✍ തുടർക്കഥ

part 22 “അവന് പെണ്ണ് കിട്ടാത്തതിന്റെ വില എന്റെ ജീവിതം കൊണ്ട് കൊടുക്കണമെന്നാണ് അവർ തീരുമാനിച്ചത്.” അഭി ഞെട്ടി അവളെ നോക്കി. “ഞാൻ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞതാണ്. പക്ഷേ ആന്റി പറയുന്നത്… ‘ഞങ്ങൾ നിന്നെ ഇത്രയും വർഷം വളർത്തിയില്ലേ, പഠിപ്പിച്ചില്ലേ… ഞങ്ങളുടെ മോനുവേണ്ടി ഇത്രയെങ്കിലും ചെയ്യണം’ എന്നാണ്.” അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. “അവർ ചെയ്ത നന്മകൾ മറക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല അഭി… അതുകൊണ്ടാണ് അവരോട് എതിർത്ത് നിൽക്കാനും കഴിയാത്തത്.” കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദത. പിന്നെ അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “അന്ന് ജീവൻ അർജുൻ ചേട്ടനെയും എന്നെയും കുറിച്ച് മോശമായി പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ മിണ്ടാതിരുന്നതും ഇതുകൊണ്ടാണ്.” അഭി അവളെ നോക്കി. “ഞാനും അർജുൻ ചേട്ടനും തമ്മിൽ എന്തോ ഉണ്ടെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചാൽ… ഈ കല്യാണത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറുമെന്ന് കരുതി.” അവൾ ഒരു വേദനയുള്ള ചിരി ചിരിച്ചു. “പക്ഷേ വിധി അവിടെയും എന്നെ തോൽപ്പിച്ചു.” അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും അർജുന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. അവൾ എഴുന്നേറ്റു. “ഞാൻ പോട്ടെ അഭി… കുറെ നേരമായി.” രണ്ടടി നടന്ന ശേഷം അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. “നാളെ കല്യാണമാണ്. ആരെയും വിളിക്കുന്നില്ല.” “എന്താ?” മാളവിക കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. “വിളിക്കാൻ എന്റെ സ്വന്തം എന്ന് പറയാൻ ആരുമില്ലല്ലോ…” അവൾ നടന്നു മറഞ്ഞു. അഭി അവൾ പോയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.#തുടർകഥ

Part 19 മാളവികയോട് സംസാരിച്ചിട്ടേ പോകൂ എന്നൊരു വാശി അവനുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അർജുൻ വരുന്നത് കണ്ടതുമുതൽ അവൾ മനപ്പൂർവം തിരക്കിലായി. ഒരിക്കൽ ഫയൽ, പിന്നെ ഫോൺ, പിന്നെ മറ്റൊരു patient… എന്തിനും അവനെ ഒഴിവാക്കാൻ ഒരു കാരണം. അർജുൻ എല്ലാം കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ ആളൊഴിഞ്ഞ വരാന്തയിൽ അവളെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിട്ടിയതും അവൻ മുന്നിൽ കയറി നിന്നു. “ഇനി എന്ത് കാരണം പറഞ്ഞാ എന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ പോകുന്നത്?” “മാറി നിൽക്ക്. എനിക്ക് ജോലിയുണ്ട്.” “അത് ഞാൻ കഴിഞ്ഞ അരമണിക്കൂറായി കാണുന്നുണ്ട്.” അവൾ അവനെ മറികടന്ന് പോകാൻ ശ്രമിച്ചു. അർജുൻ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ച് തിരിച്ചു നിർത്തി. അവൾ ഭിത്തിയോട് ചേർന്ന് നിന്നു. അവൻ അവളുടെ ഇരുവശത്തും കൈകൾ ഭിത്തിയിൽ വെച്ച് വഴി തടഞ്ഞു. “ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് സംസാരിച്ചിട്ടേ പോകൂ.” “എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ താൽപര്യമില്ല.” “അത് നിന്റെ പ്രശ്നം. എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ താൽപര്യമുണ്ട്.” “നിങ്ങളുടെ വാശിക്ക് ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?” അർജുൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “ഒന്നും ചെയ്യണ്ട. ഒന്ന് നിന്നുതന്നാൽ മതി.” അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി “നിങ്ങളുടെ പ്രശ്നം എന്താണ്? എനിക്ക് നിങ്ങൾ പറയുന്നത് ഒന്നും കേൾക്കണ്ട ആളുകൾ വരുന്നുണ്ട് എന്നെ പോകാൻ അനുവദിക്ക് അല്ലേൽ ആളുകൾ അവൻ പറഞ്ഞത് പോലെ തെറ്റിദ്ധരിക്കും അവൻ അവന്റെ കൈ മാറ്റി കുറച്ച് പിറകോട്ടു നിന്നു അവൾ തിരിച്ചൊന്നും കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ പോയി #തുടർകഥ

part 18 അന്നത്തെ രാത്രി അർജുന് ഉറങ്ങാനായില്ല. കണ്ണടച്ചാൽ വീണ്ടും വീണ്ടും അവന്റെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞത് മാളവികയുടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളായിരുന്നു. തന്റെ കൈ അവളുടെ കവിളിൽ പതിച്ച നിമിഷം ഓർമ്മ വരുമ്പോഴൊക്കെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ എന്തോ മുറുകി. അവൻ ബെഡിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ബോട്ടിൽ എടുത്തു. “ചേട്ടാ വേണ്ട.” അഭി അവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് അത് വാങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു. “ഒന്ന് മാറിനിൽക്ക്.” “ഇത് കുടിച്ചാൽ പ്രശ്നം തീരില്ല.” അർജുൻ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ക്ഷീണം മാത്രമായിരുന്നു. “പ്രശ്നം തീർക്കാനല്ല. കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് മറക്കാനാണ്.” “പക്ഷേ നാളെ” “അഭി!” അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അഭി മിണ്ടാതായി. അർജുൻ വീണ്ടും ഗ്ലാസ് നിറച്ചു. പക്ഷേ ഓരോ തവണയും കണ്ണുകൾ അടയുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുനീർ മാത്രം. ഒന്നും മിണ്ടാതെ പോയത് എന്തിനായിരുന്നു? അവന്റെ മനസ്സ് വീണ്ടും വീണ്ടും അതേ ചോദ്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അടുത്ത ദിവസം മാളവിക