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് വിഷമമായോ " : ഇതുവരെ അവളുടെ വിഷമം മാറിയില്ല എന്ന തോന്നലിൽ അവൻ വീണ്ടും തിരക്കി. " ഇനി അങ്ങനെ.... അങ്ങനെ ഒന്നും പറയല്ലേ " : കരഞ്ഞ് അടഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു. അതിൽ ഒരു അപേക്ഷ ഒളിഞ്ഞ് ഇരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി അവന്. അങ്ങനെ ചോദിക്കാൻ തോന്നിയതിൽ അവന് കുറ്റബോധം തോന്നി. " ഇല്ല.. ഇനി അങ്ങനെ ഒന്നും ഞാൻ പറയില്ല. ഞാൻ അത് ഗൗരി നന്ദയെ ഒന്ന് കളിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ചുമ്മാ പറഞ്ഞേയല്ലേ. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അത്രയും ആഗ്രഹിച്ച് കൂടെ കൂട്ടിയിട്ട് ജീവിച്ച് തുടങ്ങുന്നതിന് മുന്നേ അങ്ങ് പോകുവോ ഞാൻ... ഹ്മ്മ്. വിഷമിക്കണ്ടാട്ടോ ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞെയ " : തനിക്ക് വേണ്ടി കണ്ണീർ ഒഴുക്കി ഇരുന്നവളോട് അതീവ സ്നേഹത്തോടെ അവൻ പറഞ്ഞു. ഉള്ളിൽ കിടന്ന് വീർപ്പമുട്ടിക്കുന്നത് പലതും പറയാതെ പറഞ്ഞു അവൻ. " എനിക്ക്... എനിക്ക് ഒത്തിരി വിഷമമായി. ഒരു ഭാര്യയോട് ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ആണോ പറയേണ്ടത്. വിളിച്ചപ്പോഴും എണീറ്റില്ല ഞാൻ.... ഞാൻ എന്ത് പേടിച്ചെന്നോ. തൊട്ട് നോക്കി.... നോക്കിയപ്പോഴോ സ്വപ്നത്തിലെ പോലെ ദേഹത്തൊക്കെ തിളച്ച ചൂട്. ഞാൻ ആകെ പേടിച്ച്.... പേടിച്ച് പോയി. " : വീണ്ടും കരച്ചിലിന് തുടക്കം എന്നോണം വിതുമ്പി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും അവന് സന്തോഷവും സങ്കടവും ഒരുമിച്ച് വന്നത് പോലെ തോന്നി. " അപ്പൊ സ്വപ്നം കണ്ടിട്ട് ആണോ കരഞ്ഞേ ഹ്മ്മ് " : കവിളിൽ നിന്ന് കൈ എടുത്ത് അവളുടെ കൈ രണ്ടും ചേർത്ത് പിടിച്ച് അവൻ സ്നേഹത്തോടെ തിരക്കി. " ഹ്മ്മ് സ്വപ്നത്തിലും കണ്ണേട്ടൻ എന്നെ.... എന്നെ വിട്ട് പോകും എന്ന പറഞ്ഞെ. എന്നെ ഒറ്റക്ക് ആക്കി പോകും എന്ന്.  ഞാൻ.... ഞാൻ ഒത്തിരി വിളിച്ചു എണീറ്റില്ല. ദേഹത്തൊക്കെ ചോര... ചോര ആയിരുന്നു. അങ്ങനെ.... അങ്ങനെ ഞാൻ ഞെട്ടി എണീറ്റിട്ട ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ. ഇവിടെ.... ഇവിടെ വന്ന് കണ്ണേട്ടനെ വിളിച്ചപ്പോൾ എണീറ്റില്ല. പിന്ന ഞാൻ തട്ടി വിളിച്ചപ്പോൾ..... വിളിച്ചപ്പോൾ നല്ല.... നല്ല ചൂടും എണീക്കുന്നതും ഇല്ല. ഞാൻ... ഞാൻ എത്ര തവണ വിളിച്ചെന്നോ. കൊറേ... കൊറേ തവണ തട്ടി വിളിച്ചു എന്നിട്ടും എണീറ്റില്ല. അപ്പോഴാ ഞാൻ.... ഞാൻ കരഞ്ഞേ. എനിക്ക്.... എനിക്ക് പേടി ആയി. കണ്ണേട്ടൻ ഇങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോ എന്ത്.... എന്ത് ചെയ്യണം