ഇലച്ചാർത്തുകളിലെ ഓർമ്മപ്പുസ്തകം
രചന:തസ്നീം
പഴയ ആ തറവാടിന് 'ശ്രാവണം' എന്നാണ് പേര്. ചുവരുകളിൽ പായൽ പിടിച്ചു തുടങ്ങിയെങ്കിലും, ആ വീടിന് ഒരു പ്രത്യേക ഗാംഭീര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഭവാനിയമ്മ ഓരോ ദിവസവും തുടങ്ങുന്നത് പൂമുഖത്തെ ആ വലിയ നിലവിളക്ക് കൊളുത്തിക്കൊണ്ടാണ്.
മക്കൾ ബാംഗ്ലൂരിലെ തിരക്കിലേക്ക് ചേക്കേറിയപ്പോൾ, അവർ ബാക്കിവെച്ചു പോയ കളിപ്പാട്ടങ്ങളും പുസ്തകങ്ങളും ഭവാനിയമ്മ ഒരു നിധിപോലെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു. "അമ്മേ, ആ കാടുപിടിച്ച പറമ്പിൽ ഒറ്റക്ക് ഇരിക്കാതെ ഇങ്ങോട്ട് പോന്നൂടെ?" എന്ന മക്കളുടെ സ്കൈപ്പ് കോളുകളിലെ ചോദ്യത്തിന്, "എനിക്ക് ഇവിടെ തിരക്കാണ് മക്കളേ..." എന്നൊരു ചിരി മാത്രമായിരുന്നു അവരുടെ മറുപടി.
ശേഖരൻ നായർ മരിച്ചിട്ട് അഞ്ചു വർഷം തികയുന്നു. പക്ഷേ, ഉമ്മറത്തെ ആ വലിയ ചാരുകസേരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, കാറ്റിൽ ഒഴുകിവരുന്ന പുകയിലയുടെയും ചന്ദനത്തിരിയുടെയും മണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാമീപ്യം അവർക്ക് നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ ബസ്സിന്റെ ഹോൺ കേൾക്കുന്നതോടെ ഭവാനിയമ്മ അടുക്കളയിൽ തിരക്കിലാകും. ചുക്കുവെള്ളവും, പിന്നെ അവർക്കായി ഉണ്ടാക്കി വെച്ച ഉണ്ണിയപ്പമോ ഇലയടയോ പാത്രങ്ങളിൽ നിറയും.
അപ്പു, മാളു, പിന്നെ ചെറിയ കണ്ണൻ—അവരായിരുന്നു ഭവാനിയമ്മയുടെ ലോകം. അവർ വരുന്നത് വെറും പലഹാരം കഴിക്കാനല്ല, ഭവാനിയമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ 'കഥാപെട്ടി' തുറപ്പിക്കാനാണ്.
"അമ്മൂമ്മേ... ഇന്ന് ആ പഴയ കാവിലെ യക്ഷിയുടെ കഥ പറയുമോ?" കണ്ണൻ വലിയ കണ്ണുകളോടെ ചോദിച്ചു.
"യക്ഷിയൊന്നുമല്ലടാ കുട്ടാ... അത് ആ കാടിനെ കാക്കുന്ന കാവൽക്കാരിയായിരുന്നു. പണ്ട് ഈ നാട്ടിൽ മഴ പെയ്യാതിരുന്നപ്പോൾ..." ഭവാനിയമ്മ കഥ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.
അവരുടെ കഥകളിൽ പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും ഒന്നായിരുന്നു. പുഴകൾ സംസാരിക്കുമായിരുന്നു, പക്ഷികൾ സന്ദേശങ്ങൾ എത്തിക്കുമായിരുന്നു. ആ കഥകളിലൂടെ കുട്ടികൾ തങ്ങളുടെ നാടിനെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിച്ചു.
പിറ്റേന്ന് വീണ്ടും പതിവുപോലെ സ്കൂൾ വിട്ട പാടെ കുട്ടികൾ ഭവാനിയമ്മയുടെ കഥ കേൾക്കാൻ ചുറ്റും കൂടി. ഭവാനിയമ്മ ഒരു കസേരയിൽ ഇരുന്ന് ഒരു പുസ്തകവും കയ്യിൽ വെച്ചു കഥ പറഞ്ഞുകൊടുക്കാൻ തുടങ്ങി.
"മക്കളേ, പണ്ട് പണ്ട് ഈ പറമ്പിന്റെ അറ്റത്തുള്ള കാവിൽ ഒരു ചെറിയ നീലപ്പൂവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ പൂവിന് ഒരു പ്രത്യേകത ഉണ്ടായിരുന്നു—അതൊരു പാട്ടുപാടും പൂവായിരുന്നു!" ഭവാനിയമ്മ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോൾ കുട്ടികൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.
പണ്ട്, ഈ നാട്ടിലൊട്ടാകെ വലിയൊരു വരൾച്ച വന്നു. പുഴകൾ വറ്റി, കിണറുകൾ ഉണങ്ങി. പക്ഷികളും മൃഗങ്ങളും വെള്ളം കിട്ടാതെ വലഞ്ഞു. മനുഷ്യർ തമ്മിൽ വെള്ളത്തിനായി വഴക്കിട്ടു. ആകെ സങ്കടമായ കാലം.
ഈ സമയം, കാവിലെ ആ നീലപ്പൂവ് മാത്രം വാടാതെ നിന്നു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, ഒരു ചെറിയ കുരുവി ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞ് ആ പൂവിന്റെ അരികിൽ വന്നു വീണു.
"എനിക്ക് ഇത്തിരി വെള്ളം തരുമോ?" കുരുവി ചോദിച്ചു.
പൂവ് പറഞ്ഞു: "എന്റെ ഉള്ളിൽ തേനുണ്ട്, പക്ഷേ നിന്റെ ദാഹം മാറ്റാൻ വെള്ളമില്ല. എന്നാൽ എനിക്കൊരു പാട്ടു പാടാൻ അറിയാം. ആ പാട്ട് മേഘങ്ങളെ വിളിച്ചു വരുത്തും. പക്ഷേ ആ പാട്ട് പാടിത്തീരുമ്പോൾ ഞാൻ ഇല്ലാതാകും."
കുട്ടികൾ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു, "അയ്യോ, എന്നിട്ട് ആ പൂവ് പാടിയോ അമ്മൂമ്മേ?"
ഭവാനിയമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നു:
"അതെ മക്കളേ, ആ പൂവ് പാടാൻ തീരുമാനിച്ചു. ലോകത്തിലെ മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി സ്വയം ഇല്ലാതാകാൻ ആ കുഞ്ഞുപ്പൂവ് തയ്യാറായി. അത് ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു രാഗം പാടിത്തുടങ്ങി. ആ പാട്ട് കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞ് ആകാശത്തെത്തി. പാട്ട് കേട്ട് കറുത്ത മേഘങ്ങൾ ഓടിക്കൂടി.
പെട്ടെന്ന് ഇടിയും മിന്നലുമുണ്ടായി. മണ്ണിലേക്ക് വലിയ മഴത്തുള്ളികൾ വീണു. പുഴകൾ നിറഞ്ഞു, കിണറുകൾ കവിഞ്ഞു. നാട് മുഴുവൻ സന്തോഷത്തിലായി. പക്ഷേ, മഴ കഴിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ആ നീലപ്പൂവ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനു പകരം അവിടെ നൂറുകണക്കിന് പുതിയ നീലപ്പൂക്കൾ മുളച്ചു വന്നിരുന്നു!"
ഭവാനിയമ്മ കുട്ടികളുടെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
"മക്കളേ, ആ പൂവിനെപ്പോലെയാകണം നമ്മളും. മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി നമ്മളാൽ കഴിയുന്ന നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യണം. നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന നല്ല കാര്യങ്ങൾ നമ്മൾ പോയാലും ഈ മണ്ണിൽ പുതിയ പൂക്കളായി വിരിഞ്ഞുനിൽക്കും."
കഥ കേട്ട് കഴിഞ്ഞ് കണ്ണനും അപ്പുവും ചിന്നുവും കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദരായി ആ കാവിൻ്റെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അവിടെ എവിടെയോ ആ നീലപ്പൂവ് ഇപ്പോഴും പാടുന്നുണ്ടാകുമെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി.