ഡ്യൂട്ടിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അർജുന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് പോലും നോക്കിയില്ല. അവൻ കോറിഡോറിൽ നിന്നപ്പോൾ അവൾ മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെ മാറിപ്പോയി. ഡ്രസിങ് സമയമായപ്പോൾ മറ്റൊരു നേഴ്സ് നെ അയച്ചു. അർജുൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു. “മാളവിക എവിടെ?” “ബിസി ആണ്,” അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു. അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ ഒഴിവാക്കൽ ഓരോ തവണയും ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അവളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നോ… അതോ അവൾ തന്നെ ഒഴിവാക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് അറിയാനായിരുന്നോ… അർജുന് പോലും മനസ്സിലായില്ല. അവന് അറിയാവുന്നത് ഒന്ന് മാത്രം— കണ്ണടയ്ക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോഴും അവളുടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളാണ് മുന്നിൽ. #📙 നോവൽ #തുടർകഥ #thudarkadha #നോവൽ #തുടർകഥ

പാർട്ട്‌ 14 അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന അവന്റെ കൈ പതിയെ അയഞ്ഞു. മാളവിക നേരെ നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഒരു നിമിഷം കൂടി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തന്നെ ചാരിനിന്നു. അവൾ പെട്ടെന്ന് പിന്നിലേക്ക് മാറി. “വിടാൻ ഇത്രയും താമസം എന്താ?” അവൾ മുഖത്ത് ഗൗരവം വരുത്തി ചോദിച്ചു. അർജുൻ പുരികം ഉയർത്തി. “വീഴാതിരിക്കാൻ പിടിച്ചതാ. വേറെ വല്ലതും പ്രതീക്ഷിച്ചോ?” “ഞാൻ ഒന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.” “അത് നന്നായി.” താഴെ വീണ ഫയൽ അവൻ എടുത്ത് അവളുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. “നന്ദി,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ശ്രദ്ധിച്ച് നടക്കാൻ പഠിക്ക്.” “എന്നെ രക്ഷിച്ചതിന്റെ പേരിൽ ഇപ്പോൾ മര്യാദ പഠിപ്പിക്കേണ്ട.” അർജുൻ അവളെ നോക്കി. “നിന്നെ മര്യാദ പഠിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ഇറങ്ങിയാൽ ഒരു ദിവസം പോരാ.” അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി. “എന്നാൽ ആദ്യം നിങ്ങൾക്ക് തന്നെ മര്യാദ പഠിക്കണം.” “എനിക്ക്?” “അതെ. സോറി പറയേണ്ട സമയത്ത് പറയാത്തത് മര്യാദയാണോ?” അർജുൻ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു. “വീണ്ടും തുടങ്ങിയോ?” “ഞാൻ വിട്ടിട്ടില്ലല്ലോ.” അവൻ അവളെ നോക്കി ചെറുതായി നെടുവീർപ്പിട്ടു. “നീ വല്ലാത്ത ശല്യമാണല്ലേ…” മാളവിക ചിരിച്ചു. “അതൊക്കെ നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോഴാണോ മനസ്സിലായത്?” അവൻ ഒന്നും പറയാതെ തിരിഞ്ഞുനടന്നു. പക്ഷേ രണ്ടു ചുവട് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നിന്നു. തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു— “വീഴാതിരിക്കാൻ നോക്ക്. എല്ലാത്തവണയും ഞാൻ ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല.” അവൾ അവനെ നോക്കി നിന്നു. അവൻ വീണ്ടും നടന്നു. മാളവികയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാത്രം മാഞ്ഞില്ല. അവൻ സോറി പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും… എന്തോ ഒന്ന് മാറിയിരുന്നു. #📔 കഥ #📙 നോവൽ #തുടർകഥ

പാർട്ട് 13 അർജുൻ അവളെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി. പിന്നെ ഒന്നും പറയാതെ നടന്നു. മാളവിക അവനെ നോക്കി നിന്നു. “അഹങ്കാരി…” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അവൻ കേട്ടോ ഇല്ലയോ എന്നറിയില്ല. പക്ഷേ നടന്ന് പോകുമ്പോൾ അവന്റെ ചുണ്ടിന്റെ കോണിൽ വളരെ നേരിയൊരു പുഞ്ചിരി വന്നിരുന്നു. ⸻ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് മാളവിക ഫയലുമായി corridor-ലൂടെ വേഗത്തിൽ നടക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ഫയലിലായിരുന്നു. മുന്നിലൂടെ ഒരാൾ പെട്ടെന്ന് മാറിയതോടെ അവൾ വശത്തേക്ക് മാറാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോഴാണ്… കാലിനടിയിൽ കിടന്നിരുന്ന ചെറിയൊരു വസ്തുവിൽ അവളുടെ കാൽ തട്ടിയത്. “അയ്യോ—” ശരീരം പെട്ടെന്ന് മുന്നോട്ട് തെന്നി. കയ്യിലെ ഫയൽ താഴേക്ക് വീണു. അവൾക്ക് ബാലൻസ് കിട്ടിയില്ല. അടുത്ത നിമിഷം— അവൾ വീഴുന്നതിന് മുമ്പേ ഒരു ശക്തമായ കൈ അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ ശരീരം പൂർണ്ണമായി അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പതിച്ചു. മാളവികയുടെ കൈ അറിയാതെ അവന്റെ ഷർട്ടിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവൾ പതുക്കെ മുഖമുയർത്തി. അർജുൻ. അവന്റെ മുഖം അവളുടെ മുഖത്തിന് തൊട്ടരികിൽ. കണ്ണുകളിൽ പതിവുള്ള അതേ ഗൗരവം. പക്ഷേ ഇത്തവണ… അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന ആ കൈ മാത്രം അവളെക്കാൾ അധികം എന്തോ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. മാളവികയുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു. അർജുൻ അവളെ നോക്കി. അവളും അവനെ നോക്കി. ആ നിമിഷം… അവന്റെ കൈ അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ തന്നെയായിരുന്നു. തുടരും #📔 കഥ #തുടർകഥ