എന്നോ ആരെ വിളിക്കണം എന്നോ ഒന്നും.... ഒന്നും അറിയാണ്ട് ആയി. ഞാൻ... ഞാൻ ആകെ പേടിച്ച് പോയി. കണ്ണേട്ടന് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയോ എന്നൊക്കെ. എങ്കിൽ..... എങ്കിൽ പിന്നെ എനിക്ക് ആരാ ഉള്ളത്!!!! "  : അമ്മയോട് സംസാരിക്കുന്ന പോലെ അവൾ അവന് മുന്നിൽ പരിഭവത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഒക്കെ കേട്ട് മറുപടി കൊടുക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ കണ്ണൻ അവളെ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നോക്കി ഇരുന്നു. അവളുടെ അവസാനത്തെ ആ ചോദ്യത്തിൽ ഹൃദയം ഒക്കെ ആർദ്രമായത് പോലെ. അവൾക്ക് മറുപടി കൊടുക്കാനോ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനോ ഒന്നും അവനിക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടാത്ത പോലെ. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അറിയുന്ന വികാരം. അവനത് എങ്ങനെ പ്രകടിപ്പിക്കണം എന്ന് അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. താൻ ചോദിക്കുന്നതിന് മാത്രം ഉത്തരം തന്നിരുന്നവൾ, അതും സംസാരം എത്രയും കുറക്കാവോ അത്രയും കുറച്ച് മാത്രം സംസാരിക്കുന്നവൾ ഇപ്പൊ ഇതാ എസ്സെ പോലെ താൻ ചോദിച്ചതിനും ചോദിക്കാത്തതിനും ഒക്കെ മറുപടി തന്നത് എന്നാൽ അതിൽ കൂടുതലും തനിക്ക് വേണ്ടി ഇല്ല കരുതലും, എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും പറ്റുമോ എന്ന് ഉള്ള ആധിയും ആണെന്ന് മാത്രം. അവൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ വരുമ്പോൾ അവനുള്ളം മുന്നിലിരിക്കുന്നവളോട് പ്രകടമാക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധമൊരു സ്നേഹം ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു. ഭർത്താവിനെ ദൈവത്തെ പോലെ കാണുന്ന സമൂഹത്തിൽ വളർന്നവളാണ് മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നതെന്നോ, ഭർത്താവിനോട് ഉള്ള സ്നേഹത്തേക്കാൾ ഭർത്താവ് എന്ന സ്ഥാനത്തിനാണ് അവൾ സ്നേഹവും കരുതലും കാണിക്കുന്നതെന്നോ, ഒറ്റപ്പെട്ട് നിൽക്കുന്നവൾക്ക് ആകെ ഉള്ള് കൂട്ട് താൻ ആണെന്നും അത് കൊണ്ടുള്ള ആദിയാണ് അവൾ കാണിക്കുന്നതെന്നും കണ്ണൻ ആ നിമിഷം ചിന്തിച്ചില്ല. ഒരു സ്വപ്നം കണ്ട് അവൾക്ക് ഉള്ളിലെ സ്നേഹം പുറത്ത് വന്നതാണ് എന്ന് അവൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. " പോട്ടെ സാരമില്ല, അത് വെറും സ്വപ്നം അല്ലാരുന്നോ അതൊക്കെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മായിച്ച് കളഞ്ഞേക്ക്. ഞാൻ ഇപ്പൊ ദേ മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നിലെ അത് മാത്രം ഓർത്ത മതി. അതെ പോലെ എന്ത് ഉണ്ടെങ്കിലും ഞാൻ കൂടെ ഉണ്ടാകും, എന്റെ അവസാന ശ്വാസം നിലക്കുന്നത് വരെ. പക്ഷെ അത് ഇപ്പോഴൊന്നും പ്രദീക്ഷിക്കണ്ട കേട്ടോ. നമ്മൾ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കിയും സ്നേഹിച്ചും ഇനിയും കുറെ വർഷങ്ങൾ ജീവിക്കും. പോരെ...!!! ഹാ മതി ഇരുന്ന് കരഞ്ഞത് ഇന്ന് ഒത്തിരി കരഞ്ഞില്ലേ, ഇനിയും ഇരുന്ന് കരഞ്ഞ എന്തെങ്കിലും അസുഗം വരും. ചെല്ല് എല്ലാം മനസ്സിൽ നിന്ന് കളഞ്ഞിട്ട് പോയി കിടന്നോ. എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇങ് വന്ന മതി. മരുന്നിന്റെ ക്ഷീണത്തിൽ ചിലപ്പോൾ വിളിച്ച ഞാൻ കേട്ടെന്ന് വരില്ല അപ്പൊ കുറച്ച് വെള്ളം എടുത്ത് കുടഞ്ഞാ മതി. ഹ്മ്മ് ചെല്ല് പോയി കിടക്ക് നേരം വെളുക്കാറായി. ഇനി ഇപ്പൊ ഉറക്കം വിട്ട് മാറാതെ രാവിലെ ധൃതി പിടിച്ച് എണീക്കാൻ നിൽക്കണ്ട, നാളെ ഞാൻ എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ല. " : അവളുടെ കയ്യിലെ പിടുത്തം ചെറുതായി അയച്ച് അവൻ ഉള്ളിൽ പലതും ഒളിപ്പിച്ച് കൊണ്ട് സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവൻ പറഞ്ഞത് എല്ലാം കേട്ട് തലയാട്ടിയത് അല്ലാതെ അതിന് മറുപടി പറയാനോ അവിടുന്ന് എണീക്കാനോ അവൾ നിന്നില്ല. " എന്തേ ഇപ്പോഴും പേടി ആണോ...? ഹ്മ്മ് എങ്കിൽ ഇന്ന് ഇനി ഇവിടെ കിടക്കുന്നോ...? " : താൻ മെല്ലെ അയച്ച് കൊടുത്ത കയ്യും നോക്കി ഇരിക്കുന്നവളെ നോക്കി അവൻ ചോദിച്ചു. " വേ.... വേണ്ട വേണ്ട ഞാൻ അപ്പുറത്ത് കിടന്നോളാം. കിടന്നോ ഞാൻ... ഞാൻ പോകുവാ " : കണ്ണന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതും ഒരു വെപ്രാളത്തോടെ ഇരുന്നിടത്ത് നിന്ന് എന്നീറ്റ്  കൊണ്ട് അത്രയും പറഞ്ഞ് അവനെ നോക്കി. സമ്മതമെന്ന പോലെ അവന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് തലയാട്ടൽ കിട്ടിയതും അവൾ മെല്ലെ അവിടെ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടക്കാൻ ഒരുങ്ങി പിന്നെ എന്തോ ഓർത്ത പോലെ തിരിഞ്ഞ് അവനെ നോക്കി. " വയ്യായിക എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ വിളിച്ച മതി. " : അവൾ അതും പറഞ്ഞ് അവനെ ഒന്ന് നോക്കി വാതിലും ചാരി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. മുറിയിലേക്ക് പോകാൻ നിന്നവൾ മുഖം എല്ലാം കഴുകിയതിന് ശേഷമാണ് പിന്നെ വന്ന് കിടന്നത്. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നിട്ട് ഒന്നും പെട്ടന്ന് അവളെ തേടി ഉറക്കം എത്തിയിരുന്നില്ല. കണ്ണടക്കുമ്പോൾ എല്ലാം ചോരയിൽ കുളിച്ച് കിടന്ന കണ്ണന്റെ രൂപവും, അല്പം മുൻപ് അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് തൊട്ടറിഞ്ഞ ചൂടും ആണ് അവൾക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നത്. എങ്കിലും കണ്ണന്റെ വാക്കുകൾ ചെറുതല്ലാത്ത ആശ്വാസവും അവൾക്ക് നൽകുന്നുണ്ട്. ഒപ്പം കണ്ണനെന്ന വ്യക്തിയും അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ച് തുടങ്ങിയിരുന്നു, അല്ലല്ല കണ്ണനെന്ന വ്യക്തിയല്ല കണ്ണനെന്ന ഭർത്താവ്...!!! വീണ്ടും പലതും ചിന്തിച്ച് ചിന്തിച്ച് എപ്പോഴോ അവൾ ഉറങ്ങി പോയി. പിന്നെ അവൾ ഉണരുന്നത് മുറിയിൽ ആകെ വെട്ടം വീണപ്പോഴാണ്. അപ്പോൾ തന്നെ സമയം പത്ത് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തലേന്ന് ഉറക്കം ശെരി ആകാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾക്ക് നല്ല തലവേദന തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ സമയത്ത് ഉറങ്ങി ശീലം ഇല്ലാത്തതിനാൽ അവൾ വീണ്ടും കിടക്കാൻ നിന്നില്ല. രാത്രി ഒത്തിരി കരഞ്ഞതിനാൽ തന്നെ കണ്ണൊക്കെ നന്നായി ചീർത്ത് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാം കൊണ്ടും അവൾക്ക് ആകെ അലസത തോന്നിയെങ്കിലും കണ്ണന് മരുന്ന് കൊടുക്കണം എന്ന ബോധം വന്നതും അലസത ഒക്കെ മാറ്റി പ്രാഥമിക കർമങ്ങൾ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് അവൾ അടുക്കളലേക്ക് കയറി. സമയം വൈകിയത് കൊണ്ട് തന്നെ പുട്ട് ഉണ്ടാകാം എന്ന തീരുമാത്തിലെത്തി, ഇന്നലത്തെ മീൻകറി ബാക്കി ഇരുപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് വേറെ കറി ഒന്നും വെക്കേണ്ടി വരുന്നില്ല. പുട്ടിനുള്ള മാവ് തയാറക്കുന്നതിന് ഇടയിൽ അവൾ കണ്ണനെ വിളിക്കാൻ ചെന്നെങ്കിലും അവന്റെ ഉറക്കം കണ്ടതും എല്ലാം തയ്യാറാക്കിയതിന് ശേഷം വിളിക്കാം എന്ന് കരുതി തിരിച്ച് വന്നു. അവന്റെ നെറ്റിയിൽ തൊട്ട് നോക്കിയപ്പോഴും രാത്രിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പൊള്ളുന്ന ചൂട് ഒന്നും ഇപ്പോൾ ഇല്ല. മരുന്നിന്റെ എഫക്ട് ആയിരിക്കും അവൾ ഓർത്തു. പനിയുടെ കാഠിഞ്ഞ്യം കൂടുന്നതിന് മുന്നേ അവന് മരുന്ന് കൊടുക്കണം എന്ന ചിന്തയിൽ പിന്നീട് അവളുടെ ജോലി എല്ലാം വേഗത്തിലായി. കറിയും ചൂടാക്കി പുട്ടിനുള്ള മാവ് ആവി കേറാനും വെച്ച് അവൾ കണ്ണനെ വിളിക്കാനായി മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഒരു കൈ നെറ്റിയിലും മറ്റേ കൈ നെഞ്ചിലും വെച്ചാണ് അവന്റെ ഉറക്കം. പനി കാരണം ഫാൻ ഒന്നിൽ ഇട്ടാണ് ഉറക്കം ഒപ്പം നെഞ്ച് വരെ പുതപ്പും ചൂടിയിട്ടുണ്ട്. അവനെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ ഇന്നലെ സന്ധ്യ മുതൽ അരങ്ങേരിയ കാര്യങ്ങൾ ആണ് അവൾക്ക് ഓർമ വരുന്നത്. തുടരും....... #നോവൽ #തുടർകഥ #കഥ #തുടർകഥ #mallu stories #പ്രണയം #പ്രണയ കഥ #പ്രണയം #love #trending