ഒരു ശനിയാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക്, ഒരു വെള്ള ഇന്നോവ കാർ തറവാടിന്റെ മുറ്റത്ത് വന്നുനിന്നു. രഘുവും രമയും കുടുംബസമേതം എത്തിയതായിരുന്നു. അവരോടൊപ്പം ഒരു റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് ഏജന്റും ഉണ്ടായിരുന്നു.
"അമ്മേ, ഇത് ശരിയാവില്ല. ഈ വീട് നോക്കാൻ പോലും ആളില്ല. ഞങ്ങളൊരു നല്ല വില ഒപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. സിറ്റിക്കടുത്ത് ഒരു ഫ്ലാറ്റ് അമ്മയുടെ പേരിൽ എടുക്കാം. ബാക്കി പണം കൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്ക് ബിസിനസ് വികസിപ്പിക്കാം." രഘുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ ഉറച്ച തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു.
ഭവാനിയമ്മ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവർ പതിയെ മുറ്റത്തെ ആ വലിയ മാവിന്റെ ചുവട്ടിലേക്ക് നടന്നു. അതിന്റെ തടിയിൽ തടവി അവർ നിന്നു. താൻ പോയാൽ ഈ മാവ് വെട്ടിമാറ്റപ്പെടും, കുളം മൂടപ്പെടും, ആ ഉമ്മറം തകർക്കപ്പെടും.
അന്ന് വൈകുന്നേരം കുട്ടികൾ പതിവുപോലെ എത്തി. പക്ഷേ ഭവാനിയമ്മയുടെ മുഖത്തെ വിഷാദം അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
"അമ്മൂമ്മേ, എന്താ പറ്റിയേ? കഥ പറയുന്നില്ലേ?" മാളു ചോദിച്ചു.
ഭവാനിയമ്മ കുട്ടികളെ അരികിൽ ഇരുത്തി. "മക്കളേ, ഇന്ന് ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഒരു സത്യകഥ പറഞ്ഞുതരാം. ഒരു വലിയ മരത്തിന്റെയും അത് കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധയുടെയും കഥ."
ഭവാനിയമ്മ കുട്ടികളെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ കണ്ണുകളിൽ നേരിയൊരു നനവ് പടർന്നിരുന്നു. അവർ തന്റെ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ കൊണ്ട് നിലത്ത് തടവിയിട്ട് ആ 'സത്യകഥ' പറഞ്ഞു തുടങ്ങി:
"മക്കളേ, വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്, ഈ വീട് പണിയുന്നതിനും എത്രയോ കാലം മുമ്പ്, ഈ മണ്ണിൽ ഒരു വലിയ ആൽമരം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരു കൊച്ചു വീടും. അവിടെ ഒരു വൃദ്ധയും താമസിച്ചിരുന്നു. ആ വൃദ്ധക്ക് ഈ ലോകത്ത് കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്നത് ആ ആൽമരം മാത്രമായിരുന്നു.
മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ആ മരം തന്റെ വലിയ ഇലകൾ കൊണ്ട് അവർക്ക് കുടയായി മാറി. വെയിൽ കനക്കുമ്പോൾ അത് അവർക്ക് തണലേകി. പക്ഷികൾ ആ മരക്കൊമ്പിലിരുന്ന് അവർക്ക് പാട്ടുകൾ പാടിക്കൊടുത്തു. ആ വൃദ്ധയും മരവും തമ്മിൽ സംസാരിക്കുമായിരുന്നു എന്ന് നാട്ടുകാർ പറയുമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ, ആ നാട്ടിലെ രാജാവ് അവിടെ ഒരു വലിയ കൊട്ടാരം പണിയാൻ തീരുമാനിച്ചു. കൊട്ടാരം പണിയണമെങ്കിൽ ആ ആൽമരം വെട്ടിമാറ്റണം. രാജാവിന്റെ ഭടന്മാർ കോടാലികളുമായി വന്നു. അവർ ആ വൃദ്ധയോട് പറഞ്ഞു:
'നിനക്ക് ഞങ്ങൾ സ്വർണ്ണവും പണവും തരാം, ഈ മരം വിട്ടുതരൂ. നിനക്ക് സുഖമായി മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത് ജീവിക്കാം.'
പക്ഷേ ആ വൃദ്ധ മരത്തെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
'ഈ മരം വെറുമൊരു മരമല്ല, ഇത് എന്റെ ജീവിതമാണ്. ഇതിന്റെ വേരുകൾ ഓടുന്നത് എന്റെ രക്തത്തിലൂടെയാണ്. ഇതിനെ വെട്ടുമ്പോൾ നിങ്ങൾ മുറിക്കുന്നത് എന്റെ ഹൃദയമാണ്.'