പാർട്ട് 12 ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ വിശ്രമിച്ച ശേഷം രാവിലെ തന്നെ മാളവിക ആശുപത്രിയിലെത്തി. Night duty കഴിഞ്ഞ് നേരെ വന്ന ദിവസങ്ങളിലെ ആ മയക്കം ഇന്നില്ലായിരുന്നു. പുതിയ ഷിഫ്റ്റ്. പുതിയ തിരക്ക്. പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ ഇപ്പോഴും ആ ഒരു മുഖം. അർജുൻ. അവനെ വീണ്ടും കാണുമോ എന്നൊരു പ്രതീക്ഷയാണോ… അതോ സോറി പറയിപ്പിക്കാനുള്ള വാശിയാണോ… അവൾക്കുതന്നെ മനസ്സിലായില്ല. ഫയലുകൾ എടുത്തുകൊണ്ട് വാർഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു പരിചിതമായ ശബ്ദം പിന്നിൽ നിന്ന് കേട്ടത്. “ഇവിടെ വച്ചാൽ മതി.” അവളുടെ ചുവടുകൾ നിന്നു. ആ ശബ്ദം അവൾക്ക് മറക്കാനാകില്ലായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. അർജുൻ. അവൻ അവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. ഡ്രസിങ് കഴിഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു. ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടി. ഒരു നിമിഷം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അർജുന്റെ മുഖത്ത് പതിവുള്ള അതേ ഗൗരവം. മാളവികയുടെ മുഖത്ത് അതിശയവും… അതിനൊപ്പം ഒളിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ചെറിയ വിജയച്ചിരിയും. “അപ്പോൾ…” അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. “നിങ്ങൾ പോയില്ലല്ലേ?” അർജുൻ പുരികം ചുളിച്ചു. “ഞാൻ പോയതല്ലേ?” “പോയി.” “പിന്നെ?” “ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഇനി കാണില്ലെന്ന്.” അവൻ അവളെ നോക്കി. “എന്നെ കാണാൻ ഇത്ര ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നോ?” മാളവികയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി പെട്ടെന്ന് മങ്ങി. “അയ്യോ… അത്രയ്ക്ക് ഒന്നും സ്വപ്നം കാണണ്ട.” “എങ്കിൽ?” “സോറി പറയിപ്പിക്കാൻ ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്നു.” അവന്റെ മുഖം വീണ്ടും കടുത്തു. “വീണ്ടും അതേ കാര്യം.” “പിന്നെ എന്ത് പറയണം?” “ഒന്നും പറയണ്ട.” “എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഞാൻ പറയും.” “എനിക്ക് കേൾക്കാനുള്ള ബാധ്യതയില്ല.” അവൾ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “നിങ്ങൾക്ക് കലിപ്പിന് കുറവൊന്നുമില്ലല്ലോ.” “നിനക്ക് സംസാരിക്കാൻ കുറവൊന്നുമില്ലല്ലോ.” “അത് ശരിയാ.” അവൾ ഫയൽ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. “പക്ഷേ സോറി പറയാൻ നിങ്ങൾക്ക് വല്ലാത്ത കുറവാണ്.” അർജുൻ അവളെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി. #തുടർകഥ #തുടർകഥ #📔 കഥ

പാർട്ട്‌ 1 വൈകുന്നേരം അഞ്ച് മണി… നഗരത്തിലെ സിറ്റി മാർട്ട് സൂപ്പർമാർക്കറ്റിന് മുന്നിൽ പതിവിലും കൂടുതൽ തിരക്കായിരുന്നു. “ചേച്ചി… ബാഗ്…” കാഷ്യറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് മാളവിക ചിന്തയിൽ നിന്ന് ഉണർന്നത്. “ആഹ്…” ബിൽ വാങ്ങി രണ്ട് കവറുകളുമായി അവൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. രാത്രി എട്ട് മണിക്ക് ഡ്യൂട്ടിയുണ്ട്. അതിന് മുമ്പ് വീട്ടിലേക്ക് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ വന്നതാണ്. സ്കൂട്ടിയുടെ ഡിക്കി തുറന്ന് ഓരോ സാധനങ്ങളും അടുക്കിവെക്കുന്നതിനിടെയാണ് പാർക്കിങ്ങിലേക്ക് ഒരു കറുത്ത എസ്‌യുവി വേഗത്തിൽ കയറി വന്നത്. ടയർ ഉരഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ട് പലരും അങ്ങോട്ട് നോക്കി. “ഇവനൊക്കെ വണ്ടി ഓടിക്കാൻ ലൈസൻസ് കൊടുത്തത് ആരാണാവോ…” മാളവിക പിറുപിറുത്തു. കാർ ഒറ്റവെട്ടത്തിൽ പാർക്ക് ചെയ്ത് എൻജിൻ ഓഫ് ചെയ്തു. ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ ആളെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ഒരു നിമിഷം നോക്കിനിന്നു. കറുത്ത ഷർട്ട്… ഫേഡ് ആയ നീല ജീൻസ്… അലക്ഷ്യമായി വളർന്ന താടി… ഇടത് കൈയിൽ പഴയ വാച്ച്… മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവവുമില്ല. കാറിന്റെ ഡോർ ലോക്ക് ചെയ്ത് അയാൾ അകത്തേക്ക് നടന്നു. ഒരു നിമിഷം പോലും ചുറ്റും നോക്കിയില്ല. “ഹും…” മാളവിക ചുണ്ട് കോട്ടി വീണ്ടും തന്റെ ജോലിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അഞ്ച് മിനിറ്റിന് ശേഷം… ഒരു കവറുമായി അയാൾ തിരിച്ചെത്തി. സിഗരറ്റ് ചുണ്ടിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് കാറിൽ കയറി. എൻജിൻ സ്റ്റാർട്ടായി. റിവേഴ്സ് ഗിയറിലേക്ക് മാറ്റി. അതേ സമയം മാളവിക സ്കൂട്ടിയുടെ ഡിക്കി അടയ്ക്കുകയായിരുന്നു. ഠപ്പ്…! സ്കൂട്ടി ഒന്ന് ആടിയ ശേഷം നിലത്തേക്ക് മറിഞ്ഞുവീണു. “ഹലോ…!” അവളുടെ ശബ്ദം പാർക്കിങ് ഏരിയയിൽ മുഴങ്ങി. കാർ നിന്നു. ഡോർ തുറന്ന് അയാൾ പുറത്തിറങ്ങി. നിലത്ത് കിടക്കുന്ന സ്കൂട്ടിയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. പിന്നെ അവളെ നോക്കി. “എന്താ…?” ആ ചോദ്യമാണ് മാളവികയെ കൂടുതൽ ചൊടിപ്പിച്ചത്. “എന്താണെന്നോ…?” “കണ്ണ് കണ്ടൂടേ…?” “എന്റെ സ്കൂട്ടി ഇടിച്ചിട്ട് എന്താണെന്ന് ചോദിക്കുന്നോ…?” അയാൾ വീണ്ടും സ്കൂട്ടിയിലേക്ക് നോക്കി. “ഓ…” അത്ര മാത്രം. തിരിഞ്ഞ് കാറിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി. “ഹലോ… നിൽക്ക്.” മാളവിക മുന്നിൽ കയറി നിന്നു.#📔 കഥ #തുടർകഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #പ്രണയം #pranayam

നിഴലുകൾക്കപ്പുറം | ഒരു പുതിയ തുടക്കം ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത് സ്നേഹിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല… നമ്മളെ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്. വാശിയും ഗൗരവവും മാത്രം കൈമുതലായുള്ള അർജുൻ വർമ്മ… അവന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അപ്രതീക്ഷിതമായി കടന്നുവരുന്ന മാളവിക… ആദ്യ കൂടിക്കാഴ്ചയിൽ തന്നെ വഴക്ക്. പിന്നെ പിണക്കം. വിട്ടുകൊടുക്കാൻ ഇരുവർക്കും മനസ്സില്ല. പക്ഷേ ചില ബന്ധങ്ങൾ തുടങ്ങുന്നത് സ്നേഹത്തിൽ നിന്നല്ല… ഒരു ചെറിയ വഴക്കിൽ നിന്നാണ്. ❤️ അർജുന്റെ ജീവിതത്തിന് പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചില നിഴലുകൾ… മാളവിക അറിയാത്ത ചില സത്യങ്ങൾ… അവരെ തമ്മിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും കൂട്ടിമുട്ടിക്കുന്ന വിധി… അവസാനം അവർ എത്തിപ്പെടുന്നത് എവിടെയായിരിക്കും? 🌙 നിഴലുകൾക്കപ്പുറം ഒരു slow-burn romance | drama | mystery കഥ വായിച്ച് നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം പറയണേ #pranayam #💔പ്രണയം പൂക്കുന്നിടം 💔 #തുടർകഥ #🍃നിന്നേꪆളം ന°᭄ മꪆത്രം🍃

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ ഡൗ ഹിൽ ടൈം ലൂപ്പ് 1989 ( Zero Logic കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. കുറുസിയോങ്ങിലെ ഡൗ ഹിൽ കാടുകളിൽ മൂടൽമഞ്ഞ് വീഴുമ്പോൾ, അന്തരീക്ഷത്തിൽ പൈൻ മരങ്ങളുടെ സുഗന്ധമല്ല, മറിച്ച് ചീഞ്ഞഴുകിയ ഇലകളുടെയും ഏതോ പഴയ ചോരയുടെയും നാറ്റമായിരുന്നു ഉയർന്നു നിന്നത്. കമ്പനിയിൽ നിന്ന് എല്ലാവർക്കും കിട്ടിയ വാർഷിക പെർഫോമൻസ് അവാർഡ്' ആയ ഈ ബജറ്റ് ട്രിപ്പിലേക്ക് 8പേരുടെ ടീം നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ, ടീം ലീഡർ ബിജുവിന്റെ മുഖത്ത് വലിയ ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നു. മരവിപ്പിക്കുന്ന തണുപ്പിൽ വേണുപിള്ള ഒരു തീപ്പൊരിയുണ്ടാക്കാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു. "ഈ ബിജുവിന് വയനാട് പോരെങ്കിൽ വല്ല വാഗമണ്ണും പോരാഞ്ഞോ? ഇവിടെ നമ്മളെ കൊണ്ട് വന്ന് തണുപ്പിച്ചു കൊല്ലാറായല്ലോ! എടോ ബിജൂ, താൻ കമ്പനിയുടെ കാശ് വെട്ടിച്ച് ഈ കൊടുംകാട്ടിൽ ഞങ്ങളെ പട്ടിണിക്കിട്ട് കൊന്ന് ഇൻഷുറൻസ് തുക തട്ടാനാണോ പ്ലാൻ?" വേണുപിള്ള പല്ലുകടിച്ച് ചോദിച്ചു. "നിങ്ങൾ മിണ്ടാതിരിക്ക് വേണുച്ചേട്ടാ," ആദർഷ് ഡിഎസ്എൽആർ ക്യാമറയുടെ ലെൻസ് തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഇത് ഹൊറർ വൈബ് ഉള്ള ബെസ്റ്റ് സ്പോട്ട് ആണ്. ഇവിടുത്തെ തലയില്ലാത്ത ആൺകുട്ടിയുടെ കഥ കേട്ടിട്ടില്ലേ?" ഗീത പെട്ടെന്ന് ചെവി പൊത്തി "അയ്യോ! അങ്ങനെയൊന്നും പറയല്ലേ ആദർഷേ! എനിക്ക് പ്രഷർ കൂടും ഉറക്കം വരില്ല!" നികുതി വകുപ്പിൽ നിന്നും സ്വന്തം ഭാര്യമാരിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടുന്നതുപോലെ സജിതും നിസാറും ഒരു വലിയ ടെന്റിൽ തങ്ങളുടെ മദ്യക്കുപ്പികൾ ഒളിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. "സജിതേ, ഈ ബ്രാൻഡിന്റെ ലേബൽ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോടാ? ഇത് കുടിച്ചാൽ ബോധം പോകുമോ അതോ കാഞ്ഞു പോകുമോ?" നിസാർ ചോദിച്ചു. “ ഇത് നിലമ്പൂർ മാത്രം കിട്ടുന്ന സ്പെഷ്യൽ ഐറ്റം ആണ് മോനേ “ മറുഭാഗത്ത്, സന്ധ്യയും സിജിയും ലൈലയും തങ്ങളുടെ ഐഫോണിൽ നെറ്റ്‌വർക്ക് തിരയുകയായിരുന്നു. "നെറ്റ് പോയിട്ട് ഒരു സിഗ്നൽ പോലും ഇല്ലല്ലോ ദൈവമേ!" സന്ധ്യ പിറുപിറുത്തു. പെട്ടെന്നാണ് സജിത് തങ്ങൾ നിൽക്കുന്ന തറയിൽ കിടന്ന ഏതോ പഴയ പേപ്പർ കഷണം കണ്ടത്. " ബിജൂ, കമ്പനിയുടെ ഏതോ പഴയ ബില്ലാട്ടോ ഇത്," സജിത് അത് നിസാറിന് കൊടുത്തു. എന്നാൽ നിസാർ അത് ടോർച്ചടിച്ച് നോക്കിയപ്പോൾ ഞെട്ടിപ്പോയി. അത് ഒരു പഴയ ലെതർ ഡയറിയുടെ കീറിപ്പോയ ഏടായിരുന്നു. അതിൽ ചുവന്ന മഷിയിൽ വ്യക്തമായി മലയാളത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നു: ("രാത്രി 11:15 - സജിത് വീണ്ടും കുപ്പി ഒളിപ്പിക്കുന്നു. വേണുപിള്ള തണുപ്പത്ത് ബിജുവിനെ ശാപവാക്കുകൾ കൊണ്ട് മൂടുന്നു. അടുത്ത പേജിൽ ഇവരുടെ മരണം ആസൂത്രണം ചെയ്യണം.") "ഇതെന്താടാ തമാശയോ?" നിസാർ അമ്പരന്നു. "ഇത് നമ്മൾ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞ വാചകങ്ങളാണല്ലോ! ആരുടെ കെയ്യെഴുത്താണിത്?" "ആ ലൈല നമ്മളെ കളിപ്പിക്കാൻ എഴുതിയിട്ടതാവും," സജിത് അത് തട്ടിപ്പറിച്ചെറിഞ്ഞു. പക്ഷേ, ഭീതി അവിടെ തീർന്നില്ല. സന്ധ്യ അടുത്തുള്ള മരത്തിന്റെ തോലിൽ ടോർച്ചടിച്ചപ്പോൾ കണ്ടത്, മരത്തൊലിയിൽ മഴു വെച്ച് ചെത്തി കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്ന മലയാളം വാചകങ്ങളാണ്: (‘Chapter 3- കാട്ടിലെ ദുരന്തം, )തൊട്ടടുത്ത മറ്റൊരു മരത്തിൽ സജിതിന്റെയും വേണുപിള്ളയുടെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും കറുത്ത മഷിയിൽ വരച്ച പെൻസിൽ രേഖാചിത്രങ്ങൾ! "ഇതെന്താ നമ്മളെപ്പോലെ ഇരിക്കുന്നത്?" സിജി ഭയത്തോടെ പുറകോട്ട് മാറി. "നമ്മൾ അറിയാത്ത ഏതോ അലവലാതി നമ്മളെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്!" ലൈല പറഞ്ഞു പെട്ടെന്ന് അന്തരീക്ഷം നിശ്ചലമായി. ഒരു വലിയ ഡിജിറ്റൽ ക്ലോക്കിന്റെ ടാക്കിംഗ് ശബ്ദം പോലൊരു മുഴക്കം കാട്ടിൽ ഉയർന്നു. എട്ട് പേരുടെയും കണ്ണുകളിൽ പെട്ടെന്ന് കറുപ്പ് പടർന്നു ….. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞ് കണ്ണുതുറന്ന സജിത് ഫോണിലേക്ക് നോക്കി. "ഡാ ബിജൂ... എന്റെ ഫോണിന്റെ ക്ലോക്കിൽ സമയം 'ഒക്ടോബർ 14, 1989' എന്ന് കാണിക്കുന്നു!" പെട്ടെന്ന് കാട്ടുവഴിയിലൂടെ ബെൽബോട്ടം പാന്റും പെട്രോമാക്സ് ലൈറ്റും പിടിച്ച് വന്ന ഗോർഖ വംശജരായ മൂന്ന് പേർ ഇവരെ കണ്ട് ഭയന്നോടി. അവർ ഇട്ടുപോയ പത്രത്തിന്റെ തീയതി 14 ഒക്ടോബർ 1989! "നമ്മൾ ടൈം ട്രാവൽ ചെയ്തതാടാ!" ആദർഷ് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "നമ്മൾ അറിയാതെ 1989-ലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെട്ടു!" "അയ്യോ! ഞാൻ ഇനി 1989-ൽ എങ്ങനെ ജീവിക്കും? എന്റെ കുടുംബം കുട്ടികൾ" സിജി കരയാൻ തുടങ്ങി. "നിങ്ങൾ സങ്കടപ്പെടേണ്ട," ബിജു ലാപ്ടോപ്പ് ബാഗ് തുറന്നു. "1989 അല്ലേ? നമ്മൾ നാളെ തന്നെ കിട്ടുന്ന വണ്ടിക്ക് കേരളത്തിൽ എത്തുന്നു വിസിആർ വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്ന ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങുന്നു! റിയൽ എസ്റ്റേറ്റിൽ കാശ് നിക്ഷേപിക്കുന്നു! അടുത്ത മാസം റിലീസ് ചെയ്യുന്ന മമ്മൂട്ടിയുടെ പടം ഏതായാലും തിയേറ്ററിൽ പോയി കാണുന്നു!" "താൻ മിണ്ടാതിരിക്കെടോ ബിജൂ!" വേണുപിള്ള അലറി. എന്നാൽ, ഭയം കൊടുമുടിയിലെത്തിയത് അവർ വീണ്ടും ആ ക്യാമ്പ് സൈറ്റിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴാണ്. മുൻപ് കണ്ട അതേ മരത്തിൽ പുതിയൊരു വാചകം കൂട്ടിച്ചേർക്കപ്പെട്ടിരുന്നു: ('ടൈം ട്രാവൽ എന്നത് വെറും തെറ്റിദ്ധാരണ മാത്രം. നിങ്ങൾ കഥാപാത്രങ്ങൾ മാത്രമാണ്. അധ്യായം 4 ആരംഭിക്കുന്നു.') "കഥാപാത്രങ്ങളോ?" ബിജുവിന്റെ കയ്യിലെ ലാപ്ടോപ്പ് താഴെ വീണു. "നമ്മൾ ടൈം ട്രാവൽ ചെയ്തതല്ല... ആരോ നമ്മളെ ഒരു കഥയായി എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്!” “ ഇവിടെ എന്താ നടക്കുന്നത് ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ “ ലൈല നിലവിളിച്ചു പെട്ടെന്ന്, ആഴമേറിയ മൂടൽമഞ്ഞിൽ നിന്ന് ഒരു നിഴൽ രൂപം അവർക്ക് നേരെ നടന്നു വന്നു. കയ്യിൽ കട്ടിയുള്ള, ചോര ഇറ്റുവീഴുന്ന ഒരു ലെതർ ഡയറിയും, കറുത്ത ജാക്കറ്റും ധരിച്ച്, ചുണ്ടിൽ ഭീകരമായ ചിരിയോടെ അവൻ മുന്നിലേക്ക് വന്നു. “ ഹ ഹ ഹ “ "ആരാ നീ?" വേണുപിള്ള വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. ആ രൂപം ടോർച്ച് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് വന്ന്, തന്റെ ജാക്കറ്റിന്റെ കോളർ ശരിയാക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ഞാൻ നിങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവ്... ഈ ഹൊറർ സ്റ്റോറി എഴുതുന്ന സൈക്കോ എഴുത്തുകാരൻ വിബിൻ പി മേനോൻ " "ആരാടാ നാറി നീ?" സജിത് പൊട്ടിയ കുപ്പിയുമായി മുന്നോട്ട് വന്നു. "അടുക്കരുത് മിസ്റ്റർ സജിത്ത്!" വിബിൻ തന്റെ ഡയറി തുറന്ന് കാണിച്ചു. "നിങ്ങൾ ! എന്റെ ഈ ഡയറിയിലെ വരികളിൽ ജനിച്ച വെറും പാവകൾ! കാട്ടിൽ നിങ്ങൾ കണ്ട കീറിപ്പോയ താളുകളും മരത്തിലെ ചിത്രങ്ങളും ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് നൽകിയ സൂചനകളായിരുന്നു. നിങ്ങളെ ഓരോരുത്തരെയായി ക്രൂരമായി കൊന്ന് ഈ കഥയ്ക്ക് ഒരു ബ്ലഡ്-റെഡ് ക്ലൈമാക്സ് ഉണ്ടാക്കുക എന്നതാണ് എന്റെ ലക്ഷ്യം!" വിബിൻ കയ്യിലെ വിചിത്രമായ പേനയെടുത്ത് വായുവിൽ വരച്ചപ്പോൾ സജിതും ആദർഷും വായുവിൽ മരവിച്ചു നിന്നു. "എന്റെ പേന ഡയറിയിൽ തൊടുമ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ദൈവമാണ്!" വിബിൻ അഹങ്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവൻ അടുത്തതായി ബിജുവിന്റെ നേരെ വായുവിൽ കുത്താൻ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. എന്നാൽ അപ്പോഴാണ് ആ നിർണ്ണായകമായ കാര്യം സംഭവിച്ചത്! വിബിൻ എഴുത്തുകാരനാണെങ്കിലും, അവൻ ഈ കഥാപാത്രങ്ങളെയെല്ലാം സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നത് അതേ 1989-ലെ ഭൗതിക സാഹചര്യങ്ങളിലാണ്. വിബിൻ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകിയപ്പോൾ, ആ കാട്ടിലെ ക്രൂരമായ തണുപ്പും മൂടൽമഞ്ഞും അവനെയും ബാധിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു! തണുപ്പ് കാരണം വിബിന്റെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുകയും, അഹങ്കാരത്തോടെ ഡയറി തുറന്നുപിടിച്ച് നിന്നപ്പോൾ കാട്ടിലെ ശക്തമായ കാറ്റടിച്ച് ഡയറിയിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു താൾ കീറിപ്പോവുകയും ചെയ്തു! തൻ്റെ ശക്തിയുടെ ഉറവിടമായ ഡയറിയുടെ താൾ കീറിയതോടെ, വിബിന് വായുവിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന നിയന്ത്രണം പെട്ടെന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടു! മരവിച്ചു നിന്ന സജിതും ആദർഷും തറയിലേക്ക് വീണു. വിബിൻ കൈകൾ തണുത്തുവിറച്ച് പേന താഴെയിട്ടു “ ഹോ ദുരിതം ലൊക്കേഷൻ മാറ്റമായിരുന്നു വല്ല അട്ടപ്പാടിയോ വയനാടോ മതിയായിരുന്നു “ വിബിൻ പിറുപിറുത്തു. "എടാ! ഇവന്റെ ശക്തി കുറഞ്ഞു!" വേണുപിള്ള കാര്യം മനസ്സിലാക്കി അലറി. വേണുപിള്ള തറയിൽ കിടന്ന മരക്കഷണം എടുത്ത് വിബിന്റെ തലയ്ക്ക് ഒരൊറ്റ അടി കൊടുത്തു! അടിയേറ്റ് താഴെ വീണ വിബിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ബ്ലഡ്-റെഡ് ഡയറി തെറിച്ച് തീക്കനലിലേക്ക് വീണു. "നോ! ആ ഡയറി കത്തിക്കരുത്!" വിബിൻ ചോരയൊലിക്കുന്ന തലയുമായി