അവർ പിന്മാറാൻ തയ്യാറായില്ല. ഒടുവിൽ രാജാവ് നേരിട്ടെത്തി. ആ വൃദ്ധയുടെ കണ്ണുകളിലെ ഉറപ്പും മരത്തോടുള്ള ആഴത്തിലുള്ള സ്നേഹവും കണ്ടപ്പോൾ രാജാവിന്റെ മനസ്സ് മാറി. രാജാവ് കൊട്ടാരം മറ്റൊരിടത്തേക്ക് മാറ്റി പണിതു.
കാലം കടന്നുപോയി... ആ വൃദ്ധ മരിച്ചപ്പോൾ, അവരെ ആ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ തന്നെ അടക്കം ചെയ്തു. വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം, ആ മരം വീണുപോയിരിക്കാം, പക്ഷേ ആ വൃദ്ധയുടെ ആത്മാവ് ഇപ്പോഴും ഈ മണ്ണിലുണ്ടെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. താൻ സ്നേഹിച്ച മണ്ണും മരങ്ങളും സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത് കാണാൻ അവർ ഇന്നും ഇവിടെ എവിടെയോ കാവൽ നിൽക്കുന്നുണ്ട്."
ഭവാനിയമ്മ കഥ പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ ചുറ്റും വലിയ നിശബ്ദതയായിരുന്നു. അവർ മെല്ലെ തന്റെ ചാരുകസേരയിൽ ചാരിയിരുന്നു കൊണ്ട് കുട്ടികളോട് ചോദിച്ചു:
"മക്കളേ, ആ വൃദ്ധ ഞാനാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ?"
അപ്പുവും മാളുവും പരസ്പരം നോക്കി. ആ കഥയിലൂടെ താൻ ഈ തറവാട് വിട്ടുപോകാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് ഭവാനിയമ്മ അവർക്ക് മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കുകയായിരുന്നു. ഈ വീടും മരങ്ങളും വെറും വസ്തുക്കളല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ജീവന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് അവർ ആ കൊച്ചു ഹൃദയങ്ങളിലേക്ക് പകർന്നു നൽകി.
ഭവാനിയമ്മ തന്റെ ജീവിതം തന്നെ ഒരു കഥയായി അവർക്ക് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. ഓരോ മരവും ഓരോ ചെടിയും തനിക്ക് എത്ര പ്രിയപ്പെട്ടതാണെന്നും, അവയെ വിട്ടുപോയാൽ തന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുമെന്നും ആ കുട്ടികൾക്ക് മനസ്സിലായി. ആ സംഭാഷണം മറഞ്ഞുനിന്ന് കേൾക്കുകയായിരുന്ന രഘുവിന്റെയും രമയുടെയും ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി.
തങ്ങൾ വിൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഒരു വീടല്ല, മറിച്ച് ഒരു വലിയ സംസ്കാരത്തെയും അമ്മയുടെ പ്രാണനെയുമാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ രഘു ആ ഏജന്റിനെ മടക്കി അയച്ചു. അവൻ അമ്മയുടെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു.
"അമ്മേ... ഞങ്ങൾക്കൊരു തെറ്റ് പറ്റി. ഈ വീട് വിൽക്കുന്നില്ല. പകരം, ഓരോ അവധിക്കാലത്തും ഞങ്ങൾ ഇങ്ങോട്ട് വരും. ഈ കുട്ടികൾക്കൊപ്പം കഥ കേൾക്കാൻ ഞങ്ങളും ഉണ്ടാകും."
ഭവാനിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവർ ആ ചാരുകസേരയിൽ അമർന്നിരുന്നു. മുറ്റത്ത് കുട്ടികൾ കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ വലിയ തറവാട് വീണ്ടും ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
രാത്രിയിൽ, ആകാശത്തെ നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി ഭവാനിയമ്മ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു:
"ശേഖരേട്ടാ, നമ്മൾ ജയിച്ചു. ഈ വീട് ഇനിയും കഥകൾ പറയും..."
#📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ
#💞 പ്രണയകഥകൾ