നിലവിളിച്ചു. "അത് കത്തിയാൽ എന്റെ ഭാവനാ ലോകം തകരും!" "ഞങ്ങളെ കൊല്ലാ കൊല ചെയ്യാൻ നോക്കിയ നിന്റെ ഭാവനയും മീര ജാസ്മിനും ഇവിടെ തീരട്ടെടാ!" നിസാർ കനലുകളിലേക്ക് കൂടുതൽ വിറകുകൾ എറിഞ്ഞു കൊടുത്തു. ഡയറി പൂർണ്ണമായി കത്തുമ്പോൾ വിബിൻ പി മേനോൻ വേദനകൊണ്ട് കാട് കുലുങ്ങുമാറ് അലറിവിളിച്ചു. അവൻ്റെ ഭൗതിക ശരീരം പുകയായി മാറി അന്തരീക്ഷത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി! എന്നാൽ ഭയം അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല. കാറ്റിന്റെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു. അന്തരീക്ഷം തണുത്തുറഞ്ഞു. അടുത്ത നിമിഷം, ഇരുണ്ട ആകാശത്തുനിന്ന് മൂടൽമഞ്ഞിനെ തുളച്ചുകൊണ്ട് വിബിന്റെ ഭീകരമായ ചിരിയും ശബ്ദവും ഒരശരീരിയായി കാട്ടിലുടനീളം മുഴങ്ങിക്കേട്ടു: "വിഡ്ഢികളേ... നിങ്ങൾ കത്തിച്ചത് എന്റെ ഈ കടലാസുകളണ്, എന്റെ ഭാവനയെയല്ല! എഴുത്തുകാരൻ മരിക്കുന്നില്ല... ഞാൻ ഈ കാടിന്റെ ഓരോ തരി മണ്ണിലും അന്തരീക്ഷത്തിലും അലിഞ്ഞു ചേർന്നിരിക്കുന്നു! എനിക്ക് മരണമില്ല!" അത് കേട്ട് വേണുപിള്ളയും ബിജുവും ഭയന്നുവിറച്ച് മുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ, കറുത്തിരുണ്ട കാർമേഘങ്ങളെ തുളച്ചുകൊണ്ട് ആകാശത്ത് ചുവന്ന രക്തവർണ്ണത്തിലുള്ള വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ തെളിഞ്ഞുവന്നു: NO END ആ അശരീരി വീണ്ടും കാട്ടിൽ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചു " ഡയറി കത്തിയതോടെ ഈ കഥയ്ക്ക് ഒരിക്കലും ഒരു ശുഭം End ഉണ്ടാകില്ല... നിങ്ങൾ എന്നെന്നേക്കുമായി ക്ലൈമാക്സ് ഇല്ലാത്ത ഈ 1989-ലെ കാട്ടിൽ ലൂപ്പിലായി കുടുങ്ങി കിടക്കും... ഹാ... ഹാ... ഹാ!" ഡിജിറ്റൽ ക്ലോക്കിന്റെ ടാക്കിംഗ് ശബ്ദം വീണ്ടും അതിശക്തമായി ഉയർന്നു. എട്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകളിലേക്ക് കറുപ്പ് പടർന്നു. ലൂപ്പ് പുനരാരംഭിക്കുകയാണ്... “നോ” 8 പേരുടെയും അലർച്ച ആ കാട്ടിൽ വീണ്ടും മുങ്ങിപ്പോയി! ....... തുടരേണ്ടി വരും

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ചാരരുത്... മതിലിടിയും ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ........................................................... 1990, തുലാമഴ പെയ്യുന്ന ഒരു നവംബർ മാസം. ദൂരദർശന്റെ കറുപ്പും വെളുപ്പും സ്ക്രീനിൽ രാത്രി വാർത്തകളുടെ സിഗ്നൽ അവസാനിക്കുമ്പോൾ നല്ലൂർ ഗ്രാമം കടുത്ത ഇരുട്ടിലേക്ക് വീഴുമായിരുന്നു. റേഡിയോയിലെ പാട്ടുകളും, ജനലഴികളിലൂടെ കടന്നുവരുന്ന കിളികളുടെ മൂളലും മാത്രമായിരുന്നു ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ രാവുകളിലെ കൂട്ട്. മലയോര അതിർത്തിയായ നല്ലൂരിലെ പഴയ മനയ്ക്കൽ പറമ്പിന്റെ വടക്കേ അതിരിൽ, നാളുകളായി ആരും കടന്നുചെല്ലാത്ത ഒരു ഭാഗമുണ്ടായിരുന്നു. കാട്ടുപൊന്തകളും രാക്ഷസീയമായ പാഴ്‌മരങ്ങളും മൂടിക്കെട്ടിയ ആ അതിരിൽ, പായൽ പിടിച്ച കറുത്ത വെട്ടുകല്ലുകളാൽ നിർമ്മിച്ച ആറടി ഉയരമുള്ള ഒരു പഴയ മതിലുണ്ടായിരുന്നു. ആ മതിലിന്റെ നടുഭാഗത്തായി, ജീർണ്ണിച്ച ഒരു സിമന്റ് ഫലകത്തിൽ ചുവന്ന പെയിന്റുകൊണ്ട് പണ്ട് ആരോ എഴുതിവെച്ചിരുന്നു: (ചാരരുത്... മതിലിടിയും) നാട്ടുകാർക്കും വഴിയാത്രക്കാർക്കും അതൊരു സാധാരണ അപകട മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു. എന്നാൽ, ആ മതിലിന് പിന്നിൽ പുകയുന്ന ദുരൂഹത എന്തെന്ന് ഗ്രാമത്തിൽ ആർക്കും വ്യക്തമായി അറിയില്ലായിരുന്നു. ഗീതയമ്മ തന്റെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് മുറുക്കുമ്പോൾ,തന്റെ പേര മക്കളായ ആദർശിനോടും സന്ധ്യയോടും എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു "മക്കളേ, സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞാൽ മനയ്ക്കൽ പറമ്പിന്റെ വടക്കേ അതിരിലേക്ക് പോവരുത്. ആ മതിലിൽ തൊടുകപോലും ചെയ്യരുത്. ..." പക്ഷേ, പത്തൊമ്പതുകാരിയായ സന്ധ്യയ്ക്കോ, ഡിഗ്രി പഠനം കഴിഞ്ഞ് തെണ്ടിതിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആദർശിനോ അതിൽ വലിയ വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നില്ല. …….. ഒരു ചൊവ്വാഴ്ച വൈകുന്നേരം, ആകാശത്ത് കറുത്ത കാർമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടിയ സമയം. തങ്ങളുടെ അങ്കണത്തിലെ പശു വഴിതെറ്റി മനയ്ക്കൽ പറമ്പിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് പോയതറിഞ്ഞ് സന്ധ്യ അതിനെ തിരഞ്ഞുപോയി. കാടുകയറിക്കിടക്കുന്ന അതിരിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മഴയുടെ ആദ്യ തുള്ളികൾ വീണുതുടങ്ങി. പെട്ടെന്നാണ് അവൾ ആ ശബ്ദം കേട്ടത്—അതിശക്തമായ കാറ്റിൽ ഉണങ്ങിയ കരിയിലകൾ തിരുമ്മുന്നതുപോലെയൊരു ശബ്ദം. പക്ഷേ, ചുറ്റുമുള്ള മരങ്ങളിലൊന്നും ഇലകൾ അനങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല! സന്ധ്യ ടോർച്ച് വെളിച്ചം മതിലിലേക്ക് തിരിച്ചു. ആ വെട്ടുകല്ല് മതിലിന് മുകളിൽ, പായലുകൾക്കിടയിൽ ഒരതിരൂപം ഇരിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. ഒരു സ്ത്രീയുടെ വേഷം... പക്ഷേ, തല പൂർണ്ണമായും പുറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു! സന്ധ്യയുടെ കണ്ണുകൾ ഭയം കൊണ്ട് തള്ളി വന്നു. പെട്ടെന്ന് ആ രൂപം സാവധാനം തല മുന്നിലേക്ക് തിരിച്ചു. ആ മുഖത്ത് കണ്ണുകളോ മൂക്കോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... വെറുമൊരു നിഴൽ രൂപം! ആ രൂപം മതിലിൽ നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് മാന്താൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, കല്ലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് അസ്ഥികൾ തളരുന്നതുപോലൊരു മരവിപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദം ഉയർന്നു. ഭയന്ന് വിറച്ച സന്ധ്യ കയ്യിലെ ടോർച്ച് നിലത്തിട്ട്, അലറിവിളിച്ചുകൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് ഓടി. ……… സന്ധ്യ വീട്ടിലെത്തി ബോധരഹിതയായി വീണു. വിവരം അറിഞ്ഞ ആദർശ് ദേഷ്യവും ആകാംക്ഷയും കൊണ്ട് വിറച്ചു. അവന്റെ ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്തും നാട്ടിലെ പൊതുപ്രവർത്തകനുമായ അലിയെ അവൻ വിവരമറിയിച്ചു. അലി ധൈര്യശാലിയായിരുന്നു. എങ്കിലും, ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ കഥകൾ അവനും കേട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. "ആദർശേ, ഇതാരോ വഴിപോക്കരെ പേടിപ്പിക്കാൻ ചെയ്യുന്നതാകും. അല്ലെങ്കിൽ ആ മതിലിന് പിന്നിൽ നമ്മൾ അറിയാത്ത എന്തോ ഒന്നുണ്ട്. ഇന്ന് രാത്രി തന്നെ നമുക്കത് കണ്ടുപിടിക്കണം,"അലി പറഞ്ഞു. രാത്രി 11 മണി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, കയ്യിൽ അഞ്ചു ബാറ്ററിയുടെ വലിയ എവർറെഡി ടോർച്ചും ഇരുമ്പുവടിയുമായി ആദർശും അലിയും മനയ്ക്കൽ പറമ്പിന്റെ അതിരിലെത്തി. മഴ തോർന്നിരുന്നുവെങ്കിലും കാറ്റിന് വിചിത്രമായ ഒരു തണുപ്പായിരുന്നു. ചുറ്റും ചന്ദനത്തിന്റെയും ഒപ്പം ജീർണ്ണിച്ച രക്തത്തിന്റെയും അസഹ്യമായ ഒരു മണം പരന്നു. അവർ മതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. ടോർച്ച് വെളിച്ചം ചുവന്ന അക്ഷരങ്ങളിൽ പതിഞ്ഞു: "ചാരരുത്... മതിലിടിയും!" പെട്ടെന്ന്, മതിലിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം പുറത്തുവന്നു. ആരോ കിതയ്ക്കുന്നതുപോലെ... കല്ലുകൾക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ആരോ ശ്വാസമെടുക്കാൻ പാടുപെടുന്നതുപോലെ! *"അലി... ടോർച്ച് അടിച്ചുനോക്ക്!"* ആദർശ് ഭയത്തോടെ പറഞ്ഞു. അലി ടോർച്ച് വെളിച്ചം മതിലിന്റെ വിടവുകളിലേക്ക് തിരിച്ചപ്പോൾ അവർ രണ്ടുപേരും ഞെട്ടിപ്പോയി. മതിലിൽ പെയിന്റുകൊണ്ട് എഴുതിയ ആ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് ചുവന്ന ദ്രാവകം രക്തം പോലെയൊന്ന് ഇറ്റിറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു! അതേസമയം, മതിലിന്റെ താഴത്തെ വെട്ടുകല്ലുകളിൽ നിന്ന് കറുത്ത ദ്രാവകം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിത്തുടങ്ങി. "ആദർശേ... മാറിക്കോ! ആ കല്ലുകൾ അനങ്ങുന്നുണ്ട്!" അലിയുടെ ശബ്ദം നിലച്ചു. ആ വെട്ടുകല്ലുകൾ ഓരോന്നായി ഉളളിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുകയും പുറത്തേക്ക് വരികയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മതിലിനുള്ളിൽ ആരോ ജീവനോടെ കിടന്ന് തള്ളുന്നതുപോലെ! ഭയം വരിഞ്ഞുമുറുക്കിയ രണ്ടുപേരും അവിടെനിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. ……. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, നല്ലൂർ ഗ്രാമം ഉണർന്നത് മണ്ണുമാന്തി യന്ത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ്. ഗ്രാമത്തിലെ പ്രമുഖ ധനാഢ്യനും റിസോർട്ട് ബിസിനസ്സുകാരനുമായ സുരേശൻ കുറച്ച് ഗുണ്ടകളുമായും തൊഴിലാളികളുമായും മനയ്ക്കൽ പറമ്പിലെത്തിയിരുന്നു. ആ സ്ഥലം കുറഞ്ഞവിലയ്ക്ക് തട്ടിയെടുത്ത് ഒരു വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രമാക്കുകയായിരുന്നു അവന്റെ ലക്ഷ്യം. മനയ്ക്കൽ പറമ്പിലെ അതിർമതിൽ ഇടിച്ചുനിരത്താൻ സുരേശൻ ആജ്ഞാപിച്ചു. വിവരമറിഞ്ഞ് ആദർശും അലിയും നാട്ടുകാരും അവിടെ തടിച്ചുകൂടി. സുരേശന്റെ പ്രവൃത്തി തടയാൻ അവർ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും സുരേശൻ വഴങ്ങിയില്ല. പെട്ടെന്നാണ് ഗ്രാമത്തിലെ പരമ്പരാഗത തന്ത്രിയും ക്ഷേത്ര ശാന്തിക്കാരനുമായ പുള്ളിപ്പുരയ്ക്കൽ പോറ്റി അങ്ങോട്ടേക്ക് ഓടിയെത്തിയത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് കടുത്ത ഭയവും ഉത്കണ്ഠയും നിഴലിച്ചിരുന്നു. "സുരേശാ... നിർത്ത്! ആ മതിൽ തൊടരുത്! നീ ആ മതിൽ തകർത്താൽ ആ ശാപം ഈ ഗ്രാമത്തെ മുഴുവൻ വിഴുങ്ങും!" പോറ്റി ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. "എന്ത് ശാപം പോറ്റീ? ഈ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലും നിങ്ങളുടെ ഓരോ മൂഢവിശ്വാസങ്ങൾ! കുറച്ച് പായൽ പിടിച്ച കല്ലുകൾ മാറ്റാനാണോ നിങ്ങൾ ഈ ബഹളം വെക്കുന്നത്?" സുരേശൻ പരിഹസിച്ചു. പോറ്റി ആൾക്കൂട്ടത്തിന് നേരെ തിരിഞ്ഞ്, വർഷങ്ങളായി ആരോടും പറയാതെ സൂക്ഷിച്ച ആ ദാരുണമായ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തി: "30 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്... 1960-ൽ, ഈ കാണുന്ന സുരേശന്റെ അച്ഛൻ നീലകണ്ഠൻ മുതലാളി നിർമ്മിച്ചതാണ് ഈ മതിൽ. അന്ന് മനയ്ക്കൽ തറവാട്ടിലെ ജോലിക്കാരിയായിരുന്ന ഗൗരി എന്ന പാവം പെൺകുട്ടിയെ, മുതലാളിയുടെ അനധികൃത സ്വത്ത് രേഖകൾ കണ്ടുപിടിച്ചതിന്റെ പേരിൽ അവൻ ക്രൂരമായി കൊലപ്പെടുത്തി. ആ കൊലപാതകം പുറംലോകം അറിയാതിരിക്കാൻ, നിർമ്മാണം നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ഈ മതിലിന്റെ ഉള്ളിലെ വിടവിലേക്ക് അവളെ തള്ളി, മുകളിൽ സിമന്റും കല്ലുമിട്ട് മൂടി!" നാട്ടുകാർ നടുക്കത്തോടെ കേട്ടുനിന്നു. പോറ്റി തുടർന്നു: "പക്ഷേ, ഗൗരിയുടെ ആത്മാവ് അടങ്ങിയില്ല. രാത്രികളിൽ ആ മതിലിൽ നിന്ന് നിലവിളികളും രക്തവും പുറത്തുവരാൻ തുടങ്ങി. ഭയന്നുപോയ നീലകണ്ഠൻ എന്റെ അച്ഛൻ കാരണവരെ സമീപിച്ചു. അച്ഛൻ തന്റെ ആഭിചാര ശക്തി ഉപയോഗിച്ച് ആ പ്രേതാത്മാവിനെ ആ മതിലിന്റെ കല്ലുകൾക്കുള്ളിൽ തളച്ചു. അന്ന് അച്ഛൻ തന്ത്രി മന്ത്രവാക്ക് കുറിച്ച് എഴുതിയതാണ് ആ വാചകം “ചാരരുത്... മതിലിടിയും”അതൊരു മുന്നറിയിപ്പല്ല... അതൊരു ബലിബന്ധനമാണ്! ആ മതിലിന് ഇളക്കം തട്ടിയാൽ, ആ ആത്മാവ് സ്വതന്ത്രയാകും... അതിന് ആധാരമായ ചോര കുടിക്കും!" പോറ്റിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് നാട്ടുകാർ പിന്നോട്ട് മാറിയെങ്കിലും, പണത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന സുരേശന് അത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "ഇതൊക്കെ വെറും തള്ളു കഥകൾ!"സുരേശൻ അലറി. അവൻ തൊഴിലാളികളിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ ചുറ്റിക പിടിച്ചുവാങ്ങി. "ഞാൻ തന്നെ ഇത് ഇടിക്കും. നോക്കട്ടെ ഏത് പ്രേതമാണ് വരുന്നത് എന്ന്!" സുരേശൻ ആ മതിലിനോട് ചേർന്ന്, തന്റെ പുറം ആ പഴഞ്ചൻ അക്ഷരങ്ങളിൽ മുട്ടിച്ചു ചാരിനിന്നു. ചാരിനിന്നുകൊണ്ട് അവൻ ചുറ്റിക ഉയർത്തി മതിലിലേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു. "ഠാ!" ആ നിമിഷം, ഉച്ചവെയിലിൽ പ്രകാശിതമായിരുന്ന ആകാശം പെട്ടെന്ന് ഇരുണ്ടു മൂടി. കടുപ്പമേറിയ കാറ്റ് വീശിയടിച്ചു. അന്തരീക്ഷത്തിലെ താപനില പെട്ടെന്ന് പൂജ്യത്തിലേക്ക് താഴ്ന്നു. സുരേശൻ ചാരിനിന്ന ഭാഗത്തെ കല്ലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് കറുത്ത പുക ഉയരാൻ തുടങ്ങി. "അയ്യോ... എന്റെ മുതുക്!" സുരേശൻ നിലവിളിച്ചു. അവൻ മതിലിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അവന്റെ ശരീരം ആ മതിലിലേക്ക് ആരോ കാന്തം പോലെ ഒട്ടിച്ചുവെച്ചതുപോലെയായി! അവൻ ചാരിയിരുന്ന കല്ലുകൾക്ക് ഭീകരമായ ചൂട് അനുഭവപ്പെട്ടു. പെട്ടെന്ന്, മതിലിന്റെ കല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ രണ്ടു വികൃതമായ, ചീഞ്ഞഴുകിയ കറുത്ത കൈകൾ പുറത്തുവന്നു! ആ കൈകൾ സുരേശന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. "നിന്റെ ചോര... നീലകണ്ഠന്റെ ചോര.." മതിലിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഭയാനകമായ ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം മുഴങ്ങി. ആ ശബ്ദത്തിൽ പോറ്റിയും ആദർശും അലിയും തരിച്ചുനിന്നു. സുരേശന്റെ കണ്ണുകൾ ഭയം കൊണ്ട് വെളിയിലേക്ക് തള്ളി വന്നു. അവൻ ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു. മതിലിന്റെ കല്ലുകൾ ഓരോന്നായി തനിയെ ഇളകിവീഴാൻ തുടങ്ങി. ഗൗരിയുടെ അസ്ഥികൂടത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ അടങ്ങിയ വലിയൊരു വിടവ് മതിലിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ വിടവിലേക്ക്, അദൃശ്യമായ ഏതോ ശക്തി സുരേശനെ ജീവനോടെ ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചെടുത്തു! "രക്ഷിക്കണേ... പോറ്റീ... അയ്യോ..." സുരേശന്റെ അവസാന നിലവിളി ആ കാറ്റിൽ മാഞ്ഞുപോയി. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം, ആ വലിയ മതിൽ ഒന്നടങ്കം ഭീകരമായ ശബ്ദത്തോടെ നിലംപൊത്തി! പൊടിപടലങ്ങൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു. അലിയും ആദർശും പോറ്റിയും ഭയത്തോടെ പിന്നോട്ട് മാറി. ….. മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം പൊടിപടലങ്ങൾ ഒതുങ്ങിയപ്പോൾ നാട്ടുകാർ കണ്ട കാഴ്ച നടുക്കുന്നതായിരുന്നു. ഇടിഞ്ഞുവീണ വെട്ടുകല്ലുകളുടെ കൂമ്പാരത്തിന് നടുവിൽ സുരേശന്റെ ശരീരം ജീവനറ്റതായി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ കഴുത്തിൽ ആഴത്തിലുള്ള നഖക്ഷതങ്ങളും, മുഖത്ത് വിരൂപമായ ഭയത്തിന്റെ ഭാവവുമുണ്ടായിരുന്നു. പാവപ്പെട്ടവരുടെ കണ്ണീരൂറ്റിക്കുടിച്ച അഹങ്കാരിയായ ഒരുവന് കാലം കാത്തുവെച്ച നീതി! പക്ഷേ, ദുരൂഹത അവിടെയും അവസാനിച്ചില്ല. ആദർശും അലിയും ഭയത്തോടെ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇടിഞ്ഞുവീണ കല്ലുകളിൽ ഒരെണ്ണം സുരേശന്റെ മൃതദേഹത്തിന് മുകളിലേക്ക് വീണുകിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പുതിയ വെട്ടുകല്ല്! ആ കല്ലിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ, യാതൊരു മനുഷ്യകരങ്ങളുടെയും സഹായമില്ലാതെ, ചോരച്ചുവപ്പുള്ള പുതിയ അക്ഷരങ്ങൾ തനിയെ തെളിഞ്ഞുവരുന്നത് അവർ കണ്ടു: "ചാരരുത്... മതിലിടിയും!" തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം, അവിശ്വസനീയമെന്ന് പറയട്ടെ, ചിതറിക്കിടന്ന വെട്ടുകല്ലുകൾ ഓരോന്നായി സ്വയം ഉയർന്ന്, പഴയതുപോലെ കൃത്യമായ ക്രമത്തിൽ അടുക്കിവെക്കപ്പെട്ടു! മതിൽ വീണ്ടും പൂർവ്വസ്ഥിതി പ്രാപിച്ചു! …… ആ ഗ്രാമത്തിന് മനസ്സിലായി... അത് വെറുമൊരു മതിലായിരുന്നില്ല. അത് അനീതിക്കെതിരെയുള്ള ഗൗരി എന്ന ആത്മാവിന്റെ നിത്യമായ കാവലായിരുന്നു. മനയ്ക്കൽ പറമ്പിന്റെ വടക്കേ അതിരിൽ ഇപ്പോഴും ആ കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ, ആ കല്ലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ആരോ മന്ത്രിക്കുന്നത് കേൾക്കാം. ........ End #horror #stories